Moon River : ที่ซึ่งดวงใจได้บรรจบ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,809 Views

  • 248 Comments

  • 331 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8,311

    Overall
    20,809

ตอนที่ 25 : บทที่ 9 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1096
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    9 มี.ค. 62


บทที่ 9 (3)




ศศิอาภามองคนที่สอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มด้วยกัน เจ้าพระยาสวมแว่น มีหนังสือวางอยู่บนตักพร้อมอ่าน เธอใคร่ครวญดูแล้วก็รู้สึกว่าทั้งคู่ดูคล้ายคู่แต่งงานที่ใช้ชีวิตร่วมกันมานาน มากกว่าชายหญิงที่เพิ่งคบหาและมีสัมพันธ์ทางกายด้วยกันเป็นครั้งแรก

มันดู...สุขสงบจนเกินไป

“ค่ะ” เธอตอบ มองคนที่พยักหน้ารับแต่ตายังกวาดไปตามตัวอักษรบนหน้ากระดาษ “สบายตัวด้วย”

เขาหัวเราะ “ไม่ไปนวดน้ำมันหรืออะไรแบบนั้นล่ะ ถ้าไม่อยากมีความสัมพันธ์กับใครให้วุ่นวาย”

หญิงสาวเบิกตาค้าง เจ้าพระยาเป็นคนแบบไหนกันถึงถามเรื่องส่วนตัวขนาดนี้ แต่เมื่อนึกอีกทีเมื่อครู่เธอกับเขาก็เพิ่งมีอะไรกัน แล้วสิ่งที่ว่ามาก็เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจ จนเผลอนึกเสียดายว่าทำไมไม่ลองทำดู

มันน่าหมั่นไส้ที่เขาดูเหมือนจะรู้จักตัวเธอดีจนคาดเดาหลายๆ อย่างได้แม่นยำนัก

ศศิอาภามองเขาอยู่นานโดยไม่เอ่ยอะไร จนกระทั่งอีกฝ่ายรู้สึกว่าไม่มีคนต่อบทสนทนาด้วยเลยกันมาหา

“เป็นอะไรไปคุณบิ๋ม”

“ยังจะถาม” เธอขมวดคิ้ว “ทำไมคุณโพถามอะไรแบบนี้”

“เอ้า” เขาหัวเราะ “ก็ปกติ โตๆ กันแล้ว มันก็ต้องหาทางจัดการตัวเองกันทั้งนั้นแหละ บางคนไปทำอย่างอื่นแทนเพราะไม่ได้สนใจเรื่องแบบนี้มากนัก”

“บิ๋มเป็นพวกนั้นแหละ” ศศิอาภาตอบในทันที “คือมันก็ไม่ได้ไม่มีแล้วจะขาดใจตาย บิ๋มยังมีนิยายให้เขียน มีงานหลายอย่างให้ทำ ไม่ค่อยว่าง พอว่างก็หาเรื่องไปเที่ยว ไปช็อปปิ้งดีกว่า”

“ไปญี่ปุ่น ไปซื้อพวกฟิกเกอร์...”

น้ำเสียงของคนรู้ทันทำให้เธอยิ่งหมั่นไส้ทบทวี “จะหาว่าทำอะไรไม่เข้าเรื่องหรือไงคะ”

“ไม่เข้าเรื่องยังไง” เขาวางหนังสือไว้บนตัก “พี่สาวผมยังซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นแปลกๆ สีแปลกๆ ไว้เก็งกำไรเลย ก็ถือเป็นการลงทุนแบบหนึ่งแหละนะ ฟิกเกอร์พวกนี้ถ้าเป็นตัวที่หายาก อีกหลายๆ ปีก็เอาไปขายได้ราคาดีมากเลยไม่ใช่หรือไง แต่ถึงไม่คิดจะขายมันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะไปยุ่งนี่นา ทำงานหาเงินมาก็ซื้อความสุขให้ตัวเอง”

