HUNHAN feat.krisyeol Love treasure SS2

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 17 สารภาพ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ก.ย. 58


 

บทที่ 17



 

 

                กรี๊งงงงงงงงง กรี๊งงงงงงงงงงง

 

                “ฮัลโหล สวัสดีคะ ไม่ทราบใครคะ”

                /................/

                “คะ คุณหนู คุณหนูเหรอคะ..........นายหญิง คุณหนูคริสโทรมาแล้วคะ”

.

.

                เสียงโวยวายของคนใช้ร้องตะโกน เสียงหูโทรศัพท์กระแทกกับพื้นโต๊ะ อี้ฟานที่กำลังยืนถือสายอยู่ เม้มปากเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง จิตใจของเค้ากำลังกระวนกระวาย

                /ฮัลโหล ตาคริส/

                “ม๊า....” อี้ฟานเอ่ยเสียงแผ่ว ต่างคนต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมา

.

.

                “ไอ้ลูกบ้า               !!!! อยู่ไหนห้ะ ฉันจะให้คนไปลากตัวแกกับไอ้ลู่หานกลับมาเดี๋ยวนี้!!!! ไอ้ลูกไม่รักดี รู้มั้ยว่าม๊าเป็นห่วงแค่ไหน ไอ้หนอนด้วง ไอ้ ไอ้” ปลายสายลมแทบจะจับ คำด่าแปลกๆ พ่นออกมาจากปากนายหญิงใหญ่ของบ้าน หล่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะปล่อยพูออกมา

                “ใจเย็นๆ เดี๋ยวความดันก็ขึ้นหรอก” เสียงเอ่ยเตือนพร้อมกับความขบขัน ไม่ว่าจะกี่ครั้งกี่หน ภรรยาของเค้าก็ไม่เคยจะชิน ส่วนเค้าน่ะปลงตั้งแต่ไอ้พวกลูกพวกนี้มันหนีออกจากบ้านครั้งที่แล้ว แล้ว....

                หล่อนวางหูกระแทกกับเครื่องอย่างอารมณ์เสียง ก่อนจะเดินปึงปังเข้าไปหาสามีที่กำลังนอนกดรีโมทดูทีวีขนาดยักษ์อยู่

                “นิ อย่าเอาแต่มัวนอนได้มั้ย นี่ลูกเราหายไปเกือบสองปีนะ สองปี ไม่ใช่สองเดือน”

                “เมื่อตอนเกรดแปดมันก็หนีไปตั้งปีครึ่งเลยไม่ใช่เหรอ จะเอาอะไรกับมันนักหนาล่ะ”

                “คุณคะ!!

                “จ้าๆ พี่จะพยายามดุนะ ถ้ามันกลับมา แล้วนี่มันโทรมามีอะไรเหรอ” หล่อนนั่งลงก่อนจะส่ายหน้า ลืมไปเสียสนิท เพราะมัวแต่โกรธลูกชายอยู่

                “คงอยากกลับบ้านมั้งคะ คงเหมือนทุกทีล่ะ”

                “อ่าว นี่ก็แสดงว่าชินเหมือนกันนิ จะตีโพยตีพายทำไม” คุณสามีดักคอภรรยาก่อนจะหัวเราะลั่น หล่อนหน้างอง้ำก่อนจะฟาดมือใส่แขนสามีอย่างแรง

                “เลิกตามใจลูกสักทีเถอะคะ โตจนแก่ป่านนี้แล้วยังไม่เป็นฝั่งเป็นฝาเสียที นี่ยังไม่รู้เลยว่าไปคว้าเมียที่ไหน ถึงได้มีหน้าจะโผล่กลับมาบ้าน”

                “มีเมียก็ดีแล้วนี่คุณจะได้เลิกห่วงลูกเสียที.....”

                “หึ คุณมันก็เป็นซะอย่างเนี้ย ลูกมันถึงได้อยากทำอะไรก็ทำ”

                “แต่ลูกเราก็เป็นคนดีนะ” หล่อนค้อนใส่สามีก่อนจะแย่งรีโมทในมือมากดเปลี่ยนช่อง

                “ไม่รู้ล่ะ ฉันจะไปรับลูกพรุ่งนี้ คุณหาตั๋วกับที่อยู่ของลูกให้ฉันด้วย” สามีเลิกคิ้ว

                “จะไปหาที่ไหน เกาหลีไม่ใช่เล็กๆ ในจีนยังลำบากเลยนะ”

                “ไม่รู้ รีบๆเลย ฉันไปจัดกระเป๋าก่อนล่ะ” ภรรยาบ่น ทำเอาคุณสามีถึงกับถอนหายใจ พอเป็นเรื่องลูกทีไร เค้าต้องลำบาก ตามใจคุณนายเค้าทุกที

                กลับมาคงต้องดุเสียหน่อยแล้วเจ้าเด็กพวกนี้.....

 

.              

.

                อี้ฟานที่วางหูเสร็จก็เดินออกมาจากตู้โทรศัพท์โดยที่ยังไม่ได้พูดอะไรกันรู้เรื่อง แล้วเงินติดกระเป๋าตอนนี้มีไม่มากพอที่จะเช่าห้องรายเดือน แค่ค่าอาหารยังคงได้ไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ

                ชายหนุ่มเดินมานั่งตรงป้ายรถเมล์ ถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก เมื่อคืนก็ไม่ได้นอน เค้าไม่น่าทะเลาะแล้วหนีออกมาแบบนี้เลย อี้ฟานเอนหัวพิงกับขอบเสาอย่างหมดหนทาง กอดกระเป๋าเป้ที่มีแต่เสื้อผ้าก่อนจะหลับตาลง

                ลำบากกว่านี้เค้าก็เคยเจอมาแล้ว แต่ปวดใจขนาดนี้นี่ไม่เคยเป็นมาก่อน.....

.

.

.

                “วันจันทร์อย่าลืมมารับpassport นะคะ”

                “ครับขอบคุณ” ลู่หานยิ้มก่อนจะรับเอกสารคืนสองสามใบ ตอนนี้passport มีแล้ว จะเหลือก็แต่ตั๋วเครื่องบิน

                สงสัยต้องให้ป๊าม๊ามาช่วย....

.

.

