Moon River : ที่ซึ่งดวงใจได้บรรจบ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20,549 Views

  • 247 Comments

  • 323 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8,051

    Overall
    20,549

ตอนที่ 22 : บทที่ 8 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1046
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    6 มี.ค. 62



บทที่ 8 (3)



“ฉันขอถามเรื่องส่วนตัวหน่อยได้ไหมคะ อาจจะส่วนตัวจนไม่สะดวกตอบ แต่ถ้าไม่อยากตอบก็บอกเลย ไม่ซีเรียส คุณโพชอบแบบไหนมากกว่าอะ”

เขายกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยความประหลาดใจ เขารู้ว่าเธอหมายความว่าอย่างไรแต่ก็แสร้งทำไม่เข้าใจไปอย่างนั้นเอง

“โธ่ หมายถึงชอบผู้หญิงหรือผู้ชายมากกว่ากัน” หญิงสาวยกมือปิดหน้า แล้วจึงเกาศีรษะจนได้ยินเสียงดังแกรกๆ “มันสงสัยนี่ แต่ถ้าไม่อยากตอบก็ไม่ว่ากันนะ”

“ตอบได้ ไม่เห็นจะเป็นอะไร” เจ้าพระยาพยายามจะไม่ขำ “ไม่ได้ชอบผู้ชายหรือผู้หญิง ไม่ได้ชอบเพศไหนทั้งนั้น ถ้ารู้สึกว่าชอบก็คือชอบ ถูกใจก็คือถูกใจ เพศไม่ได้เป็นตัวกำหนด”

“ฮ้า แพนเซ็กชวล” เธอดีดนิ้วเปาะ

“จะว่างั้นก็ได้ จะแพนโรแมนติกก็ไม่ผิด”

“แพนโรแมนติกคือรู้สึกรักใคร่แบบโรแมนติกกับเพศใดก็ได้...” ศศิอาภานวดขมับตัวเองราวกับใช้ความคิด เจ้าพระยาก้มหน้าลงไปมองเธอด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะปวดหัวไม่สบายไปหรือเปล่า ถ้าเป็นเช่นนั้นเขาจะได้หายาให้เธอกินแล้วพาไปเข้านอนเสีย

“อันที่จริงผมก็ไม่รู้ว่าจะเรียกตัวเองเป็นแพนโรแมนติกได้ไหม แพนเซ็กชวลก็ด้วย เพราะไม่ได้ถูกใจหรือชอบพอใครมามากขนาดครอบคลุมทุกสเปคตรัมของเพศในโลกนี้ ถ้าบอกว่าในทางปฏิบัติเป็นโพลีเซ็กชวล [1]น่าจะถูกต้องกว่า”

จู่ๆ ดวงตาเรียวก็ประสานกับสายตาเขาเพราะอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“งั้นถ้าสมมติว่าโลกนี้มี...ซีทรีพีโอ แบบในสตาร์วอร์ส คุณก็อาจจะรักซีทรีพีโอได้ใช่ไหมคะ”

เจ้าพระยาบอกตัวเองว่าอย่าขำ โลกนี้มีภาพยนตร์เกี่ยวกับหุ่นยนต์ปัญญาประดิษฐ์มากมาย แต่เธอก็เลือกยกตัวอย่างหุ่นกระป๋องสีเหลืองทองขึ้นมา

“ครับ แต่ผมชอบอาร์ทูดีทูมากกว่า” เขาตอบตามที่คิด เพราะแม้ศศิอาภาจะดูเหมือนเมาอยู่แต่เธอก็ตั้งใจถามอย่างจริงจัง เขาก็ควรสนองตอบในสิ่งที่เสมอกัน

“แต่คุณก็ยังเหงา”

คนฟังประหลาดใจที่น้ำเสียงนั้นมีความอ่อนหวานเจืออยู่ ศศิอาภาใช้ดวงตาเรียวมองตรงมาที่เขา เธอยกมือนิ่ม อุ่น แนบข้างแก้ม ลูบเบาๆ ราวจะปลอบโยน พร้อมส่งรอยยิ้มนุ่มนวล...ราวกับแสงจันทร์