“จริงเลย” เธอพยักหน้า

“คุณซื้อตุ๊กตา บางคนซื้อผู้ชายงี้ ไม่มีแฟนกวนตัวกวนใจ เพื่อนผมหลายคนก็ทำ”

ศศิอาภาระเบิดหัวเราะเสียงลั่น “ฉันไม่ซื้อผู้ชายหรอกนะ หมดเงินไปกับผู้ชายในหนัง เกม การ์ตูนเยอะแล้ว ถ้าในชีวิตจริงต้องซื้ออีกก็ไม่ไหว”

“หลานสาวผมชอบศิลปินเกาหลี เขาเคยพูดว่าเสียเงินเป็นแสนแขนไม่ได้จับ ทำนองนั้นสินะ”

“แบบนั้นแหละ” เธอหัวเราะ “ว่าแต่พี่สาวคุณสะสมกระเป๋าอะไรอยากดูบ้างจัง บิ๋มก็มีอยู่บ้าง เผื่อเวลาต้องออกงาน ดูๆ ไปมันก็สวยดี แต่ยังไม่คิดสะสม เพราะยังมีฟิกเกอร์อยู่”

“ทุกแบรนด์ที่หน้าร้านมีผู้ชายนั่งหงอยๆ คอยอยู่น่ะ” น้องชายถอนหายใจเมื่อนึกถึงประสบการณ์ที่ผ่านมา “เวลาไปเที่ยวด้วยกันทั้งบ้านผมนี่โคตรสงสารพี่เขย หลังๆ เลยนัดเวลากันว่ามาเจอกันตอนซื้อเสร็จนะ บางทีพวกผมเดินเที่ยวจนทั่วแล้ว พวกนางยังเดินกลับเข้าไปซื้อเพิ่ม”

“เหรอ” ศศิอาภานั่งชันเข่า เอนกายไปซบแล้วเบือนหน้ามาทางคนที่เริ่มอ่านหนังสืออีกรอบ “ดีจังเลยน้าที่คุณโพเข้าใจผู้หญิง”

“เป็นประชากรส่วนใหญ่ในบ้านนี่นา ถ้าไม่ทำความเข้าใจก็คงตีกันตาย” คนเป็นลูกชาย น้อง น้า และตาน้อยของผู้หญิงในบ้านคลี่ยิ้ม “ไม่ใช่ว่าผมกับพี่เขย หลานชายจะทำความเข้าใจผู้หญิงอย่างเดียว พวกเขาก็เรียนรู้และยอมรับสิ่งที่เราเป็นเหมือนกัน สบายใจดี”

หญิงสาวสำรวจใบหน้าที่มีแสงนวลไล้กรอบจนเห็นเป็นเส้นชัด ยามเขาพูดถึงครอบครัวศศิอาภาสัมผัสถึงความสุขและความรื่นเริงในน้ำเสียงของเขาได้ ‘บ้าน’ ของเจ้าพระยาคือสถานที่พักและหล่อเลี้ยงให้หัวใจได้เติบโตขึ้นมาจริงๆ

“บ้านคุณโพน่าอยู่จัง หมายถึงคนในบ้าน น่าใช้ชีวิตอยู่ด้วย คงสนุกดีนะคะ”

ดวงตาเข้มจัดเหลือบมอง ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มกว้าง “อยู่ด้วยกันไหมล่ะ แต่งงานกับผมสิ”

คราวนี้เจ้าพระยาเป็นฝ่ายประหลาดใจที่คนโดนถามไม่ปฏิเสธในทันทีเช่นทุกคราว ศศิอาภาเพียงเหม่อมองไปที่แสนไกล ก่อนจะกลับมาจับจ้องเขาอีกครั้งหนึ่ง

“แล้วถ้าแต่ง บิ๋มต้องอยู่คอนโดหรืออยู่บ้าน”

