HUNHAN feat.krisyeol Love treasure SS2

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 24 นายเป็นใครกันแน่ NC KY18+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    31 ธ.ค. 58

บทที่ 24

 

            สวนในกระจกกลางโรงพยาบาล ทำให้คนที่ชอบธรรมชาตินั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ได้เกือบชั่วโมงแล้ว โดยมีแบคฮยอนนั่งอยู่ข้างๆโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ

            “ไหนเรื่องที่ว่าจะเล่า”

            “หืม ผมแค่อยากจะบอกว่าคุณอี้ฟานเค้าเป็นคนดีน่ะครับ”

            “ยัยคนนี้นิ” ชานยอลปรายตามอง แม้คนข้างๆจะทำให้หัวเสียเรื่องอี้ฟานไปบ้าง แต่เรื่องที่หมอนี่พาเค้ามาในที่แบบนี้ก็ถือว่าเจ๊ากันไป

            “มาอยู่ที่นี้กันนี่เอง” เสียงร้องเรียกทำให้ ชานยอลเงยหน้าขึ้นไปมอง รอยยิ้มหวานพิมพ์ใจ คลี่ออกยามที่เห็นใบหน้าชายหนุ่ม อี้ฟานก้มลงจุมพิตหน้าผากมนเบาๆ ก่อนจะหันไปมองคนที่รู้หน้าที่ของตัวเองดี

            “งั้นฉันขอตัวไปดูเซฮุนแปบนะ” อี้ฟานไม่ตอบได้แต่พยักหน้า เค้ามองแบคฮยอนเดินออกไปจากสวนกระจกแล้วถึงจะเดินอ้อมมานั่งข้างชานยอล

            “เป็นไงชอบเหรอ เห็นหายไปนานเลยมาตาม”

            “ชอบ รู้สึกสบายใจดี ไม่รู้สึกอึดอัดเหมือนตอนอยู่บนห้องเลย” ชานยอลตอบ หัวทุยๆซบลงบนไหล่ขวาของชายหนุ่ม อย่างออดอ้อน

            “นิ หนูยอล”

            “หืมมม”

            “ถ้าหนูยอลต้องขึ้นศาล เรื่องที่ถูกทำร้ายร่างกาย หนูยอลพร้อมมั้ย” ชานยอลเงยหน้าขึ้นสบสายตากับอี้ฟาน นัยน์ตาคู่สวยมีแววหวาดวิตกอย่างเห็นได้ชัด ชานยอลยกมืออีกข้างลูบข้อมือที่เป็นแผลเบาๆซ้ำไปซ้ำมาอย่างกำลังใช้ความคิด

            “ไม่เอา ไม่อยากไปไหน ยอลอยากอยู่ที่นี้ มันปลอดภัย”

            “ยอลคะ ถ้ายอลรักษาหายแล้วยอลก็ต้องออกจากโรงพยาบาล กลับไปอยู่บ้าน แล้วเรื่องขึ้นศาล พี่ก็อยากให้ยอลได้ความยุติธรรม”

            “ไม่! กูบอกว่าไม่ก็ไม่ไง มึงมันไม่เข้าใจ หยุดทำอะไรบ้าๆสักที” ชานยอลลุกขึ้น สะบัดตัวเดินหนีออกไป อี้ฟานลุกขึ้น ก่อนจะเดินเข้าไปกระชากแขนคนที่กำลังเดินหนีเค้า

            “ชานยอล” อี้ฟานมองเข้าไปในแววตาลึกๆของชานยอล แต่อีกฝ่ายกลับหันหน้าหนี

            “มีอะไรบอกพี่ได้รึเปล่า บอกพี่ได้มั้ย พี่จะได้จัดการมันถูก พี่อยากช่วยชานยอลจริงๆนะ” ชานยอลบิดมือออก ก่อนจะสบสายตากับอี้ฟานตรงๆ แววตาที่เคยดุดันอ่อนยวบ หัวทุยๆพิงลงกับไหล่ของอี้ฟาน ก่อนที่เจ้าตัวจะเปรยขึ้นเบาๆ

            “งั้นอยากทำอะไรก็ทำไปเลย ยอลเหนื่อยแล้ว” อี้ฟานถอนหายใจ อาการอารมณ์แปรปรวนแบบนี้เค้าเข้าใจดี แม้มันจะยากถ้าหากต้องขึ้นโรงขึ้นศาล แต่เค้าถามคุณหมอกับทนายความส่วนตัวแล้ว ดูเหมือนว่าโรคนี้จะไม่มีผลทางกฎหมาย

            “ค่ะ พี่จะช่วยเราเอง” อี้ฟานกอดชานยอลเบาๆ ก่อนจะพาจับมือเดินออกไป

            ใบหน้าหวานขยับยิ้มมุมปาก แววตาที่เคยเศร้าหมองกับมีแววระริกปรากฏขึ้น ใบหน้าที่เคยมั่นใจในทุกสิ่งกลับมาอีกครั้ง ชานยอลคนเดิมที่เคยเป็นกลับมาอีกครั้ง………..

.

.

.

            ชานยอลออกจากโรงพยาบาลมาได้ประมาณสามสี่วันก็ถูกสั่งให้หมกตัวอยู่แต่ในคอนโดโดยไม่ให้ออกไปไหน ส่วนคนออกคำสั่งก็เอาแต่วิ่งเต้นทำเรื่องนู้นนี่นั่น กับน้องชายเพื่อหาวิธีช่วยชานยอลอย่างสุดความสามารถ

            ร่างโปร่งนั่งพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์ ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคู่สวยจับจ้องมองมันอย่างกับเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต

            แกร๊ก!