                ลู่หานกลับมาถึงคอนโดก็เจอเซฮุนที่นั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นอยู่แล้ว ร่างบางเดินแยกเข้าห้องตัวเอง แต่เซฮุนก็รีบลุกก่อนจะแทรกตัวตามเข้ามาในห้อง

                “อะไรอีกล่ะ” ลู่หานไหล่ตกทำหน้าไม่พอใจ

                “เป็นยังไงบ้าง จะได้เมื่อไหร่”

                “อาทิตย์หน้า”

                “งั้นจองตั๋วเลยแล้วกัน” เซฮุนหยิบโทรศัพท์ขึ้น ลู่หานขมวดคิ้วเข้มก่อนจะคว้ามันเอาไว้

                “จองทำไม ไม่ต้อง ฉันหาทางกลับเองได้”

                “ก็จะไปด้วย จองสองใบเลยไง”

                “ไปด้วย!!” ลู่หานตกใจ เซฮุนส่งสายตาแป๋วแหววใส่

                “ใครบอกจะให้ไปด้วย ไม่ ไม่ให้ไป ไม่ต้องห่วง ยังไงก็กลับมาอยู่แล้ว ไม่ต้องไปหรอกน่า”

                “ฉันอยากรู้นี่ว่าบ้านนายแร้งแค้นแค่ไหน”

                “อย่ายุ่งวุ่นวายได้ม้ะ” ลู่หานท้าวสะเอว จ้องคนขี้จุกจิกอย่างรำคาญ ร่างบางสะบัดตัวหมุนไปเปิดตู้เสื้อผ้า เพื่อเก็บของใช้ที่ก่ะจะเอาไปด้วยไว้ก่อน

                “กว่าจะได้พาสปอร์ต ก็ตั้งอาทิตย์หน้าทำไมรีบเก็บนักล่ะ”

                “ยุ่งน่า”

                “ทำไม ฉันยุ่งไม่ได้งั้นเหรอ”

                “อืม ยุ่งไม่ได้” ลู่หานตอบอย่างไม่ใส่ใจ เซฮุนเดินไปนั่งลงบนเตียง จับโทรศัพท์ในมือบีบๆลูบๆเล่น

                “ออกไปก่อนไป เที่ยงแล้วจะหาไรให้กิน”

                “ไม่ต้อง ฉันจะออกไปข้างนอก...” เซฮุนลุกขึ้น ก่อนจะก้าวฉับๆออกจากห้อง ลู่หานมองตามก่อนจะยักไหล่ทำเป็นไม่สนใจ แล้วก้มหน้าก้มตาเก็บของต่อ

.

.

.

                หญิงสาวบิดน้ำออกจากผ้าขนหนู หล่อนจ้องมองคนที่เอาแต่นอนละเมอไม่ได้ศัพท์ อลิซถอนหายใจ หล่อนวางผ้าขนหนูลงบนกะละมัง ก่อนจะลุกขึ้น

                เค้าเอาเรียกชื่อผู้ชายคนนั้น เค้าเอาแต่ละเมอถึงคนที่ชื่ออี้ฟาน....

                “เป็นยังไงบ้างอลิซ” หญิงสาวส่ายหน้าก่อนจะนั่งลงตรงโซฟาข้างเพื่อนสาว

                “เราควรทำยังไงดี...”

                “หืม...ทำอะไรเหรอ”

                “เรากำลังทำชีวิตคนอื่นพังนะยูซึ” หญิงสาวขมวดคิ้วก่อนจะหันมามองหน้าอลิซ หล่อนเอาแต่ถอนหายใจ  ถึงชานยอลจะเปลี่ยนไปมาก เป็นคนที่หล่อนใฝ่ฝันจะเจอมาตลอด คนที่อบอุ่น ใจดี และสุขุม

                แต่คนๆนั้นไม่ใช่ของเธอ...มันไม่ใช่...

 

                “อย่าบอกนะว่า ชานยอลกับคนใช้นั่น เธอคิดว่ามัน...” อลิซหลับตาลง รู้สึกหนักใจแปลกๆ ถึงใครจะบอกว่าถ่านไฟเก่ามันลุกง่าย แต่สำหรับเธอ มันก็เพียงแค่ความรักเก่าๆ หล่อนไม่สามารถตกหลุมรัก หรือเริ่มรักชานยอลได้ใหม่ มันก็แค่หลงใหล ในสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปของชานยอล

                ชานยอลไม่ได้เปลี่ยนตัวเองพราะหล่อน.... ชานยอลถูกคนอื่นเปลี่ยนต่างหาก

                “จริงเหรอ ไม่หรอกมั้ง ในเมื่อวันนั้น...เธอกับชานยอล”

                “เค้าเอาแต่เรียกชื่ออี้ฟาน....” อลิซเล่าเสียงแผ่ว รู้สึกเจ็บใจเล็กๆ ที่ชานยอลเสพสมกับหล่อนแต่เลือกที่จะเรียกชื่อคนอื่น

                “จริงเหรอ....มันไม่น่า ชานยอลไม่น่า” ยูซึส่ายหน้าอย่างรับไม่ได้ ที่เพื่อนตัวเองกำลังตกหลุมรักผู้ชายด้วยกัน

                “เราจะทำยังไงดียูซึ ฉันควรทำยังไงดี” ยูซึสะบัดไล่ความคิดน่าสะอิดสะเอียนนั้นออกไป ก่อนจะจับไหล่เพื่อนเขย่าเพื่อเรียกสติ  

.               “ท่องไว้อลิซ ชานยอลเป็นของเธอ เธอมาก่อน ใครก็เอาชานยอลไปจากเธอไม่ได้”

                “แต่....”

                “มันไม่ใช่ความรักอลิซ มันก็แค่ความใคร่ ผู้ชายกับผู้ชายรักกันไม่ได้ พวกเค้าอยู่ด้วยกันก็เพราะเซ็กส์ เธออย่าลืมสิว่าเธอมีลูก เธอต้องการคนปกป้องนะ อลิซ...เธออยากแต่งงานกับไอ้ผู้ชายพุงพลุ้ยที่ไม่มีปัญญาหาเมียจนต้องให้แม่หาให้งั้นเหรอ คิดสิคิด” ยูซึร่ายยาวจนอลิซเริ่มพยักหน้าเห็นด้วยอย่างถูกต้องมนต์สะกด

                เธอมีลูกแล้ว เธอมาก่อน แล้วเธอก็ไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายพุงพลุ้ยที่ไหนก็ไม่รู้.......

.

.

.

 

                “อืม น่าเสียดาย นายเรียกลูกค้าได้มากจริงๆนะ อี้ฟาน”

                “ผมขอโทษครับ แต่ผมมีเรื่องต้องทำจริงๆ” ชายวัยกลางคนลงพุงถอนหายใจ รู้สึกเสียดายที่ไม่สามารถดึงอี้ฟานมาทำงานอย่างอื่น? ต่อได้ แม้ว่าชายหนุ่มจะราคาดีมากแค่ไหน ซองสีขาวถูกยื่นตรงหน้า ชายหนุ่มรับมันมาก่อนจะเปิดดู

                “มันมากพออยู่นะ ถ้าอยากได้เพิ่ม ก็พยายามทำยอดวันนี้ให้สูงๆละกัน”

                “เท่านี้ก็พอแล้วครับ...แต่ผมจะพยายาม” แค่นี้ก็น่าจะพอค่าทำ passport แล้วล่ะ

.

