HUNHAN feat.krisyeol Love treasure SS2

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 22 อู๋ อี้ฟาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 ธ.ค. 58

บทที่ 22  

 

 

            “พี่ แบบนี้มันไม่ดีเลยนะ….คริส!” ลู่หานที่พยายามห้ามเมื่อเห็นพี่ชายของตัวเองกำลังควบคุมอารมณ์ไม่ได้  

            “เสียงอะไร มีอะไรกัน”

            อี้ฟานที่เดินกระฟัดกระเฟียดเข้ามาในบ้าน หยุดฝีเท้าลง เค้าเงยหน้ามองใบหน้าของหญิงสาววัยกลางคน ที่กำลังขมวดคิ้วจ้องมองลงมา

            “ผมต้องการพบผู้หญิงสองคนนั้น”

            “คุณเป็นใคร”

            “ผมเป็นคนรักของชานยอล” หญิงสาวเลิกคิ้ว หล่อนหันเหสายตาไปมองลู่หานที่ยืนกุมขมับอยู่

            “เอาผู้ชายคนนี้ออกไป ลู่หาน เธอด้วย ออกไปสงบสติข้างนอก ก่อนที่ฉันจะแจ้งตำรวจ”

            “อยากแจ้งก็แจ้ง แต่ผมต้องได้คุยกับสองคนนั้น” อี้ฟานประกาศกร้าว หล่อนเดินลงมา ด้วยท่าทีโมโหเช่นกัน วันนี้มีแต่เรื่อง เธออยากจะพักผ่อนเพราะต้องเข้าเวรช่วงดึก

            “กลับไปเถอะ สองคนนั้นไม่ได้อยู่ที่นี้”

            “ไปไหน”

            “เอ๊ะ ไร้มารยาท ฉันบอกว่าสองคนนั้นไม่อยู่ก็คือไม่อยู่สิ”

            “งั้นผมจะรอ”

            “ออกไป อย่ามาบ้านฉัน ฉันไล่ยัยสองคนนั้นไปแล้ว อย่ามาที่นี้อีก อย่ากลับมาให้หลานชายฉันต้องเจ็บปวด ออกไป”หล่อนตะคอกเสียงดัง จนลู่หานหน้าซีด เค้าพาคริสมาที่นี้เพื่อจะได้คุยกับผู้หยิงสองคนนั้นอย่างสันติวิธี เค้าไม่ได้อยากให้มันออกมาเป็นแบบนี้

            อี้ฟานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะจ้องมอง ใบหน้าสวยของหญิงสาวตรงหน้า หล่อนกำโทรศัพท์แน่นน้ำตาเอ่อนองรอบๆขอบตา

            “ฉันไม่รู้ว่าพวกเธอเป็นใคร แต่ฉันรู้ว่าพวกเธอจะทำอะไร อยากได้อะไรจากหลานชายของฉัน ฉันขอเถอะ อย่าทำร้ายพวกเค้าไปมากกว่านี้เลย หายไปซะ หายไปเลยยิ่งดี หลานชายของฉัน ฉันดูแลเองได้” หล่อนก้มหน้าเอามือปิดบัง อี้ฟานจ้องมอง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เพียงนิด

            “ผมขอโทษที่หุนหันพลันแล่น แต่ผมควรช่วยชานยอลเรื่องนี้ ผมควรช่วยเค้า เพราะผมอยู่กับเค้าตลอดเวลาตั้งแต่ที่เกิดเรื่องนี้”

            “หมายความว่ายังไง”

            “ถ้าคุณน้าใจเย็นแล้วฟังผมอธิบายเรื่องทั้งหมด คุณน้าจะให้ผมดูแลชานยอลรึเปล่า” อี้ฟานจ้องมองคนตรงหน้าอย่างใจเย็น เค้าต้องการช่วยชานยอล และต้องช่วยอย่างรอบคอบที่สุด

 

                        1 เดือนต่อมา 

 

 

            วันเวลาผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว ที่เค้าทะเลาะกับอี้ฟาน ร่างโปร่งโยนปากกาลงบนโต๊ะ ก่อนจะก้มเปิดลิ้นชักเพื่อหยิบของบางอย่างออกมา ชานยอลเปิดกระปุกก่อนจะเทยาแก้ปวดลงบนมือ

            ไม่มี…..

 

            “โถ่เว้ย!!” ชานยอลขว้างขวดออกไปไกลด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว เค้าทำงานไม่ได้หากไม่มียาแก้ปวด

           

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            “เข้ามา” หญิงสาวร่างผอมบางเดินเข้ามาพร้อมกับในมือถือขวดยาแก้ปวดและน้ำเปล่า ชานยอลมองหน้าหล่อนก่อนจะสงบสติอารมณ์มากขึ้นกว่าเดิม

            “ไม่ควรทานมากนักนะคะท่าน” หล่อนวางของในมือลงบนโต๊ะ ก่อนจะกวาดแฟ้มเข้ามาในอ้อมแขน “ท่านประธานเรียกพบน่ะค่ะ”

            “อืม เข้าใจแล้ว” ชานยอลว่าก่อนจะเปิดขวดยา แท้มาลงบนมือ ด้วยอาการสั่นเทา เลขาคนสวยมองเพียงครู่ ก่อนจะหันหลังกลับเดินออกไป หล่อนรู้ว่าเจ้านายไม่ชอบให้วุ่นวายหรือซักถามใดๆ หล่อนจึงทำได้เพียงแค่เงียบ

            ชานยอลกระดกมันเข้าปาก ก่อนจะตามด้วยน้ำ ชานยอลเปิดลิ้นชักโยนขวดยาเข้าไป ก่อนจะหยิบขวดวิสกี้ออกมารินลงแก้วน้ำใบเก่า ชายหนุ่มกระดกรวดเดียว ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

            ไม่ไหว…..ไม่อยากเจอ

 

            อี้ฟาน……

 

.