 

            ชานยอลเก็บโทรศัพท์ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู เค้านอนลงบนโซฟา สายตาเหม่อมองจับจ้องไปยังโทรทัสน์เบื้องหน้า ริมฝีปากอ่อนนุ่มกดจูบลงบนขมับของเค้า ก่อนจะลามเรื่อยมาจนถึงริมฝีปาก

            “หึ่มมมม อย่า ไปอาบน้ำก่อนเถอะ”

            “วันนี้เป็นไงบ้าง ไม่เบื่อใช่มั้ย” อี้ฟานเดินอ้อมโซฟาเอากระเป๋าวางลงบนโต๊ะ ชานยอลยิ้มเหนื่อยๆ ก่อนจะนอนจับจ้องมองคนที่เดินมานั่งตรงปลายเท้าเค้าอย่างยั่วยวน

            “เหลือเวลาอีกเท่าไหร่” อี้ฟานถอดเนคไทออกก่อนจะส่งมือไปลูบต้นขาเรียวนั้นเบาๆ

            “อืม อีกสองอาทิตย์ แต่ก่อนหน้านั้น พี่คงต้องจัดการเรื่องอื่นก่อน หนูยอลพร้อมรึเปล่า”

            “เรื่องอะไร” ชานยอลลุกขึ้นนั่ง เค้าไม่คิดว่า อี้ฟานจะยังมีเรื่องให้จัดการอีก นอกจากเรื่องของเค้า

            “เรื่องดูตัว”

            ……..

            “ยังไง มันหมายความว่าไง”

            “ความจริง พี่ก็ไม่ได้คิดว่า…..

            “ว่าจะบอกกู ก่ะจะไปดูตัวแอบๆ กูใช่มั้ย หืม ว่าไง” ชานยอลกอดอกจ้องเขม็ง อี้ฟานถอนหายใจ การพูดเรื่องนี้กับชานยอลที่กำลังป่วย? มันดูจะทำให้คนอารมณ์และจิตใจแปรปรวนคลุ้มคลั่งได้ง่าย แต่เค้าก็ไม่คิดอยากจะปกปิด

            “เมื่อไหร่”

            “อีกสามวัน” อี้ฟานบอกอย่างกับลูกเจี๊ยบในโอวาท ชานยอลถอนหายใจ ก่อนจะพลิกตัวคร่อมอีกคนไว้

            “อย่าไปหลงมันล่ะ เข้าใจมั้ย” อี้ฟานเลิกคิ้ว มองคนที่อยู่ๆก็ขึ้นมานั่งตัก มือเรียวกอบกุมพร้อมกับบีบหน้าเค้า อย่างจงใจ ร่างสูงปล่อยยิ้มคลายความตึงเครียด ก่อนจะบีบจมูกโด่งนั้นเบาๆ

            “ไม่มีทาง”

            “ขอให้มันแน่ ว่าแต่ขอไปด้วยได้รึเปล่า อยากไปดูหนังหน้ายัยคนนั้น”

            “ไม่ต้องหรอก” อี้ฟานเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ถ้าเกิดชานยอลรู้มีหวังได้สติแตกแน่

            “ทำไม หรือต้องให้กูโทรหาแม่มึง บอกมึงไปไม่ได้ เพราะมึงนอนกกอยู่กับกูทั้งวัน” อี้ฟานหลุดหัวเราะกับคำพูดห่ามๆ ของชานยอล ร่างโปร่งที่นั่งทับเค้าอยู่ขมวดคิ้วน่ารัก

            “อย่าเลย ปวดหัวเปล่าๆ หนูยอลกับแม่พี่ยิ่งกว่าไม้เบื่อไม้เมาซะอีก พี่ล่ะขี้เกียจหามเก็บศพ”

            “ไม่ได้ก่ะจะฆ่ากันสักหน่อย มึงนี่ก็เว่อร์ แล้วตกลงยังไง จะให้กูนั่งรถไปด้วยหรือให้กูโทรหาแม่มึง”

            “ถ้าไปด้วยสัญญาว่าจะอยู่กับลู่หาน ไม่เข้าไปยุ่ง”

            “เพื่อ? ก็อยากไปดูหนังหน้ายัยนั่น”

            “กลัวแม่นั่นขอเบอร์หนูยอล” อี้ฟานหัวเราะ ชานยอลหน้าบูดบึ้งก่อนจะลงจากตักเค้า ไปนั่งกอดอกอยู่บนโซฟาตัวข้างๆ

            “ช่วงนี้ถึงวันดูตัว มีงานรึเปล่า” อี้ฟานเลิกคิ้วให้กับคำถามของชานยอล ร่างสูงส่ายหน้า ก่อนจะลุกขึ้น เพื่อเข้าห้องนอนไปทำธุระส่วนตัว

            “งั้นกูจะไม่ให้มึงไปไหนเลย ตั้งแต่วันนี้จนถึงวันดูตัว” ชานยอลยกขาขึ้นขวางไม่ให้อี้ฟานเดินออกไปได้ ชายหนุ่มมองคนกัดปากทำหน้าตัวเย้ายวน ก็ได้แต่ขันลึก ชานยอลลุกขึ้นจากโซฟา ใช้นิ้วเกี่ยวร่องคอเสื้ออีกฝ่ายให้เดินตามเข้าไปในห้อง

            “กูจะทำให้มึงหลงกูจนโงหัวไม่ขึ้นแน่……เห้ย”

            “เหรอ อย่าเหนื่อยก่อนก็แล้วกัน”

.

.