.

                วันนี้คนมากกว่าปกติ อี้ฟานจำต้องทำงานต่อแม้จะอยากออกทันที เพราะกลัวจะมีใครบางคนมาตาม? สาวน้อยสาวใหญ่ต่างจับจ้องมองเค้า และเรียกใช้แต่เค้า อี้ฟานหัวหมุนเล็กๆ เมื่อต้องคอยบริการและพูดคุยกับพวกหล่อน

                แผ่นกระดาษที่มีเขียนเบอร์โทรติดไว้ ถูกชายหนุ่มวางกองรวมกันหลายสิบแผ่น

                “ไม่สนใจแผ่นกระดาษนั่นเลยสินะ” หญิงสาวที่เค้าเจอเมื่อวาน วันนี้ก็มานั่งหน้าเคาน์เตอร์ หล่อนสั่งวิสกี้รสดีเหมือนเดิม

                “รับอะไรเพิ่มไหมครับ”

                “อืม.....นาย” อี้ฟานเลิกคิ้ว มองสายตาคมดุจเหยี่ยวที่จ้องมาที่เค้า หล่อนเปิดกระเป๋าก่อนจะหยิบเช็คออกมาแล้วเลื่อนส่งให้

                “พอรึเปล่า”

                “ผมไม่ขาย ถ้าไม่มีอารมณ์ ขอบคุณนะครับ” อี้ฟานยิ้ม ก่อนจะดันเช็คกลับไปให้หญิงสาว หล่อนขมวดคิ้วที่ถูกขัดใจจากผู้ชายที่หล่อนเคยซื้อได้จากเมื่อวาน หล่อนยอมรับว่าหล่อนติดใจและหลงใหล หน้าตา รูปร่าง บุคลิกภาพ รวมไปถึงลีลาเร้าร้อนบนเตียง ทุกสิ่งทุกอย่างมันรวมกันจนยากจะถอดถอน  

                สายตาหลากหลายคู่ของหญิงน้อยหญิงใหญ่ที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ จ้องมองด้วยความอิจฉา บางคนเริ่มเดินหายออกไป เพราะดูเสียท่าว่าคงไม่ได้แอ้มชายหนุ่ม อี้ฟานมองหญิงสาวที่เดินลุกหายไปเรื่อยๆ จนตอนนี้เหลืออยู่ไม่กี่คน

                “คุณทำลูกค้าผมหายแล้วนะ” อี้ฟานว่าพร้อมกับยิ้มเห็นเป็นเรื่องขบขัน ดีแล้วล่ะ ที่ลุกๆกันไปได้เสียที

                “งั้นถ้าบอกว่า ฉันชอบนายล่ะ” อี้ฟานเลิกคิ้ว ก้มลงมือท้าวกับเคาน์เตอร์ จ้องมองอีกฝ่าย หล่อนไม่ใช่ว่าไม่สวย แต่สวยมาก ผิวสีแทนหน้าตาคมสวย หายากมากสำหรับคนในชาติเกาหลี

                “ผม....รักใครไม่ได้อีกแล้ว”

                ซ่า!!!!

                “กรี๊ดดดด อะไรเนี้ย”

.

.

.

 

                ยูซึที่ถือถาดโจ๊กกับแก้วน้ำ ออกมาจากห้องครัว กำลังเปิดประตูเข้าไปในห้องที่มีคนนอนซมอยู่ทั้งวัน

                ไม่มี.....

                หญิงสาววางถาดไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินหา เดินเข้าไปในห้องน้ำ กวาดสายตาดูรอบๆเตียงก็ไม่มี

                “อลิซๆ ชานยอลล่ะ ชานยอลไปไหน” ยูซึตะโกนถามคนที่นั่งอยู่ห้องรับแขกตลอด

                “หืม เค้าก็นอนในห้องไม่ใช่เหรอ”

                “จะบ้าเหรอ ไม่มีย่ะ ไม่มี” อลิซตีหน้ามึนงง หล่อนก็นั่งที่ห้องรับแขกดูลูกชายตลอด แล้วเค้าจะไปไหน แล้วไปเมื่อไหร่

                “หมอนี่นะ” 

.

.

.

                “อะไรย้ะ แกเป็นใคร” หญิงสาวลุกขึ้น สะบัดเนื้อตัว อี้ฟานที่โดนไปด้วยยืดตัวสูง ก่อนจะตกใจ เมื่อเห็นใครยืนทำหน้าตาโกรธกริ้วอยู่

                “ทำอะไร ผัวคนอื่น ห้ะ!!” อี้ฟานอ้าปากค้างหญิงสาวก็เช่นเดียวกัน ภายในร้านแทบจะปิดเพลงแล้วหันมามองพวกเค้าด้วยความสนใจ

                “เหอะ....ผัวงั้นเหรอ เมื่อวานเค้า....” ฝ่ามือบางง้างขึ้นสุดแขนเตรียมตบ

                “ชานยอล!!” มือที่กำลังจะฟาดลงมาชะงัก อี้ฟานเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ก่อนจะแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน สายตาจับจ้องมองคนที่กำลังโกรธจนหน้าตาแดงกล่ำ ดวงตาหวานสวยพร้อมจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ

                “มานี่” อี้ฟานลากคนที่กำลังจะอาละวาดให้ออกไปจากร้าน สายตาเกือบจะทั้งร้านมามองพวกเค้าก่อนจะหันไปซุบซิบ ชานยอลดิ้นไปมาไม่ยอมท่าเดียว จนอี้ฟานต้องบีบแขนดึงสติ

                “กูเจ็บ ปล่อย!” อี้ฟานปล่อยชานยอลตรงหน้าลิฟต์ 

                “อีนั่นมันเป็นใคร” อี้ฟานกดลิฟต์ โดยไม่สนใจคำถามชานยอลเลย  คนตัวเล็กกว่า กระชากแขนอีกฝ่ายให้หันมามอง สองสายตาจ้องเขม็ง ก่อนที่จะเป็นอี้ฟานที่หลบสายตาก่อน

                “ตอบมาสิ เมียใหม่รึไง”

                “ปาร์ค ชานยอล กลับไปซะ”

                “ไม่ มึงไม่ไป กูก็ไม่ไป”

                “เราเลิกกันแล้วนะ....” อี้ฟานเอ่ยเสียงแผ่ว ขณะที่ประตูลิฟต์เปิด ชานยอลนิ่งไปสักพักก่อนจะยิ้มแล้วส่ายหน้า

                “มึงอย่ามาทำแบบนี้กับกู”

                “งั้นก็พูดมา ว่าจะเลือกผม หรือเลือกอลิซกับแจ๊คสัน คิดดีๆนะชานยอล” ชานยอลขบกรามแน่น เหมือนกับว่าเค้ากำลังถูกลองใจ ร่างโปร่งนิ่งไปนาน จนประตูลิฟต์ปิดลง

                “ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่าถ้าเลือกไม่ได้ ก็เลิกกับผมซะ อย่าทิ้งครอบครัว เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเอง” อี้ฟานกดเปิดลิฟต์อีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไป

                ชานยอลนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง คิดมากจนจมดิ่งลงไป คิดจนลืมสิ่งรอบตัว.....

