Moon River : ที่ซึ่งดวงใจได้บรรจบ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,070 Views

  • 221 Comments

  • 323 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    7,572

    Overall
    20,070

ตอนที่ 30 : บทที่ 11 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 960
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

บทที่ 11 (2)



“เดี๋ยวนะ...หอประชุมเหรอ”

หญิงสาวเงยหน้ามองคนที่พึมพำเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “อะไรคะ”

“เราได้โทร.ถามหอประชุมหรือยังน่ะ”

ศศิอาภามุ่นคิ้ว “น่าจะถามแล้วหรือเปล่าคะ เพราะในด็อคที่เราแชร์กัน มันถูกขีดฆ่าไปแล้ว”

“ขีดฆ่าเพราะคิดว่าในเวลาสองเดือนมันคงจองไม่ได้แน่ๆ หรือเปล่า”

“นั่นสิคะ” ผู้ที่มีธุระวุ่นวายพอกันเริ่มกังวล “บิ๋มเป็นคนขีดฆ่าหรือเปล่านะ เดี๋ยวขอเช็ก...”

“ไม่ต้องหรอก” เจ้าพระยาตอบในทันที “มันขีดฆ่าไปแล้ว ที่เหลือตอนนี้คือแค่ต้องเช็กว่าในวันที่เราต้องการมันว่างหรือเปล่า ไม่ต้องคิดมาก และถ้าผมเป็นคนทำคุณบิ๋มก็ห้ามคิดมากด้วย” เขาทำท่าขู่จนทำให้อีกฝ่ายหลุดหัวเราะออกมา

“งั้นขอเวลาผมเดี๋ยว”

ศศิอาภามองคู่หมั้นที่หยิบโทรศัพท์มาปัดไปมาคล้ายหารายชื่อ เธอรู้สึกขอบคุณที่เขาเป็นแคนแบบนี้...คนที่ไม่ทำให้เรื่องเล็กใหญ่โตบานปลาย มองหาหนทางแก้ไขมากกว่าจี้ย้ำเพื่อหาคนชนะ

เจ้าพระยาสายเพียงครู่ “เฮ้ย พี่ไก่ ผมเอง เจ้าพระยา หมอโพ เออ พี่ยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่าเปล่า ยังอยู่ใช่ไหม ผมได้เบอร์เซลของที่นั่นมา คนนี้ ไม่รู้ว่าเบอร์อัพเดทรึเปล่า” เขาเอ่ยชื่อและขานหมายเลขโทรศัพท์ให้อีกฝ่ายฟัง “อ๋อ ใช่พี่ ผมหาห้องจัดเลี้ยงอยู่ อ๋อ จัดงานแต่งงาน ไม่ๆ ไม่ใช่ญาติ งานผมเอง”

“ไอ้เหี้ยยยยยยย”

ศศิอาภาสะดุ้งพร้อมๆ กับที่เจ้าพระยาดึงโทรศัพท์ออกจากหู

“เออ ไม่ได้ล้อเล่น งานผมเอง จะแต่งงานแล้ว... ไม่ได้ตอแหลโว้ยพี่” เขายื่นโทรศัพท์ให้ศศิอาภา มองดวงตาเรียวกะพริบถี่กับคิ้วเลิกสูง “พูดทักทายพี่ไก่หน่อย”

“สวัสดีค่ะพี่ไก่ บิ๋มเป็นแฟนคุณโพค่ะ” เธอทำตามที่เขาบอกทั้งที่ยังงงๆ อยู่

“ได้ยินยัง จะคิดว่าดัดเสียงอีกไหมเนี่ย” เจ้าพระยาถอนหายใจ “งั้นเดี๋ยวผมโทร.ไปหาเซลถามเรื่องห้องก็แล้วกัน ครับ ใช้ห้องวันที่ยี่สิบเดือนเมษา กะว่าเป็นห้องชมวัง แขกเกือบๆ สามร้อย เดี๋ยวเรื่องอื่นๆ คุยกับเซลอีกที ฮะ อะไรนะ” เขามองหน้าจอที่บอกว่าอีกฝ่ายวางสายไปแล้ว

“เกิดอะไรขึ้นคะ”

