Moon River : ที่ซึ่งดวงใจได้บรรจบ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,212 Views

  • 232 Comments

  • 324 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    7,714

    Overall
    20,212

ตอนที่ 34 : บทที่ 12 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    18 มี.ค. 62



บทที่ 12 (2)



“ฟรี”

“หา!”

ศศิอาภาอมยิ้มเมื่อมองหน้าเพื่อนที่มีความงุนงงปรากฏ เลยตัดสินใจเฉลย “ว่าที่เจ้าบ่าวเขียน”

“อย่ามามุสานะแก”

“เรื่องจริง”

“โอ้โหหหหห” ภามินลากเสียงยาวด้วยความประหลาดใจจริงจัง “เก่งจังเลย เนี่ย สวยมาก ไม่ต้องเป็นแล้วหมอ เหนื่อย เปิดคอร์สสอนเขียนคาลิกราฟี*แม่งเลย”

“ลายมือภาษาจีนก็สวยนะ” ว่าที่เจ้าสาวเสริมอย่างภาคภูมิใจ

“คุณพระ!” เพื่อนสนิทยกมือทาบอก “เอาเวลาที่ไหนไปเรียนเยอะแยะ”

“เขาบอกว่าก็หัดมาเรื่อยๆ ตั้งแต่เด็ก แล้วตอนโสดมันไม่ได้ทำอะไร ก็เลยไปลงเรียนหลายอย่าง ว่างก็เรียน เหมือนเอาไว้ฝึกสมาธิด้วย” ศศิอาภาอธิบายเพิ่ม “นี่เลยบอกว่าโลโก้ชื่อเรื่องบนปกนิยายเรื่องหน้าเขียนให้ได้ไหม จ้างก็ได้ แล้วค่อยส่งปกให้น้องลูกแก้วทำต่อ มันต้องงามมากแน่ๆ โลโก้เดียวในโลก ไม่มีใครมาเหมือนได้ เพราะไม่ได้ใช้ฟอนท์ร่วมกับชาวบ้านเขา”

“อุตสาหกรรมในครัวเรือนจริงๆ”

หญิงสาวฟังเพื่อนพึมพำแล้วก็อมยิ้ม

ดีใจ...ที่เจ้าพระยาก็เคยบอกว่าอยากทำเช่นนั้น เขายินดีจะมีส่วนร่วมกับงานของเธอ

ของขวัญซึ่งเขามอบให้เธอในวันที่ทั้งสองคนได้ทั้งสถานที่จัดงานและเรือนหอ คือชื่อ Sasi-apha เขียนด้วยอักษรสีทองจางบนกระดาษสีดำใส่ไว้ในกรอบสีเดียวกับพื้นหลัง ทำให้ชื่อของเธอลอยเด่นขึ้นมา สีของหมึกที่ใช้เขียนเป็นประกายล้อแสงระยิบระยับ จนตอนนี้เธอก็ยังวางมันไว้บนโต๊ะทำงานที่บ้านด้วยความชื่นชม

‘คุณโพ นิยายเรื่องหน้าบิ๋มจ้างเขียนชื่อเรื่องได้มั้ย’

‘เอ๊ะ ก็...ก็ได้ครับ’ เจ้าพระยาดูมีทีท่างงคงด้วยจู่ๆ ก็โดนถาม

‘เนี่ย สวยมากเลย’ ศศิอาภาพูดแล้วยกมันแนบอก ก่อนเอามาดูอีกครั้ง

เธอในตอนนี้ยังจำความรู้สึกที่หัวใจตัวเองเต้นแรงได้อยู่เลย

‘บิ๋มไม่เคยคิดว่าชื่อตัวเองจะสวยขนาดนี้ค่ะ สวยมากๆ ฝีมือจริงๆ นะเนี่ย’

‘ก็ไม่ได้พิเศษนี่ครับ’