.

            ชานยอลเคาะขอเข้าห้องท่านประธาน เสียงด้านในตอบรับเข้ามา เค้าเปิดประตูก่อนจะเดินเข้าไปด้วยท่าทีสงบเงียบ สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองชานยอลมาเหมือนกับจะหาความผิดปกติ ร่างโปร่งเงยหน้าสบสายตาด้วย

            “มีอะไรรึเปล่าครับแม่” หญิงวัยกลางคนยกแขนขึ้นก่อนจะเอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้

            “เปล่า แค่อยากรู้ว่าเซฮุนออกจากโรงพยาบาลรึยัง” ชานยอลขมวดคิ้ว ร้อยวันพันปีไม่เคยจะถามไถ่ แต่วันนี้กลับ

            “เซฮุนออกจากโรงพยาบาลไปกายภาพที่บ้านตั้งแต่สองวันที่แล้วๆครับแม่”

            “เหรอ งั้นแกก็ไม่ต้องไปกลับๆปูซานแล้วสินะ”

            “ยังไม่ทราบครับ แต่อาจน้อยลง”

            “อืม ดี แล้ววันเสาร์นี้ว่างรึเปล่า” ชานยอลขมวดคิ้วหนัก ร่างโปร่งพยักหน้า ความจริงแล้ววันเสาร์นี้เค้าก่ะจะกลับไปปูซานหาเซฮุนเสียหน่อย แต่อาจต้องรีบเคลียร์งานก่อนวันศุกร์นี้

            “ผมว่าจะกลับปูซานไปหาชานยอล”

            “เหรอ….” ชานยอลขบกรามแน่นเมื่อท่านประธานลุกจากเก้าอี้ เค้าอยากจะถอยหลังแล้ววิ่งออกไปจากห้องบ้าๆนี่ให้เร็วที่สุด แต่ก็ทำได้แค่นึกในใจแล้วยืนเฉยๆ เค้าไม่เคยโกหกตัวเอง ใครๆเค้าก็ไม่กลัว ไม่เหมือนคนตรงหน้า

            “แม่มีอะไรหรือเปล่าครับ งั้นผมไม่กลับก็ได้” ชานยอลหลบสายตาทันทีที่แม่ของเค้าเดินเข้ามาหา ใบหน้าหวานสวยถูกท่านประธานตบเบาๆ ชานยอลเหมือนกับกำลังถูกช๊อตร่างมันกระตุกสั่นไปเองอย่างควบคุมไม่ได้

            “แกมันก็อายุจะสามสิบแล้วนะ ควรหาแฟนหรือเมียสักคน” ชานยอลสูดลมหายใจหนัก เหงื่อเย็นซึมชื้นตามแผ่นหลัง ความวิตกกังวลล้นจุกคอจนเค้ารู้สึกหายใจไม่ออก ชานยอลหายใจถี่ขึ้น

            “ไม่ครับ ไม่เป็นไร ผมอยากทำงานต่อไปเรื่อยๆ”

            “แล้วกับไอ้คนใช้นั่นล่ะ คงไม่ได้ไปลักกินขโมยกิน ทั้งๆที่ฉันไม่รู้ใช่ไหม”

            “เลิก เลิกไปแล้วครับ”

            เพี๊ยะ!

            ใบหน้าหวานหันตามแรงตบ ชานยอลกัดริมฝีปากแน่นไม่อยากให้น้ำตามันไหลออกมา จากตา มือเรียวกำเข้าหากัน ท่านประธานยกยิ้มชอบใจหนัก มือเล็กๆเอื้อมไปลูบแขนลูกชายตัวเองก่อนจะตีเบาๆ

            “อย่าให้รู้นะว่าแกปิดบังอะไรฉัน แกต้องดูแลบริษัทนี้ต่อตามพินัยกรรมที่พ่อแกระบุไว้ ห้ามเสื่อมเสียชื่อเสียง ห้ามทำใครท้อง ห้ามติดยา และห้ามเป็นเกย์ เข้าใจใช่มั้ย”

            “คะ ครับ” ชานยอลตอบเสียงตะกุกตะกัก มือเรียวรีบยกขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว ร่างโปร่งก้มหน้าหงุดเพื่อหลบสายตาดุกร้าวที่จ้องมาเพื่อจับผิด

            “ดี งั้นวันเสาร์นี้ ไปดูตัว ฉันเลือกผู้หญิงที่จะมาเป็นเมียแกไว้ให้แล้ว ลูกสาวเจ้าของบริษัทอิเล็กทรอนิกส์ แกจะชอบหรือไม่ชอบ หรือเค้าจะไม่ชอบแกหรืออะไรก็ตาม แกต้องทำทุกวิถีทางเพื่อจับหล่อนให้ได้ แล้วมันจะเป็นผลดีกับบริษัทเรา”

            “มะ แม่ครับ”

            เพี๊ยะ!!

            “อย่าแม้แต่จะปฏิเสธ เลือกเอาว่าแกจะรับไปแทนหรือจะให้น้องแกรับ แกมันเป็นพี่ชายที่ดีชานยอล ที่น้องแกยังเสเพลทำตัวเรื่อยเปื่อยได้ก็เพราะแกยังอยู่ในโอวาท แต่ถ้าแกนอกคอกเมื่อไหร่ ฉันเล่นน้องชายแกแน่ชานยอล” หัวทุยๆถูกผลักไปมา ชานยอลเซเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าหงุดรับคำ

            “ครับ ผมจะทำให้ดีที่สุด”

.

.

.

