Moon River : ที่ซึ่งดวงใจได้บรรจบ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,879 Views

  • 220 Comments

  • 324 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    7,381

    Overall
    19,879

ตอนที่ 24 : บทที่ 9 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    8 มี.ค. 62


บทที่ 9 (2)



“กอดหน่อย”

“ครับ” เจ้าพระยาตอบรับ...ไม่สิ ถามกลับ “ยังไงนะคุณบิ๋ม”

“กอดบิ๋มหน่อย”

เขาตอบรับคำขอด้วยการโอบไหล่เธอให้เอนซบบ่าตนเอง ดวงตาเข้มจัดหรี่ลงเมื่อมองหญิงสาวที่นั่งข้างตนเอง ศศิอาภาถอนหายใจยาวครั้งหนึ่ง ก่อนกระแทกลมหายใจอย่างอัดอั้น

“คุณโพเป็นคนดีจริงๆ แหละ สุภาพจริง”

“หือ” เขาสบตาผู้ที่เงยหน้าช้อนตามอง

ศศิอาภาหยิบหนังสือออกจากมือคนนั่งข้าง ถอดแว่นสายตาพับขาเรียบร้อย แล้วจึงวางทั้งสองสิ่งไว้บนพื้นด้วยความระมัดระวัง ตามประสาคนรักหนังสือจนทำให้อีกฝ่ายเลิกคิ้วด้วยความสงสัย

ก่อนที่เจ้าพระยาจะรู้ตัวริมฝีปากนุ่มก็แนบประทับ สัมผัสจากอีกฝ่ายนั้นเรียกร้องความสนิทสนมยิ่งกว่าจูบที่ทั้งคู่มีด้วยกันเมื่อช่วงค่ำ แม้จะสงสัยว่าเธอทำเช่นนี้เพราะอะไรแต่เขาไม่ลังเลที่จะตอบสนองในทันที จนรู้สึกได้ว่าท่าทีของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย มือที่เมื่อครู่วางบนไหล่มนเลื่อนลงไปวางแนบเอวรั้งร่างเล็กกว่าให้แนบชิด สัมผัสของเขาห่างไกลจากความสุภาพเมื่อครู่ที่ศศิอาภาเอ่ยปากชม หญิงสาวเผลอใช้มือดันอกเป็นการต่อต้านเมื่อปากถูกล่วงล้ำ เจ้าพระยาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ การผ่อนปรนไม่ได้อยู่ในหัวเขาเลย ณ ขณะนี้ เขาถือโอกาสใช้ทั้งปากค่อยๆ เล็มไล้ ใช้มือไล่สำรวจเรือนร่างหญิงสาวในอ้อมแขน ก่อนโอบเธอให้ลงนอนอยู่ใต้ร่างตนเอง

จูบที่เต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาและรุกเร้าหายไปเมื่อริมฝีปากของทั้งสองแยกห่าง ศศิอาภาส่งเสียงออกมาอย่างขัดใจ ก่อนใช้แขนโอบรอบคอดึงร่างนั้นมาหาตนเองเพื่อสานต่อสิ่งที่ทำอยู่เมื่อครู่ เมื่อน้ำหนักตัวของผู้ที่อยู่ด้านบนทาบทับลงมาจนทำให้พึงพอใจแล้ว หญิงสาวจึงใช้มือตนเองเลื่อนสำรวจลำคอไปจนแผ่นหลังกว้างใต้เสื้อยืด ไล้ไปตามสีข้างจนพบชายเสื้อที่ห้อยลงมาพอให้สอดมือเข้าไปสัมผัสเรือนกายของเขาได้ ทว่าเธอต้องหยุดชะงักเมื่อมือใหญ่ทาบทับและขยำสะโพกเธอเบาๆ

“คุณบิ๋ม”

ศศิอาภาไม่อยากใส่ใจเสียงแหบพร่าของเขาในตอนนี้ กระนั้นยังส่งเสียงพอให้อีกฝ่ายรู้ว่าฟังอยู่

“ตรงนี้ หรือเข้าห้องนอน”