“แล้วแต่ตกลงกัน” เขาตอบในทันที กดความตื่นเต้นที่คล้ายจะพาหัวใจโลดออกมาจากอกให้สีหน้าตนเองนิ่งที่สุด “ผมอยู่คอนโดนี้เพราะใกล้ที่ทำงาน แต่ถ้าจากแถวบ้านแม่ ออกเช้าๆ ไปถึงพอดีเวลาวิ่งก็ไม่ถึงสามสิบนาที”

เจ้าพระยามองใบหน้าของหญิงสาวที่ตนเองขอแต่งงานไปไม่รู้กี่รอบ แล้วเมื่อครู่อีกฝ่ายเพิ่งมีท่าทีคล้ายอยากจะตอบรับเป็นครั้งแรก ดวงตาของเธอหลุบลงต่ำมองลงบนผ้าปูที่นอนราวกับครุ่นคิดอยู่ เขารู้ว่าการแต่งงานมันเป็นเรื่องสำคัญของชีวิต ที่พูดไปทกครั้งก็ไม่ได้จะล้อเล่นหรือเอาสนุก ทว่ามันเป็นความปรารถนาจากใจที่อยากจะใช้ชีวิตที่เหลือไปกับคนที่ตนเองถูกชะตา...อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เข้าวางมือบนไหล่มน ลูบเบาๆ ปลอบโยนให้เธอไตร่ตรองคำขอนั้นอย่างถี่ถ้วน ใจเย็นพอที่จะชั่งน้ำหนักถึงผลดีผลเสียของจุดเปลี่ยนชีวิตนี้ แม้เขาจะตระหนักดีว่าสิ่งที่ตนเสนอไปนั้นช่างเหมือนการวางเหยื่อล่อให้อีกฝ่าย...ซึ่งกำลังหาทางหลุดออกจากวังวนนั้นมาติดกับ แต่นั่นก็เพราะเขารู้ดีว่าชีวิตเธอเผชิญกับเรื่องที่หนักหนาอยู่ รู้ดีว่าตนเองสามารถทำให้เธอมีความสุขได้ ด้วยการให้โอกาสศศิอาภาได้แสวงหาความสุขของตัวเอง ไม่ใช่ลิดรอนมันไปด้วยภาระหน้าที่และความรักจอมปลอมซึ่งกักขังเธอเอาไว้

“บิ๋มอยากอยู่บ้าน”

ถ้อยคำนั้นดังชัดในความเงียบ กระทั่งเสียงเพลงที่บรรเลงอยู่ก็ดูราวกับอยู่ไกลออกไป

“บิ๋มอยากเดินไปมาหาสู่ญาติได้แบบที่เพื่อนๆ เคยเล่าเรื่องบ้านตัวเองให้ฟัง แต่บิ๋มก็คงอยู่ร่วมบ้านกับคนเยอะๆ ไม่ได้ ไม่ชิน บิ๋มต้องมีห้องทำงานเงียบๆ นั่งพิมพ์งานของตัวเองไป” ศศิอาภาเล่าความปรารถนาของตนเองออกมา ทั้งที่ไม่เคยเผยเรื่องนี้ให้ใครได้ฟัง “แต่พอทำงานเสร็จบิ๋มก็อยากเดินไปคุยกับใครบ้าง อยากเข้าครัวแล้วมีคนสอนทำอาหารบ้าง คือทำอาหารเพื่อความสุข ไม่ใช่เพราะมันเป็นหน้าที่”

“แม่กับพี่สาวผมต้องดีใจแน่ๆ” เจ้าพระยาโอบร่างเล็กเข้ามาพิงไหล่ตนเอง จูบขมับเบาๆ ด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มกว้างขวาง “แต่ผมคิดว่าคุณบิ๋มจะโดนขุนจนอ้วนมากกว่า”

หญิงสาวเลิกคิ้วมองหน้าคนนั่งข้าง “บิ๋มเคยบอกแล้วว่าบิ๋มอ้วนยากมาก ต้องออกกำลังหนักมาก”