“พี่ไก่ พี่อมรเทพ เป็นรุ่นพี่ตอนเรียนหลักสูตรพิเศษด้วยกัน ทำงานดูแลหอประชุมที่ขวัญใจจัดงานนั่นแหละ เลยโทรไปหาเผื่อได้ข้อมูลอะไรเพิ่ม แต่สรุปว่าตอนนี้แกเป็นหัวหน้าที่นั่นอยู่”

“แล้ว...” เธอกะพริบตาปริบๆ

“เขาบอกขอห้านาที แล้วจะโทร.กลับมา”

ทั้งสองคนได้พักจากเรื่องแต่งงานเพียงช่วงสั้นๆ ด้วยการเปิดดูคลิปตลกของแมวที่เพื่อนศศิอาภาแท็กเธอไว้ในเฟสบุ๊ก พอวิดีโอนั้นจบลงโทรศัพท์ของเจ้าพระยาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ครับพี่ อะไรนะครับ ว่างจริงหรือครับ” เขาเบิกตากว้าง

ศศิอาภาพิมพ์ข้อความในคอมพิวเตอร์แล้วหมุนให้อีกฝ่ายดู


เอาเลยค่ะ ไม่ต้องหาแล้ว 


“เอาครับพี่” เจ้าพระยาตอบในทันที “ถ้าพวกผมเข้าไปดูสถานที่ช่วงบ่ายสามจะสะดวกไหมครับ คือลาทั้งวันไม่ได้จริงๆ ทุกอย่างกะทันหันไปหมด นี่ยังพยายามจะเคลียร์งานให้ได้ก่อนวันแต่ง แล้วผมต้องเตรียมอะไรไปบ้างครับ”

ศศิอาภาลุกขึ้นมายืนข้างอีกฝ่ายเพื่อช่วยถือโทรศัพท์ไว้ให้ ระหว่างที่เขาพิมพ์ข้อความลงไปในเอกสารที่ทั้งสองคนใช้จะบันทึกเรื่องราวต่างๆ ด้วยกัน

“ได้ครับ แล้วเจอกัน”

หญิงสาวยื่นโทรศัพท์ให้เขาดูหน้าจอและกดวางสายด้วยตนเอง ทั้งสองคนประสานสายตาโดยไม่พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

“ได้ที่จัดงานแล้วล่ะคุณบิ๋ม พี่ไก่บอกวันนั้นว่างพอดี วันก่อนหน้าก็ว่าง จัดสถานที่ได้สบายๆ บังเอิญจริง”

“แถมยังเป็นที่เดิมที่เราเจอกันด้วยนะคะ” เธอยิ้มให้คนที่ดูตื่นเต้นราวเป็นเด็กๆ

“เหมือนบังเอิญ แต่มีคำอธิบายดีกว่านั้นนะ”

“คะ?” ศศิอาภาเลิกคิ้ว

“พรหมลิขิต”

ทั้งสองต่างนั่งจ้องหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงกีตาร์ของอีริค แคลปตันดังชัดท่ามกลางความเงียบของห้อง

“อย่าเอาไดอะล็อกในนิยายมาใช้กับคนเขียนสิคะ” ศศิอาภาสั่นศีรษะอย่างเหนื่อยหน่าย

เจ้าพระยาหัวเราะร่าเริงจนตาหยียิ่งเห็นขีดที่หางตาชัดเจน “ทำไมล่ะ ก็จะได้ลองใช้จริงไง”

“ไม่โอเคเลย”

“ที่ไม่โอเคคือบทสนทนาหรืออย่างอื่น”

“บทสนทนาค่ะ คงต้องปรับเพิ่มแหละ ไม่ไหวจริงๆ เลี่ยนไป” เธอถอนหายใจยาว “แต่ที่ไม่โอเคกว่าคือการที่หาคนช่วยพรูฟก่อนโพสต์ลงเน็ตไม่ทัน เลยต้องให้คู่หมั้นช่วยอ่านให้เนี่ยแหละ เกลียดนักคนความจำดี”

“มีพิสูจน์อักษรฟรีไปตลอดชีวิตเลยนะ” เขาเท้าคางกับโต๊ะมองผู้ที่เดินกลับไปนั่งยังที่ตัวเอง

ศศิอาภาเลิกคิ้วน้อยๆ ยกริมฝีปากข้างหนึ่งส่งยิ้มให้คู่หมั้นของตัวเอง “คุณเองก็ได้คนเป็นแม่งานแซยิดกับฉลองเกษียณของตัวเองแล้วล่ะค่ะ”

