Moon River : ที่ซึ่งดวงใจได้บรรจบ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,899 Views

  • 248 Comments

  • 331 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8,401

    Overall
    20,899

ตอนที่ 6 : บทที่ 2 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1191
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    19 ก.พ. 62



บทที่ 2




ช่อดอกไม้ช่อแล้วช่อเล่าลอยขึ้นสู่พื้นและร่วงหล่นสู่มือคนที่รับด้วยความยินดี บ้างเป็นเสียงกรี๊ดแหลมของหญิงสาว เสียงห้าวของชายหนุ่มที่โวยวายกลบความเขิน และเสียงตะโกนห้าวก่อนเปลี่ยนมาแสร้งหวีดแหลมเมื่อนึกขึ้นได้ว่าควรแสดงความรู้สึกอย่างไร

บรรดาผู้ที่ได้รับช่อดอกไม้ถูกพาตัวขึ้นไปยืนเรียงกันด้านหลังบ่าวสาวบนเวที จนกระทั่งช่อสุดท้ายที่เจ้าบ่าวตระกองกอดไว้อย่างห่วงแหน และดูเหมือนมีความพิเศษด้วยมันมีผ้าสีเงินหุ้มก้านดอกเอาไว้ทั้งหมด

“ช่อนี้พี่กฤษณ์ขอโยนค่ะ” เจ้าสาวผายมือไปที่เจ้าบ่าวซึ่งยืนเขินอยู่ “จะพูดอะไรไหมคะเจ้าบ่าว”

อีกฝ่ายสั่นศีรษะ แต่ถอดสูทและยกช่อดอกไม้ให้เพื่อนเจ้าบ่าวถือ เขาย่อกายยืดขาราวกำลังยืดเส้นก่อนออกกำลัง จากนั้นก็ยกแขนขวาขึ้นสูง วาดไปด้านหลังเป็นวงย้อนกลับมาด้านหน้าด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง

“พี่บิ๋ม” วริษฐาสะกิด “บุ้งว่าบุ้งปิ๋วแน่เลยว่ะ ช่อสุดท้ายแล้ว”

ศศิอาภาขมวดคิ้ว “แกก็มีแฟนปะวะบุ้ง”

“แต่ก็ไม่ใช่สามีปะ บุ้งก็มีสิทธิ์ไง ไม่ได้อยากจะเร่งให้เขามาขอแต่งนะ แต่การได้ช่อดอกไม้มันเป็นความสุขอะ แค่ได้ดอกไม้สวยๆ ก็แฮปปี้แล้ว แฟนบุ้งไม่ค่อยเข้าใจ”

“อยากได้ก็บอกเขาตรงๆ ดิ”

“บอกแล้ว บอกว่าอยากได้ดอกไม้” คนพูดกระแทกเสียง “แต่ฮีเอารถกระบะไปซื้อต้นโมกมาลงดินเป็นแนวเลย ใกล้ๆ ห้องทำงานบุ้ง ฮีบอกว่าเนี่ย โมกบานตลอดปี แต่จะดอกดกช่วงปลายๆ หนาวงี้ ห้องทำงานบุ้งอยู่ทางใต้ค่อนๆ ตะวันตก ลมเปลี่ยนฤดูพอดี พอเริ่มจะร้อนได้กลิ่นโมกเย็นๆ จะได้ทำงานสบายใจ...เนี่ย โกรธไม่ลง”

“อันนี้ความผิดแกบุ้ง แกบอกว่าอยากได้ดอกไม้ ไม่ใช่ช่อดอกไม้ ต้องบอกว่าช่อดอกไม้สิ รู้ไหม ช่อดอกไม้”

“พี่บิ๋มมม ดอกไม้ๆ ๆ”

“บุ้งเอ๊ย” เธอหันไปถอนหายใจใส่น้อง “ช่อดอกไม้สิ”

“ดอกไม้!”