‘พิเศษค่ะ!’ เธอแย้งและยืนกรานความคิดตนเอง ‘จริงอยู่ตอนนี้การเขียนคาลิกราฟีมันฮิต มีคนเขียนได้เยอะ แต่มันพิเศษที่สุดเพราะคุณตั้งใจเขียนให้บิ๋มไงคะ ขอบคุณมากเลย’

เจ้าพระยาเพียงแต่ยิ้มน้อยๆ เท่านั้น

สำหรับศศิอาภา...มันดูราวกับเป็นรอยยิ้มที่มีความเขินอายอยู่อย่างไม่น่าเชื่อว่าจะเห็นจากว่าที่เจ้าบ่าวของตนเอง




ศศิอาภากดโทรศัพท์หาผู้ที่ตอนนี้คงจะกำลังเตรียมตัวจะลงตรวจเธอรอสายอยู่เพียงครู่ปลายทางก็กดรับและทักทายด้วยเสียงสดใส

“คุณบิ๋ม อรุณสวัสดิ์ครับ”

“ไม่อรุณแล้วค่ะ คุณโพกำลังจะเริ่มทำงานแล้ว แปลว่าสายแล้ว”

“อันนี้ผมลงตรวจเช้านะ”

“เอาเวลาตามนาฬิกาสิคะ บิ๋มรู้ว่าโรงพยาบาลคุณมีคลินิกรุ่งอรุณที่เช้ามากๆ อีกอย่าง” เธอหัวเราะ “เพื่อนเจ้าสาวคอนเฟิร์มมาหนึ่งคนแล้วค่ะ เดามั้ย”

“อืม ให้ผมเดาเหรอ” เขาส่งเสียงเบาๆ ในคอ “คุณแพร์ล่ะสิ”

“ทำไมรู้”

“เพราะถ้าเป็นเพื่อนเจ้าสาวที่ผมไม่รู้จักคุณบิ๋มคงไม่ให้ทายหรอก เพราะบอกชื่อไม่ถูก”

“ไหวพริบดี เดาเก่งงงง” ศศิอาภาหมั่นไส้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาฉลาดจริงๆ “ทักษะด้านการคาดเดาดีขนาดนี้ เป็นโคนันหรือคินดะอิจิคะ”

“ทำไมเอาผมไปเทียบกับสองคนนั้น!” น้ำเสียงเขาจริงจังขึ้น เมื่อเอ่ยถึงนักสืบดังจากการ์ตูนที่เขาบอกว่าเคยอ่านหนังสือของหลาน “สองคนนั้นน่ะไปที่ไหนก็มีแต่คนตาย ผมเป็นหมอ มีตายด้วยแล้วก็มีเกิดด้วย เหนือกว่าพวกนั้นเห็นๆ”

“จะเอาชนะด้วยเรื่องแค่นี้เพื่ออะไรเนี่ย” หญิงสาวสั่นศีรษะ “แพร์บอกว่ามาได้ เพราะว่าช่วงนั้นกลับมาไทยพอดี ที่บิ๋มคุ้นๆ ว่าแพร์จะกลับมาบิ๋มก็เดาถูกแหละ”

“ไหวพริบดี เดาเก่งงงง” คนปลายสายแสร้งดัดเสียงเล็ก

“ไม่ต้องมาล้อบิ๋มเลยค่ะ!” เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หัวเราะด้วยเดี๋ยวอีกฝ่ายจะได้ใจ “แพร์เห็นที่คุณเขียนซองการ์ดเชิญแล้วค่ะ บิ๋มหยิบที่มันใกล้ๆ มือให้แพร์ดู แพร์ชมใหญ่เลยค่ะ บอกว่าเลิกเป็นหมอแล้วเปิดคลาสสอนคาลิกราฟีเลยดีกว่า”

เสียงห้าวหัวเราะร่าเริงดังผ่านโทรศัพท์ออกมา “เปิดคอร์สได้เลยเหรอ อย่างผมเนี่ยนะ”