“ทั้งที่คุณไม่ได้ก่อกำแพงกั้นใจตัวเองจากใคร ทั้งที่หัวใจเปิดกว้างให้กับทุกคนโดยไม่ได้จำกัดเพศสภาพของเขา แต่คุณโพก็ยังไม่เจอคนที่คุณจะรักได้ มันน่าจะเหงามากๆ” หญิงสาวลดมือลง ทว่าเจ้าพระยาฉวยมากุมเอาไว้...และเธอก็ไม่ได้ปัดป้องหรือชักมือหนี “บิ๋มแค่อยู่ตัวคนเดียวมาสามปีบิ๋มยังจะแย่ แล้วนี่คุณใช้ชีวิตที่ผ่านมาห้าสิบปียังไงคะเนี่ย เวลาเหงาทำยังไง เวลาเศร้าล่ะ หรือคุณคุยกับครอบครัวได้ทุกเรื่องเลยหรือเหรอ ไม่หรอกมั้ง”

“ก็ไม่ทุกเรื่องอย่างคุณว่านั่นแหละ” เจ้าพระยาก้มลงมองมือที่ตนเองสัมผัสอยู่ มือของเธอเล็ก สะอาดสะอ้าน เล็บเจลที่ทาสีแดงเนื้อกลิตเตอร์ไว้เป็นประกายล้อแสง ศศิอาภาไม่ไว้เล็บยาว น่าจะเพราะต้องพิมพ์นิยายอยู่ตลอด การไว้เล็บยาวอาจจะทำให้พิมพ์งานไม่สะดวกนัก

“ผมอาจจะผ่านห้าสิบปีเพื่อวันนี้ก็ได้นะ”

ศศิอาภาเพียงเงยหน้าขึ้นมาสบตาโดยไม่โวยวายหรือพยายามเล่นมุกกลบเกลื่อนเช่นปกติ

เจ้าพระยาสอดนิ้วประสานกับผู้ที่นั่งข้าง ร่างของเธออิงซบตัวเขา ทิ้งน้ำหนักทั้งหมดมาด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจที่ไม่รู้ว่าไปเอามาจากไหนกัน

“แล้วระหว่างสามปีหลังเลิกกับแฟนเก่า คุณบิ๋มไม่คบหาใครบ้างเลยหรือครับ”

“บิ๋มบอกแล้วว่าไม่ใช่คนมูฟออนเร็วขนาดนั้น” เธอไล้ปลายนิ้วของมือข้างที่ไม่ได้ถูกเกาะกุมไปตามข้อนิ้วของเขา “แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่เดท เพื่อนแนะนำแอพมาก็ลอง แต่ไม่คลิก บางคนหน้าตาตรงสเป็ค วันไนท์สแตนด์ก็เคยอยู่”

เจ้าพระยาไม่ประหลาดใจกับสิ่งที่เธอเอ่ยออกมา เธอเป็นผู้หญิงที่โตแล้ว โตเกินพอที่จะดูแลชีวิตตัวเองและคนอื่นได้ แน่นอนว่าต้องทำทุกอย่างไปอย่างมีสติ

“แต่บิ๋มคิดว่ามันไม่ใช่อย่างที่ชอบ โอเค เรื่องร่างกายมันถูกปลดปล่อย สบายตัวก็จริง แต่บิ๋มชอบเวลาตื่นเช้ามาแล้วเจอคนที่อยากเจอ ได้นอนคุยกัน พูดเล่น แต่ความสัมพันธ์แบบชั่วข้ามคืนมันไม่ใช่แบบนั้น บิ๋มรู้สึก...ไม่ใช่ตัวเอง” เธอถอนหายใจยาว “เลยไม่อยากมองใคร มีใคร ก็ไม่ได้ปิดกั้น แต่ก็ไม่ได้มีคนที่ชอบพอ”

“แล้วตอนนี้คุณแค่อยากปลดปล่อยหรืออยากจะตื่นเช้ามาเจอคนที่อยากคุยด้วยล่ะ”

แก้มของเธอเป็นสีแดงเรื่อเมื่อเงยหน้าขึ้นมาสบตา เจ้าพระยาวางมือแนบแก้ม ก้มลงไปประทับริมฝีปากแนบอยู่ครู่โดยไม่ทำอะไรมากไปกว่านั้นจนถอนจูบ

ใบหน้าศศิอาภายังแดงจัด แต่สายตาเต็มไปด้วยความงุนงงว่าเหตุใดเขาถึงถอยง่ายๆ

“คุณบิ๋มไปนอนนะ จะอาบน้ำหรือไม่อาบก็ได้ แต่ถ้าจะอาบเดี๋ยวผมไปหยิบเสื้อหลานมาให้”

เธอขมวดคิ้วจนเกือบชิด “คุณเล่นอะไรน่ะ ก็บิ๋ม...”