                “อี้ฟาน....ฟังฉันก่อน...ได้โปรด.....” ชานยอลนั่งยองๆลงตรงหน้าลิฟต์ เอามือปิดหน้าไว้ เค้ารู้แล้ว เค้าควรเลือกใคร....

                 ฉันเลือกนาย.....

.

.

.

.

ต่อ

 

 

                ลู่หานที่เพิ่งเก็บของทำความสะอาดเสร็จ รีบตรงดิ่งมากดรับโทรศัพท์ที่กำลังส่งเสียงดังไปทั่วห้อง เค้ากรอกเสียงลงไปก่อนจะยิ้ม

                “ว่าไงคะ มีอะไรเหรอ”

                /มาเจอกันหน่อยสิคะ ลินมีอะไรจะให้ด้วยล่ะ/

                “อื้ม ได้สิ กี่โมงดี”

                /ที่เดิม ตอนสองทุ่มก็ได้คะ แต่งตัวหล่อๆน้า/ ลู่หานหัวเราะก่อนที่ปลายสายจะตัดไป เสียงสดใสของลินดาทำให้ลู่หานใจเต้นแรง น้ำเสียงแบบนี้จะต้องมีเรื่องเซอร์ไพร์สแน่ๆ

.

.

                ลู่หานยืนมองตัวเองในกระจก กางเกงสแลคขาเต่อดูสบายๆกับเสื้อเชิ้ตสีขาวโปร่งๆ ดูดีมากกว่ากางเกงยีนส์กับเสื้อยืดในทุกๆครั้ง ลู่หานยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูก่อนจะกุลีกุจอหยิบกระเป๋าเงินกับโทรศัพท์ออกไป

                “จะไปไหน”

                “ไปธุระ” ลู่หานตอบขณะใส่รองเท้าอยู่หน้าประตู เซฮุนขมวดคิ้วร่างสูงยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

                “ไม่ต้องรอนะ กลับดึก”

                “อืม เออ นิ” เซฮุนร้องเรียก ลู่หานที่กำลังจะเปิดประตูชะงัก แล้วหันมามอง เซฮุนยื่นตั๋วใบยาวมาให้         “อะไร”

                “ให้....นายกับพี่ชายนาย” เซฮุนว่าก่อนจะยัดใส่มือลู่หานแล้วเดินจิบกาแฟเข้าห้อง ร่างบางเปิดดู ตั๋วชั้นเฟิร์สคลาสสองใบ บินตรงจากอินชอนสู่ปักกิ่ง ลู่หาจ้องมันอยู่นานก่อนจะเงยหน้ามองคนที่เพิ่งเดินเข้าห้องไป

                “ขอบใจละกันนะ”

.

.

.

                ลู่หานชะเง้อมองไปตรงป้ายรถเมล์ที่ประจำที่เค้ากับลินดาจะมานั่งกันบ่อยๆ ชายหนุ่มขมวดคิ้วก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือ

                “จ้ะเอ๋” ลู่หานสะดุ้งเมื่อมีใครเข้ามาแตะหลังพร้อมส่งเสียงดังใส่ หญิงสาวในชุดกระโปรงสวยหวาน ผมสีดำถูกมัดรวบไปไว้ด้านหลัง รอยยิ้มสดใส ทำเอาคนที่กำลังวิตกเริ่มคลายรอยยิ้มออกมา

                “ตกใจเหรอ ลินขอโทษ” หญิงสาวยิ้มก่อนจะดึงมือชายหนุ่มให้นั่งลงบนเก้าอี้ในป้ายรถเมล์ ลู่หานส่ายหน้า ก่อนที่สายตาจะจับจ้องมองหญิงสาวด้วยความหลงใหล

                “สวยจัง วันนี้” หล่อนยิ้มเขิน ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง

                “ลินมีอะไรจะให้คะ” ลู่หานเลิกคิ้วก่อนจะถามว่าคืออะไร หญิงสาวหยิบตั๋วเครื่องบินออกมาจากกระเป๋าหล่อนชูมือข้างละใบก่อนจะยิ้มแฉ่ง

                “ตั๋วไปปักกิ่ง สองใบ”

                “ลินเอาเงินมาจากไหน...”

                “เงินเก็บลินเองคะ ดีใจมั้ย passport พี่เสร็จเมื่อไหร่ เราก็ไปกันได้เลย” ลู่หานมองด้วยความเอ็นดู ก่อนจะจับมือทั้งสองข้างของหญิงสาวรวบเข้าหากัน แล้วยกขึ้นจูบ

                “ขายต่อเถอะ พอดี เจ้านายพี่เค้าให้ตั๋วพี่มา” ลู่หานหยิบตั๋วที่เซฮุนให้มา ชูขึ้น หญิงสาวเลิกคิ้วประหลาดใจมากกว่าเดิม

                “นั่นชั้นหนึ่งเลยนี่คะ เจ้านายพี่ใจดีจัง”

                “ของขวัญก่อนพี่ออกจากงานล่ะมั้ง” ลู่หานมองตั๋วก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มให้หญิงสาว ตอนนี้เค้าเก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว เหลือชุดที่ใส่ไว้ไม่กี่ชุด ถ้าทำ passport เสร็จเค้าก็คงไม่ต้องกลับไปหาเซฮุนอีก

                “หมายความว่าพี่จะไม่กลับมาที่นี้อีกเหรอ”

                “กลับมาสิคะ แต่แค่ไม่ได้ทำงานกับเจ้านายคนนี้แล้ว” ลินดาถอนหายใจอย่างโล่งอก

.

.

                รถสปอร์ตคันหรูจอดนิ่งสนิทมานานมากพออยู่อีกฟากของถนน เซฮุนจ้องมองคู่หนุ่มสาวแสนสะดุดตาที่กำลังนั่งกุมมือกันอยู่ ต่างฝ่ายต่างอวดตั๋วเครื่องบินให้กันและกัน

                ยิ่งเห็นก็ยิ่งหมันไส้....