“ได้สิคะ คุณโพเขียนสวย แล้วก็ความคิดสร้างสรรค์ด้านนี้ดีมากเลย แถมยังออกแบบได้ทั้งภาษาอังกฤษแล้วก็ไทย ซึ่งไทยเนี่ย ไม่ได้หาได้ง่ายๆ นะคะ เพราะรูปแบบตัวอักษรมันไม่เหมือนอังกฤษ บิ๋มอยากให้คุณเปิดเพจ ลงที่คุณเขียนไว้ ตั้งวิดีโออัดก็ได้ คนชอบดูคลิปของสวยงามแบบนี้ เป็นเอสเธติกไงคะ สุนทรียภาพของชีวิต”

“ดูเป็นเรื่องใหญ่...” เสียงปลายทางมีเค้าความลังเล

“ไม่ใหญ่ เรื่องกล้องเดี๋ยวเราไปดูด้วยกัน ดูเลนส์ด้วย เอาแบบที่ถ่ายมาโครดีๆ จะได้เห็นหัวปากกาตอนจรดปากกาชัดๆ” ศศิอาภาทึ่งตัวเองอยู่เล็กน้อยที่วางแผนทั้งหมดในเวลาเพียงนิดเดียว “เอางี้ เดี๋ยวตอนบิ๋มไปคอนโดคุณโพ ดูคุณโพเขียน บิ๋มจะเอากล้องมิเรอร์เลสของบิ๋ม เลนส์ แล้วก็ขาตั้งติดไปด้วย จะได้ลองถ่ายให้คุณดู ว่ามันดีจริงๆ”

เธอได้ยินเสียงเขาถอนหายใจ

“บิ๋มรู้นะ ว่าคุณไม่ได้ถอนหายใจเพราะบิ๋มดูเยอะ แต่คุณไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งขนาดนั้น คุณไม่เชื่อที่บิ๋มชมว่าเก่งหรือไง ไม่ต้องไปรอให้คนอื่นชมหรอกน่า คนชมที่จริงใจที่สุดอยู่นี่แล้ว”

“ขอบคุณนะครับคุณบิ๋ม ผมรู้ว่าคุณชมเพราะจริงใจ แต่ก็คิดว่าอาจจะชมเกินจริงไปนิดหน่อย เพราะผมเป็นคู่หมั้นคุณ”

เธอยิ้มทั้งที่ไม่ได้เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำไป

“แต่คุณบิ๋มไม่ได้หวังผลให้ผมลดราคาค่าออกแบบชื่อเรื่องสำหรับปกนิยายเล่มหน้าใช่ไหมครับ”

“เนี่ย กำลังดีๆ ชักใบให้เรือเสีย” ศศิอาภาหุบปากฉับ แสร้งทำเสียงโกรธ “ไปตรวจเลยค่ะ ไปเล้ย บิ๋มจะไปจัดการธุระต่อแล้ว”

“อวยพรหน่อย”

“มีอะไรให้ต้องอวยพร”

“ขอให้เจอคนไข้ว่าง่าย น่ารัก กินยาตามที่หมอสั่ง ไม่ใช่หยุดกินเองแล้วไปกินน้ำสมุนไพรอะไรสักอย่าง จนอาการแย่แล้วก็ค่อยมาหาหมอแผนปัจจุบันอีกรอบ”

หญิงสาวยิ้มอย่างอ่อนใจเมื่อนึกถึงยามเขาบ่นเรื่องคนไข้ (ที่ไม่เปิดเผยนาม) ด้วยความเป็นห่วง “คนไข้ต้องรู้สิคะว่าหมอตั้งใจดูแลเขาแค่ไหน เขาก็ควรตั้งใจดูแลตัวเองด้วย ขอให้เจอคนแบบนั้นเยอะๆ ก็แล้วกันค่ะ จะได้เป็นวันดีๆ”

“ขอบคุณครับ”

“แล้วบ่ายๆ จะไปหานะคะ”

“ผมจะรอ มาเร็วหน่อยนะ วันนี้มีตลาดนัดด้วย ของอร่อยเยอะเลย”