เจ้าพระยาจูบเธอเบาๆ ผุดลุกรวดเร็วจนร่างเล็กเซจวนล้มลงโซฟาเบด เข้าช้อนตัวเธอไว้ในอ้อมแขนได้อย่างง่ายดาย จากนั้นจึงเดินไปที่ห้องนอนของตัวเอง วางเธอลงบนเตียง ดึงผ้าห่มนวมออกมาคลุมให้จนถึงอก

ศศิอาภากะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง

เจ้าของห้องนั่งลงบนเตียง มองผู้ที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ “งงเหรอ”

“งง” เธอสารภาพ

“เมื่อคืนคุณบิ๋มนอนกี่ชั่วโมง”

หญิงสาวนิ่งไป “นั่นสิ...”

“คุณบิ๋มเคยบอกผมว่าถ้าวันไหนนอนน้อยๆ จะไม่ขับรถ แล้ววันนี้คุณก็ไม่ขับรถ แถมยังกินเยอะ เหมือนน้ำตาลในเลือดต่ำ แล้วก็กินของหวานมากกว่าปกติ คุณนอนไม่พอแน่ๆ นอนก่อนเถอะ อย่างอื่นค่อยว่าทีหลังได้”

“บิ๋มไม่ง่วง...” แต่ดวงตาเธอหรี่ปรือเหมือนจะลืมไม่ขึ้นแล้ว

“ผมไม่คิดงั้นนะ”

“บิ๋มไม่เข้าใจคุณโพเลย...” ศศิอาภาบ่น “นี่วางกระทะ เทน้ำมันแล้ว วางสะพานพร้อมทอดแล้ว กลับไล่มานอน บิ๋มเสียหน้านะ”

“รู้ ไม่ใช่ไม่รู้” เขาหัวเราะ วางมือลูบหน้าผากและเส้นผมเธอเบาๆ “แต่คุณเพิ่งดื่มมา แอลกอฮอล์มันทำให้การตัดสินใจคุณพึ่งพาสติน้อยลง ผมไม่อยากเอาเปรียบตอนที่คุณเมา”

“ไม่เมาสักหน่อย แค่กึ่มๆ ไม่ได้ง่วงขนาดนั้นด้วย”

เจ้าพระยาไม่สนใจเสียงประท้วงของผู้ที่นอนอยู่ แม้ปากจะคัดค้านแต่หญิงสาวก็ยังไม่เลิกผ้าห่มลุกแล้ววิ่งออกไปนอกห้องเสียด้วยซ้ำ เขาเดินตรงไปยังแทบเล็ตตัวเล็กที่เขาเชื่อมกับลำโพงบลูทูธเอาไว้ เขาเปิดสปอติฟายเสิร์ชหาเสียงธรรมชาติที่จัดว่าเป็นไวท์นอยซ์[2]ซึ่งช่วยให้คนที่มีอาการนอนไม่หลับสามารถหลับได้ง่ายขึ้น

“คุณบิ๋มชอบเสียงอะไร” เขาปัดอัลบั้มเพื่อเลือก “เสียงป่า เสียงลม ฝน เสียงน้ำ”

“น้ำ” เธอตอบเสียงอู้อี้ ตามมาด้วยเสียงหาวยาวจนกลัวจะหมดลหายใจ “แม่น้ำ ลำธาร น้ำไหล”

เจ้าพระยาเลือกเพลย์ลิสต์ตามที่เธอบอก “เสียดายไม่มีเสียงแม่น้ำเจ้าพระยา”

“ก็มีเจ้าพระยาอยู่ตรงนี้แล้วนี่นา ไม่ต้องฟังแล้ว” ศศิอาภาตอบด้วยเสียงง่วงงุน ทว่ายังชี้นิ้วไปยังคนที่ยืนอยู่ได้