เธอใคร่ครวญด้วยสติที่ไม่ปะติดปะต่อนัก ด้วยริมฝีปากของคนถามที่คืบจากแนวกราม เรื่อยมาตลอดแนวต้นคอ ก่อนหยุดวนเวียนจูบแอ่งตรงฐานคอ จนทำให้หายใจไม่คล่องนัก

“ต่างกันยังไง” หญิงสาวถามพลางใช้มือล้วงคอเสื้อยืดของเขา กดลูบแนวกล้ามเนื้อไล่จากไหล่ไปจนสะบัก

“ตรงนี้ไม่เสียเวลาเดิน วิวสวย”

ศศิอาภาเอี้ยวตัวหลบเมื่ออีกฝ่ายขบต้นคอเบาๆ “ตรงนี้ก็ได้”

“ก็ดี” พูดจบเจ้าพระยาก็จูบเธออีกครั้ง

เป็นจูบที่เหมือนจะโดนดึงส่วนหนึ่งของวิญญาณไปด้วย เพราะกระทั่งความคิดต่างๆ ในหัวตอนนี้ก็ดูคล้ายจะพร่าเลือนเช่นแสงไฟจากตึกด้านนอก สิ่งที่ศศิอาภารับรู้ได้คือริมฝีปากบดเบียดและลิ้น มือใหญ่บีบเคล้น นวดคลึงสะโพก เลิกชุดของเธอขึ้นมาเหนือเอว

เจ้าพระยาถอนจูบ คร่อมกายอยู่ด้านบน ดวงตาดำจัดหรี่ลงเล็กน้อยเพราะรอยยิ้มกว้าง หญิงสาวมองตอบเขา หูได้ยินเสียงหอบหายใจของตนเองดังสอดแทรกเสียงหัวใจเต้นโครมคราม เมื่อเขาก้มลงไปจูบหน้าท้อง ไล้เลียทิ้งความร้อนผะผ่าวไว้เป็นทางเหมือนทิ้งส่วนหนึ่งของตัวเองเอาไว้ด้วย มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนขึ้นสูง กอบกุมหน้าอกของเธอเอาไว้ทั้งหมด เขาสัมผัสมันจนได้ยินเสียงครางจากคอถึงหยุดแล้วสอดนิ้วเข้าไปข้างใต้ขอบผ้า เลิกเสื้อชั้นในขึ้นจนมันไม่อยู่ในที่ทางซึ่งควรจะเป็น

“อ้อ”

ศศิอาภาลืมตาเมื่อได้ยินเสียงเขาดังขึ้นมา แต่เพราะมือใหญ่ยังไม่หยุดสัมผัสหน้าอก หญิงสาวเลยได้แต่แหงนเงยหน้า ส่งเสียงสั่นเครือเพราะอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า

“ผมลืมบอกไป แต่มันมองจากข้างนอกเห็นนะ หน้าต่างไม่ใช่กระจกแบบที่มองเห็นด้านเดียว”

เธออยากจะตะโกนบอกไปว่า ช่างแม่งเถอะ อยู่ชั้นสูงขนาดนี้แล้วทว่าสติที่เหลืออยู่น้อยนิดทำให้เธอใช้แขนยันตัวขึ้นมา ทั้งที่ไม่มีเครื่องแต่งกายชิ้นใดที่เรียบร้อยเลยสักนิด ผิดกับอีกคนหนึ่งที่เสื้อผ้ายังอยู่ปกติดี

“เข้าห้องค่ะ”

“ครับผม” เจ้าพระยาลุกยืนอย่างรวดเร็ว ช้อนร่างศศิอาภาขึ้นในทันที

“ฉันเดินได้” หญิงสาวประท้วง

“รู้ แต่จะเดินเองก็ต้องจัดเสื้อผ้าใหม่ ขี้เกียจรื้ออีกรอบ” คนพูดตรงดิ่งไปยังห้องนอนของตนเอง มองเตียงที่ถูกเก็บอย่างเรียบร้อย แล้วจึงวางหญิงสาวลงโดยไม่ลืมเดินไปปิดม่านเสียก่อน “อยากรีเควสต์อะไรไหม”

ศศิอาภาอาภาสั่นศีรษะพร้อมอ้าแขนออกกว้าง “แค่มาต่อจากเมื่อกี้ก็พอ”





