Moon River : ที่ซึ่งดวงใจได้บรรจบ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,811 Views

  • 248 Comments

  • 331 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8,313

    Overall
    20,811

ตอนที่ 32 : บทที่ 11 (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 942
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    17 มี.ค. 62


บทที่ 11 (4)



วันชัยและจารุณีกะพริบตาปริบๆ

“ยังไงนะคะพี่”

“เอ้า ก็อยากทำอะไรล่ะคะ ทำสิ ไม่ต้องทำงานเพื่อเลี้ยงลูกแล้วนี่นา” หญิงชราหัวเราะเบาๆ “อยากเรียนอะไรก็ไปเรียน อย่างพี่เองไปเรียนเต้นลีลาศตอนหกสิบ สนุกอย่าบอกใคร หรือถ้าอยากทำงานอะไรก็ทำ คือเป็นงานที่เราทำแล้วอาจจะเงินน้อยแต่ได้กำไรเป็นความสุขใจน่ะ นี่ละ พอลูกโตแล้วเราถึงได้มีโอกาสทำแบบนี้”

“ครับพี่”

“เอ้า งั้นฝากปิงหน่อยลูก พูดเรื่องสินสอดทองหมั้น”

ศศิอาภาใจเต้นจนเผลอยกมือแนบอก

เธอรู้สึกเหมือนมีใครสักคนควักหัวใจตัวเองออกมาผ่าแล้วชำแหละอย่างละเอียด จนรู้ไปหมดว่ามีความนัยอะไรที่ไม่กล้าเอ่ยมาตลอดชีวิต หญิงสาวก็คิดไม่ต่างจากนี้ พวกเธอสามคนพี่น้องมีงาน มีรายได้พอที่จะเลี้ยงพ่อแม่แล้วด้วยซ้ำไป ต่อให้เธอเคยโดนทั้งสองพูดจาเชือดเฉือนน้ำใจมาบ้างจนนึกโกรธ แต่มันก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดทำให้เกลียด

ศศิอาภาไม่รู้ว่าพ่อแม่โตมาอย่างไรจึงได้มีความคิดเช่นนั้นติดตัวมา แต่อย่างน้อยก็มีคนที่ได้กระตุ้นให้พวกเขาได้เห็นมุมมองใหม่ๆ ของชีวิต เพราะใช่ว่าเมื่อสิ้นสุดความเป็นบุพการีแล้วจะต้องอยู่อย่างหมดอาลัยตายอยาก มันอาจเป็นจุดสิ้นสุดเพื่อเริ่มเส้นทางใหม่ๆ ของชีวิตก็ได้

ในใจของหญิงสาวคิดแต่เรื่องที่บุญเรือนพูดกับพ่อแม่ จนไม่ได้ฟังว่าผู้ใหญ่คุยเรื่องจำนวนสินสอดอย่างไรบ้าง รู้ตัวอีกทีก็ตอนแม่สะกิดให้ไหว้ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายชายพร้อมกัน

“เอ้า วังมาไม่ทันเหรอคะ” อิงวังเดินเข้ามาในห้อง เดินตรงไปนั่งเบียดน้องชายคนเล็กอย่างจงใจ “พอดีมีแขกจะมาหาคุณแม่น่ะค่ะ”

“แขกหรือลูก ใครกัน” บุญเรือนถาม

“คุณจอมกับคุณแหวน บ้านตรงข้ามถนนนี่ไงคะ จะมาลาน่ะค่ะแม่ ที่เคยบอกไงว่าจะย้ายไปอุบลฯ พรุ่งนี้ก็จะย้ายแล้ว ลูกชายเขาย้ายล่วงหน้าไปอยู่กับภรรยาที่บ้านเกิดเมื่อปลายปี ทันก่อนช่วงฝุ่นพิษมาพอดีเลยค่ะ เพราะจะย้ายหนีฝุ่นเนี่ยละ ลูกชายคนเล็กเขาเป็นภูมิแพ้”