            หลังจากย้ายที่ทำงานมาเกาหลีในช่วงที่ได้สัมปทานงานจากบริษัทที่เกาหลี เค้าก็แทบต้องย้ายสำมะโนครัวมาที่นี้ เพราะระยะเวลาการทำงานไม่ต่ำกว่าห้าปี อี้ฟานกำลังเดินง่วนวนไปวนมาเพื่อที่จะตรวจพิมพ์เขียวและโครงสร้างส่วนอื่นๆ

            “เห้ยๆ น้องมึงมาอ่ะคริส” อี้ฟานมองตามเสียงที่ดังเข้ามาแต่ก็ไม่ได้สนใจมากนักเพราะงวดนี้คงเป็นเรื่องความเคลื่อนไหวของยัยสองคนนั้นตามเดิม เค้าจึงยิ้มรับพร้อมกับรับพิมพ์เขียวจากเพื่อน แล้วนั่งลงบนโต๊ะทำงาน

            “คริสๆๆๆๆๆๆ” เสียงวิ่งโวยวายมาพร้อมกับซองเอกสารในมือ อี้ฟานที่กำลังก้มหน้าก้มตาจะเช็คพิมพ์เขียวเงยหน้าขึ้น มองลู่หาน

            “อะไร วิ่งเข้ามาได้ไง”

            “ยามให้เข้ามา”

            “เออ รู้ มีอะไร” อี้ฟานพยักเพยิดไปยังซองเอกสารที่ลู่หานถือไว้

            “วันนี้ไปพบนักสืบที่คอยสะกดรอยตามยัยพวกนั้นมาไม่มีอะไรผิดปกติพวกนั้นยังไม่เคลื่อนไหว อ่อแล้วประวัติที่ให้ผมสืบ….ได้เรื่องแล้วนะพี่” ลู่หานโยนซองเอกสารที่ม้วนมาลงบนโต๊ะ อี้ฟานรีบรับเอาไว้ก่อนจะขมวดคิ้วจ้องมองน้องชาย ลู่หานพยักหน้าว่าให้รีบเปิดดู

            ภายในเป็นรูปหญิงสาวที่เค้าพยายามตามหาเมื่อเดือนก่อน พร้อมกับเด็กน้อยที่หล่อนอุ้ม อิริยาบถต่างๆ และเอกสารอีกสองสามแผ่นด้านใน

            “หล่อนเป็นลูกสาวนายกเทศมนตรีเมืองปูซาน เกิดในตระกูลเก่าแก่เลยล่ะ แต่ว่าเกิดอุบัติเหตุ พ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่ ตอนนี้เธอเลยอยู่ในการดูแลของน้าสาว จากข่าวอลิซกับยูซึพร้อมกับแจ๊คสันลูกชาย อยู่ในโซล ไม่ได้ไปไหน แต่ดูท่าแล้วคงรอจะทำอะไรต่อไปแน่ แถมตอนนี้ ชานยอลก็ยังคงส่งเงินให้ใช้ตามคำสั่งศาล” อี้ฟานพยักหน้ารับ

            “นายจัดการเอกสารเกี่ยวกับการหย่าได้รึเปล่า ลู่หาน”

            “ผมว่าไม่เห็นต้องถึงมือศาล ผมมีวิธีที่ทำให้ยัยพวกนั้นเลิกตอแยกับชานยอลได้ แล้วขอหย่าไปเอง แต่แผนของพี่น่าจะต้องเปลี่ยนนิดหน่อย”

            “อะไร งั้นเหรอ” อี้ฟานเลิกคิ้ว ก่อนจะรับซองเอกสารที่อยู่ในกระเป๋าลู่หาน ออกมาเปิด

            อี้ฟานเงยหน้าขึ้นมองน้องชาย ทำสายตาไม่เชื่อใส่ ลู่หานยักไหล่ ก่อนจะเอ่ย “ไม่เชื่อโทรหาแม่สิ” อี้ฟานหันซ้ายหันขวากวาดมือหาโทรสัพท์ทันทีด้วยความตื่นตะลึง ลู่หานขำเครียดก่อนจะเริ่มพูดต่อ “ผมว่าถ้าพี่ทำตามแผนผม มันจะชัดเจนกับทั้งชานยอลแล้วก็ทั้งพวกนั้น ลองดูไม่เสียหายนะ” 

            “แล้วฉันควรทำยังไง” อี้ฟานถามตาใสแป๋ว ขณะต่อสายหาผู้เป็นแม่ แผนที่เคยนอนคิดนั่งคิดหลายวันดูเหมือนต้องพับเก็บเอาไว้ เพราะคำโปรยของน้องชายกับเรื่องที่เพิ่งได้รับรู้เมื่อครู่มันดูน่าสนใจมากกว่า

            “อันดับแรก ง้อชานยอลให้ได้ก่อน”

.

.

.

.

ต่อ

 

            ชานยอลที่กำลังจะไปนัดพิเศษในคืนวันเสาร์ ยืนพรมน้ำหอมกลิ่นฉุนกึกอยู่หน้ากระจก ร่างโปร่งย่นจมูกไม่ไหวกับกลิ่นน้ำหอม เค้าสวมเสื้อเชิ้ตสีแดงสดกับกางเกงยีนส์สีดำขาบาน ร่างโปร่งมองตัวเองในกระจกก็ได้แต่ถอนหายใจ แต่งตัวแบบนี้สาวเจ้าคงไม่ชอบเท่าไหร่ ส่วนที่เหลือคงอยู่ที่ตัวเค้าเองแล้วล่ะที่ทำยังไงหล่อนถึงจะยี๋เค้า

เวลานัดคือหนึ่งทุ่มตรง ชานยอลควงกุญแจไปยังลานจอดรถ ร่างโปร่งมองไปรอบๆด้วยความรู้สึกเหมือนมีใครจับจ้องมองอยู่ ชานยอลสะบัดหน้าหนีอย่างอายๆเมื่อเห็นสองสาว กำลังมองมาที่เค้าด้วยสายตาขบขัน เค้าเปิดประตูรถคันหรูของตัวเองก่อนจะขับมันออกไป

.

