สามีซ่อนรัก (eBook)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 355,898 Views

  • 1,219 Comments

  • 2,505 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,412

    Overall
    355,898

ตอนที่ 7 : บทที่ 4 ภรรยาแจกฟรี [70% Re-Up]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13602
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    12 เม.ย. 62


บทที่ 4 
ภรรยาแจกฟรี




“ไม่โกรธกันนะเรื่องเมื่อคืน”

พอเขาอารมณ์ดีแล้วก็มักจะพูดแบบนี้ เธออยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนพอใจหรือยินดี แต่คงไม่ใช่เรื่องดีหากเขามองว่าเธอชวนทะเลาะ

“อย่างที่ฉันบอกนั่นแหละ ถ้าไม่อยากโดนแบบนั้นอีกก็ไปบอกแม่ว่าจะหย่าเรื่องมันจะได้จบ”

เธออยากหย่า...

อยากตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานแล้วด้วยซ้ำแต่เพราะมีบางอย่างมันค้ำคออยู่และก็ไม่สามารถบอกให้ใครรู้ได้ ทำได้เพียงหวังให้สักวันคนข้างๆ นั้นหันมาเห็นใจกันสักหน่อยเท่านั้นเอง

“ซินขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

สลิสารีบเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย พอจัดการตัวเองเรียบร้อยก็ไม่ลืมเตรียมผ้าขนหนูและบีบยาสีฟันลงบนแปรงของสามี

เมื่อเขาเข้าไปอาบน้ำเธอก็เตรียมเสื้อผ้าไว้รอท่าตามหน้าที่ภรรยาที่ดี เสร็จสรรพตนก็เดินลงไปชั้นล่างหมายจะหาอะไรรองท้องจะได้ทานยาแก้ไข้ด้วยตอนนี้รู้สึกเหมือนจะไม่สบาย


---------

 

สลิสาทั้งตกใจและไม่คาดฝันว่าจะได้เห็นแม่เลี้ยงอัมรานั่งอยู่ที่ห้องรับแขก ท่านยังสวมชุดนอนอยู่ซึ่งผิดวิสัยมากไป ปกติแล้วหญิงสูงวัยจะตื่นเวลาเดียวกันกับลูกสะใภ้ และเธอจะเห็นท่านได้ก็หลังจากที่ท่านอาบน้ำแต่งตัวลงมาช่วยสลิสาเข้าครัว

“แม่เลี้ยงยังไม่ได้นอนหรือคะ”

เธอฝืนร่างอ่อนล้าเดินไปหาท่าน ใบหน้าหม่นหมองเงยขึ้นมองมองเธอแล้วส่งยิ้มขื่นชม

“แม่รอพ่อของซินอยู่น่ะ”

เมื่อคืนสกลไม่กลับบ้านทั้งคืน คนเป็นลูกก็เพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้นี่เอง และยิ่งรู้สึกผิดแทนกับแม่เลี้ยงอัมราไปอีก มากกว่านั้นเธอสงสารท่านเหลือเกินที่บิดาเธอไม่เคยสนใจหรือใส่ใจเลยสักนิด

หญิงสาวทำได้ดีที่สุดเพียงแค่เดินเข้าไปสวมกอดท่านเอาไว้ แล้วปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้น

“ขอโทษแทนพ่อด้วยนะคะ”

ท่านแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ชีวิตของผู้หญิงแก่คนนี้ผ่านเรื่องเลวร้ายมาตั้งมากมายจนคล้ายกับว่าจะต้านทานมรสุมนั้นไม่ไหว นับตั้งแต่ถูกบังคับให้แต่งงานกับชายที่ตนเองไม่ได้รัก ต้องทนเห็นผู้ชายที่ตนผูกสมัครรักใคร่มีใจให้หญิงอื่นขณะที่ตนเองต้องทนขมขื่นกับชีวิตแต่งงานซึ่งไม่ได้ราบรื่นเหมือนในนิยาย


---------

 

หลังจากอนลเรียนจบชั้นอนุบาลท่านก็แทบจะไม่ได้เลี้ยงดูลูกเลยเนื่องจากพ่อเลี้ยงอนุพงศ์ผู้เป็นสามีส่งบุตรชายไปเรียนโรงเรียนประจำเหตุเพราะหึงหวงตนกับผู้จัดการอย่างสกลเลยเอาคืนด้วยเรื่องลูก

ยิ่งโตขึ้นชายหนุ่มก็เริ่มมีโลกส่วนตัวของตัวเองบวกกับนิสัยผู้ชายทำให้สนิทกับบิดามากกว่า