 

                เซฮุนหยิบโทรศัพท์ขึ้นต่อสายหาลู่หาน สายตาจับจ้องมองคนที่กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ลู่หานไม่ยอมรับสาย แต่กลับกดตัดแล้วยัดมันใส่กระเป๋า เซฮุนต่อสายโทรกลับไปอีกครั้ง สีหน้าลู่หานแสดงออกทันทีว่ากำลังรำคาญ ร่างบางกดรับสาย

                “ทำอะไรอยู่”

                /ธุระน่ะ ตอนนี้ไม่สะดวกคุย แค่นี้นะ/ ลู่หานตัดสาย เซฮุนลองต่อสายกลับไปอีกครั้ง แต่คราวนี้ปิดเครื่อง มือแกร่งบีบโทรศัพท์แน่น เค้าบอกแล้วใช่ไหมว่าให้เลิกยุ่งกับยัยผู้หญิงคนนี้

                ตุ๊กตาดื้อ.....

                ไม่เชื่อฟัง......

                ต้องลงโทษ......

.

.

                “ใครโทรมาเหรอคะ”

                “ไม่มีอะไรหรอกคะ พี่ว่าเราไปหาอะไรทานกันดีกว่า” ลู่หานลุกขึ้นยืน  ใบหน้าหันไปยังมองถนน ก่อนจะขมวดคิ้ว เมื่อเห็นใครกำลังลงจากรถ แล้วเดินตรงมา ไม่สนใจการจารจรที่กำลังเร่งรีบเอาเสียเลย

                “ไอ้บ้านั่น” ลู่หานปล่อยมือที่กุมอยู่ ขาเรียวก้าวลงจากฟุตบาท สองสายตาสบกัน แม้จะอยู่กันคนละฟาก

.

.

                เซฮุนก้าวไปบนถนนสายตาไม่ได้จับจ้องมองใครเลยนอกจากผู้ชายที่สวมเชิ้ตขาวอีกฟากฝั่ง ลู่หานมองซ้ายขวา ถนนสี่เลนไร้เกาะกลางแบ่งคั้น รถวิ่งเร็วไม่ต่ำกว่า หกสิบ แต่ไอ้เด็กบ้านั่นกลับไม่มองรถเอาเสียเลย

                “จะไปไหนคะ นั่นมัน...”

                “เดี๋ยวพี่มา” ลู่หานสะบัดแขนที่ถูกจับ ก่อนจะพยายามยื้อๆยักๆจะข้ามถนน

                เสียงบีบแตรพร้อมกับสายตามากมายที่เริ่มให้ความสนใจ เซฮุนหวิดจะโดนรถชน แต่เจ้าตัวกลับไม่สะทกสะท้านอะไรเลย

                “ไอ้เด็กบ้า” ลู่หานไม่รีรอ เค้าก้าวลงไปบนถนน ก่อนจะพยายามวิ่งไปหาคนที่กำลังจะเดินข้ามมาถึง จับตัวได้จะอัดให้น่วมเลยคอยดู

                ลู่หานวิ่งไปเกือบถึงกลางถนนที่เซฮุนหยุดยืนอยู่......

                ตี๊ดดดดดด ตี๊ดดดดดดดดด

 

                ลู่หานเบิกตากว้าง ร่างกายชะงัก ขาก้าวไม่ออกทันที เมื่อรถกระบะชนน้ำสีฟ้าพุ่งมาด้วยความเร็วมันบีบแตรเป็นสัญญาณว่า ระยะใกล้เกินกว่าจะเบรคทัน ลู่หานหันไปมองเซฮุนที่ยืนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เสียงกรี๊ดร้อง ดังขึ้นก่อน

                ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

.

.

                                ตายแล้ว....ฉันกำลังจะตาย เจ็บ เจ็บจัง....

                ลู่หานลืมตาขึ้น เหมือนร่างกายถูกกระชาก ร่างบางปรับสายตา ผู้ชายแจ๊คเก็ตสีส้มลงมาจากรถขนน้ำ เค้าเดินอ้อมมาอีกฝั่งของรถ ลู่หานมอง เหมือนกับมีใครนอนอยู่

                “ไม่เป็นอะไรนะ คุณ...” ลู่หานสะลืมสะลือ กลิ่นคาวเลือดลอยมาแตะจมูก เค้าค่อยๆยกมือขึ้นแตะหัว ก่อนจะพบว่ากลิ่นเลือดนั่นมาจากหัวที่แตกของตัวเอง

                “เห้ย ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลที” เสียงตะโกนทำให้ลู่หานต้องพยายามลุกขึ้น ผู้คนเริ่มมุงไปยังคนเจ็บ จนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร

                “บ้ารึเปล่าคุณ!! วิ่งตัดหน้ารถ” เสียงกร้นด่ากับสายตาหลายสิบคู่ที่หันมามองเค้า ลู่หานหลบสายตาก่อนจะก้มลงมองคนที่นอนอยู่บนพื้นถนน

                “เซ เซฮุน” ลู่หานเบิกตากว้าง ร่างกายของเจ้าเด็กนั่นกำลังคุดคู้อยู่กับพื้น เจ้าตัวจับแขนไว้แน่น แม้ขณะไม่มีสติ เซฮุนถูกพลิกให้นอนหงาย ร่างไร้สตินอนแผ่บนถนน แผลถลอกกับเลือดกำเดาที่ออกจากหู โหนกแก้มก็มีเลือดไหลจากรอยถลอก แล้วยังจะขาที่บิดไปอีกทาง ซึ่งมันคงหักแล้วแน่ๆ

                “อย่า อย่าขยับเค้า เรียกรถพยาบาลรึยัง” เสียงคนโวยวายดังไปทั่ว ลู่หานนั่งแผละลงกับพื้น ทำอะไรไม่ถูก

.

.

.

                ตี๊ด......ตี๊ด.......ตี๊ด.......ตี๊ด.....

 

               

                “ความดัน 40/60 ชีพจรเต้นช้าลง.....”

                “.......”

                เสียงบ่นขรึมในห้องผ่าตัด เหงื่อแห่งความเครียดไหลอาบจนผู้ช่วยต้องคอยซับมันออก คุณหมอไม่แม้จะตอบกลับ เค้าทำเพียงแค่หยุดเลือดที่กำลังไหลนี่ก็ลำบากมากพอแล้ว

“สภาพแบบนี้ไม่น่าเหลือลมหายใจตั้งแต่ที่เกิดเหตุแล้วนะผมว่า....”

                “คุณหมอโอ” แพทย์ใหญ่จ้องเขม็ง วิสัญญีหนุ่มเบือนหน้าหนี พวกเค้าอยู่ในห้องผ่าตัดมาสี่ชั่วโมงแล้ว แต่ดูท่า เจ้าเด็กหนุ่มนี่คงไม่รอด พวกเค้าทำได้เพียงแค่ยื้อเวลา....

.

.