            NC KY

 

            ชานยอลที่ตื่นขึ้นในเช้าตรู่ของอีกวัน ลืมตามองคนที่นอนกอดเค้าอยู่ใต้ผ้าห่ม ร่างโปร่งแยกเขี้ยวอยากจะกัดกล้ามแขนแข็งๆของไอ้คนบ้ากามให้หายไปสักครึ่ง นรก นรกชัดๆสามวันมานี้ ความบ้าเลือดบ้ากามไม่มีใครจะสู้มันได้เลยสักคน

            “จะลุกไปอาบน้ำก็อย่าลืมกินยาด้วยล่ะ เดี๋ยวจะลุกไปข้างนอกกับพี่ไม่ไหว” อี้ฟานพูดขณะที่ยังหลับตา แขนแกร่งคลายอ้อมกอดออกพอให้ชานยอลดิ้นดุกดิกหลุดออกมาได้ ชานยอลไม่พูดอะไร แต่ก้มลงจูบขมับคนที่พลิกตัวนอนตะแคงไปอีกฟาก

            “อึก ปวดเอว” ชานยอลบ่นหงุงหงิงขระนวดสะโพกไปมาด้วยความปวด ร่างโปร่งลุกจากที่นอน เดินกระเพกไปปิดม่าน เพื่อไม่ให้แสงลอดเข้ามาทำคนขี้เซาต้องอารมณ์เสีย ชานยอลเดินไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำก่อนจะเดินไปหาโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

            โทรศัพท์เครื่องหรูสั่นขณะมีคนโทรเข้า ชานยอลที่คิดจะโทรกลับไปรีบรับสายทันที

            /ทำอะไรอยู่ ทำไมไม่รับสายผม คุณหนูใหญ่/

            “เอากับแฟนอยู่ มีไร” ปลายสายดูจะเงียบไปสักพัก ก่อนจะพูดขึ้นมาใหม่

            /เรื่องนั้นผมจัดการให้แล้วนะครับ ไว้เจอกันที่ศาล/

            “อ๋อ….เหรอ ถ้าไม่มีอะไรสำคัญอย่าโทรมา ส่งข้อความมาแทนเข้าใจมั้ย แค่นี้ล่ะ” ชานยอลกดตัดสายทันทีก่อนจะโยนมันไว้บนอ่างล้างหน้า แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำชำระร่างกาย

.

.

.

            ช่วงสายของวัน คนที่ทำอาหารไม่เป็นเมื่อช่วงเดือนก่อนเริ่มหยิบจับซองราเมนมาต้ม กลิ่นหอมเย้ายวนคนที่เพิ่งทำธุระส่วนตัวเสร็จ พร้อมกับแต่งตัวใส่สูทผูกไทอย่างดี เดินเข้ามาหา

            “ว้าว หนูยอลทำอาหารให้พี่เหรอ น่ากินจัง” ชานยอลหยีตาเมื่อริมฝีปากหนากดจูบลงบนแก้มพร้อมกับหอมฟอดใหญ่

            “แต่งตัวอย่างกับจะไปเอาเมียใหม่”

            “เมียไหนเล่า ก็สู้เมียคนนี้ของพี่ไม่ได้ เมื่อกี้นา เข้าห้องน้ำพี่นี่…..” เสียงเทราเมนลงท่อทำเอาอี้ฟานอ้าปากค้าง คำพูดลามกที่กำลังจะเอ่ยหยอกล้อกับแฟนหนุ่มคนสวยหายไปฉับ สายตาคู่อาฆาตหันมาจับจ้อง

            “ไม่ต้องแดก” ชานยอลถลึงตาใส่อย่างอารมณ์เสีย อี้ฟานเม้มปากทำท่ารูดซิปแน่น ไม่กล้าสบตาคนสวยที่ถ้าอารมณ์สูงขึ้นคงได้คว้ามีดมากกระซวกไส้เค้าแน่

            “ไป ไปเปลี่ยนชุด ให้ใส่ได้แค่เสื้อยืดกับเกงยีนส์”

            “ไม่เอา หน้าเกลียดตาย”

            “มึงจะแค่ไปดูตัว หรือมึงจะไปเอามันมาเป็นเมีย มึงคิดดีๆนะอี้ฟาน”

            “ขอเป็นเชิ้ตขาวกับกางยีนส์ได้มั้ยครับเมีย”

            “เสื้อยืด….” คำประกาศิตทำเอาอี้ฟานต้องรีบลุกไปเปลี่ยน ชานยอลที่จ้องมองตามตาไม่กระพริบหลุดขำออกมาเมื่อเห็นท่าทางของอี้ฟานที่วิ่งหายออกไปจากห้องครัว

            เอสนุกจังเลย แบบนี้ต้องขู่ไม่ให้มันมีอำนาจเหนือเรา คิคิ

.

.

.

            หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ ลู่หานก็อาสามารับ โดยข้อตกลงคืออี้ฟานเข้าไปทำธุระ ส่วนลู่หานก็เฝ้าชานยอลอยู่ด้านนอก แม้ข้อตกลงนี้จะคุยกันเมื่อสามวันก่อน แต่ดูท่าคนเอาแต่ใจดูจะไม่ยอมง่ายๆ จนอี้ฟานต้องงัดเด็ดด้วยการทำหน้านิ่งๆ เพื่อสยบยัยคนเอาแต่ใจ แม้วิธีนี้จะได้ผล แต่ดูชานยอลจะโมโหไม่ใช่น้อย

            “บอกแล้วว่าอย่าพามา เอามาทำไม เกิดผมคุมยัยนี่ไม่ไหว ผมไม่รู้ไม่ชี้ด้วยนะ” ลู่หานที่ลงมาคุยกับพี่ชายออกตัวปฏิเสธ อี้ฟานหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะตบบ่าน้องชาย

            “ถ้าแกอยากให้ฉันมีชีวิตรอดออกไปจากร้านก็อย่าให้ชานยอลเข้าไป โอเค้”

            “งานยากสัสๆ” ลู่หานบ่น ก่อนจะเปิดประตูผลุบหายเข้าไปนั่งในรถ อี้ฟานส่ายหัวก่อนจะก้มลงเคาะกระจกทักทายคนที่เอาแต่นั่งกอดอกหน้าตาบูดบึ้งไม่พูดไม่จา