แม่เลี้ยงอัมราเลยรับอุปการะเด็กหญิงสลิสาเป็นการชดเชยและเยียวยาความรู้สึกของตัวเองท่ามกลางความไม่พอใจของคนเป็นสามี

แต่ด้วยความน่ารักน่าเอ็นดูเขาเลยไม่ได้เกลียดชังอะไรเด็กหญิงนัก หากก็ไม่ได้รักเหมือนลูกในไส้อย่างที่คนเป็นภรรยารู้สึก เช่นเดียวกับอนลที่คิดว่าแม่รักเด็กหญิงมากกว่าจึงได้เห็นว่าชายหนุ่มแกล้งน้องเป็นประจำ

เมื่ออนลโตเป็นหนุ่มเขาถูกส่งไปเรียนต่างประเทศ แม่ลูกยิ่งเหินห่าง หัวใจอ่อนแอของคนเป็นแม่ยิ่งอ้างว้าง ทุกข์ทรมานกับความคิดถึงที่ไม่รู้เมื่อไหร่จะหายไป

ซ้ำร้ายช่วงปิดเทอมคนเป็นพ่อยังพูดโน้มน้าวให้ลูกหาประสบการณ์การทำงานเพิ่มเติมทั้งที่ความเป็นจริงไม่ต้องการให้กลับบ้าน หมายจะทรมานคนเป็นแม่ให้ด่าวดิ้น

กระทั่งสิ้นพ่อเลี้ยงอนุพงศ์เรื่องราวทุกอย่างก็เริ่มเลวร้ายเมื่อถูกบุตรชายกล่าวหาว่าทำให้บิดาต้องตรอมใจตาย สกลก็ต้องการที่จะจากไป หมายจะปล่อยให้ตนแบกกิจการใหญ่โตไว้บนบ่าเพียงลำพัง แม่เลี้ยงอัมราจึงยอมทำทุกทางเพื่อรั้งเขาไว้

แม้จะต้องแลกกับหัวใจที่พังยับเยินก็ตาม

“ซินไม่ผิดอะไรเลยนะลูก ซินทำดีที่สุดแล้ว”

ท่านไม่คิดจะโทษใครเพราะโชคชะตาได้กำหนดเอาไว้หมดแล้ว

“สกลมีสิทธิ์ที่จะเลือก แล้วก็ไม่ผิดถ้าเขาจะเลือกไปกับผู้หญิงคนนั้น”

ผู้หญิงคนนั้น...คนที่สลิสาเองก็คุ้นเคย และเป็นคนเดียวกับที่เธอเห็นหล่อนขับรถสวนมาเมื่อวานจนเป็นเหตุให้ตัวเองถูกไล่ไปนั่งท้ายกระบะ

เธอสงสารตัวเอง แต่ก็เห็นใจผู้มีพระคุณมากกว่า สำหรับบางคนอยู่ไกลกันแค่ไหนหัวใจเขายังเป็นของกันและกัน แต่ชีวิตของสลิสาและแม่เลี้ยงอัมรานั้น แม้จะอยู่ใกล้คนที่รักเพียงแค่เอื้อมมือแต่ก็ยังรู้สึกว่าอยู่ไกลเหลือเกิน

หากคนเราก็มีความสามารถในการตั้งรับความเจ็บปวดได้เหมือนกันก็ดีสิ...หัวใจของแม่เลี้ยงอัมรานั้นบอบช้ำมาเยอะเหลือเกิน...เยอะจนเธอไม่อาจจินตนาการได้ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ตนไม่อยากปล่อยให้แม่เลี้ยงอยู่เพียงลำพังด้วยระยะหลังท่านมีอาการแปลกๆ

...แปลกจนสลิสาหวั่นใจว่าท่านจะทำอะไรที่หลายคนคาดไม่ถึง

“อย่าเศร้าไปเลยนะคะ...ถึงยังไงซินยังคงอยู่ข้างแม่เลี้ยงเสมอ”

สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวให้คนที่หัวใจเหี่ยวเฉาบอบช้ำอย่างตนคงอยู่ในปางไม้วนาวัลย์ได้ก็คือท่าน เพราะมารดาของหญิงสาวเสียชีวิตตั้งแต่วันที่เธอลืมตาดูโลก สลิสาจึงไม่เคยสัมผัสอุ่นไอรักจากอกแม่ ตั้งแต่เล็กจนโตชีวิตของเธอก็มีแต่ท่านเสมอมา


*********************


โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

0 ความคิดเห็น