เจ้าพระยาที่เธอหมายถึงคือเขา ไม่ใช่สายน้ำที่ทอดตัวยาวอยู่เบื้องล่าง

“อีกอย่าง บิ๋มว่านะ..” เธอพูดงึมงำ “ถ้าเป็นเสียงแม่น้ำเจ้าพระยาจริง ต้องได้ยินเสียงไกด์ทัวร์จีนกับเครื่องเรือหางยาวด้วย นอนไม่หลับหรอก”

“จริงของคุณ” เขาเดินไปที่เตียงนอนของตนเองอีกครั้ง มองผู้ที่พยายามบังคับหนังตาหนักๆ ให้เปิดออก “หลับสักตื่นก่อน หลังจากนั้นค่อยว่ากัน”

ศศิอาภาไม่บ่นที่เขาก้มลงไปจูบหน้าผากเธอ เพราะหลังจากนั้นไม่นานหญิงสาวก็หลับเงียบ ราวกับนอนอยู่ในห้องของตัวเอง ไม่ใช่คอนโดมิเนียมของผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันมาได้เพียงหนึ่งสัปดาห์

เป็นคนแปลกหน้าที่ชิดเชื้อกันได้อย่างน่าประหลาด


(จบบทที่ 8)


เรียกว่าจูบได้มั้ยอะ จูบแหละ แต่จะแค่นี้จริงๆ เหรอ!
โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

ใครสนใจว่า Pansexual / Panromantic / Polysexual เป็นอย่างไร
ลองเสิร์ชหาเพิ่มเติมได้เลยค่ะ เราก็เขียนอธิบายโดยสังเขป


เชิงอรรถ

  1. ^Polysexual ผู้ที่รักและมีความสนใจในเพศอื่นๆ ได้เกือบไม่จำกัด แต่อาจจะมีความสนใจเป็นพิเศษในกลุ่มหนึ่ง และไม่ชอบแต่ก็ไม่ได้รังเกียจต่อบางกลุ่ม
  2. ^White Noise เสียงรบกวนที่จัดว่าไพเราะ น่าฟัง ส่วนใหญ่เป็นเสียงที่เกิดจากธรรมชาติ เช่น เสียงน้ำไหล เสียงคลื่น เสียงสัตว์ในป่า หรือเสียงพายุ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #65 Riboflavin (@charib55) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 23:17
    โอ้วววววววว -\\\\\\\-
    #65
    1
  2. #64 ชมพูนุท (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 22:41

    รีบลงตอนต่อไปด่วนค่าค้่างๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #64
    1
  3. #63 Capucinno (@Capucinno) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 21:13
    ความสัมพันธ์ที่ผ่านมาของทั้งสองคนน่าสนใจมากและไม่ธรรมดาเลย รอติดตามนะคะ
    #63
    1
  4. #62 ลิน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 20:47

    อึ้งไปกับความจริงของบิ๋ม แต่ก็ต้องยอมรับว่าบิ๋มโตแล้ว รับผิดชอบตัวเองได้ แต่หมอโพก็เข้าใจตัวตนของบิ๋มดีจริงๆ แค่รักและเข้าใจก็พอแล้วสำหรับผู้หญิงหนึ่งคน

    #62
    1
    • 10 มีนาคม 2562 / 21:15
      ชีวิตคนอะเนาะ มันไม่ใช่ผ้าสีขาวแน่ๆ ก็มีสีสันต่างกันไป สำหรับเราสำคัญสุดที่คือต้องดูแลตัวเองให้ได้นี่แหละค่ะ อย่าเอาตัวเองไปสุ่มเสี่ยง
      #62-1
  5. #61 kedkaeo (@kedkaeo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 20:35

    โอยยยยยยยยยยยยยยย นี่มันอะไรกันเนี๊ย เป็นอิฉนหน่ิยไม่ได้ อิฉันจะโยนสะพานลงน้ำมันให้ดังฟู่ไปเลย บ้าจริงๆๆๆๆๆๆ (>/////<) ตื่นมาค่อยว่ากัน >>>> ว่าอะไร๊คุณโพ ระหว่างคุณบิ๋มหลับนี่รีบเร่งไฟให้ร้อนเลยค่ะ ตื่นมาก็เอาสะพานลงไปเล๊ย!!!!!! #ทีมเชียร์ให้ขึ้นสะพาน

    #61
    1