            “เดี๋ยวพี่มานะ” อี้ฟานจุ้บกระจกก่อนจะยิ้มระรื่นให้ ชานยอลใช้หางตามอง ก่อนจะเบือนหน้าหนี อี้ฟานหน้าตาอมทุกข์ขึ้นมาทันที ที่เมียไม่ยอมเล่นด้วย

            อี้ฟานเดินจากออกไปจากระเบิดเวลา ชานยอลขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปมองคนที่เดินเข้าไปในร้านอาหาร

            “ใครกันนะ ยัยนั่นมันเป็นใคร” ชานยอลยกนิ้วขึ้นหักเสียงดังกรอบแกรบ จนสารถีแทบจะกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ลู่หานกระสับกระส่าย รู้สึกกลัวคนที่เค้าต้องเฝ้า จนตัวเกร็งไปหมด

            เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ลูกค้าเดินเข้าเดินออกจนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร แต่ที่แน่ๆคืออี้ฟานยังไม่ยอมออกมาสักที ชานยอลที่เอาแต่นั่งจิ้มส่งข้อความในโทรศัพท์เริ่มลุกลี้ลุกลน อดทนรอไม่ไหวจึงเริ่มถามสารถีที่เอาแต่เสียบหูฟังนั่งเล่นเกมส์อยู่คนเดียวเงียบๆ

            “นี่ นี่ๆ ทำไมถึงเข้าไปนานจัง ฉันหิวข้าวแล้วนะ”

            “อืม งั้นไปหาอะไรทานที่ร้านสะดวกซื้อนั่นมั้ยครับ” ลู่หานบอก ชานยอลหน้ายู่ ก่อนจะเงียบลง ลู่หานที่มองกระจกมองหลัง มองเห็นคนโมโหหิวที่กำลังเคลิ้มจะหลับก็รู้สึกเบาใจ เค้าเสียบหูฟังแล้วเริ่มเล่นเกมส์ใหม่อีกครั้ง

            “เดี๋ยวฉันมา” ชานยอลประตูลุกพรวดออกไปทันที อย่างไม่มีเค้าของคนที่กำลังจะเข้าชาญ ลู่หานรีบลงจากรถ แต่ก็ไม่ทันคนที่เดินเข้าไปในร้านอาหารเสียแล้ว

            “เวรเอ้ยยย ให้ตายสิ พี่ผมขอโทษ” ลู่หานนั่งลงกุมขมับ ตายงานนี้ตาย สงครามระดับสหประชาชาติแน่ๆ งานนี้พี่เค้าต้องตายแน่ๆ

            ก็บอกว่าอย่าเอามา แม่งก็ตามใจเมียไม่เข้าเรื่อง ตัวใครตัวมันเลยละกันที่เนี้ย!!

.

.

.

.

ต่อ


            20 นาที ก่อน

 

            อี้ฟานที่เข้ามานั่งรอ สั่งกาแฟรสเข้มมาดื่มเพื่อแก้กระหาย ร่างสูงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมอง อย่างใจจดใจจ่อ

            เค้าอยากออกไปจากที่นี้เร็วๆ….

 

            “ขอโทษนะคะ…..” เสียงแทบกลืนหายไปทันทีที่ หล่อนเห็นใบหน้าของคู่เดทของตน อลิซเลิกคิ้วสูง จ้องมองชายหนุ่มที่ลุกขึ้น ส่งสายตาเรียบนิ่งมายังหล่อน

            “เชิญนั่งก่อนครับ” อี้ฟานผายมือไปยังเก้าอี้อีกตัว ร้านนี้เป็นร้านอาหารที่มีมุมเป็นส่วนตัวอยู่พอสมควร มีกระจกและฉากกั้น

            “ฉันขอตัวกลับก่อน”

            “นั่งก่อนเถอะครับ ผมมีเรื่องต้องการจะคุยกับคุณ”

            “นายเป็นใครกันแน่” อี้ฟานจับจ้องคนที่ยังยืนมองหน้าเค้าอย่างตกตะลึง อี้ฟานผายมือไปยังเก้าอี้อีกฝั่ง ก่อนจะนั่งลง

            “เชิญนั่งครับ เพื่อตัวคุณกับคุณน้าของคุณเอง”

            “นายรู้มาตลอดสินะว่าฉันเป็นคู่ดูตัวของนาย” อี้ฟานส่ายหน้า ขณะที่พนักงานเดินเข้ามาให้บริการต่างฝ่ายต่างเงียบลง อี้ฟานหันไปสั่งน้ำเปล่า อลิซก็เช่นเดียวกัน พนักงานเดินยิ้มแย้มออกไป ทั้งสองจับจ้องหน้ากันก่อนจะเริ่มเปิดบทสนทนา

            “นายทำแบบนี้ทำไม นายเป็นใครกันแน่”

            “คนธรรมดานี่ล่ะครับ ไม่ได้วิเศษอะไร”

            “อย่ามาเล่นลิ้นนะ ไม่งั้นฉันกลับล่ะ”

            “ผมคือลูกชายคนโตของนายพลอู๋ คู่ดูตัวของคุณเมื่อหนึ่งปีก่อน” อี้ฟานเอ่ยเสียงราบเรียบไม่มีความรู้สึกใดๆ มีเพียงแววตาที่จ้องมองหญิงสาวเบื้องหน้า อลิซขมวดคิ้วกำหมัดแน่น เพราะหมอนี่ที่ทำให้ความรักของชานยอลและเธอต้องพังพินาศ เพราะการดูตัวบ้าๆบอๆนั่น แล้วไหนตอนนี้ยังจะมาเป็นคนที่แย่งชานยอลไปจากหล่อนอีก

            “ฉันจะกลับ ลาก่อน”

            “คุณไม่มีทางได้ชานยอลกลับคืนมาอีกแล้ว” อลิซที่สะพายกระเป๋าลุกจากเก้าอี้ชะงัก ใบหน้าหวานสวยหันไปมอง

            เพี๊ยะ!