ดวงไฟรางๆ ส่องแสงจากภายนอกแม้ในตอนนี้จะเป็นเวลาดึกสงัด ทำให้ศศิอาภารู้สึกว่านี่คือสถานที่ที่คงไม่มีวันหลับใหลจริงๆ แสงฉายผ่านกระจกใสและม่านบางสว่างพอทำให้เห็นสิ่งต่างๆ ในห้องเป็นเค้าโครงได้ เสียงเพลงบรรเลงกีตาร์แจซจากลำโพงทรงกลมที่มุมห้องทำให้บรรยากาศดูสงบและผ่อนคลาย ราวกับเมื่อครู่ตนเองไม่ได้ผ่านกิจกรรมที่ไม่สอดคล้องกับเสียงกีตาร์หวานนุ่มเช่นนี้นัก

หญิงสาวยกมือเสยเส้นผมสั้นชื้นเหงื่อของตนเองให้พ้นจากหน้าผาก ซุกหน้าลงกับหมอนข่มตาให้หลับเพื่อตื่นมาจะได้อาบน้ำแต่งตัวกลับบ้าน ทว่า...ใจยังประหวัดถึงสัมผัสที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานมานี้ เสียงกระซิบนุ่มข้างหูยังคงทำให้เลือดในกายร้อนขึ้นมาได้อย่างอัศจรรย์ สัมผัสของเขาพาตัวเธอไปค้นพบสิ่งแปลกใหม่ที่ไม่เคยรู้มาก่อนด้วยซ้ำว่าตนเองปรารถนาสิ่งนี้

ทั้งที่มันไม่ใช่เซ็กส์ครั้งแรก...แต่สามารถทำให้เธอลืมเลือนทุกอย่างที่เคยประสบมา กระทั่งสัมผัสของคนรักเก่าที่เคยโหยหาก็ดูราวกับเป็นอากาศธาตุที่รู้ว่ามีอยู่ แต่ไม่ได้ใส่ใจจะมองหาอีกต่อไป

ในหัวศศิอาภามีเรื่องมากมายที่กำลังไล่ลำดับความสำคัญอยู่ มันวุ่นวายเกินจะนอนหลับได้ แต่ถ้าไม่หลับเธอก็จะนึกถึงบางสิ่งซึ่งหากเอ่ยปากออกไปเธอย่อมได้จากเจ้าพระยา...แต่มันอาจจะมากเกินไปสำหรับตอนนี้

“คุณบิ๋มนี่ร้ายกาจจริง เพิ่งมีอะไรกันเสร็จก็อยากเล่นมือถือ เซ็กส์เราแย่ขนาดนั้นเลยหรือไง”

เสียงสัพยอกของผู้ที่เดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าของศศิอาภาทำให้เธอหัวเราะ หญิงสาวหนีบผ้าห่มบังอกติดมาด้วยขณะยันตัวลุกนั่งพิงหัวเตียง จากนั้นจึงรับข้าวของของตนเองมาจากผู้ที่ตนเพิ่งมีความสัมพันธ์ทางกายด้วยความรู้สึกชื่นชมอยู่เล็กน้อย

ไม่ใช่เรื่องเซ็กส์...เรื่องนั้นต้องชื่นชมมากหน่อย

“บิ๋มก็มีงานต้องเช็ก มีข่าวในไทม์ไลน์ให้อ่าน แค่ละสายตาจากไทม์ไลน์ไปสักสองสามชั่วโมงก็ตามอีเวนท์สายติ่งไม่ทันแล้วค่ะ”

เธอหยิบโทรศัพท์มาดู พบว่ามีสายที่ไม่ได้รับ ข้อความเมนชั่นจากทวิตเตอร์ของเพื่อน แล้วหญิงสาวก็เลือกเลื่อนไทม์ไลน์ของทวิตเตอร์เพื่ออ่านก่อนสิ่งอื่น “คุณโพเล่นทวิตเตอร์ไหมคะ”

“ผมไม่เล่น”