“อย่าประมาทแม่กับพี่ผม ตอนเด็กๆ ผมนี่ตัวอ้วนปุ๊ก มีให้กินทุกอย่าง จนพี่เขยลากไปออกกำลัง ไปตีเทนนิส ถึงได้ผอม” คนเป็นหมอถอนหายใจ “บางทีคุณบิ๋มอาจจะกินน้อยไป”

“โอ้โหหหห ประชดมั้ยเนี่ย” ศศิอาภาโวยเสียงสูง “บอกว่าบิ๋มกินน้อยไปพูดมาได้ ตั้งแต่สี่โมงเย็นบิ๋มกินมาตลอด บุฟเฟต์อาหารญี่ปุ่น สเต๊ก สตรอว์เบอร์รี่ ไม่นับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อีกตั้งเยอะแยะนะ”

“เหลือผมไง”

เธอมองดวงตาดำขลับที่มีประกายระยับอย่างไม่น่าไว้ใจ

“คุณบิ๋มยังไม่ได้กินผมเลย”

ทันทีที่พูดจบริมฝีปากของเจ้าพระยาก็เข้าครอบครองเธออีกครั้ง ศศิอาภารับจูบนั้นด้วยความยินดี มือหนึ่งวางแนบใบหน้า ลูบไล้ท้ายทอยที่เขาต้องไถตัดให้สะอาดตามระเบียบ เธอก็ไม่ได้รังเกียจความสากมือนั้นแม้จะไม่เคยคบหากับใครที่ไว้ผมสั้นขนาดนี้มาก่อน

ศศิอาภาอุทานเบาเมื่อรู้สึกว่าถูกยกขึ้นมานั่งบนตัวของอีกฝ่าย ไม่ใช่การนั่งตักเช่นปกติ ทว่าเป็นท่าทางที่เปิดเผยและหมิ่นเหม่จนแก้มเธอร้อนขึ้นมาเพราะรู้นัยที่เขาสื่อ แถมผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่เมื่อครู่ก็เลื่อนหล่นไปด้านหลังเสียแล้ว เมื่อนึกได้เธอจึงเอามือปิดตาเขาเอาไว้

เธอยังไม่พร้อมกับความสนิทสนมอย่างเปิดเผยเช่นนี้

“อะไรครับเนี่ย”

“อย่าเพิ่ง...” หญิงสาวตอบเสียงแผ่ว “เราเพิ่งจะคุ้นเคยกันวันนี้หนแรก แล้วบิ๋มก็ไม่ใช่พวกชอบโชว์ จะได้นั่งตัวเปล่าเล่าเปลือยให้ผู้ชายมอง”

“กอดผมไว้แน่นๆ ก็ได้ จะได้ไม่เห็น” เจ้าพระยาเสนอแนะ “คุณบิ๋มก็จะไม่ต้องยกแขนเมื่อยด้วยนะ”

“บิ๋มรู้นะว่าคุณคิดอะไร ถึงจะให้นั่งชิดกันขนาดนั้น” เธออยากใช้มือที่เหลือข้างหนึ่งดีดมะกอกใส่หน้าผากคนเจ้าเล่ห์นัก

“แหม ก็ไม่ชิดเท่าที่อยากให้เป็นหรอก ผมรอได้ โอบคอผมไว้ก็ได้”

ศศิอาภาทำตามเพียงครึ่งทาง ด้วยเอาใช้แขนขวาโอบคอเขาไว้ พร้อมเลื่อนตัวเข้าไปแนบชิดมากขึ้น โดย

“คุณบิ๋มแต่งงานกับผมนะ” เจ้าพระยายิ้ม ใช้มือควานเปะปะปัดหน้าอกเธออย่างจงใจ แล้วจึงเลื่อนไปประคองท้ายทอยเพื่อ ดึงเธอมาจูบเบาๆ