             ใบหน้าหล่อเหลาหันขวับตามแรงตบ อี้ฟานหลับตาข่มอารมณ์เอาไว้ “เพราะนายชีวิตรักของฉันกับชานยอลถึงต้องพังพินาศ นายยังมีสิทธิ์….น่ารังเกียจ น่ารังเกียจที่สุด” อลิซหน้าแดงกล่ำความโกรธทำให้หล่อนจิกเล็บลงไปในเนื้อหนัง เพื่อระงับอารมณ์ไม่ให้ตบหน้าผู้ชายคนนี้อีก

            “ฉันจะเอาของๆฉันคืน ชานยอลต้องกลับมาหาฉัน” อลิซพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

            “แต่คุณทำชานยอลเจ็บปวดไว้มาก คุณจะมาขอเค้าคืนง่ายๆแบบนี้ผมไม่ยอม” อี้ฟานสู้กลับด้วยสีหน้าแข็งตึง บ่งบอกว่าเค้าเริ่มเอาจริง

            “ฉันจะทำให้ชานยอลกลับมารักฉันอีกครั้ง” อลิซที่รู้อยู่เต็มอก กัดกรามแน่น หล่อนรู้สึกเจ็บแค้น เจ็บใจ ทั้งๆที่หล่อนมาก่อน เป็นหญิงสาวที่เคยเป็นคนรักของชานยอล แต่ตอนนี้เธอกลับต้องมาแพ้ให้กับผู้ชาย

            “ไม่มีทางทำได้หรอกครับ เพราะทั้งตัวทั้งใจเค้าอยู่ที่ผม” อี้ฟานตอบ เค้ามั่นใจว่าทั้งตัวและทั้งใจของชานยอล อยู่ที่เค้าเรียบร้อยแล้ว

            “ผมอยากให้คุณเลิกตอแยกับชานยอล ส่วนเรื่องลูกชายของคุณ ผมสามารถรับอุปการะได้ ถ้าคุณต้องการ แต่ผมคงต้องขอให้คุณยินยอมให้ชานยอลยกเลิกการมีสิทธิ์เลี้ยงดูแจ๊คสัน”

            “ไม่มีทาง”

            “ผมจ่ายให้ได้เท่าที่คุณต้องการ”

.

.

            “ขอโทษนะครับ มีใครจองโต๊ะ ด้วยชื่อ อู๋ อี้ฟานมั้ยครับ”

            “สักครู่นะคะ…………..มีค่ะ”

            “อืม ผมอยากทราบนะครับว่าเค้านั่งโต๊ะไหน พอดีว่าเค้านัดผมไว้

            “โต๊ะฝั่งปีกซ้ายของห้องอาหาร ด้านในสุดค่ะ”

            “ขอบคุณนะครับ”

            “ยินดีค่ะ”

            บทสนทนาระหว่างพนักงานต้อนรับและชานยอลจบลง ร่างโปร่งก้าวฉับๆออกจากส่วนนั้นไปยังที่ๆที่หล่อนบอก ชานยอลล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะกดเบอร์โทรหาปลายสาย

            “ฮัลโหล”

            …….

            “เอารถมารับฉันที่ร้านอาหาร XXX ที ให้เวลาสิบนาที แค่นี้นะ” ชานยอลกดวางสายเมื่อพูดเสร็จ เค้าไม่รู้หรอกและไม่สนด้วยว่าทางนู้นจะรู้เรื่องรึเปล่า แต่เค้าต้องได้รถมาขับต่อจากนี้ภายในสิบนาที ชานยอลใช้ประโยชน์ของขายาวๆ จ้ำพรวดๆ จนใกล้เข้ามายังโต๊ะที่มั่นหมาย

.

.

 

            “ฉันไม่ต้องการ ฉันไม่รู้ว่านายเป็นใคร มีแผนจะทำอะไร แต่ขอเถอะนะ….” อลิซกลืนน้ำลายตัวเองก่อนจะเริ่มใช้ไม้อ่อน เอาความน่าสงสารเข้าสู้ อลิซเปล่งน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับหยาดน้ำตาออกมา “ฉันขอชานยอลคืนได้รึเปล่า”

            “ไม่ได้” เสียงห้วนสั้นทำเอาอลิซต้องหันไปมองอารมณ์ดราม่าถูกกระชากติดฝาผนัง อี้ฟานเบนสายตาไปมองตาม ก่อนจะจิ๊ปาก ทำท่าเครียดขึ้นมาทันที

            ไอ้ลู่ ไอ้น้องเวร……

 

            บริกรหนุ่มยกแก้วน้ำมาเสิร์ฟโดยไม่ดูสถานการณ์ พร้อมกับวางเมนูไว้ในท่าทางยิ้มแย้ม สายตาคมกริบของชานยอลจับจ้องมอง จนบริกรหนุ่มต้องรีบเก็บเมนูและกุลีกุจอออกไป

            “ชะ ชาน ชานยอล” น้ำตามากมายหลั่งไหลอาบสองแก้มของหล่อน มือเล็กๆยื่นไปหมายจะสัมผัสใบหน้าของคนที่หล่อนรัก ชานยอลก้าวถอยออกห่างก่อนจะกอดอก จ้องมองคนที่นั่งนิ่งกลืนหายไปกับเก้าอี้

            “ไอ้อู๋ มึงตอบกูมา มันหมายความไง” ชานยอลจับจ้องมองสามีตัวเอง อย่างจะกินเลือดกินเนื้อ อี้ฟานลุกพรึ่บจากเก้าอี้ ก่อนจะกระเถิบๆไปหาชานยอล