“อ้อ” บุญเรือนพยักหน้าเบาๆ

“คุณพี่ครับ ถ้ายังไงพวกผมขอตัวก่อน” วัยชัยตั้งท่าจะไหว้ลา

“โอย ไม่ต้องรีบ” หญิงชราโบกมือ “คนกันเองทั้งนั้น คุณจอมกับคุณแหวนนี่ละ ที่แนะนำให้พี่ย้ายมาอยู่บ้านนี้ เป็นเพื่อนกันมานาน เหมือนญาติอีกคน ให้หนูบิ๋มรู้จักไว้ก็ดี คุณจอมเป็นทหารเรือ เพื่อนรุ่นน้องพี่ชายแม่เอง เป็นลูกน้องน่ะ ส่วนคุณแววเป็นหมอ โพเขาชอบไปเล่นบ้านนั้นเพราะมีหมาตัวโต ไปๆ มาๆ ลูกบ้านนั้นไม่มีใครกลายเป็นหมอหรือทหาร โพเป็นหมอทหารเรือไปเสียเอง”

“งั้นเดี๋ยวหนูไปตามนะ ร่ำลาแมวบ้านหนูอยู่” อิงวังลุกหายไปด้วยความคล่องแคล่วผิดกับคนวัยเดียวกันหลายคน

ระหว่างนั้นเด็กในบ้านก็เข้ามาเก็บแก้วน้ำชุดเก่า แล้วเสิร์ฟน้ำหวานและผลไม้ให้แขกในทันทีโดยไม่ต้องมีใครมาสั่ง

“งั้นเดี๋ยวมีแขกมา พวกผมขอย้ายไปนั่งกับคุณโพก็แล้วกันนะครับ” วันชัยกล่าวกับผู้เป็นเจ้าบ้านแล้วจึงชวนภรรยาและลูกย้ายไปนั่งฝั่งเดียวกับว่าที่ลูกเขย

ศศิอาภาฟังทั้งสามคนพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันพอหอมปากหอมคอ แต่เหมือนด้วยต่างก็สนใจผลไม้มากกว่าเลยไม่ได้สนทนากันมากนัก

เจ้าพระยาจัดการผลไม้หมดภายในไม่กี่อึดใจ (ทั้งที่จัดมาในจานใหญ่กว่าของทุกคน) เป็นจังหวะพอดีกับแขกที่อิงวังกล่าวไว้ได้เดินเข้ามาในห้อง เขาจึงวางจานแล้วลุกขึ้นไปกอดหญิงชายวัยชราพอๆ กับพี่สาวคนโตของตนเองด้วยความรักใคร่

“น้าจอมน้าแหวนจะย้ายไปโน่น แล้วหลังสงกรานต์จะลงมากรุงเทพฯ ได้มั้ยครับ”

“สงกรานต์เหรอ...” หญิงสูงวัยที่ไว้ผมขาวมวยสูงครุ่นคิด “น่าจะได้นะ มีอะไรหรือเปล่าตาโพ”

“สวัสดีครับพี่น้อย” ชายร่างท้วมแต่ยังดูผึ่งผายก้มศีรษะไหว้พร้อมกับภรรยา “โพจะให้น้าลงมาตอนหลังสงกรานต์ทำไม มีทริปเที่ยวอีกหรือไง น้าไปต่างประเทศไม่ไหวแล้วนะ”

ศศิอาภาที่นั่งตัวตรงรอให้คู่หมั้นแนะนำตัว พลางคะเนในใจว่าทั้งสองต้องสนิทสนมกับครอบครัวนี้จริงๆ เพราะดูเหมือนจะไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกันมาหลายหน

“ไม่ได้ไปต่างประเทศครับ มานี่แหละ” เจ้าพระยาให้ทั้งสองคนนั่งใกล้แม่ ส่วนตนเองเดินมานั่งข้างศศิอาภา