“บิ๋มก็บอกไปแล้วนี่คะ” คิ้วเรียวเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจ ด้วยสงสัยว่าที่ตอบไปเมื่อครู่ยังไม่ชัดเจนอีกหรืออย่างไร

“บอกอะไร” คนพูดทำไขสือด้วยสายตาใสซื่อก่อนก้มจูบต้นคอระหงอย่างอารมณ์ดี เพราะมือที่ปิดตาตนเองเมื่อครู่เปลี่ยนไปจับบ่าเขาไว้แทนแล้ว “คุณถามต่างหาก คุณไม่ได้ตอบ”

ริมฝีปากซุกซนด้วยการจูบ เลีย ขบเบาๆ ทิ้งความผ่าวร้อนไว้ทุกที่ จนถึงยอดอกที่เขาลิ้มรสมันราวกับมีรสเอร็ดอร่อยถูกปาก จนเสียงที่ล่วงคอของศศิอาภาขาดห้วง

“ยังไม่ได้ยินคำตอบเลย” เจ้าพระยาถามย้ำ ใบหน้ายังฟอนเฟ้นพร้อมกับมือที่ขยำเคล้นอยู่กับหน้าอกได้รูป

หญิงสาวใช้หลังมืออุดปากตนเองไว้ ด้วยเกรงว่าสิ่งที่จะหลุดออกไปจะเป็นคำตอบที่ปนเสียงครางด้วยความพอใจเสียมากกว่า

“เงียบกว่าเดิมอีก”

อีกฝ่ายพึมพำแล้วผละจากจุดที่เธอต้องการให้เขาทำมันต่อ ทิ้งเธอแขวนไว้กับอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า

ร้ายกาจ

“บิ๋ม...บอกไปแล้ว” เธอใช้ความพยายามอย่างสูงในการทำตามสิ่งที่เขาต้องการ “บิ๋มจะแต่งงานกับคุณโพค่ะ”

“แหม ดีใจ” น้ำเสียงเขาคล้ายเสแสร้ง ทว่าริมฝีปากที่ฉกจูบและลิ้นเกี่ยวกระหวัดรุกเร้าตอบแทนทุกคำถามได้เป็นอย่างดี

ศศิอาภาเบียดกายชิดอย่างไม่เหนียมอาย เพราะรู้ว่าปลายทางของการกระทำทั้งหมดคือสิ่งที่เธอต้องการ จนกระทั่งเจ้าพระยาถอนปากออก ใช้หน้าผากแนบกับหน้าผากของเธออยู่ครู่

“จริงๆ คิดอยู่แล้วใช่ไหมว่าถ้าแต่งกับผมก็โอเคอยู่”

หญิงสาวประหลาดใจที่เขารู้ และวุ่นวายใจด้วยมือซุกซนนั้นเลื่อนอยู่แถวเอว สะโพก และต้นขาของตน “ใช่ค่ะ”

“แล้วก็คิดไว้ตัดสินใจอีกที ดูก่อนว่าเซ็กส์เป็นไง ห่วยแตกหรือเปล่า”

“ฉลาด” เธอชมอย่างจริงใจ ก่อนหลุดครางออกมาเมื่ออีกฝ่ายรูดมือทั้งสองข้างจากเอวขึ้นมาจนถึงหน้าอก “ถึงไม่ได้เป็นพวกต้องมีเซ็กส์บ่อยๆ หรือขาดเซ็กส์ไม่ได้ แต่ถ้าต้องมีแล้วเซ็กส์แย่อีกก็ไม่ไหว มันสำคัญจริงๆ นะคะ”