ศศิอาภาหัวเราะให้กับน้ำเสียงจริงจังของคู่หมั้น

“จะได้ซื้อกลับไปทานกับคุณพ่อคุณแม่คุณไง เย็นผมจะไปกินข้าวด้วย นี่ที่หัวเราะเพราะคิดว่าผมเห็นแก่ของกินตลาดนัดใช่ไหม”

เธอหัวเราะหนักกว่าเดิม

ศศิอาภาชื่นชมที่เจ้าพระยาพยายามปรับตัวเข้าหาครอบครัวเธออย่างจริงจัง แม้เขาจะสารภาพกับเธอว่าวันแรกที่ไปประกาศเรื่องแต่งงาน เขาได้หย่อนระเบิดลูกใหญ่ทิ้งเอาไว้ (แม้จะไม่ได้รายงานทุกคำที่พูดไป) แต่เมื่อได้เจอกันพ่อกับแม่ของเธอก็ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจแต่อย่างใด มิหนำซ้ำยังพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลปนความขัดเขิน

ซึ่งเธอรู้ว่าเกิดเพราะความจริงใจ

เพราะพ่อกับแม่ของเธอนั้นเชี่ยวชาญเรื่องแสร้งมีความสุขให้คนอื่นเห็นอยู่แล้ว การที่ทั้งสองคนมีท่าทีอึดอัดอยู่บ้างอาจเพราะต้องการเปลี่ยนแปลงตัวเองจริงๆ มันทำให้ศศิอาภารู้สึกผ่อนคลายกว่าแต่ก่อน แม้จะยังไม่สนิทใจหรืออาจจะไม่มีวันนั้น แต่มันก็ยังดีกว่ามองหน้ากันไม่ติดไปตลอดชีวิต




เจ้าพระยาเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงหยิบสมุดจดเล่มใหญ่ที่เอาไว้จดนัดหมายและบันทึกอาการคนไข้ที่รักษาประจำ แม้โรงพยาบาลจะมีระเบียนอยู่แล้วแต่เขาก็ยังอยากจะจดจำไว้ด้วยตัวเองด้วยเหมือนกัน เขาลุกขึ้นยืน เลื่อนเก้าอี้ทำงานเก็บ เดินออกจากห้อง แต่เมื่อนึกได้ว่าลืมบางอย่างเลยเดินกลับมาหยิบของที่อยู่ในกระเป๋าสอดไว้ในสมุด จากนั้นจึงเดินตรงไปยังห้องพักพยาบาล

“พี่ตวงอยู่มั้ยครับ” เขาถามหาหัวหน้าพยาบาลซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่ตนเคารพ

พยาบาลที่นั่งอยู่ไหว้เขาในทันที “สวัสดีค่ะอาจารย์โพ พี่ตวงไปห้องน้ำค่ะ เดี๋ยวมา อาจารย์มีเรื่องด่วนหรือเปล่าคะ ถ้าไม่ยังไงฝากแอนไว้ก่อนก็ได้ค่ะ”

เขามองเวลาที่นาฬิกาข้อมือ “ไม่ด่วนครับ ยังมีเวลา แต่อยากคุยด้วยเฉยๆ”

“วันนี้อาจารย์ลงไปเดินตลาดนัดมาหรือยังคะเนี่ย” พยาบาลอีกคนหนึ่งเข้ามาถาม “เป็ดย่างเจ้าประจำที่อาจารย์ชอบก็มานะคะ ฝากก้อยไปซื้อมั้ย เพราะกว่าอาจารย์จะตรวจเสร็จก็สายแล้ว เดี๋ยวเป็ดหมด”

“ของผมชอบหรือก้อยชอบครับ” เมื่อสัพยอกไปอีกฝ่ายก็แสร้งทำท่าเขินม้วนชวนให้หัวเราะ เขารอจนเธอหันมาจึงถามต่อ “ข้าวหน้าเป็ดกล่องนึง เท่าไหร่นะ”

“หนูจำไม่ได้ค่ะอาจารย์ขา”