 

                เสื้อเชิ้ตสีขาวเปรอะไปด้วยเลือดสีแดงฉาน ลู่หานน้ำตานองหน้า ทำอะไรไม่ถูก มือบางสั่นไปหมด เค้าคิดว่าเซฮุนจะตาย ตายแน่ๆ อยู่ภายในหัว 

 

                “เซฮุน เซฮุน” ลู่หานวิตกจริต เค้ากัดเล็บ อย่างเป็นกังวล เซฮุนกำลังจะตายเพราะเค้า เค้าเห็นคนตายต่อหน้า เค้าผิด เค้ากำลังจะทำให้เซฮุนตาย

.

.

                “ใจเย็นๆนะ ใจเย็นๆ”

                “เซฮุน เซฮุน ฉัน ฉันฆ่าเค้า”

                “คุณพยาบาลคะ” ลินดาลุกไปเรียกคุณพยาบาลเมื่อเห็นว่าลู่หานแทบจะยืนไม่ไหว ชายหนุ่มสะบัดแขนหนีก่อนจะนั่งแผละลงกับเก้าอี้หน้าห้องผ่าตัด

                “ทำแผลก่อนนะคะคุณ ทางนี้ค่ะ”

                “อย่ามายุ่ง!!” ลู่หานสะบัดแขนอีกครั้งก่อนจะทำตาเขม็งใส่ พยาบาลที่เข้ามาหา พยาบาลใหญ่จ้องมองสักพักก่อนจะสั่งให้คนเอารถเข็นเครื่องมือมา

                “เธอชื่ออะไร”

                “ลู่ ลู่หาน” ลู่หานตอบ นางพยาบาลพยักหน้ารับ

                “แล้วคนที่เธอรอล่ะ เค้าชื่ออะไร”

                “เซฮุน ปาร์ค เซฮุน”

                “มันเกิดอะไรขึ้นหรือ” ลู่หานมอง ก่อนจะลดมือลงแล้วบีบเข้าหากันแน่น

                “เค้า เค้าเดินตรงมาจากอีกฟาก เค้าไม่มอง ไม่มองรถเลย แล้วผม ผมก็.....เค้า เค้าช่วยผมไว้ เค้าจะตายมั้ยครับ” ลู่หานเริ่มร้องไห้อีกครั้ง รถเข็นทำแผลมาถึง นางพยาบาลที่ชวนลู่หานคุยค่อยๆเริ่มทำแผล

                “เผื่อใจไว้ก็ดี เข้าไปนานขนาดนั้นคงทำได้แค่ยื้อเวลาล่ะนะ” พยาบาลเก่าประสบการณ์ตอบตามตรงไม่โกหก ลู่หานกัดกรามกรอดก่อนจะก้มหน้าซุกกับฝ่ามือแล้วปล่อยโฮ

.

.

.

                “กลับมาแล้ว” ชานยอลที่เดินซึม ถอดรองเท้า เค้าโยนกุญแจรถไว้บนโต๊ะตรงทางเดิน ก่อนจะเดินเลี้ยวเข้าห้องนอนใหญ่

                “ไปไหนมา กินข้าวรึยัง” ชานยอลมองก่อนจะเบือนหน้าหนี ชายหนุ่มเข้าห้องก่อนจะปิดประตูเสียงดัง อลิซสะดุ้ง ตกใจ ไม่กล้าแม้แต่จะเคาะประตูเรียก

                “เห้.....ชานยอล ออกมาคุยกันก่อน”

                “อย่าไปกวนชานยอลเลยยูซึ”

                “ได้ไงกันเล่า เราตกลงกันแล้วว่าจะคุยกับชานยอลให้รู้เรื่องนะ” ยูซึหันไปบ่นก่อนจะเริ่มเคาะประตูดังขึ้น ประตูเปิดออกทันที ชานยอลทำสีหน้ามึนตึงใส่พร้อมกับเอ่ยเสียงราบเรียบ

                “มีอะไร ฉันปวดหัว ไว้ค่อยคุยกัน”

                “เดี๋ยว....ปวดหัวเหรอ เดี๋ยวฉันเอายามาให้” อลิซรั้งมือชานยอลไว้ ชายหนุ่มมองก่อนจะสะบัดมือทิ้ง ทำเอาหญิงสาวตกใจหน้าเสียเข้าไปใหญ่

                “ไม่ต้อง จะนอน อย่าเสียงดังล่ะ” ชานยอลปิดประตูอีกครั้ง สองสาวมองหน้ากัน อลิซเบะหน้าอย่างกับจะร้องไห้ส่วนยูซึกลับขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ

                “ไอ้บ้านี่....ชานยอล ปาร์ค ชานยอล!! ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องนะ” ยุซึเคาะประตูลั่น แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา

                ปัง!!!

                “ฮึ่ย เจ้าบ้าเอ้ยยย”

 

                ชานยอลนั่งขอบเตียง ขณะกำมือถือไว้ในมือ พลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เค้ากดเบอร์โทรหาเซฮุนน้องชาย เพื่อถามหาลู่หาน

                เสียงรอสายดังไม่ขาด มันดังอยู่นานสักพักก่อนที่จะตัดเข้าสู่บริการฝากข้อความ ชานยอลวางสายก่อนจะเอนหลังนอนไปบนที่นอนนุ่มๆ กลิ้งตัวพลิกกึ่งนั่งกึ่งนอน ก่อนจะเลื่อนโทรศัพท์เล่น

                “ทำยังไงดีวะ หมอนั่นจะไปไหนได้บ้างนะ” ชานยอลพยายามคิด แต่ก็คิดไม่ออก อี้ฟานไม่น่าจะรู้จักใครในเกาหลี จะกลับบ้านก็ต้องมี passport หมอนั่นพาสปอร์ตขาดตั้งนาน จะต่อก็อีกหลายวันกว่าจะได้

                ชานยอลนอนหงายก่อนจะพยายามติดต่อน้องชาย “ไอ้บ้านี่ ทำอะไรของมัน ทำไมไม่รับโทรศัพท์วะ” ชานยอลโยนโทรศัพท์ทิ้งก่อนจะมุดตัวเข้าผ้าห่ม

                “ไอ้บ้านั่น ทำไมทำตัวน่ารำคาญแบบนี้นะ” ชานยอลมองเพดานห้อง คิดไปเรื่อยเปื่อยถึงเรื่องที่ผ่านมา บทจะไล่ให้ตายก็ไม่ยอมไป หน้าด้านหน้าทน แต่พอไม่อยากให้ไปมันกลับกุลีกุจอจะหนีออกไป

                ไอ้เหี้ย....

                ไอ้คนเหี้ย.....................

.

.