.

ร้านอาหารญี่ปุ่นที่เหมาะสำหรับจัดเป็นสถานที่ประชุมเดทหรือครอบครัวเพราะเป็นห้องๆมีความเป็นส่วนตัว ชานยอลเดินเข้าไปด้วยความรู้สึกอายๆ กับการแต่งกายที่ไม่ค่อยคุ้นชินนัก พนักงานสาวมองเค้าก่อนจะยิ้ม

"สวัสดีค่ะ จองไว้รึเปล่าคะ"

"เออ นี่ครับ" ชานยอลยืีนเศษกระดาษให้หล่อนยิ้มระบายอีกครั้งก่อนจะเดินออกสาจากเคาน์เตอร์แล้วนำเค้าไป

"จองไว้รึเปล่าครับ" ชานยอลหันไปมองก่อนจะเลี้ยวตรงมุม ร่างโปร่งขมวดคิ้วเมื่อเห็นเด็กหนุ่มตัวสูงใหญ่แต่งตัวมิดชิดดูไม่น่าไว้ใจเข้ามาในร้าน

"ห้องนี้เลยค่ะ" พนักงานสาวร้องเรียกเค้าก่อนจะเปิดประตูเลื่อนๆให้เค้า ชานยอลโผล่หน้าเข้าไป ก่อนจะเห็นหญิงสาวท่าทางนิ่งเงียบ แต่สวยเสด็จนั่งรออยู่

"ตรงเวลาจังนะคะ ฉันไอรีนค่ะ". หล่อนแนะนำตัว

"ผมชานยอลครับ แค่กๆ". ชานยอลแกล้งไอก่อนจะเริ่มเกานู้นนีนั่นไอรีนมองก่อนจะขมวดคิ้ว

"ทานอะไรดีคะ พี่ชาน"

"ได้หมดครับ แต่ผมไม่กินผักกับของดิบ นอกนั้นได้หมดครับ" หญิงสาวหัวเราะก่อนจะมองชานยอลอย่างพินิจพิจารณา      

"พี่ชานไม่อยากมาดูตัวใช่มั้ยคะ"

"ครับ?" ชานยอลทำหน้ากวนใส่ก่อนจะยิ้มแหยงโชว์ฟันแบบนาขนพอง ไอรีนยิ้มจืด ก่อนจะเบนความสนใจไปยังเมนูอาหาร

"เราสั่งอาหารกันเถอะค่ะ"

 

หลังจากก้มหน้าก้มตาสั่งอาหารเสร็จทั้งสองได้แต่นั่งก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์โดยไม่พูดอะไรกันทั้งนั้น ไม่นานนักอาหารที่สั่งก็มาเสริฟ์ ทั้งชานยอลและไอรีนวางโทรศัพท์ก่อนจะเงยหน้าไปยิ้มรับกับอาหารที่กำลังจัดวางลงบนโต๊ะ

"ไม่ทานผักกับไม่ทานของดิบจริงๆเหรอคะ"

"ครับ". ชานยอลปรับตัวได้ก็เริ่มวางท่าทางเป็นตัวเองมากขึ้น ร่างโปร่งดันอาหารสดที่วางลงตรงหน้าเค้าไปยังด้านหน้าไอรีนก่อนจะเริ่มจิบชาของตัวเองไปเงียบๆ หญิงสาวมองท่าทางของคนตรงหน้า สายตาคมดุหันมาจ้องมองก่อนจะเผยยิ้มออกมาเพียงนิดแล้วก้มหน้าลงจิบชาต่อ หญิงสาวก้มหน้าทานอาหารด้วยใจเต้นรัวหล่อนคีบนั่นนู้นนี่มาวางไว้บนจานด้วยความรู้สึกไม่อย่างอยู่นิ่งแต่หล่อนกลับไม่คีบมันเข้าปากสักชิ้น

"ไม่ทานเหรอ" ชานยอลมอง

"เออ ค่ะอิ่มแล้ว"

"งั้นกลับกันเถอะ ผมไปคิดเงินก่อนละกัน" ชานยอลตอบแบบขอไปทีก่อนจะลุกขึ้น

"เดี๋ยวสิคะ เออ ฉันอยากทานของหวานก่อน"ชานยอลเลิกคิ้วก่อนจะถอนหายใจ

"งั้นผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน" ชานยอลเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะลุกไปใส่รองเท้าแล้วเปิดประตูออกไปทันที

 

            ชานยอลเดินเลี้ยวไปตามสวนหย่อมเล็กๆตามคำบอกเล่าของพนักงาน ร่างโปร่งพบกับห้องน้ำชายที่อยู่ด้านในสุด ชานยอลเดินเข้าไป ก่อนจะล้างไม้ล้างมือ แล้วเดินเข้าห้องสุขา

            ปัง!!