ต่อให้เจ้าพระยาจะยิ้มกว้างจนริ้วรอยบนใบหน้าชัดเจนแค่ไหน ศศิอาภาก็ยังเห็นเค้าของหนุ่มน้อยที่เป็นทั้งตัวแสบและที่รักของคนทั้งบ้านซ้อนทับอยู่รางๆ




“ถ้าจะใช้เป็นโต๊ะจีน เอาเป็นอาหารของพลาธิการก็ได้ อร่อย” ชายร่างท้วมในเครื่องแบบราชนาวีอธิบายให้ฟัง หลังจากศศิอาภาและเจ้าพระยาเปิดเล่มภาพถ่ายรายการอาหารดูมาครู่หนึ่งแล้ว

หญิงสาวผู้ทำหน้าที่เป็นเซลของหอประชุมยืนประสานมืออยู่ด้านหลัง โดยปกติแล้วเธอต้องแนะนำและให้ข้อมูลกับลูกค้าที่สนใจ แม้จะไม่ได้ทำเบ็ดเสร็จอย่างเซลของโรงแรมใหญ่ๆ แต่ก็มีงานให้ทำแน่ๆ ทว่าตอนนี้ทำได้เพียงยืนฟังหัวหน้ารับรองแขกด้วยตนเอง แสดงว่าเจ้าบ่าวซึ่งเป็นแพทย์ทหารยศนาวาเอกคงสนิทสนมกับเขาเป็นการส่วนตัว

ชายวัยใกล้ล่วงหกสิบจรดนิ้วลงบนรูปอาหาร “อันนี้อร่อย นี่ด้วย นี่ นี่ก็ดี อันนี้กับนี่ พี่เลือกอันทางซ้ายนะ พี่ชอบมากกว่า แล้วก็เมนูนี้ ขาดไม่ได้เลย เอ้อ เครื่องดื่ม แนะนำให้เลือกพันช์ด้วย อร่อยมาก”

“อร่อยจริงๆ ค่ะ” ศศิอาภายืนยันด้วยน้ำเสียงจริงจัง “บิ๋มเคยมางานแต่งงานน้องที่นี่...งานที่เจอกับคุณโพน่ะค่ะ มีน้องในโต๊ะได้ลองพันช์ พวกเราก็เลยเดินไปเกาะบาร์เครื่องดื่มขอพันช์กัน อื้อหือ...”

น้ำเสียงของว่าที่เจ้าสาวทำให้ผู้สูงวัยกว่าหัวเราะ “ต้องไปชมลูกน้องแล้ว ขอบคุณมากครับ ดีใจที่ชอบนะ”

“ผมเลือกเมนูอาหารตามที่พี่แนะนำเลยก็ได้ เอาเป็นบุฟเฟต์ จำนวนโต๊ะตามที่บอกไปก่อนหน้านี้” เจ้าพระยาสรุปโดยไม่ลืมหันไปมองเซลสาวที่กำลังจดข้อมูลอย่างตั้งใจ ไม่ต่างจากเจ้าสาวที่จดละเอียดไปจนถึงรายการอาหารทั้งหมด

“จะไม่ลองชิมเรอะ” รุ่นพี่ร่วมหลักสูตรพิเศษถามด้วยความประหลาดใจ

“กินหลายงานแล้วครับ ล่าสุดตอนมางานแต่งรุ่นน้อง อร่อยครับ อ้อ แล้วคงมีโต๊ะผู้ใหญ่ที่จะรบกวนจัดเป็นสำรับเลย เดินลำบาก เดี๋ยวรายชื่อแขกนิ่งแล้วผมจะแจ้งอีกทีว่าต้องจัดเป็นสำรับกี่โต๊ะ”

“ได้”

“ส่วนวงดนตรี...” คนพูดหันมองคู่หมั้น “คุณบิ๋มจะเอาแบบไหนนะ”

“ควอเท็ทค่ะพี่ไก่” ศศิอาภาเรียกอีกฝ่ายตามคู่หมั้น “เอาแค่สี่ชิ้นพอ ไม่ต้องมีนักร้อง บรรเลงไปเรื่อยๆ เพลงก็เป็นแจซ บอสซาโนวา ขอเป็นจากหนังเยอะหน่อย ไทยหรือสากลก็ได้ เดี๋ยวยังไงบิ๋มจะลิสต์เพลงแล้วส่งมาให้อีกที คือไม่ต้องเล่นทั้งหมดก็ได้ แต่จะส่งรายชื่อให้ดูว่าต้องการเพลงโทนแบบนี้นะคะ บิ๋มเชื่อใจมาก วงเล่นเพราะมากจริงๆ ตอนงานแต่งของรุ่นน้องบิ๋มกับเพื่อนฟังเพลงกันเพลินเลยค่ะ”