“เอ้า พี่ก้อย ไหนแอนเห็นพี่ก้อยเทียวไปคุยบ่อยๆ จำราคาร้านเขาไม่ได้ เดี๋ยวคะแนนตกนะพี่” เพื่อนพยาบาลอีกคนเตือน

“ฮื้อ ไว้ได้เป็นสะใภ้ก่อนแล้วค่อยจำราคา” เธอตอบอย่างมุ่งมาด เรียกเสียงหัวเราะให้รอบข้างได้

“เอาเงินไปก่อน” เจ้าพระยายื่นธนบัตรห้าร้อยบาทให้คนที่ตนเองจะรบกวน “แล้วก็ซื้อแบบเป็ดย่างขึ้นมาแช่ตู้เย็นไว้ก็ได้ เผื่อใครขึ้นเวรเย็นเวรดึกจะได้มีอะไรอุ่นกิน ไม่ต้องเอามาคืนผม เหลือก็ซื้อผลไม้ขึ้นมาติดเอาไว้”

“อาจารย์ค้าาา” คนรับเงินไปร้องดัง “ข้าวหน้าเป็ดกล่องเดียวให้มาห้าร้อยไม่ได้นะคะ ไม่ใช่เป็ดโฟร์ซีซั่น”

“ถ้าใช่แบงค์ห้าร้อยไม่พอหรอกครับ”

“อาจารย์อะ” พวกเธอกระเง้ากระงอดอย่างที่ทำเป็นปกติ เพราะเห็นเขาเป็นพี่ชายคนหนึ่ง

ผู้ให้เงินไปถอนหายใจ “ก็ซื้อของขึ้นมาใส่ๆ ตู้เย็นไว้แหละ กินกับข้าวเซเว่นตลอดมันไม่ดีนะแอน โซเดียมเยอะ ระวังไต”

คนโดนทักเรื่องอาหารยิ้มแห้ง

“ส่วนเรา ก้อย กินร้านอื่นบ้าง เป็ด ไก่ อย่ากินติดต่อกัน กินบ่อยๆ กินอาหารให้ครบหมู่ ให้ได้สารอาหาร กินสัตว์ปีกซ้ำๆ มันไม่ดี”

“โอย แทงใจ” คนพูดเอาธนบัตรสีม่วงพัดด้วยกิริยาคล้ายคนจะเป็นลมแล้วแสร้งเดินซวดเซ

“ใครแกล้งอะไรเด็กๆ ของพี่คะ หมอโพแกล้งอะไรใครอีก” เสียงคนที่เขาถามหาดังมาจากด้านนอก

“ไม่ได้แกล้งใครทั้งนั้นครั้บพี่ตวง มาหาพี่”

“หูย คิดถึงพี่เหรอคะหมอ” พยาบาลสูงวัยยกมือทาบอก

“เอ้า หนูก็นึกว่าพี่ตวงไปห้องน้ำ”

“นั่นสิคะพี่ ก็เลยให้อาจารย์โพรอนานเลย”

“เสร็จแล้ว เดินออกไปโทรศัพท์นิดนึง ลูกโทรมา ขอโทษทีนะ” พยาบาลผู้ใหญ่ซึ่งเป็นหัวหน้าตอบ “หมอมีอะไรคะ อุตส่าห์มารอ เรื่องสำคัญล่ะสิ”

“สำคัญมากครับ” เขาหยิบซองจดหมายสีน้ำเงินยื่นให้อีกฝ่าย “จ่าหน้าซองเป็นชื่อพี่ตวงคนเดียว แต่จริงๆ เชิญทุกคนนะครับ ถ้าสะดวกพวกเรามากันนะ”

“หมอ…” พยาบาลรุ่นพี่ยกซองไว้ระดับสายตา ก่อนเงยหน้ามองแพทย์ที่ตนคุ้นเคย “หน้าตามันเหมือน... อย่าบอกนะว่า”

“อะไรคะพี่ อะไรคะ” เพื่อนร่วมงานด้านหลังชะโงกมองบ้าง

คนถือซองจดหมายพลิกมองตัวอักษรวิจิตรชื่อตัวเอง ก่อนเปิดซองและหยิบการ์ดสีน้ำตาล พิมพ์ชื่อ Sasi-apha & Chaophrayaด้วยฟอยล์สีทองหม่นและปั๊มนูนทำให้ดูโดดเด่นและนุ่มนวลไปพร้อมกัน

“หมอ!!” เธอเบิกตากว้างทั้งด้วยความประหลาดใจและดีใจ

“โอ๊ย การ์ดของอาจารย์โพ”

“อาจารย์โพจะสละโสดแล้วเหรอคะ!”