            “หนูยอลฟังพี่ก่อน” อี้ฟานกระซิบของหูชานยอล

            “เล่ามา! เร็วๆ” ชานยอลหน้าตาแดงกล่ำ ความโกรธพุ่งปรี๊ดเสียจนแทบจะระงับไว้ไม่อยู่

            “นี่เหรอคู่ดูตัวที่มึงว่า ไอ้อู๋! เมียเก่ากูไปมักจี่กับญาติของมึงจนได้ดูตัวกันตั้งแต่เมื่อไหร่ งานนี้ถ้าอธิบายแล้วเหตุผลไม่เข้าท่ามึงตาย” จับสีข้างอีกคนบิด อี้ฟานจับมือเรียวนั่นไว้ ด้วยความอับอาย

            “ชานยอลอลิซคิดถึงชานยอลนะ ฮึกๆ”

            “เล่ามาสิอลิซ เธอมาเป็นคู่ดูตัวกับผัวฉันได้ยังไง” อี้ฟานกรอกตาขึ้นฟ้าทันทีทั้งเจ็บทั้งหงุดหงิก ก็เสียงเจ้าแม่ประคุณดังน้อยเสียเมื่อไหร่ สายตานับสิบคู่เริ่มหันเหมามองพวกเค้าที่ยืนจับกลุ่มคุยกันเป็นก้อนอยู่ตรงมุมหนึ่งของร้าน

            “ผะ ผัว ชานยอล ทำไมนายถึง” อลิซอึ้งสะท้าน กับคำพูดของคนรักของหล่อน อลิซโผเข้าซุกกอดทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว ชานยอลเชิดหน้าจิกตามองคนตัวเล็กที่พุ่งเข้ามากอดเค้าแน่น ก่อนจะเบนสายตาไปยังคนที่ยืนหน้าสีจางอยู่

            “ว่าไงจะไม่ตอบกันทั้งคู่ใช่มั้ย”

            “มันคืออย่างนี้นะชานยอล พี่จะ….” ชานยอลผลักคนที่เกาะเค้าอย่างกับปลิงจนเซล้มลงไปบนเก้าอี้ อลิซจับจ้องมองด้วยดวงตาที่เอ่อไปด้วยหยาดน้ำใสๆ

            “เลิกตอแยฉันสักที มันน่ารำคาญ ฉันไม่ใช่คนเดิมของเธออีกแล้ว ฉันรักผู้หญิงไม่ได้แล้ว เธอเข้าใจฉันมั้ยอลิซ

             “แต่ชานยอล ฮือๆ อลิซยังรักชานยอลนะ ฮือๆ” ชานยอลถอนหายใจ แขนสองข้างยกขึ้นกอดอก ใบหน้าแสดงออกมาว่ารำคาญเต็มที่  

            “ดูปากฉันดีๆนะ ว่าฉันไม่รักเธอแล้ว มีผัวแล้ว ชัดพอมั้ย ระยะเวลาครึ่งปีที่ผ่านมาเธอไม่คิดอะไรได้บ้างเหรอว่าที่ฉันไม่ไปเจอเธอกับลูกชายเธอมันหมายความว่าไง” อลิซหน้าแดงกล่ำ เธอรู้สึกโกรธโมโหที่เธอสู้ไอ้ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหลังชานยอลไม่ได้ ในเมื่อหล่อนเป็นคนที่ชานยอลรักมากที่สุดแต่ทำไม….

            “ชานยอลอย่าโกหกอลิซ”

            “ได้กันแล้วสามสี่วันติด นี่ต้องให้อธิบายด้วยมั้ยว่าทำกันท่าไหน” ชานยอลก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงสะใจ อลิซขบกรามแน่น

            เพี๊ยะ!!!

            ใบหน้าของชานยอลหันไปตามแรงตบ มือเล็กเรียวยกขึ้นหมายจะตบซ้ำให้สาแก่ใจ ชานยอลเอื้อมมือหยิบแก้วน้ำที่บริกรเพิ่งมาวางไว้ขึ้น ก่อนจะสาดไปที่ใบหน้าของอลิซ

            “อี้ฟาน!”อี้ฟานก้าวเข้าไปรับน้ำเย็นๆในแก้ว ใบหน้าเนื้อตัวเปรอะไปด้วยหยาดน้ำใสๆ เสียงรอบด้านเงียบสนิท เมื่อเห็นเหตุการณ์ดังกล่าว พนักงานที่เข้ามาดูสถานการณ์เริ่มขยับเข้ามาใกล้มายิ่งขึ้น

            “ชานยอล แบบบนี้ไม่ได้….

            โปก!

            ชานยอลกระแทกแก้วที่ไม่มีน้ำลงกับโต๊ะ จับจ้องมาคนที่กำลังเสยผมเปียกไม่ให้มันรกปกหน้า

            “ทำไม แค่นี้ต้องปกป้องมันด้วย มึงเคยรู้บ้างมั้ยว่ากูเจ็บแค่ไหนตอนมันทิ้งกูไป” ชานยอลชี้หน้าอลิซ ร่างโปร่งกล้ำกลืนน้ำตาลงไป ก่อนจะพูดต่อ “แต่ตอนนี้กูเจ็บ เจ็บที่มึงโกหกกู กูเจ็บที่มึงปกป้องมัน แต่มึงไม่ปกป้องกู” อี้ฟานเม้มริมฝีปาก มือเอื้อมจะไขว่คว้าข้อมืออีกฝ่าย แต่ชานยอล กลับเดินหันหลังจ้ำอ้าวออกไป

.

.