                เสียงเข็นเตียงออกมาจากห้องผ่าตัด ลู่หานที่นั่งหน้าหงอยอยู่ร่วมหกชั่วโมงมองตามเตียงที่เพิ่งเข็นออกมา พร้อมกับเครื่องมือและสายระโยงระยาง ร่างบางไม่มีแม้แต่แรงจะดีใจหรือตื่นเต้น เค้าทำได้เพียงแค่มองตามแล้วพยายามลุกให้ได้

                “โอะๆ คุณคะ คุณ” พยาบาลที่เพิ่งออกจากห้องผ่าตัดรับร่างที่อ่อนยวบลงไปต่อหน้าต่อตา ลู่หานฉีกยิ้มเบาๆ ก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองแล้วเริ่มออกเดิน

                “นั่งพักก่อนคะ”

                “คนไข้คนเมื่อกี้”

                “อาการทรงตัวคะ แต่ต้องรอดูไปอีกหลายวัน “

                “เค้าจะตายไหมครับ”

                “ดิฉันตอบได้แค่อาการของคนไข้ทรงตัวคะ อาจต้องมีการผ่าตัดหลายครั้ง.....คุณเป็นญาติคนไข้ใช่มั้ยคะ” ลู่หานส่ายหน้าปฏิเสธ นางพยาบาลขมวดคิ้ว

                “ต้องให้ญาติมารับรองคนไข้ จากนั้นก็จ่ายค่ารักษาเบื้องต้น ตอนนี้ คุณพอจะติดต่อญาติคนไข้ได้มั้ยคะ” ลู่หานส่ายหน้าปฏิเสธอีกครั้ง

                “ผมไปหาเค้าได้รึยัง”

                “ไม่ได้คะ คนไข้เข้าไอซียู งดเยี่ยม เอาเป็นว่า คุณไปพักผ่อนก่อน แล้วค่อยติดต่อญาติคนไข้ให้กับทางโรงพยาบาลทีหลังนะคะ” นางพยาบาลพูดเป็นการเป็นงานก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นแล้วเดินจากไป

                ลินดาที่เพิ่งเดินกลับมาพร้อมกับน้ำเปล่าและยาแก้ปวด หันมองใบหน้าไม่สบอารมณ์ของพยาบาลที่เพิ่งลุกห่างจากลู่หาน หญิงสาวเดินเข้าไปหาชายหนุ่มก่อนจะนั่งลงแล้วยื่นแก้วน้ำกับยาให้

                “คุณพยาบาลเค้าพูดอะไรกับพี่เหรอคะ”

                “เค้าบอกให้ติดต่อญาติ.....ฉันต้องติดต่อพี่ชายฉัน” ลู่หานลุกขึ้น เค้าเซนิดๆ ก่อนจะยืนรวบรวมสติ

                “พักเถอะนะคะ ได้โปรด”

                “ลินกลับก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่อยู่จัดการต่อเอง” หญิงสาวขมวดคิ้วไม่ชอบใจ แต่ชายหนุ่มกลับเดินห่างออกไปเรื่อยๆ หล่อนเดินตามขนาบข้าง

                “ให้ฉันไปด้วยเถอะนะคะ”

.

.

.

               

                “โอ้ยยยยย....อี้ฟาน ไปดูสิใครมา!!!” ชานยอลที่กำลังนอนอยู่ยกหมอนขึ้นปิดหัวพร้อมกับตะโกนอย่างหงุดหงิด เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้นมาร่วมห้านาทีแล้ว จนเค้าต้องลุก

                “อ่ะ” ชานยอลขมวดคิ้ว ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าหมอนั่นไม่อยู่ ร่างโปร่งเกาท้ายทอยก่อนจะลุกจากเตียง

                “ไอ้บ้าที่ไหนวะ อุตส่าห์ได้หลับตอนตีสอง.....แม่ง” ชานยอลบ่นๆ ก่อนจะครุ่นคิดอะไรบางอย่างกอนจะยิ่มเยาะอย่างถูกใจ

                ไม่แน่อาจเป็นหมอนั่น

.

.

                ชานยอลทำเป็นอดออดไม่ยอมไปเปิด เค้าเดินไปล้างหน้า ทาครีม หวีผมจัดทรง ซ้อมแสดงสีหน้าหน้ากระจก ชายหนุ่มกระแอมไอสองสามทีไล่อาการตื่นเต้นภายในใจ ก่อนจะปั้นหน้านิ่งๆ แล้วเดินออกไปจากห้อง

               

                ลู่หานที่ยืนรออยู่ ลงไปนั่งยองๆกับพื้นด้วยความมึนหัว เสียงเปิดประตูดังขึ้น ลู่หานเงยหน้าขึ้นสบ

                ชานยอลที่เปิดประตูออก เอนตัวพิงขอบประตู เค้าขมวดคิ้วเมื่อเห็นก้อนกลมๆกำลังคดอยู่หน้าประตู ผู้ชายในเชิ้ตขาวที่มีเลือดติด เงยหน้าขึ้น บนหัวมีพาสเตอร์อันใหญ่แปะไว้ หน้าตาดูอิดโรยเหมือนกับเพิ่งไปเจออะไรมาสักอย่าง

                “คุณหนูใหญ่......ฮือๆ”  

 

 

               

 

                               

 

 

 

 

 

               

 

 

 


















..............................................................................................

สำหรับครึ่งหลังคิดไม่ออก ฮ่าๆๆๆ เรื่องจะดราม่าจะน่ารัก จนกว่าจะจบไปเล้ย ขอโทษที่ลงช้านะคะ หลับซะอย่างนั้น......
สปอยล์ตอนที่ 18          เพี๊ยะ.....
                              ชานยอลกำมือแน่น ขณะมองใบหน้านวลที่หันไปอีกข้าง ลู่หานไม่ตอบโต้อะไร แต่กลับโค้งตัวต่ำ ร่างกายสั่นงันหงก
                              "รู้ใช่มั้ยว่าเป็นความผิดใคร"
                              "........."
                              "จำความรู้สึกผิดนี้ไปให้ชั่วชีวิตนะ ถ้าน้องชายฉันไม่ฟื้น นายรู้ใช่มั้ยว่า นายต้องเจอกับอะไรบ้าง" ชานยอลก้มตัวลงไปกระซิบเสียงรอดไรฟัน ลู่หานน้ำตาไหลพราก คนตรงหน้าน่ากลัวกว่าครั้งไหนๆ คุณหนูใหญ่น่ากลัวจะเค้าต้องสั่น
                              "คะ ครับ ผมจะชดใช้ให้ทุกอย่าง"
                              "ไปตายแทนน้องชายฉันซะสิ ไปนอนแทนน้องชายฉันในห้องนั่น นั่นล่ะสิ่งที่พอจะชดใช้ได้" ชานยอลชี้ไปยังประตูห้องไอซียู ก่อนจะยืดตัวเต็มความสูง แล้วเดินหันหลังกลับออกไป