 

            “เหี้ย! โอ้ย มึงเป็นใครวะ” ชานยอลดิ้น ตกใจเมื่ออยู่ๆก็ถูกผลักเข้าห้องน้ำ ร่างโปร่งซัดใส่ผู้ชายที่ดูคุ้นๆตอนเข้ามาในร้านไม่ยั้ง

            “โอ้ย ชานยอล พอแล้วพี่เจ็บ” ชานยอลที่ง้างหมัดใส่เต็มที่หยุดชะงัก เด็กหนุ่มที่เค้าสงสัยถอดฮู้ดที่คลุมหัวออกก่อนจะ ยิ้มจืดๆมองคนที่ยืนค้างง้างหมัดไว้

            “ไอ้” หมัดที่หนักกว่าเมื่อครู่ซัดเปรี้ยงใส่คนที่ค่อยๆฉีกยิ้ม แรงอันมากมายมหาศาลระดมทุบลงมาบนแขนหลังไหล่กับหน้าอก จนคนถูกกระทำต้องปัดป้องด้วยการกอดอีกฝ่ายเอาไว้ไม่ให้ดิ้น

            ชานยอลดิ้นขัดขืนเมื่อถูกกอดรัด กำปั้นขาวทุบเข้าไปที่กลางหลังเสียงดัง จนคนโดนถึงกับร้องโอดครวญ

            “ไอ้เหี้ย มึงกลับมา ฮือๆ มา ฮึก ทำไม มึง ฮือๆ กลับมาทำม้ายยย” ชานยอลเริ่มทุบอีกครั้งพร้อมกับน้ำตานองเต็มสองแก้ม ชายหนุ่มผลักชานยอลติดกับฝาผนังก่อนจะรวบข้อมือขาวขึ้นเหนือหัวแล้วกดน้ำหนักเบียดคนตัวเล็กกว่า

            “ถ้าไม่หยุดโวยวาย จะปล้ำมันตรงนี้ล่ะ” อี้ฟานโถมทับชานยอลทั้งตัวพร้อมกับกระซิบรอดไรฟันข้างหูคนตรงหน้า ชานยอลหอบหายใจด้วยความเหนื่อย ข้อมมือบิดพยายามหนีออกจากการเกาะกุม

            “ปล่อย กูบอกให้ปล่อย”

            “ฟังก่อนได้มั้ย”

            “ฟังเหี้ยอะไร ไอ้คนเลว ไอ้คนสาร…..” ริมฝีปากอวบอิ่มถูกฉกฉวยด้วยริมฝีปากของอีกฝ่าย ชานยอลส่ายหน้าหนี แต่ก็โดนคนตรงหน้ารุกจูบจนหนีไม่รอด

            “บอกแล้วใช่มั้ยว่าพูดคำหยาบจะโดนลงโทษ” ชานยอลที่อ้าปากจะเถียงถูกจูบปิดปากอีกครั้ง คราวนี้มือที่เคยถูกรวบ ถูกปล่อยละลงข้างตัว อี้ฟานกอบกุมใบหน้าหวานเอาไว้ด้วยสองมือก่อนจะบดจูบฝีปากอิ่มหวาน อย่างหื่นกระหาย

            “พอแล้ว พอแล้ว” ชานยอลถอนริมฝีปากพร้อมกับหันหน้าหนีด้วยความเหนื่อย อี้ฟานจ้องมองคนที่กำลังหน้าแดงกล่ำ ชานยอลเซเข้าหาอ้อมกอดของชายหนุ่ม แขนแข็งแกร่งโอบรัดเค้าไว้ พร้อมกับซบคางลงกับไหล่

            “เป็นยังไงบ้าง คิดถึงจัง”

            “ปล่อย ปล่อยนะ บอกให้ปล่อย”

            “ไม่ปล่อย”

            “จะไปไหนก็ไป อยากหนีไปไหนก็ไป ไปสิ” ชานยอลบ่น ก่อนจะซบหน้าลงกับซอกคออีกฝ่าย แขนเรียวยกขึ้นกอดคนตรงหน้า

            “จะให้ไปไหนได้ หืมมม” ชานยอลมุดหน้าเข้าไปอีกพร้อมกับปล่อยโฮ

            คิดถึง คิดถึงจนไม่อยากจะโกรธหรือขับไสไล่ส่ง คิดถึงจนไม่เป็นอันทำอะไรได้ เค้าคิดถึงอี้ฟาน คิดถึงแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอ รอให้อี้ฟานกลับมาหาเค้า

            อี้ฟานกลับมาหาเค้าแล้ว……..

 

            “ไม่ทิ้งไปแล้วใช่มั้ย ฮึกๆ ไม่ไปใช่มั้ย” ชานยอลเงยหน้าขึ้นถามทั้งน้ำตา อี้ฟานรู้สึกผิดที่ปล่อยให้คุณหนูของเค้าต้องร้องไห้แบบนี้ นิ้วเรียวปาดแก้มที่เกรอะไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ชานยอลส่ายหน้าไปมา ใบหน้าหวานบวมเปล่งแถมยังเห่อแดงไปหมด

            “อือ ไม่ทิ้งไปไหนแน่นอน ขอโทษนะ ที่วันนั้นพี่พูด” ชานยอลส่ายหน้า แค่ได้เห็นหน้าอี้ฟานอีกครั้ง ความผิดทั้งหมดความน้อยใจ ความโกรธเกลียดคนตรงหน้ามันก็หายไปแล้ว ไม่เหลืออะไรให้ต้องคาดโทษอีก

            “ไม่ ไม่เป็นไร ไม่โกรธ” อี้ฟานเลิกคิ้วก่อนจะยิ้มอย่างเอ็นดูคนตรงหน้า นี่ครั้งแรกรึเปล่านะ ที่เค้ารู้สึกว่าชานยอลดูเด็กน้อยเหลือเกิน ดูน่าเอ็นดู

            “เราควรออกไปคุยกันข้างนอกนะ” ชานยอลชะงักก่อนจะหน้าบูดเมื่อคิดถึงคนที่นั่งรอเค้าอยู่ในห้องอาหาร

            “งั้นมานี่มา” ชานยอลเปิดประตูก่อนจะลากอี้ฟานออกไปด้วย

.

.

.