แขกทั้งสองมองหน้าหญิงสาวผมสั้นและส่งยิ้มให้ทั้งที่สีหน้ามีความสงสัยปะปน

“คุณบิ๋ม คุณพ่อ คุณแม่ครับ นั่นน้าจอม น้าแหวน เพื่อนบ้านที่เป็นเหมือนญาติผมไปแล้ว”

ศศิอาภาก้มศีรษะไหว้ทั้งสองคนพร้อมยิ้มให้กัน

“ตาโพ...เรียกคุณสองคนว่าคุณพ่อ คุณแม่ หรือว่า...” หญิงชราผู้เคยมีอิทธิพลทำให้เจ้าพระยาเลือกเรียนแพทย์ชี้นิ้วไปยังหลานชายด้วยความคาดหวัง

เจ้าพระยาเงียบ

“โอ๊ย” เธอตบเบาะเสียงดัง “ตาโพ เฉลยสิ อย่าให้คนแก่หัวใจวายตาย”

“โพจะให้น้าจอมน้าแหวนมาปูเตียงให้ตอนงานแต่ง ถึงถามว่าหลังสงกรานต์ว่างไหม มางานแต่งงานโพนะครับ”

เสียงปรบมือและร้องด้วยความดีใจดังขึ้น ก่อนที่ศศิอาภาจะรู้ตัว หญิงสูงวัยผู้นั้นก็เข้ามากอดเธอไว้อย่างรักใคร่ราวกับเป็นลูกหลานคนหนึ่ง

จากนั้นก็ตามมาด้วยบทสนทนายืดยาว ซึ่งทำให้ความประดักประเดิดที่เคยมีอบอวลหายไปได้อย่างง่ายดาย





“แล้วบ้านนี่จะทำยังไงล่ะคะ” บุญเรือนถามเจ้าของบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ติดกับบ้านตนเอง เพียงมีถนนซอยคั่น “ขาย หรือว่าจะปล่อยเช่า”

“ขายครับพี่ ก็ว่าจะลงขายในอินเทอร์เน็ต ไม่ได้รีบ ไม่ได้ร้อนเงิน อาจจะจ้างนายหน้าให้ดูให้ ขี้เกียจมาตามดูแล ไม่มีเวลาลงมาพาชมบ้านด้วย” จอมยิ้มน้อยๆ

“คิดถึงกันแย่” บุญเรือนถอนใจ

“วิดีโอคุยกันได้ค่ะ” วัลภาลูบหลังมือพี่สาวที่ตนเองเคารพเบาๆ “ถ้าพี่มีเรื่องอะไรให้แหวนช่วยก็บอกเลยนะคะ อย่างเรื่องงานแต่งตาโพนี่ไม่ต้องห่วง แหวนลงมาแน่ๆ จะมาทั้งบ้านเลย”

“งั้นก็มาค้างบ้านพี่เนอะ ไม่ต้องนอนโรงแรม บ้านวังก็ว่างอยู่”

ผู้เป็นแขกยิ้มรับ

อิงวังประมวลเรื่องราวที่ฟังมาแล้วหรี่ตาอย่างใช้ความคิด “โพ เราจะเอาคอนโดเป็นเรือนหอหรือว่าจะซื้อบ้าน”

“บ้านสิพี่” น้องชายตอบ

“เนี่ย นี่ไง มีบ้านขายอยู่” เธอผายมือไปที่เจ้าของที่ยังไม่ได้ประกาศขายบ้านอย่างเป็นทางการเลยด้วยซ้ำ

“นั่นสิ” น้ำเสียงของบุญเรือนสดชื่นขึ้นมาในทันที “เวลาโพยังไม่กลับบ้าน หนูบิ๋มเบื่อๆ ก็มาหาข้าวกินบ้านแม่ได้ ไม่ต้องทำกับข้าวไว้เอง”