ศศิอาภาซบลงหอบแนบต้นคอแกร่ง เมื่อเขาใช้หัวแม่มือกดคลึงยอดอกทั้งสองข้างราวกับกำลังนวดอยู่ แล้วก็คืบลงต่ำไปจนเกือบถึงกึ่งกลางลำตัว บริเวณที่เธอต้องการให้เขาสัมผัสมากที่สุด แต่มือก็เลื่อนไล้อยู่แถวตนขาด้านใน ไม่ยอมเข้าไปใกล้กว่านั้น คล้ายจะยั่วเย้า เร้าให้สัมผัสตื่นตัวมากกว่าที่เป็นอยู่

“แล้วโอเคไหม ผ่านไหม” เจ้าพระยายิ้มกว้าง จูบแก้มทั้งสองข้างด้วยความอ่อนหวาน ทว่านิ้วมือกลับทำในสิ่งตรกงันข้ามด้วยการสัมผัสจุดที่ศศิอาภาต้องการอย่างแผ่วๆ การที่เขาปัดมันไปมาทำให้เธอสดุ้งผวา เบียดสะโพกหาด้วยความร้อนใจ

“ทำเถอะค่ะ อย่าพูดอีกเลย”

ศศิอาภาโถมตัวแลกจูบเร่าร้อน ดึงมือหนึ่งของเขาวางแนบอก อีกมือแนบกับส่วนที่แม้แต่เธอเองยังไม่สัมผัสมันบ่อยนัก เสียงหอบระคนเสียงครางหวานคล้ายทำให้เจ้าพระยาพอใจ จนพร้อมตอบสนองทุกอย่างซึ่งเจ้าสาวในอนาคตของเขาต้องการด้วยความเต็มใจ


จบบทที่ 9

ค่ะ ก็เป็นตามนั้น
เป็นโมเมนต์พูดคุยเรื่องแต่งงานที่แปลกที่สุดเท่าที่เขียนมา
แต่ก็ได้คำตอบไปแล้วนะคะคุณโพ
แล้วคนอ่านว่าไงบ้างคะ 
//ทำหน้าแบบเบนซ์พรชิตาถือไมค์ถามคนซื้อยาสีฟัน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #208 fallingforyou. (@derodero) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 10:26
    คือเเบบรู้ทันกันอ่ะ 55555 คุณโพก็ถามบ่อยจนได้เเต่งเลย
    #208
    1
    • #208-1 (@ocean_serenade) (จากตอนที่ 25)
      11 เมษายน 2562 / 11:51
      เหมือนเล่นตลกก่อนบ่ายคลายเครียดแบบถามไปเรื่อยๆ เผื่อเผลอตอบตกลง แบบนี้ได้เร้ออออ
      #208-1
  2. #81 goszyboong (@goszy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 07:51

    รู้ทันตลอด

    #81
    1
  3. #80 Capucinno (@Capucinno) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 06:54
    ดีใจกับคุณโพค่ะ อ่อยเหยื่อมานาน บิ๋มยอมซะที.
    #80
    1
  4. #79 Riboflavin (@charib55) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 23:42
    บิ๋มมมมมมมม กรี๊ดดดดดดดดด คุณโพร้าย ร้าย!!!
    #79
    1
  5. #78 ลิน (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 23:25

    คุณโพสมหวังแล้วสิคะ ความพยายามเป็นเลิศ รวดเร็วฉับไว สมกับยุค 5 G 555

    #78
    1
  6. #77 kedkaeo (@kedkaeo) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 22:39

    มันเลิศมากกกกกกกกกกกก มันดีมากกกกกกกกกกกกก คุณโพนี้ร้ายอย่างที่คุณบิ๋มคิดไว้ในตอนแรกจริงๆ โปร่งใส จริงใจ เปิดเผย พุ่งตรง 5555 (>/////<)

    #77
    1
  7. #76 Somying2525 (@Somying2525) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 22:34

    ยินดีกะบิ๋มด้วยยยยย

    คุณหมองานดี
    #76
    1
  8. #75 sonnenblumetu (@sonnenblumetu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 22:27
    โอ๊ยยยย ดีใจเค้าตกลงแต่งงานกันแล้ววววว
    #75
    1