            ไอรีนที่ละเลียดของหวานจนหมด แต่คนที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก็ยังไม่มา หล่อนยกนาฬิกาบนข้อมือขึ้นดู ก่อนจะเงยหน้าขึ้นทันทีที่ประตูไม้เลื่อนขยับเปิดออก

            หญิงสาวจ้องมองคนที่ใส่ฮู้ดคลุมตัวใหญ่ใบหน้าคมคายหล่อคมเข้มกว่าชานยอลเป็นไหนๆ ไอรีนสบจ้องมองอยู่นานอย่างถูกตาต้องใจ

            “ไอรีนครับ นี่อี้ฟาน”

            “อา คะ” ไอรีนหันไปมองชานยอลที่แสดงใบหน้าเรียบนิ่งอย่างที่ทำ ชานยอลลากอี้ฟานเข้ามา ก่อนจะจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าเขม็ง

            “ไอรีนรู้ใช่มั้ยว่าการดูตัว….

            “อะไรนะดูตัว” อี้ฟานจะขัดแต่โดนขานยอลฟาดแขนเข้าให้ ชานยอลจับจ้องมองหญิงสาว ก่อนจะสูดลมหายใจลึกๆแล้วพ่นพรูออกมา

            “พี่ไม่โอเคกับเรา เพราะมีคนที่พี่รักอยู่แล้ว ไอรีนไม่ติดอะไรใช่มั้ยครับ” หญิงสาวพยักหน้าช้าๆ เหมือนกับกำลังย่อยข้อมูล

            “พี่ พี่มีแฟนแล้วเหรอคะ แต่คุณป้าบอกว่า” ชานยอลหน้าซีดไปนิด ก่อนจะจ้องเขม็งมองหญิงสาวอย่างไม่ลดละ

            “ไอรีนช่วยพี่เถอะนะครับ ช่วยบอกคุณป้าทีว่าไอรีนไม่ชอบไม่พอใจไม่สนใจพี่ พี่ขอได้มั้ย” ไอรีนเผยอปากเลิกคิ้ว งงงวยกับสิ่งที่ชายหนุ่มขอ

            “เออ คือ” ไอรีนหันไปจ้องมองคนที่เข้ามาใหม่ บุรุษนิรนามที่เอาแต่จ้องมองพี่ชานยอลไปวอกแวก

            “ครับ? คือไอรีนต้องการอะไรบอกพี่ พี่จะหามาให้ ขอแค่ไอรีนบอกว่าไอรีนไม่ชอบพี่ปฏิเสธ ไม่ชอบยังไงก็ไม่ชอบ”

            “คะ โอเค ไอรีนจะบอก” หญิงสาวยกมือห้ามคนตรงหน้า หล่อนหันไปมองอี้ฟานอีกครั้ง ก่อนจะหน้าเห่อแดง เมื่อชายหนุ่มหันมายิ้มสุภาพให้

            “แต่ แต่ไอรีน ขอ ขอเบอร์เพื่อนพี่ได้มั้ยคะ”

.

.

.

.

            “ฮ่าๆๆๆๆ โอ้ย ขำ ชาน ชานยอล รอพี่ด้วย ฮ่าๆ” อี้ฟานที่หัวเราะจนแทบจะลงไปนอนบนทางเท้าร้องเรียกให้ชานยอลเดินช้าๆลง พวกเค้าทั้งสองออกมาจากร้าน พร้อมกับเมฆทะมึนที่คอยลอยตามติดตัวชานยอล ไอรีนเด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สนใจชานยอล แต่กลับสนใจเค้าพร้อมกับจะขอเบอร์ แต่ถูกชานยอลสกัดดาวรุ่ง ด้วยการลากเค้าออกมาทันที โดยไม่พูดไม่จา

            “ถ้ามึงไม่หยุดขำ กูฆ่ามึงแน่” ชานยอลหยุดเดินกระชากเท้าปึงปัง หันมาชี้หน้าคนที่เดินตามต้อยๆ อี้ฟานค่อยๆเบาเสียงหัวเราะ ก่อนจะเร่งฝีเท้าไปยืนขนาบข้างชานยอล

            “แค่ให้ไปก็ไม่เห็นอะไรนี่”

            “มึงอยากให้ แต่กูไม่อยากให้ ทำไม อยากให้นักก็กลับไปสิ กลับไปใหม่มั้ย จีบยัยนั่นเลยมั้ย เอามั้ยเดี๋ยวเป็นพ่อสื่อให้” ชานยอลประชดประชันก่อนจะก้าวขาปึงปังหนีไปอีกรอบ อี้ฟานที่ยิ้มจนปากแทบฉีก หัวใจเต้นจนตัวจะแตก

            “ไม่เอาน่า อย่าหึงสิ ก็เราเองไม่ใช่เหรอไง ที่ไปยื่นข้อเสนอนั่นให้เค้า พี่แค่อยู่เฉยๆ พี่แค่หล่อ”

            “เออ ไม่ต้องมาพูดกับกู” ชานยอลพูดเสียงแผ่ว เหมือนนจะโกรธจริงๆ อี้ฟานหยุดแหย่ รีบเดินไปจับมือคนตัวเล็กกว่า มายัดใส่กางเกงยีนส์ตัวเอง

            “ไม่เอานะ พี่ต้องพูดกับเราอีกตั้งเยอะ”

            “อะไร?