หญิงสาวพยักหน้า นึกสบายใจที่อีกฝ่ายไม่เล่นทวิตเตอร์ เพราะศศิอาภาค่อนข้างเปิดเผยตัวตนในแอพิลเคชั่นนั้นว่าตนเองเป็นใคร เนื่องจากมันเป็นช่องทางการติดต่อสื่อสารของเธอกับเพื่อนๆ และแฟนผลงานนิยาย ถ้าเขาจะสืบดูเรื่องราวของเธอผ่านทวิตเตอร์ด้วยการมาเป็นฟอลโลเวอร์ของเธอย่อมไม่ใช่เรื่องยาก

แล้วเขาจะได้เห็นเธอบ่นเรื่อง #ปีโป้ของบิ๋มซึ่งเป็นแฮชแท็กและรหัสลับ ซึ่งภามินคิดค้นขึ้นมา เมื่อเห็นเธอพร่ำเพ้อถึงคุณหมอที่ใจดีและ ไนซ์ จนอยากใช้เป็นพระเอกนิยายสักเรื่อง



S. Moonbeam : อะไรของแกวะแพร์ ปีโป้อะไร ไม่เก็ท

Pamin : เอ๊าาาา ก็พี่โพของบิ๋ม แบบไม่เปิดเผยชื่อชัดนัก ก็เลยเป็น #ปีโป้ของบิ๋ม ไง

S. Moonbeam : ฉันไม่เคยเรียกคุณโพว่าพี่

Pamin : ก็เรียกซะสิ! 



ศศิอาภาเรียกเขาว่า คุณโพ มานาน จนคิดว่าถ้าจะเปลี่ยนไปเรียกอย่างอื่นตอนนี้คงประดักประเดิด

นอกจากนี้เธอยังเล่าบางเรื่องที่เคยได้คุยกับเจ้าพระยาลงทวิตเตอร์ จนเพื่อนคนอื่นเข้ามาใช้แฮชแท็กนี้เพื่อแซว เพราะตั้งแต่เลิกกับแฟนเก่าก็ไม่ได้เห็นศศิอาภาสนใจใครอีก เพียงระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์...กลายเป็นว่ามีคนเป็นสิบมาเชียร์ให้เธอลงเอยกับผู้ชายที่เพิ่งไปดูตัวด้วยกัน

ท้ายที่สุดก็มาลงเอยที่เตียง...อย่างตอนนี้

ก็นับว่าไม่เลวร้ายเท่าไหร่

แต่ที่รู้สึกประทับใจเพราะเมื่อครู่เธอบอกให้เขาหยิบโทรศัพท์มือถือมาให้หน่อย ทว่าเขากลับหยิบมาทั้งกระเป๋าแทนการรื้อค้นของส่วนตัวของเธอ บางคนอาจจะว่าเป็นความขี้เกียจ ทว่าในสายตาของศศิอาภามันคือการให้เกียรติกัน กระทั่งกับแฟนที่คบกันมาสิบกว่าปีอย่างทรงคุณ เธอยังไม่เคยขอพาสเวิร์ดหรือตรวจตราโทรศัพท์เขาเลยแม้แต่ครั้ง

“ขอบคุณนะคะ”

“เรื่องไหน” เจ้าพระยาซึ่งสวมกางเกงขายาวเพียงตัวเดียวนั่งลงบนเตียง เอนตัวมาจูบหน้าผากเบาๆ “กระเป๋า หรือที่ทำกันเมื่อกี้นี้”

“เนี่ย เป็นคนแบบนี้” เธอหยิกสีข้างของเขาทั้งที่กล้ามเนื้อนั้นแข็งแรงจนไม่มีส่วนเกินให้หยิบติดนิ้วมาได้ “หมายถึงทุกอย่าง ทุกอย่างเลยยย ตั้งแต่ตอนเย็น กินข้าว ให้ร้องไห้ จนตอนนี้”

“โอเค รวมถึงเซ็กส์ด้วย ค่อยยังชั่ว”

