ใจห้ามรัก (eBook มาแล้วจ้า)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 62,414 Views

  • 152 Comments

  • 756 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    307

    Overall
    62,414

ตอนที่ 18 : บทที่ 5 คู่นอนชั่วคราว [50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4683
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    31 ก.ค. 61


บทที่ 5 
คู่นอนชั่วคราว




“แน่นอนสิ สามคนมันมากไป เธอต้องค่อยๆ ให้มันเรียงคิวทีละคน”

ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าปราปต์จะดูถูกเธอมากขนาดนี้

ใช่สินะ...เธอไม่ได้มีคาน่ายกย่องเหมือนอย่างนางฟ้าของเขา เป็นได้แค่คู่นอนชั่วคราวที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะโดนเบื่อแล้วเขี่ยทิ้ง อารยาห้ามน้ำตาไม่ได้จริงๆ

“พูดแค่นี้ทำสำออย” 

ทั้งที่อยากตบปากตัวเองแทบแย่แต่ปากมันไวกว่าสมองเหลือกัน

“มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย” 

พูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาแต่ในใจของอารยาเจ็บช้ำเหลือเกิน

“ไม่กลับโว้ย”

“จะอยู่ที่นี่ทำไมในเมื่อเราไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย ไม่ต้องอ้างว่าจะรับผิดชอบบ้าบออะไรทั้งนั้นแหละ อ้อนแค่อยากให้ปราปต์รักษาคำพูดที่ว่าจะไม่ยุ่งกับอ้อนอีกแล้ว”

“แล้วได้พูดตอนไหนว่าจะไม่ยุ่ง”

เขาจำไม่ได้อย่างนั้นหรือว่าที่งานเลี้ยงเปิดฟาร์มเขาพูดเอาไว้อย่างไร

อารยาไม่อยากเถียงด้วยเพราะเดี๋ยวจะไปงานสายแต่ปราปต์ก็ขวางเอาไว้ตอนที่เธอจะเดินไปหยิบกุญแจรถในตะกร้าซึ่งวางไว้บนโต๊ะกินข้าว

“แค่บอกว่าไม่ต้องมาเป็นเพื่อนกัน แล้วเธอก็ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้า ไม่มีคำว่ายุ่งหรือไม่ยุ่งสักคำเลยอารยา แล้วเธอเองนะที่เป็นฝ่ายเสนอหน้าไปให้ฉันเอาถึงบ้าน ตอนนี้ก็เลิกบ่นเสียทีเพราะเธอก็รู้ว่าฉันมันเป็นพวกหวงของ อะไรที่เป็นของๆ ฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีวันจะมาเอาไปได้ง่ายๆ หรอก”

อารยาเพิ่งรู้ว่าตอนนี้ตัวเองมีค่าสำหรับปราปต์มาก เป็นถึงของเล่นชิ้นโปรดของเขาเลยเดียว...เธอควรภูมิใจหรือเสียใจดี

“ถ้าอ้อนย้อนเวลากลับไปได้ อ้อนจะไม่ยอมให้เรื่องนั้นมันเกิดขึ้นเลย”

“แต่ในเมื่อตอนนี้มันเกิดขึ้นแล้วก็ต้องยอมรับ...เธอเป็นผู้หญิงของฉัน ฉะนั้นการที่ฉันมานอนกับเธอทุกคืนไม่นับคืนที่เธอเป็นเมนส์มันก็หมายความว่าฉันทำเพื่อรักษาสิทธิ์ของตัวเองไม่ได้ทำเพราะห่วงสวัสดิภาพอะไรของเธอหรอก ฉันทำเพื่อสนองความใคร่ของตัวเองโดยเฉพาะ”

อีกทั้งค่อนข้างมั่นใจว่าตนไม่ได้มีจิตพิศวาสอารยาเลยสักนิด...ไม่มีจริงๆ

“แล้วฟ้างามล่ะ ปราปต์ไม่รู้สึกผิดต่อเธอบ้างเลยหรือ เคยนึกถึงใจเธอบ้างหรือเปล่า” 

พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหล แต่ท่าทางไม่ใส่ใจของเขชากำลังจะทำให้ความตั้งใจของเธอล้มเหลว

“นึกสิ! ทุกครั้งที่ฉันเอาเธอฉันก็จะคิดว่าเธอเป็นฟ้างาม”

“ปราปต์...”

“แล้วไงล่ะ ถ้าฉันแต่งงานกับงามก่อนเราค่อยมาพูดเรื่องนี้ ช่วงนี้ฉันก็อยากจะสนุกกับเธอไปพลางๆ ก่อน เธอเองก็ได้กำไรไม่ใช่หรือ เห็นอยากได้ฉันมาตั้งนานแล้วนี่นา นี่ไง! ฉันมาให้เอาได้เต็มที่ยังมีหน้าจะมาไล่”

“อ้อนแค่ไม่อยากจะรู้สึกอะไรกับปราปต์มากไปกว่านี้อีกแล้วปราปต์เข้าใจไหม ถ้าปราปต์ยังมาวนเวียนอยู่ในชีวิตอ้อนแบบนี้ถึงตอนที่ไม่มีปราปต์ขึ้นมาปราปต์คิดว่าอ้อนจะรู้สึกยังไง”

ปราปต์สะท้อนใจที่เห็นอารยาพูดไปน้ำตาไหลไป แต่ไม่รู้สิ...เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองต้องการอะไร

แค่อยากจะรักษาสิทธิ์ตัวเองแค่นั้นน่ะหรือ?