            “เรื่องอลิซ” ชานยอลหยุดเดิน จ้องมองอี้ฟานด้วยแววตาที่แปรความได้ยาก

            “ไม่คุย”

            “พี่จะช่วยเราไง พี่หาวิธีที่ทำให้เรื่องมันยุติได้เรียบร้อยที่สุดแล้วนะ” ชานยอลเบือนหน้าหนีก่อนจะเริ่มออกตัวเดินช้าๆ

            “ยังไง”

            “แค่ทำตามที่พี่บอกเท่านั้น โอเครึเปล่าคะ” ชานยอลก้มหน้ามองเท้าที่ก้าวเดินไปข้างหน้า

            “อืม แต่ขออะไรอย่างได้มั้ย”

            “หืม”

            “สลับเสื้อกันทีสิ” ชานยอลหันไปจ้องเขม็งอย่างข่มขู่ อี้ฟานกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะมองชานยอลหัวจรดเท้า แล้วเริ่มฉีกยิ้ม

            “ถ้าหัวเราะเราเลิกกัน” ชานยอลหน้าตาแดงเห่อ ก่อนจะเร่มฝีเท้าเดิน เออ ไม่เอาก็ได้ ไม่น่าไปสะกิดให้มันรู้เลย ให้ตายเถอะ

.

.

.

            เซฮุนที่เพิ่งกายภาพบำบัดถูกสั่งให้ย้ายกลับมาทำที่บ้านใหญ่ โดยมีคนใช้ส่วนตัวเป็นคนดูแล รถเก๋งคันหรูของชานยอลลงในโรงจอดรถ รถเข็นพร้อมสรรพเข็นมาจอดข้างประตู เซฮุนหันไปมองเพียงนิด ก่อนจะหันไปมองพี่ชาย

            “ผมไม่อยากกลับมาที่นี้”

            “แม่อยู่ สองเดือน ถ้าแม่กลับมาฉันจะพากลับไปคอนโด”

            “ไปเลยไม่ได้เหรอ”

            “ไม่มีคนดูแล” ชานยอลตอบเสียงเรียบ ก่อนจะปลดเข็มขัดแล้วเปิดประตูลงจากรถ

            “สวัสดีครับ คคุณหนูใหญ่” ชานยอลพยักหน้ารับ

            “ฝากเซฮุนทีล่ะ” แบคฮยอนมองคนที่เดินเข้าตึกใหญ่ไปโดยไม่สนน้องชายตัวเอง ร่างบางเปิดประตูให้ก่อนจะเข็นรถเข็นไปเทียบใกล้ๆ

            “ไม่นั่ง” เซฮุนถีบมันออกห่าง ก่อนจะยันขาที่ใช้การได้ลงพื้นแล้วพยุงตัวเองขึ้น

            “โอ้ะๆ มาครับ คุณหนูผมช่วยนะ” แบคฮยอนทิ้งรถเข็นเข้ามาพยุง

            “ไม่ต้อง สกปรก” เซฮุนผลักแบคฮยอนออกห่าง ก่อนจะพยายามเดินไปเปิดประตูด้านหลังเพื่อหยิบไม้ค้ำ แบคฮยอนมองคนอวดดีแถมยังปากดีด้วยความหงุดหงิด เค้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า คนที่ทำท่านิ่งๆหยิ่งๆ ดูนิสัยแย่ แต่ที่จริงแล้วนิสัยน่ะแย่โคตรๆต่างหาก

            คอยดูเถอะ เค้านี่ล่ะจะสั่งสอนให้รู้จักค่าของความเท่าเทียมกันของคน…..    

 

           














.................................................................................................................................................................

เดี๋ยวๆฮุนแบคมาได้ยังไงวะ ไม่เข้าใจ ฮ่าๆๆๆๆ ตอนนี้ไม่มีอะไรมาก ไม่ต้องง้อด้วย นางหายงอยเอง ฮ่าๆๆๆๆ สบายอี้ฟานไปนะคะ สำหรับตอนต่อปายยยยย เราจะได้รู้เเล้วว่าแผนการณ์ของอี้ฟานกับลู่หานเป็นยังไง สองพี่น้องนี่จะทำอะไรกันแน่ อย่าลืมติดตามนะคะ ><


สปอยล์ ตอนที่ 23


                         ชานยอลกวาดของบนโต๊ะลงแทบจะทั้งหมด สายตาเชือดเฉือนจ้องเขม็งมองมารดาของตนอย่างไม่ยอมแพ้ ร่างสูงโปร่งสั่นเทาด้วยอารมณ์ที่หลากหลายปนเปกันไป อย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก

                         "แก มันเหลือขอ ชานยอล"

                         "ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะแม่ ผมเกลียดแม่" ชานยอลกดเสียงต่ำ เค้ายอมมามากแล้ว เค้ายอมละทิ้งความสุขของตัวเองมามาก ถึงคราวที่ต้องแตกหักเสียที

                         "แกอยากให้น้องแกมาแทนแกใช่มั้ย"หล่อนเอ่ยพร้อมกับเหยียดบิ้มอย่างถือไพ่เหนือกว่า หล่อนรู้ดีว่า เด็กตรงหน้าลูกชายคนโตที่เค้าเกลียดนักหนา มันรักน้องชายของมันมากเพียงใด

                         "เซฮุนไม่เกี่ยว อย่าทำอะไรเซฮุนนะ"

                         "แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง จ้างนักฆ่า ฆ่าตาหนุ่มนั่น หรือเก็บน้าสาวแกดี หรือว่า....."