“นี่แม่ว่าเจ้าสาวโพจะไม่ทำกับข้าวเหรอ” เจ้าพระยาเสียงเข้ม “คิดถูกแล้ว เพราะถ้าเลือกได้ คุณบิ๋มบอกว่าไม่อยากทำอาหารเพราะไม่ชอบ”

ขณะที่ทุกคนหัวเราะด้วยความเอ็นดูเพราะศศิอาภายิ้มเขิน ทว่าในใจหญิงสาวรู้ดีว่าพ่อกับแม่คงสะอึกไป

ทั้งสองคนบังคับให้เธอทำงานบ้านทุกอย่างในส่วนของทุกคน รวมถึงของน้องสาวที่ทำงานนอกบ้านก่อนจะย้ายออกไปอยู่กับแฟน โดยอ้างว่าเพราะเธออยู่บ้านไม่ได้ออกไปทำงานเหนื่อยเช่นคนอื่นๆ

ทำงานอยู่บ้าน ≠ ว่างงาน

ทุกคนควรจะรู้ไว้

จริงๆ เธอไม่เคยชอบการทำอาหารเลยสักนิด เธอชอบกินเสียมากกว่า ให้ทำก็พอไหวแค่กินกันตาย จะมาทำให้อร่อยเป็น ‘รสมือแม่’ ทั้งที่แม่ไม่ได้ตั้งใจสอนเท่าที่ถ่ายทอดให้ลูกรักอย่างพี่สาวคนโต...คงเป็นไปไม่ได้

“อยู่แถวนี้ดีจะตายไปหนูบิ๋ม” อิงวังทำตาเป็นประกาย “ร้านอร่อยเยอะแยะ แถมนั่งรถเมล์สายเดียวก็ไปซื้อของสดที่ตลาดนนท์ก็ได้ หรือจะไปตลาดเทเวศร์ก็ได้ สายเดียวกัน”

“คุณบิ๋มไม่ชอบทำอาหาร...” น้องชายพูดแล้วถอนหายใจใส่พี่สาว

“เอ้อ งั้นเอาใหม่ นั่งรถไปแป๊บเดียว ลงบางลำพู มีก๋วยเตี๋ยวเป็ดตุ๋นในตรอกเจ้าอร่อย ถ้าขี้เกียจก็เดินไปข้ามเรือลงตลาดศรีย่าน มีเป็ดตุ๋น ไส้เป็ด ไม่เหนียวเลย ซอยฝั่งตรงข้ามก็มีก๋วยเตี๋ยวน้ำใสอร่อย มีทั้งไก่ทั้งเนื้อวัว”

“โห...” ศศิอาภาเผลอครางออกมา

เจ้าพระยาหลุดขำ

เธอเลยฟาดเขาไปเบาๆ ทีหนึ่ง

“ถ้าขี้เกียจขับรถ นั่งรถเมล์ไปสายเดียวก็ถึงหอสมุดเมืองกรุงเทพฯ ที่เปิดใหม่ตรงราชดำเนิน แล้วก็สายที่ไปเทเวศร์นั่น ลงหอสมุดแห่งชาติได้ เขียนนิยายนี่นา กลางวันถ้าโพไปทำงานเราก็ไม่ต้องเฝ้าบ้านหรอก หนีไปทำงานของเราบ้าง เดี๋ยวนี้หอสมุดแห่งชาติเขาทำใหม่มีมุมนั่งทำงาน แอร์เย็น สบายจะตายไป”

“บิ๋มมาเล่นแมวบ้านพี่เวลาไหนก็ได้ด้วยนะ” อิงวังเสริม

บุญเรือนหัวเราะ “บ้านปิงมีหมาให้เล่นด้วยเอ้า”

ศศิอาภายกมือแนบอก หันขวับมองหน้าเจ้าพระยาโดยไม่พูดอะไร

เจ้าพระยาหลุดขำเมื่อเห็นดวงตาเรียวเล็กเป็นประกายระยิบระยับอย่างคนที่ตกลงปลงใจแล้ว