“ไม่รู้สิ ไม่เคยคิด”

คนตัวเล็กส่ายหน้าน้ำตาซึม ปราปต์นึกถึงแต่ตัวเอง คนอื่นจะเป็นอย่างไรเขาไม่สนเลยสินะ ความเจ็บปวดและน้อยใจประเดประดังเข้ามาราวคลื่นสึนามิ และคิดว่าถ้าอยู่ตรงนี้นานอีกนิดเธอคงจะร้องไห้น้ำตาอาบแก้มเป็นแน่ แค่นี้ปราปต์คงสมเพชจะแย่แล้ว

“อ้อนไม่อยากเถียงแล้ว”

ยิ่งพูดยิ่งเหนื่อยล้า ยิ่งเถียงยิ่งอ่อนใจลงไปทุกที เขาก็แค่กำกำลังพยายามหาเหตุผลร้อยแปดมารองรับการกระทำที่ไร้ซึ่งความสมเหตุสมผลของตัวเอง สุดท้ายคนที่เจ็บปวดก็คืออารยา

“หลีกเถอะเดี๋ยวอ้อนสาย”

“ไม่ให้ไป” 

เขาไม่พูดเปล่า ก้าวเข้าไปคว้ากุญแจมาไว้ได้ อารยาส่ายหน้าไม่เข้าใจ ปราปต์ต้องการอะไรกันแน่

“อย่ากวนได้ไหมปราปต์ เอากุญแจคืนมา”

พยายามจะแย่งคืนมาแต่ปราปต์ทั้งสูงและไวกว่า ท้ายที่สุดเขาก็ทำในสิ่งที่ไม่คาดฝันด้วยการยัดมันใส่กางเกงใน ตรงปราปต์น้อยพอดีแถมยังพูดท้าทายอีกต่างหาก

“อยากได้ก็มาถอดเอาสิ”

อารยาถอนหายใจอย่างหนักหน่วง เธอชักจะทนพฤติกรรมหวงก้างแบบนี้ไม่ไหวเสียแล้ว

“ไม่เป็นไร อ้อนโทร.ให้คนอื่นมารับ” 

หยิบมือถือในกระเป่าออกมาเพื่อจะกดวางสายแต่สุดท้ายปราปต์ก็ปราดเข้ามาแย่งไปไม่พอขาปามันลงกับพื้นเต็มแรงจนมันแตกกระจาย มือถือราคาหลายหมื่นตอนนี้เป็นแค่เศษขยะ

“จะบ้าไปแล้วหรือไงวะ”

เป็นครั้งแรกที่อารยาพูดหยาบขนาดนี้ ปราปต์ทำเกินไปจริงๆ มือถือเครื่องนี้เธอต้องทำงานเก็บเงินตั้งสองสามเดือนกว่าจะได้มันมาแต่เขากลับทำมันพังภายในเสี้ยววินาที

“อย่ามาขึ้นวะขึ้นโว้ยนะ”

“ทำไมวะ?” 

หญิงสาวกำหมัดแน่นที่จริงอยากจะแพ่นกบาลเขาด้วยซ้ำ หากเธอเป็นคนที่ความอดทนต่ำกว่านี้สักนิดปราปต์คงถูกถีบไปแล้ว

“ทำไมน่ะหรือ”

ปราปต์หัวเราะมีเลศนับก่อนจะเข้ามาจับไหล่ทั้งสองข้าง อารยาพยายามดิ้นรนและขัดขืนแต่ก็ถูล็อกเอาไว้ด้วยแขนข้างเดียว

“เธอก็รู้ว่าฉันจะทำอะไร แล้วฉันก็รู้ว่าเธอน่ะชอบมันจะตาย”

“ปล่อย!

มือใหญ่จับปลายคางมนแรงๆ พร้อมจ้องลึกลงไปในแววตาขุ่นเคืองก่อนจะปล้ำจูบเร่าร้อนจนอารยาแทบจะทรงตัวไม่ไหว 

กระแสสวาทวาบหวามเล่นงานจนต้านทานไม่อยู่ สุดท้ายก็ปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาได้เชยชิมครั้งแล้วครั้งเล่าจนเช้าปราปต์ก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์ อารยาเกลียดร่างกายตัวเองเหลือเกินที่เชื้อเชิญและเรียกร้องให้ปราปต์เข้ามาเติมเต็ม


*************************


ฉันไม่เข้าใจแกจริงๆ นายปราปต์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #151 Kirumi (@Kirumi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 23:27

    นึกภาพนางเอกในอิมเมจพูดคำว่า'วะ' แล้วขำอะ555
    #151
    0
  2. #41 bora (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 22:19

    อะไรก้อ ยอม ๆๆๆเบื่อนางเอกน่ะ เขียนให้สู้คนหน่อยได้ไหม แค่ผู้ชายคนเดียว ยอมให้เค้าด่าว่า ชีวิตจริง ถูกตบปากไปนานแล้วคนพูดแบบนี้

    #41
    0
  3. #40 Independnce (@Independnce) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 21:20
    อ้อนน่าจะหนักแน่นกว่านี้นะ อย่าไปยอมมาก สู้ไปเลย
    #40
    0
  4. #39 kungkankk (@kungkankk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 11:13
    สุดท้ายก็จบลงที่ยอมพระเอกอีกเช่นเคย
    #39
    0
  5. #38 sakaodeoaun (@sakaodeoaun) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 10:02
    เป็นคนอื่นคงหนีไปอยู่ที่อื่นไม่ต้องเจอกันนะดีที่สุด
    #38
    0
  6. #37 pimpisakumkong (@pimpisakumkong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 09:18
    นางเอกไม่มีศักดิ์ศรีเลย ขนาดพระเอกพูดเ-้ยขนาดนี้ก็ยังยอมให้มันเอาตลอด เหนื่อยใจแทน
    #37
    0