                         "หยุด! ผมบอกให้หยุด อย่านะ" ชานยอลนั่งลงกอดเข่าซุกหน้าลงไป มารดาเดินเข้ามาหาช้าๆ ในมือถือคัตเตอร์ติดมาด้วย

                         "งั้นก็รู้ใช่มั้ย ว่าใครคือตัวปัญหา ตัวปัญหาที่ทำให้คนอื่นต้องตาย ทั้งพี่สาวแก ทั้งพ่อแก ไอ้เด็กปีศาจ แกจะอยู่ไปทำไม ฆ่าตัวตายตัดปัญหาไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ" หล่อนยื่นคัตเตอร์ให้ ชานยอลเงยหน้าที่ซุกกับเข่าขึ้น ก่อนจะเลื่อนสายตาจับจ้องมองคัตเตอร์ในมือแม่ตัวเอง มือเรียวยื่นเข้าไปใกล้ก่อนจะจับคัตเตอร์เอาไว้

                         "ตายไปซะ ทุกอย่างจะได้เป็นของฉัน" หล่อนลูบหัวชานยอลก่อนจะลุกขึ้น แล้วเดินไปรอบๆห้อง หล่อนเปิดตู้เสื้อผ้า กระชากเสื้อของตัวเองบนราวออกมาทิ้งบนพื้น ผ้าปูหมอนผ้าห่มถูกรื้อออก ของใช้บนโต๊ะที่เคยจัดวางอย่างเป็นระเบียบถูกกวาด โยนทิ้งกระจัดกระจาย

                         ชานยอลจ้องมองของมีคมในมืด เค้าหลุดเข้าไปในโลกของตัวเอง ที่มีแต่สีดำทะมึน เค้ารู้สึกว่าคัตเตอร์ตรงหน้ากำลังส่องแสงสีทอง ใบมีดที่เลื่อนขึ้นเงาวับ สองสะท้อนภาพความสุขต่างๆออกมา ชานยอลจ้องมันอยู่นานก่อนจะยิ้มให้กับภาพนั้น ภาพที่เค้ากำลังกรีดข้อมือตัวเองด้วยคัตเตอร์สีทองสว่าง พร้อมกับยิ้มที่มีความสุข

.

.

                         "ชานยอล!!!"  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

888 ความคิดเห็น

  1. #521 Aunyaww (@aun_102539) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 15:16
    สปอยน่ากลัวแรงงง ฮือออ ไม่นะชานยอล
    #521
    0
  2. #507 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 20:45
    แผนคืออะไร แหมๆๆ พี่คริสนี่จู่โจมน้องในห้องน้ำเลยนะ คิดถึงมากอ่ะดิ๊
    ฮุนทำไมต้องรังเกียจแบคขนาดนั้น
    #507
    0
  3. #496 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 10:34
    อหหหหห แม่ชานยอลนี้ถ้าจะบ้าจริงๆแล้วละ
    ชานยอลหายงอนเอง น่ารักกกก คิคิ
    #496
    0
  4. #248 yeollykiss (@bunnieys) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 13:03
    ม่ายยย!!!!! เป็นแม่ชานยอลจริงปะเนี้ย!! ยัยบ้าโรคจิตแน่ๆ
    #248
    0
  5. #247 bewwwed (@bewwwed) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 09:16
    เออ อิ บร้า ทำงานหนักไปป่าวแจะอิคุณแม่ อะไรคะมาฮุนแบคด้วย อร้ายยยยยย ก็ฟินกันไปค่ะ
    #247
    0
  6. #246 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 21:52
    เกลียดแม่ชานยอลมากนางรักแต่เงินทอง แล้วทรมานลูกตัวเอง โอ้ยยยยยย พี่คริสมาเคลียเลยยยยยยย จัดการอลิซกะแม่ชานยอลที -.-
    #246
    0
  7. #245 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 20:49
    อี้ฟานต้องช่วยชานยอลให้ได้นะ
    แต่อ่านสปอยแล้วทำไมเป็นงั้นอ่ะ แน่ใจหรอว่าตัวเองเป็นแม่ หมามันยังรักลูกมันเลยอ่ะ
    #245
    0
  8. #244 natty naka (@natty0627) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 20:30
    แม่ชานยอลเลวมากกก .ถ้าเป็นยอลนะไม่นับถือหรอก ลูกตัวเองพร้อมที่จะฆ่าให้ตาย
    #244
    0
  9. #243 manancy (@manancy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 19:52
    โอ้ยยย อินมากจริงๆ น้ำตาไหล อย่าทำไรบ้าๆนะยอล
    #243
    0
  10. #242 ttbluewp (@ttbluemtr) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 19:27
    แม่ชานยอลแบบว่าเลวมากกกกกกอ่ะ สงสารชานยอลเลยอ่ะ
    #242
    0
  11. #241 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 23:41
    คือแม่หรืออะไรถ้าจะร้ายขนาดนี้ก้อไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังหรอกมั้ง อย่านับถือเป็นแม่เลย
    #241
    0
  12. #222 mykai2 (@mykai) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 23:01
    แม่ชยอลคัมแบคแล้ว5555555555555 งื้อออออ คือแบบอินมากกกกกก ตอนที่ชยอลร้องไห้นี่อินแรงสุด นำ้หูนำ้ตาไหล ชอบมากๆคะ รีบๆมาต่อนะะ รออๆๆ
    #222
    0
  13. #221 yeollykiss (@bunnieys) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 21:41
    แม่ชานยอลหาเรื่องมาให้อีกละ เห่ออออ แผนอะไรของลู่หานน้อออขอให้สำเร็จ
    #221
    0
  14. #220 bewwwed (@bewwwed) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 21:13
    โอ้ยนี่แม่นางจริงๆใช่มั้ยทำไมใจร้ายกับลูกๆจัง พี่คริสนี่วางแผนข้ามชาติเลยนะคะ เรื่องไปถึงแม่พี่คริสดิชั้นว่าพี่แกต้องมาเหนือค่ะ 555555555555
    #220
    0
  15. #219 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 12:52
    ว้าวววววววว มีผงมีแผนด้วยคิคิ สู้ๆนะเฮีย ง้อยัยหมูเยอะๆดูท่าอาจจะใจแข็งก็ได้ -.,- รออยู่น่าาาาาค่ะไรท์คนสวย
    #219
    0
  16. #218 natty naka (@natty0627) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 10:38
    แผนไรหว่าาาาา ต่อคะ ตื่นเต้น
    #218
    0