คราวนี้พยาบาลที่ยังนั่งอยู่ในห้องและไม่ติดงานอะไรก็พากันกรูเข้ามาดูการ์ดกันอย่างตื่นเต้น


(2)



sds


เราเพิ่งสัมผัสความรู้สึกของบิ๋มเมื่อวันเสาร์นี่เองค่ะ
ทาง Craftsman x บ้านอาจารย์ฝรั่ง จัดงาน accidental professional exhibition 2019
มีคุณ  Rapigraphy มาสาธิตการเขียน ด้วยการแลกกันเขียนชื่อ (เสิร์ชใน IG / fb ได้)

คุณคุณรพิเขียนชื่อเรา เรารู้สึกว้าวมากเลย
แบบนี้สินะที่บิ๋มรู้สึก คือทำไมชื่อเราที่เราเขียนอยู่ตลอดมันสวยจัง
เหมือน  magical moment เลยค่ะ งานศิลปะนี่ดีนะคะ

เอื้องอลินโตมาในวอร์ดแผนกสูตินรีนี่แหละค่ะ
ชัดๆ อีกหน่อยคือโตมาในตึกหลังคลอด
ไม่ใช่ว่าโดนทิ้งไว้โรงพยาบาลนะคะ แม่เป็นพยาบาลค่ะ
เลยได้เห็นว่าแพทย์สาขานี้จะสนิทสนมกับพยาบาลมากจริงๆ
เหมือนเป็นพี่ / น้อง ของพยาบาลทั้งหมดเลย
แล้วก็ใจดีเผื่อแผ่มายังลูกหลานด้วยค่ะ
ความใจดีของหมอโพก็ได้อาจารย์หมอหลายๆ ท่านขยำรวมกันมานี่แหละ

เคยมีอาจารย์ท่านหนึ่ง รู้ว่าเราออกหนังสือเล่มแรก
(ลำนำแห่งห้วงธารา นามปากกาคือ จตุรดา เป็นแนวแฟนตาซี)
ท่านซื้อปากกาหมึกซึมให้เป็นของขวัญ ซึ้งใจมาก T_T


เชิงอรรถ

  1. ^Calligraphy อักษรประดิษฐ์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #134 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 00:43

    หมอโพใจดีที่สุด
    #134
    0
  2. #133 kedkaeo (@kedkaeo) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 21:20

    อยากได้บ้าง!!!!! คุณโพเขียนให้บ้างสิค๊าาาาาาาา ^^

    #133
    0
  3. #132 Somying2525 (@Somying2525) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 21:15
    แจกการ์ดแล้วจ้าาาา รองานแต่งงง
    #132
    1
    • #132-1 (@ocean_serenade) (จากตอนที่ 34)
      19 มีนาคม 2562 / 10:34
      มามา พร้อม
      #132-1
  4. #131 Somying2525 (@Somying2525) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 21:04
    แจกการ์ดแล้วจ้าาาา รองานแต่งงงง
    #131
    0
  5. #130 ลืน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 19:25

    ว๊าวๆ หมอโพแจดการ์ดแล้วจ้า เชิญลินด้วยนะคะ เตรียมชุดไว้แล้ว อยากไปร่วมงานด้วยคนค่ะ อิอิ

    #130
    1
    • #130-1 (@ocean_serenade) (จากตอนที่ 34)
      19 มีนาคม 2562 / 10:30
      ไปค่าไป พิมพ์การ์ดเพิ่มก่อน
      #130-1