“โพว่าโพต้องคุยกับน้าจอมน้าแหวนเรื่องราคาบ้านแล้วล่ะครับ” เขาเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง “ว่าแต่ลดให้หลานบ้างได้มั้ย”

น้ำเสียงออดอ้อนทำให้ทุกคนหลุดหัวเราะออกมา





ศศิอาภาขับรถพาพ่อกับแม่กลับบ้านตัวเองโดยที่ทั้งสามคนก็ไม่ได้คุยอะไรมากนักอาจเป็นเพราะพวกท่านเหนื่อยจากการใช้พลังงานในการพูดคุยกับบ้านของเจ้าพระยาไปมากแล้ว อันที่จริงเธอเองคิดว่าวันนี้เป็นวันที่หนักหนาเพราะมีเรื่องให้ทำมากมาย หลายเรื่องก็จู่โจมเข้ามาหาอย่างไม่ทันตั้งตัว

หญิงสาวนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์พลางกอดอกคิด

พวกเขาเพิ่งได้สถานที่จัดงานแต่งงานเมื่อตอนบ่ายแก่

ตกเย็นเธอได้เจอกับหลานสาวเจ้าบ่าวที่เป็นแฟนนิยายโดยบังเอิญ

จนพลบค่ำก็ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะมีเรือนหอเป็นของตนเอง

หลังจากได้เข้าไปดูศศิอาภาก็บอกได้ทันทีว่าชอบบ้านที่แวดล้อมด้วยต้นไม้และสนามหญ้าหลังนี้มาก แม้เสียงในใจจะบอกว่าเธอต้องทำงานหนักเพื่อจ่ายค่าคนดูแลสวนเป็นแน่...แต่อีกใจก็บอกคุ้ม เพราะบ้านที่เธออยู่ในตอนนี้ไม่ได้มีอาณาบริเวณมากนัก จึงไม่สามารถปลูกไม้ยืนต้นอย่างที่ชอบได้ อีกทั้งยังติดกับถนนของหมู่บ้านยุคเก่าที่ลักษณะคล้ายซอยชุมชน เลยได้ยินเสียงรถราขวักไขว่จนยากจะตั้งสมาธิทำงานได้

ทุกอย่างที่ชวนให้ประทับใจเกิดขึ้นอย่างประจวบเหมาะ...ในวันเดียว

ศศิอาภาเคยเขียนนิยายถึงเรื่องราวที่เกี่ยวกับโชคชะตามาก็ไม่น้อย แต่เมื่อสิ่งเหล่านี้เกิดกับตัวเองก็อดที่จะทึ่งไม่ได้ ว่าการที่เรายังมีชีวิตอยู่ในทุกวัน มันอาจจะพาเราไปเจอกับอะไรมากมายที่เกินคาดเดาได้เสมอ

‘ผมคิดว่าบางทีเราก็ต้องปล่อยให้พลังบางอย่างในจักรวาลมันพาเราไปบ้าง จะได้ไม่เหนื่อย’

เจ้าพระยาเอ่ยกับเธอหลังจากที่ทั้งสองไปดูบ้านของจอมและวัลภามาแล้ว ส่วนพ่อกับแม่ของเธอก็ถือโอกาสเดินเที่ยวชมบ้านของครอบครัวเขาอยู่ ปล่อยให้ว่าที่บ่าวสาวได้ขึ้นมาพูดคุยบนห้องเป็นการส่วนตัวบ้าง หลังจากที่อยู่กับคนอื่นๆ มาทั้งวัน

‘วันนี้เราได้ที่จัดงาน และน่าจะได้บ้าน วันนี้เป็นวันที่ดีนะครับ’

‘บิ๋มก็ว่างั้น’ เธอยิ้มให้ทั้งที่อีกฝ่ายง่วนอยู่ที๋โต๊ะทำงาน ไม่ได้หันมามองตนเองด้วยซ้ำไป ‘ที่สำคัญคือได้กินทั้งวันเลย มีความสุข’