หญิงสาวแสร้งส่งสายตาดุทั้งที่อยากจะหัวเราะออกมา แล้วจึงเปิดโทรศัพท์ดูสายที่ไม่ได้รับทั้งหมด จากบ้านเพียงสองที่เหลืออีกสามเป็นของวริษฐาที่คงโทรมาตรวจสอบดูว่าศศิอาภาเป็นอย่างไรบ้างหลังจากได้คุยกันเมื่อช่วงเย็น ผู้เป็นเพื่อนรุ่นพี่เลยรีบส่งข้อความไปบอกอีกฝ่ายว่าตนเองปลอดภัยดี แต่ไม่สะดวกตอบเลยติดต่อไปช้า คิดว่าตอนสายรุ่นน้องคงตื่นมาเห็นข้อความ นอกจากนี้ยังมีการชวนคุยตามปกติของเพื่อนอยู่ประปราย ที่ถามไถ่ว่าอยู่ไหนก็มีแต่ห้องแชทของน้องสาว ซึ่งคงโดนพ่อแม่ใช้ให้มาถามอีกทอดหนึ่ง

“คุณบิ๋มสบายใจขึ้นหรือยัง”

ศศิอาภามองคนที่สอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มด้วยกัน เจ้าพระยาสวมแว่น มีหนังสือวางอยู่บนตักพร้อมอ่าน เธอใคร่ครวญดูแล้วก็รู้สึกว่าทั้งคู่ดูคล้ายคู่แต่งงานที่ใช้ชีวิตร่วมกันมานาน มากกว่าชายหญิงที่เพิ่งคบหาและมีสัมพันธ์ทางกายด้วยกันเป็นครั้งแรก

มันดู...สุขสงบจนเกินไป


(2)


เนื่องจากเป็นเราที่ไม่ได้เก่งเรื่องฉากอีโรติค
ก็คงมีเนื้อหาไม่ได้มากมายค่ะ มีเท่าที่จำเป็น
แต่อยากเขียนเรื่องหลังจากนั้นมากกว่า 555
ชอบความสุขสงบที่บิ๋มเจอนะคะ ; D

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #74 sonnenblumetu (@sonnenblumetu) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 21:15
    เราเข้าใจความสัมพันธ์แบบนี้นะ เราเฝ้ามองความสัมพันธ์แบบนี้ ไม่อึดอัด ไม่ห่างเหิน และไม่ได้ขึ้นอยู่กะเวลา ผู้หญิงของพี่ น่าอิจฉาทุกคนเลย และก้อผู้ชายดีๆมีแต่ในนิยายจิงๆด้วย ชอบความคิดของผู้ชายในเรื่องจิงๆเลย
    #74
    1
    • 10 มีนาคม 2562 / 21:18
      เราว่าความรักที่ดีคือต่างคนต่างใช้ชีวิตร่วมกับคนที่เพิ่มมาได้เหมือนปกติล่ะ
      #74-1
  2. #73 Riboflavin (@charib55) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 20:04
    คุณโพพพพพพพพพ กรี๊ดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดด
    #73
    1
  3. #72 kedkaeo (@kedkaeo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 19:55

    ชอบความสมัยของคุณโพและคุณบิ๋ม เวลา หรือสถานการณ์ไม่ได้มีส่วนต่อการตัดสินใจใดๆนอกจากตัวของทั้งคู่เอง อาจเพราะช่วงอายุ หรือวุฒิภาวะของทั้งคู่ทำให้มันดูเรียล ดูเป็นสังคมปัจจุบันมากๆ >>> แต่แอบผวากับความสงบสุขจนเกิน ทำให้รู้สึกว่าฝนเริ่มตั้งเค้ายังไงก็ไม่รู้

    #72
    1
    • 10 มีนาคม 2562 / 21:18
      ชีวิตที่ผ่านมาอาจจะเหมือนเจอไต้ฝุ่นหลายลูก จากนี้น่าจะเป็นดีเพรสชั่นที่มีการเตรียมข้าวสารอาหารแห้งครบแล้วล่ะค่ะ เราคิดว่างั้นนะ!
      #72-1
  4. #71 ลิน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 19:54

    คุณโพน่ารักมาก น่าจะอยู่ด้วยแล้วสบายใจ เฮ้อ อิจฉาบิ๋มจัง ผู้ชายแบบนี้หายาก บิ๋มจัดสินใจเร็วๆนะ เดี่ยวรีดเดอร์จะรอแย่ง

    #71
    1
  5. #70 MeRainnie (@iamfonfon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 19:34
    รักคุณโพ
    #70
    1