ผัวะ

บางอย่างฟาดเข้าที่ขมับเธออย่างจังจนเซไปนิดหนึ่ง

ศศิอาภายกมือขึ้นหมายจะจับศีรษะ ทว่ามีบางสิ่งตกลงในอ้อมแขนเธอ และทั้งหมดเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที

ฉิบหาย

“ขวัญญญ พี่บิ๋มได้ดอกม้ายยย” วริษฐาประกาศก้อง เอาช่อกล้วยไม้ยัดใส่มือคนโชคร้ายปนดี ก่อนจับมือเพื่อนรุ่นพี่ชูขึ้นสูงราวกับนักมวยที่เพิ่งน็อคคู่ต่อสู้ได้

ทว่าภาพที่ศศิอาภาเห็นคือเจ้าสาวที่ยกมือปิดปากด้วยความตกใจ ส่วนเจ้าบ่าวนั้นนั่งยองๆ ยกมือพนมท่วมหัวอย่างสำนึกผิด

“ชะ...เชิญ” พิธีกรหันไปหาเจ้าสาว อีกฝ่ายกระซิบบอก “อ๋อ ค่ะ คุณพี่บิ๋มนะคะ เพื่อนเจ้าสาว งั้นเชิญผู้โชคดีรายสุดท้าย ได้ช่อดอกไม้จากเจ้าบ่าวอดีตพิชเชอร์ทีมเบสบอลสมัยเรียนไฮสกูลอเมริกาขึ้นเวทีเลยค่า”

สรุปว่าเธอได้ดอกไม้ หรือโดนลูกเบสบอลอัดหัวกันแน่นะ





บ่าวสาวผลัดกันแนะนำผู้ที่ได้ดอกไม้อย่างคร่าวๆ ขึ้นอยู่กับว่าคนผู้นั้นเป็นเพื่อนหรือญาติฝั่งไหน จากนั้นก็ให้เจ้าตัวได้ ‘ขายของ’ ด้วยการโปรโมทจุดเด่นของตนเอง บางคนก็ขี้อายจนบ่าวสาวและพิธีกรต้องช่วยเสริม บางคนก็ ‘โปร’ ด้านการพูดจนเรียกเสียงหัวเราะแขกได้ทั้งงาน

แต่ศศิอาภาไม่ได้ขี้อาย

ไม่ได้พูดเก่ง

เธอแค่...ขี้เกียจ

“มาถึงรายสุดท้ายค่า” เสียงพิธีกรดังขึ้นทำให้ศศิอาภาต้องก้าวมาข้างหน้า ทว่าก่อนที่หญิงสาวจะได้พูดอะไร เธอต้องยกมือรับไหว้เจ้าบ่าวที่ยังคงประนมมืออยู่ด้วยยังรู้สึกผิดอย่างยิ่ง

“พี่บิ๋มโอเคนะครับ” กฤษณ์เอ่ยทั้งที่ยังไม่ลดมือลง แม้เขาจะอ่อนกว่าเธอเพียงหนึ่งปี แต่ก็เรียกตามแฟนสาวเพื่อให้ความเคารพ “แต่ผมใช้แรงไม่เต็มร้อยนะพี่”

“พี่กฤษณ์” เจ้าสาวถอนใจแรง “ถ้าเต็มร้อยก็หน้าหันหรือคอเคล็ดแล้วปะ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ งานนี้หมอเยอะมาก การปฐมพยาบาลพร้อม ยังไงเดี๋ยวลงเวทีแล้วขวัญฝากอาจารย์เอกเช็คให้ได้”

ชายวัยกลางคนที่โดนอ้างถึงยกนิ้วโป้งชูเหนือหัว

“พี่แค่ตกใจค่ะ ไม่เป็นไร” ศศิอาภายิ้มน้อยๆ ถนอมคำพูด

“เอาล่ะค่ะ ขวัญต้องแนะนำเพื่อนเนอะ พี่บิ๋ม ชื่อจริงคือศศิอาภาค่ะ เคยทำงานเป็นโบรกเกอร์มาก่อน แต่ตอนนี้ออกมาดูแลกิจการของที่บ้าน แล้วก็เขียนนิยายค่า นิยายสนุกนะคะ แต่ขออนุญาตไม่เปิดเผยว่าอะไรยังไง มาถามขวัญหลังไมค์ได้เลยค่ะ” เธอแสร้งเอนมาหาคนยืนข้างและพูดเสียงเบาทั้งที่ยังถือไมค์อยู่ “ถ้ามีคนหลังไมค์มาแล้วขวัญขายให้พี่ได้สิบเล่ม นิยายเล่มหน้าขวัญขอฟรีเล่มนึงได้ไหมคะ เอาเล่มที่ไม่ผ่านคิวซีก็ได้”