คนตัวสูงยืดตัวจากการรื้อลิ้นชัก ‘ตรวจเลือดนะ ดูค่าทุกอย่าง ผอมไม่ได้แปลว่าสุขภาพดี’

‘ตรวจประจำ!’ เธอย่นจมูกใส่คนที่หัวเราะเสียงดังแล้วกลับไปหาต่อ

เจ้าพระยาเดินกลับมานั่งข้างๆ เขายื่นกรอบรูปสีดำสนิทที่คว่ำหน้าอยู่ให้เธอ ‘ผมให้ คือ...ทำไว้ ทำเองถ้าไม่คิดมากก็เอาไปห้อยฝาบ้านหรือไปตั้งบนโต๊ะดูเล่นได้ เพลินๆ พักสายตาจากจอคอม’

ศศิอาภาเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจก่อนหงายกรอบรูปขึ้นมา

มันทำให้เธอประหลาดใจจนปล่อยมันลงตักแล้วไปจับมือคนนั่งข้างแทน

‘ทำเองเหรอคะ’

‘ครับ’ ท่าทางของเขาดูหวาดระแวง ‘มีอะไรที่ไม่ดีหรือไงคุณบิ๋ม’

ศศิอาภากุมมือของเขามั่น ยกขึ้นมาจนเกือบระดับสายตาด้วยความซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง

‘คุณโพ นิยายเรื่องหน้าบิ๋มจ้างเขียนชื่อเรื่องได้มั้ย’

แค่นึกถึงสีหน้างุนงงของคนที่ปกติจะวางท่าขรึมเป็นประจำศศิอาภาก็หัวเราะออกมาได้แล้ว


(จบบทที่ 11)


เราเชื่อว่าบ้านก็เลือกคนนะคะ เห็นหลายคนบทจะได้บ้านก็คือได้เฉยเลย
ถ้าจะถามว่าอะไรใน #MoonRiver ที่เหนือธรรมชาติที่สุด
เราว่าน่าจะเรื่องความประจวบเหมาะนี่แหละ
แต่ก็นะ นึกถึงไพ่ที่บิ๋มเปิดเอาไว้ ที่ไพ่บอกว่าต้องแต่งแล้ว แต่งได้แล้ว!

ก็น่าจะแบบนั้นแหละน้า~


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #125 kedkaeo (@kedkaeo) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 19:33

    ข้ามไปคืนเข้าหอเลยได้ไหมค่ะ ^^

    #125
    1
    • #125-1 (@ocean_serenade) (จากตอนที่ 32)
      19 มีนาคม 2562 / 10:29
      คิดว่าคืนเข้าหอก็คงไม่ได้มีอะไรพิเศษค่ะ
      #125-1
  2. #123 Capucinno (@Capucinno) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 14:41
    อยากเห็นกรอบรูปที่หมอโพให้เลยค่ะ
    #123
    1
    • #123-1 (@ocean_serenade) (จากตอนที่ 32)
      19 มีนาคม 2562 / 10:29
      ไปจ้างเขียนคาลิกราฟีไม่ไหวว
      #123-1
  3. #122 ลิน (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 14:40

    ได้สถานที่แต่งงานแล้ว ได้เรือนหอแล้ว บทต่อไปเตรียมตัวไปงานแต่งกันเลยค่ะ

    #122
    1
    • #122-1 (@ocean_serenade) (จากตอนที่ 32)
      19 มีนาคม 2562 / 10:28
      ยังค่า ยังมีเรื่องอีกเยอะะะ
      #122-1
  4. #121 pnui19 (@pnui19) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 12:33

    บ้านหมอโพน่ารักคนเลยนะคะ ดีจัง
    #121
    1
    • #121-1 (@ocean_serenade) (จากตอนที่ 32)
      19 มีนาคม 2562 / 10:28
      พื้นฐานเป็นคนร่าเริงกันทั้งบ้าน ท่าทางพูดเก่งกันหมด
      #121-1