“ได้เลยครับ” อมรเทพยิ้มกว้าง “ตอนโพมันโทรมาบอกว่าจะจัดงานแต่ง ก็นึกว่าหลานมันจะแต่งงานไรงี้ พอรู้ว่าเป็นงานมันเองเลยร้องลั่นเลยครับ”

“ดูพี่ตกใจมากจริงๆ ค่ะ” หญิงสาวยิ้มน้อยๆ ไม่ได้ตั้งใจบอกชัดเจนว่าได้ยินเสียงอีกฝ่ายสบถดังลั่น

“ก็นึกว่ามันจะโสดตลอดชีวิตแล้วไง ดูเนือยๆ ไม่ได้สนใจใครยังไง แต่ไอ้เราก็ไม่ได้สนอะไรมากล่ะนะ ชีวิตส่วนตัว ใครสะดวกแบบไหนก็แบบนั้น” ผู้มากวัยกว่าเหลือบมองเพื่อนร่วมเรียนของตนเอง “แต่เจอคนที่อยากใช้ชีวิตไปด้วยกันก็ดีแล้ว ดีใจไปด้วย ขาดเหลือยังไงบอก”

“ขอบคุณครับพี่ไก่” เจ้าพระยาซึ้งในความห่วงใยของพี่ชายคนนี้ ในตอนแรกที่เขาต้องไปเรียนหลักสูตรพิเศษตามวาระที่กำหนด เขาก็คิดว่าคงไปเรียนแค่พอผ่านๆ ให้จบไป แต่ท้ายที่สุดเขากลับได้เพื่อนๆ จากต่างหน่วยงาน เรียกได้ว่าเป็นกำไรของชีวิตเพราะได้เรียนรู้เรื่องราวของคนอื่นๆ ที่อยู่ไกลจากความรับผิดชอบของตนเอง

“เอ้า เดี๋ยวรถติด รีบกลับบ้านกัน”

“วางเงินจองก่อนสิครับ” ว่าที่เจ้าบ่าวท้วง

“เฮ้ย ไม่ต้องรีบ ล็อกวันไว้ให้ได้”

“แต่ผมรีบไงพี่”

อมรเทพถอนหายใจก่อนกวักมือให้ทั้งสองคนเดินตามไปที่ห้องทำงานของตนเอง


(2)

จากประสบการณ์จริงของคนเป็นแขก อาหารของหอประชุมอร่อยจริงค่ะ
พันช์อร่อยมากกกก (เนี่ย ย้ำอีกละ)
ส่วนข้อมูลงานแต่งงาน สถานที่ การจอง 
ขอบคุณน้องๆ ผู้เป็นบ่าวสาวของชาวโต๊ะ 'ชาวเน็ต' ด้วยนะคะ
รบกวนยันหลังแต่งงาน 55555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #116 earnly (@earnly123) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 23:21
    รอให้ถึงวันงานไม่ไหวแล้วววววววววว~
    #116
    1
  2. #115 Somying2525 (@Somying2525) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:32

    รออวยพรทั้งคู่ค่าาา
    #115
    1
  3. #114 kedkaeo (@kedkaeo) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:31

    โอ๊ยยยยยยยยย อยากแต่งเสียเอง เหมือนจะไปสิงคุณบิ๋มแล้วเข้าพิธีกับคุณโพ จดทะเบียนตีตราให้พร้อม รับรองไม่มีทางให้หลุดมือไปแน่ๆ

    #114
    1
  4. #113 ลิน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:30

    น่ารักจริงๆค่ะบิ๋มกับหมอโพ ดูเข้ากันได้ รื่นไหล ราบรื่นเหมือนรู้จักกันมานาน จนคุ้นเคยรู้ใจกันและกัน ขอให้มีความสุขแบบนี้ตลอดไปนะคะ

    #113
    1
  5. #112 lekkie (@kullavee) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:27
    รออ่านทุกวันเลยคะ
    #112
    1