            ลู่หานที่เดินวนไปเวียนมาอยู่หน้าร้านอาหารรู้สึกไม่สบายใจ เมื่อชานยอลหายเข้าไปนาน โทรศัพท์พี่ชายเค้าก็ไม่รู้จักรับ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

            รถมาเซราติสีดำด้านคันงามจอดเทียบท่าต่อหลังรถเค้า ลู่หานหันไปมองเพียงนิด ก่อนจะกลับมาสู่สภาวะตึงเครียดต่อ

            “อ้าวลู่หาน เจอกันอีกแล้วนะ” ลู่หานเบิกตาโตที่เห็นแบคฮยอนลงมาจากรถสปอร์ตด้านคนขับ ก่อนจะหน้าเหี่ยวเมื่อเห็นใครเปิดประตูเดินลงมา

            “ชานยอล ชานยอลฟังพี่ก่อน อย่าเดินหนีพี่นะ” สายตาทั้งสามหันไปมองเสียงโวยวาย ชานยอลที่หน้าตาแดงกล่ำคล้ายจะร้องไห้เดินจ้ำอ้าวๆ มาใกล้แบคฮยอนที่ยืนอยู่ฝั่งคนขับ ชานยอลกระชากกุญแจรถมาไว้ในมือก่อนจะเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่ง อี้ฟานเปิดประตู แต่อีกฝ่ายกลับล็อค

            “เปิดเดี๋ยวนี้นะ ชานยอล พี่บอกให้เปิด” อี้ฟานตะคอกพร้อมกับเคาะกระจก ชานยอลเลื่อนกระจกลง ก่อนจะหันมามองทั้งน้ำตา

            “มึงจะไปตายที่ไหนก็ไปอี้ฟาน กูกับมึงเลิกกัน” ชานยอลสตาร์ทเครื่องยนต์ก่อนจะขับออกไปโดยไม่สนใจคนที่ยืนอยู่ริมฟุตบาทอีก

            ลู่หานที่มองพี่ชายตัวเปียกซกก็ได้แต่ขอโทษในใจ ไม่กล้าปริปากใดๆ ส่วนแบคฮยอนกับเซฮุนทำได้แค่มองรถสปอร์ตที่ขับออกไปด้วยความเร็วสูง

            “พี่”

            “ไอ้ลู่มึงไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น กลับกันเถอะ” อี้ฟานยกมือขึ้นห้าม ก่อนจะเดินไปยังฝั่งคนขับ พยายามระงับอารมณ์ให้เย็นลง

            “พวกนายสองคนจะกลับได้มั้ย”

            “ไม่!

            “กลับ”

            “เออขอตัดรถไปด้วยคนนะครับ”










.................................................................................................................................................................................................................

เอ้าาาา ทะเลาะกันซะแล้ว ทำไมทำหงี๋น้อ ไม่คุยกันดีๆ สำหรับตอนหน้า ก็ยังอยู่กับคริสยอล ไว้มาติดตามต่อไปว่า ไอ้คำว่าเลิกกันของชานยอลนี่มันจะมีผลมากแค่ไหน ชานยอลจะยอมอี้ฟานหรือไม่ โปรดติดตามตอนต่อไปนะเอิงเอย

สปอยล์ ตอนที่ 25

                              "มึงอย่ามารุ่มร่ามกับกูนะ"

                              "ทำไม มึงลืมเรื่องเราได้เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ" มือแกร่งจับบีบข้อมือนั้นไว้ก่อนจะเริ่มใช้จมูกกดดมซุกซนไปเรื่อยตามซอกคอขาว

                              "อีเหี้ยยย เลิกกูบอกให้เลิก เลิกกกกก"

                              "ก็กูไม่เลิกมึงจะทำไม มึงจะหนีกูเหรอ มึงหนีกูจับตัวมึงส่งแม่กูเเน่" อี้ฟานบอกขณะกดชานยอลให้นั่งบนฝาชักโครก

                              "ปล่อย ศาลจะเปิดแล้ว อื้ออออ"

                              "พี่อยากจะเปิดเราก่อนศาลซะอีก"

                              "ไอ้เหี้ย"

                              "คิดถึง เลิกงอนพี่เถอะนะ" อี้ฟานทำตาใสแจ๋ว ง้อคนที่ดิ้นคลุกคลักอยู่บนฝาชักโครก อี้ฟานก้มลงมองไม่พอเริ่มลงไปนั่งทับอีกฝ่ายโดยหันหน้าเข้า ชานยอลดันอกอีกคนให้ออกห่าง พยายามดิ้นหนีเพราะความหนัก และความต้องการ

                              "เสร็จจากเรื่องนี้ ไปบ้านพี่กันนะ"

                              "ไม่.....อื้อออ"

                              NC ky อิอิ













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

888 ความคิดเห็น

  1. #510 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 22:44
    โอ๊ย เอ็นซีแฮ่กมาก หื่นแรง กำเดาจะไหล พวกบ้า ทำชั้นเขิน ชอบตรงที่ชานยอลพูดตรงๆ อ่ะ ลูกน้องโทรมาบอก เอากับแฟนอยู่ โอ๊ยยยยยยยยยย หกเากกสหด่. ต่อหน้าอีอลิซนี่บอกพี่คริสเป็นผัวๆๆๆ อ๊ากกกกกก หึงโหดมากน้องยอล
    #510
    0
  2. #499 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 23:52
    ชานยอลคนจริง ปรบมือ!!!
    #499
    0
  3. #306 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 00:02
    อึ้งเลยค่ะลูกยอล ผัวเธอกลายเป็นเมียเค้าไปแล้วนังอลิซ
    #306
    0
  4. #305 Piechoc (@pieberri11ky) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 22:42
    เราว่าชานยอลไปไหนไม่รอดหรอกว่ะ
    #305
    0
  5. #304 yeollykiss (@bunnieys) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 13:21
    ชานยอลเอ้ยยย55555หนักใจแทนอี้ฟานจริงๆ
    #304
    0
  6. #303 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 12:51
    ชานยอลออกตัวแรงขนาดนี้ อลิชยังจะหน้าด้านได้อีกเนาะ
    อี้ฟานตามง้อเมียซะดี ๆ555
    #303
    0
  7. #302 con_kyexonextdoor (@connea_land) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 12:38
    หนูท้องหรือเปล่ายอลลูก ผัวเต็มปากเต็มคำมากค่ะ อย่างอนอพคมัรเลยนะ ><
    #302
    0
  8. #301 Piyawadee Pu-i Sompawong (@pu-ipu-i) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 12:15
    อีพี่คริสกับลู่หานวางแผนกันมาเป็นเดือนๆเปลืองแรงเปลืองสมองเปล่าๆ ชานยอลเดินดุ่มๆเข้ามาบอกฉันไม่รักผู้หญิง จบเลย ต้องเด็ดขาดแบบนี้