ศศิอาภายกมือชูห้านิ้วแทนการตอบว่าแค่ห้าเล่มก็ปิดดีลแล้ว

เจ้าสาวยกมือไหว้ท่วมหัวในทันที เรียกเสียงหัวเราะจากแขกในงานได้ได้

ใช่ เธอขี้เกียจจริงๆ แต่ก็ไหลตามน้ำได้

ถึงคร้านจะพูดแค่ไหนก็ไม่ใช่คนบ้า ถึงจะได้ทำอะไรหักหน้าเจ้าสาวในงานสำคัญของอีกฝ่าย ดูก็รู้ว่าขวัญใจพยายามให้แขกได้ตักตวงความสุขและความทรงจำที่ดีไป ไม่ใช่มาหย่อนเงินลงกล่อง รับของที่ระลึก กินข้าว แล้วก็จากไป อย่างนั้นไม่เห็นจะต่างจากร้านอาหารบุฟเฟต์ทั่วไปเลยแม้แต่นิด

“พี่บิ๋มเป็นพี่สาวที่ขวัญเคารพค่ะ รักมากด้วย รักงานพี่เขามากด้วย แล้ว...” เจ้าสาวหันมามองอย่างลังเล “พี่บิ๋มผ่านเรื่องแย่ๆ มาเยอะค่ะ อยากให้เจอคนดี คนที่จะมีความสุขไปด้วยกัน ถ้าจะมาขอคอนแท็คต์เพื่อจีบพี่สาวขวัญคนนี้เล่นๆ ขวัญด่านะคะ”

ศศิอาภารวบตัวเพื่อนรุ่นน้องมากอด จากนั้นจึงจับมืออีกฝ่ายเบาๆ โดยไม่เอ่ยอะไรให้รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าได้พูดแทน ว่าตนรู้สึกขอบคุณมิตรภาพอันยาวที่เกิดจากอินเทอร์เน็ตนี้มากแค่ไหน

แต่บรรยากาศงานเปลี่ยนไปเล็กน้อยเพราะคำพูดที่จริงจังของขวัญใจ

เธอจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไม่ได้

“งั้นเชิญคุณบิ๋มพูดแนะนำตัวเลยไหมคะ” พิธีกรยื่นไมโครโฟนมาตรงหน้า

ศศิอาภามองไมโครโฟน a.k.a. สิ่งที่เธอไม่ชอบ

“สวัสดีค่ะ” หญิงสาวส่งยิ้มหวานให้กับแขกทั้งงาน รวมถึงเจ้าสาว เจ้าบ่าว และพิธีกรที่ยืนลุ้นว่าผู้โชคดีรายสุดท้ายจะพูดอะไร “ศศิอาภา บิ๋มค่ะ”

เสียงปรบมือตามมารยาทดังขึ้น

เธอยิ้ม และพูดด้วยเสียงนุ่มนวลแต่ได้ยินชัดเจน

“ศูนย์ แปด หนึ่ง เก้า ห้า แปด...”

แขกด้านหน้าเวทีอ้าปากค้าง ส่วนเสียงโห่และร้องกรี๊ดราว ‘สาแก่ใจ’ นั้นดังมาจากด้านหลัง ซึ่งน่าจะเป็นโต๊ะชาวเน็ตของพวกเธอนั่นเอง

ศศิอาภาพูดจบ ไม่เอ่ยอะไรต่อ ยื่นไมโครโฟนคืนให้พิธีกร เดินไปกอดเจ้าสาวที่ทรุดลงไปนั่งขำอยู่กับพื้น ยักไหล่ให้เจ้าบ่าว จากนั้นก็ลงจากเวทีมาพร้อมกับเสียงเชียร์และปรบมือต้อนรับ ราวกับเป็นแรปเปอร์ที่เพิ่งทำไมค์ดร็อป หลังจากที่เพิ่งแรปแบบ ‘โคตรคิล’ หรือเจ๋งสุดๆ ไป

จะ คิล หรือ ฆ่าตัวตาย

เดี๋ยวก็รู้



(จบบทที่ 2)

ศศิอาภาบ้าไปแล้ว!
แต่ก็ดีนะ สนใจก็โทร.มาเลยค่า 555




เชิงอรรถ

  1. ^Mic Drop คือการทิ้งไมค์หรือส่งให้คนอื่นหลังจากแรปเปอร์ได้แสดงหรือพูดสิ่งที่จริงและยอดเยี่ยมมากจนคนอื่นๆ ไม่สามารถแย้งได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #100 ลินิน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 21:37

    สนุกมากคะ เนื้อเรื่องทันสมัยแอบอ่านอยู่เงียบๆ

    #100
    1
    • #100-1 (@ocean_serenade) (จากตอนที่ 6)
      13 มีนาคม 2562 / 11:52
      ขอบคุณนะค้า
      #100-1
  2. #4 Riboflavin (@charib55) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:30
    บิ๋มคูลมากกกก
    #4
    0