888 ความคิดเห็น

  1. #516 Aunyaww (@aun_102539) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 12:39
    ดราม่าแรงมากจริงๆ ฮืออออ ไม่จบไม่สิ้นแน่นอน
    #516
    0
  2. #483 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 00:33
    ไม่อยากกินมาม่าแล้วนะ ฮือออออออ จะร้องไห้
    #483
    0
  3. #480 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 22:29
    สงสารเซฮุนมาก นางเป็นเด็กมีปม แต่นางรักลู่มากนะ ไม่เห็นว่านางจะไปคั่วใครที่ไหนหลังจากเจอพี่ลู่แต่พี่ลู่ก็ทำกับนางแบบนี้ เฮ้อออออออ
    เซฮุนต้องปลอดภัยนะ
    พี่คริสหายไปไหนเนี่ย ชานยอลถ้าเลือกพี่คริสก็พูดออกไปสิ ทำไมไม่พูด ทำไมๆๆๆๆโว้ยยยยย ขัดใจมาก
    #480
    0
  4. #236 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 20:30
    โอ๊ยทำไมหน่วงงี้ เซฮุนจะตายมั้ย อี้ฟานอย่าทิ้งชานยอลไปเลยนะ
    #236
    0
  5. #147 bewwwed (@bewwwed) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 21:59
    ฮื่อออออออ ร้ายกาจกับหัวใจมากเลยคุณหนูเล็กเนี่ยเอาใจแลกใจเลยสินะ
    #147
    0
  6. #144 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 12:32
    มาม่าคูณร้อยไรท์ใจร้ายที่สุดเลย แง่งงงงง .เบะร้องไห้ใส่ไรท์ แต่งได้ดีมากๆเลยค่ะอินมากๆ
    #144
    0
  7. #142 peach_peace (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 09:05
    มาม่ามาอีกชามแล้วววว สงสารเซฮุน สงสารลู่หาน อีพี่อี้ฝานหายไปไหนนนน มาช่วยน้องแกเร็ววว



    คุณไรต์เตอร์เราดีใจทุกครั้งที่คุณอัพเลยนะคะ ต้องรีบเข้ามาอ่าน บางทีไม่อัพก็เข้ามาส่อง เข้ามาอ่านตอนเก่าบ้าง แบบว่าติดสุดๆ อยากอ่านมากๆ แปลกที่อยากอ่านมากๆ ถึงแม้จะดราม่าซึ่งปกติไม่ค่อยชอบดราม่า แต่เรื่องนี้กลับติดมาก อัพบ่อยๆนะคะ
    #142
    0
  8. #140 markmtbii (@markmtbii) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 03:58
    โอ้ยย เกลียดอียูซึ ชานยอลมีผัวแล้วเว้ยต้องให้พูดอีกกี่รอบ สุดท้ายยอลเลือกใครแหม่สะใจจริงๆ อยากให้ชะนี2ตัวนั่นมารับรู้มาได้เห็นกับตาจริงๆ รังเกียจชะนี2ตัวแรง!!!!
    #140
    0
  9. #139 NAMA_II (@jajamy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 19:52
    เริ่มสงสารชานยอลซะแล้วสิ โอ้ยยยย จะลงตัวยังไงกันน่าาาาา ไรท์มาต่อเร็วๆน่าาา คิคิ >\\\\< แต่มีหน่วงนิดๆอ่ะ แต่สุดท้ายชานยอลก็รู้ตัวล่าาาาาา ~
    #139
    0
  10. #138 Piyawadee Pu-i Sompawong (@pu-ipu-i) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 19:36
    โอ้ยยย แฮปปี้มาก สะใจที่ชานยอลเรียกอีพี่คริสว่าผัวซะที 5555 อยากตบอียูซึนั่นจัง อีจอมเสี้ยม สงสารเซฮุนด้วย ลู่หานเย็นชากับเซฮุนจัง
    #138
    0
  11. #137 Tamininalove (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 19:01
    เห้ยคือแบบเราเข้ามาดูทุกวันว่าเมื่อไหร่ไรท์จะอัพเพราะมันค้างมากกกกและในที่สุดก็อัพดีใจน้ำตาแทบไหลถึงแม้จะ50%ก็ตาม5555555เอิ่มเข้าเรื่องคือแบบเราสงสารฟานกะยอลมากๆอะแบบแอบคิดว่าจะลงเอยยังไงวะแต่แบบเราก็ลุ้นให้ยอลเลือกฟานๆแล้วแบบคือยอลบอกเลือกฟานอะเรากรี๊ดมากขอให้เลือกฟานจริงๆนะ เออว่าแต่กุเกลียดอิ2ชะนีอะไม่มีความสงสารเลยพอรู้ธาตุแท้ของพวกนางอะ เราจะรออ่านอีกครึ่งนึงนะจ้ะไรท์จ๋า
    #137
    0
  12. #136 bewwwed (@bewwwed) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 18:59
    55555555555555 ในที่สุดคำว่า ผัว ก็ออกมาจากปากคุณหนูแล้วววววววววววววว โอ้ยยยเจ็บปวดกับความหน่วงนี้ ว่าแต่อิสองพี่น้องนี่อะไรๆก็หนีออกจากบ้านนะยะถ้าชั้นเป็นคุณนายนะจะจับตีให้ก้นลายเลย สู้ๆนะคะคุณหนูทั้งสอง
    #136
    0
  13. #135 Piechoc (@pieberri11ky) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 18:35
    สงสารอพคอ่ะ ชานยอลเลือกอพค.รีบไปบอกเขาสิ
    #135
    0
  14. #134 yeollykiss (@bunnieys) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 16:53
    เกลียดชะนี นังยูซึ ชิชะบังอาจยุเพื่อนมาจับชานยอล เหอะะะ. อยากจับตบ จุ้นจ้านที่สุดไร้ยางอาย!!!!
    #134
    0
  15. #132 SaMaChaLOVE ll EXO & GOT7 ll (@gnatloveyayee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 16:33
    กรี๊ดดดดดดดดดดด จะเป็ยไงต่อไปลุ้นนนนนนนนนนน
    #132
    0
  16. #131 Kraotoo (@Kraotoo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 16:28
    เกลียดชะนีแรง เกลียดยูซึแรง มองแรงมากกกกกก อย่าบังอาจพลากคริสยอลไปจากกัน
    #131
    0
  17. #130 Nirvana1408 (@Nirvana1408) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 16:20
    โอ่ยยย อิยอลลลลลTT
    #130
    0
  18. #129 ky0627 (@skilfan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 15:53
    เราเข้ามาส่องหน้าฟิคทุกวันเลยน้าาาาาาาาา ฮือออ 5"555555 สูนะคะคุณไรท์ ตอนนี้ทั้งสงสารทั้ตลก ชานยอลเป็นเมียที่น่ากลัวจริงๆ อะไร!!ยุ่งอะไรกับผัวคนอื่นห๊ะะ!!! 5555555
    #129
    0