    แล้วเรื่องฟ้อง ไม่รู้นางไปซ้อนแผนอะไรอีกรึเปล่า รู้สึกชานยอลนี่มีเรื่องไม่คาดฝันเยอะจริงๆ
    #301
    0
  9. #300 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 12:09
    อารมณ์แปรป่วนอย่างกะคนท้องเลยลูก 5555555555555 จะสงสารก็สงสารอี้ฟานอ่ะ เมียดุโหดชัชชชชช อลิสนางทิ้งชานยอลไปมีผัวแล้วจะเอาอะไีรอี๊กกกกกกก ปล่อยชานยอลไปมีผัวซะ 5555555
    #300
    0
  10. #299 Piyawadee Pu-i Sompawong (@pu-ipu-i) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 11:38
    งง ไปหมด สามวันดี สี่วันร้าย เดี๋ยวดีกันเดี๋ยวทะเลาะกัน ผัวเมียคู่นี้ อีอลิซก็น่าด้าน พูดมาได้ว่าอี้ฝานทำให้ความรักของตัวเองกับชานยอลพัง -ก็หนีเค้าไปมีผัวเหมือนกันไม่ใช่หรอ อีด อก

    รอตอนหน้าแทบไม่ไหวเลยค่าาาา 5555555
    #299
    0
  11. #298 yeollykiss (@bunnieys) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 12:55
    เอ่า าาา บรรลัยมั่ยละ เมียก็ไม่ฟังผัวเลย เดินดุ่มๆเข้าไปละ
    #298
    0
  12. #297 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 08:23
    ชานยอลคุยโทรศัพท์กับใครอ่ะเรื่องขึ้นศาลอ่ะเหมือนให้ไปหาหลักฐานอะไรเลย
    ไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดไรขึ้นบ้าง 555
    #297
    0
  13. #296 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 22:26
    เอาขำอ่ะ 555555555555555 พี่อี้ฟานคนโครตกลัวเมีย 55555555555 ตอนนี้พี่ลู่แกคงยืนไว้อาลัยอยู่แน่เลย งานสนุกต้องมา 555555555555
    #296
    0
  14. #295 bewwwed (@bewwwed) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 22:14
    เออดีค่ะเห็นด้วยกะลู่ ตามใจเมียไม่ดูเวลาเลยค้า ตายแน่ค่ะงานนี้
    #295
    0
  15. #294 Piyawadee Pu-i Sompawong (@pu-ipu-i) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 20:43
    แล้วชานยอลแอบทำอะไรโดยที่อี้ฝานไม่รู้อยู่หรอ สงสัย
    #294
    0
  16. #293 Piyawadee Pu-i Sompawong (@pu-ipu-i) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 19:29
    นี่มโนตอนชานยอลโพร่งเข้าไปในร้านละเจออลิซ จะทำหน้ายังไงเมื่อต้องมาแย่งผัวกับเมียเก่าตัวเอง 55555555
    #293
    0
  17. #292 Piyawadee Pu-i Sompawong (@pu-ipu-i) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 19:28
    นางพูดจริงทำจริง สามวันสามคืน ไม่ได้โม้ 5555
    #292
    0
  18. #291 con_kyexonextdoor (@connea_land) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 18:59
    พูดไม่ออกนี่พูดเลย 555555555
    #291
    0
  19. #290 samson_13 (@samson_13) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 17:47
    ชานยอลลลล หนูป่วยหนูอารมณ์แปรปวนมากเลยลูก ถ้าไม่ใช่พี่อี้ฟานนี่ปวดหัวแย่เลย
    ขี้หึง ขี้ห่วงอีกต่างหากยัยหนู เก็บพี่อี้ฟานเอาไว้ตั้งสามวัน ยัยหนูหนิ หนูแซ่บจริงๆนะคะ
    ตอนหน้านี้จะมีเฮมั๊ย พี่ลู่แบบโยนขี้ให้พี่ชายตัวเองสุดๆอ่ะ แถมดูท่าเตรียมชิ่งอีก พี่ลู่ววววววคนไม่ดี พี่ลู่ไม่พยายามห้ามยัยหนู
    #290
    0
  20. #289 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 22:36
    จ้า แม่เสือสาวชานยอลยั่วสวาท อิอิ
    #289
    0
  21. #288 bewwwed (@bewwwed) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 22:04
    โอ้ว้าวอยู่ดีก็มา 5555555 ขอบคุณนะคะไรท์ ไรท์รู้ใช่มั้ยว่าเราเหนื่อยใจกับดราม่าของพวกนาง 555555 น้องยอลนี่เด่วนี้อ่อยจุงงงงง
    #288
    0
  22. #286 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 18:33
    งานดีงามมาแล้วค่ะ รอไม่ไหวแล้วงื้อออออ แม่คนจอมยั่วกลัวผัวไม่หลง แหม่ ยาวๆๆๆๆเลยค่ะชอบ -..-
    #286
    0
  23. #285 con_kyexonextdoor (@connea_land) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 18:26
    หนูยอลคะ หนูเป็นภรรยาพี่คริสอย่าเรียบร้อยแล้วคะ 55555
    #285
    0
  24. #284 Piechoc (@pieberri11ky) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 16:10
    นางก็แค้กลัวผัวมีคนอื่น หาวิธีมัดใจผัว
    #284
    0
  25. #283 iStyle~* (@neple) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 15:51
    ยัยหนูยอลลลล ทำไมนางยั่วแบบนี้ จัดไปสิคะกว่าจะถึงวันดูตัวใครจะเปื่อย
    #283
    0