ใจห้ามรัก (eBook มาแล้วจ้า)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 62,450 Views

  • 152 Comments

  • 756 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    343

    Overall
    62,450

ตอนที่ 15 : บทที่ 4 คนบ้านเดียวกัน [80%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    27 ก.ค. 61


บทที่ 4 
คนบ้านเดียวกัน




“แล้วไงวะ” เขายักไหล่ไม่สนใจ “อยากอยู่นี่มีปัญหาไร จะไปฟ้องใครก็เชิญถ้าไม่กลัวเขารู้ว่าเธอมันใจง่าย”

“...”

หมดคำจะพูดกับเขาแล้วจริงๆ ไม่ว่านานแค่ไหนปราปต์ก็ปากร้ายและใจดำกับอารยาเสมอ เธอควรทำใจให้ได้สินะ...แล้วมันเมื่อไหร่กันล่ะในเมื่อเขายังอยู่ใกล้ชิดแบบนี้

อารยานั่นพลิกกายนอนตะแคงหันหลังให้เขาแล้วไม่ไหวติง ความสุขล้นใจที่ปราปต์มอบให้มันหักล้างไม่ได้กับความเจ็บปวดหัวใจกับคำถามที่ว่า

เธอเป็นตัวอะไรในสายตาของเขา

หญิงสาวอดทนกับความเงียบที่ปกคลุมอยู่ทั่วห้องได้ไม่นานจึงตัดสินใจลุกไปอาบน้ำ ส่วนคนตัวใหญ่ก็คว้าผ้าเช็ดตัวพันรอบกายแล้วเดินลงไปเอากระเป๋าที่รถซึ่งจอดตรงทางเข้าหลังบ้านอย่างไม่อายใคร

แล้วชายหนุ่มก็ทำอย่างที่เขาบอกจริงๆ เพราะชายหนุ่มแอบมานอนบ้านอารยาทุกคืนติดต่อกันเป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนแล้วไล่เท่าไหร่ก็ไม่ยอมไปซ้ำร้ายยังขู่จะบอกทุกคนว่าเธอกับเขามีอะไรกันแล้ว อารยาไม่อยากให้คนอื่นมองว่าตนใจง่าย ยิ่งในฐานะครูด้วยแล้วมันยิ่งเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะ

แค่เรื่องที่ถูกปราปต์ปฏิเสธกลางงานเลี้ยงเธอก็อายเหลือเกินแล้ว แต่อีกใจหนึ่งการได้อยู่กับคนที่รักมันก็เป็นความสุขที่อารยาต้องการ

แม้เขาจะไม่เคยรักเธอก็ตาม


---------

 

เรื่องเหลือเชื่ออีกเรื่องในชีวิตของอารในช่วงนี้คือการที่ฟ้างามมาสมัครเป็นครูอัตราจ้างที่โรงเรียน เพราะหญิงสาวคิดว่าเจ้าหล่อนคงอยากเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยมากกว่า แต่ฝ่ายนั้นก็ให้เหตุผลในห้องสัมภาษณ์ว่าอยากให้ความรู้ความสามารถที่เรียนมาสร้างประโยชน์ให้กับเด็กชุมชนมากกว่า ทำให้ลูกสาวกำนันกำชัยชนะชนิดทิ้งห่างคู่แข่งแบบไม่เห็นฝุ่น

“เรื่องวิชาการงามพอทำได้ แต่เรื่องการสอนงามได้แค่ทฤษฏี งามต้องฝากเนื้อฝากตัวกับครูอ้อนด้วยนะคะ”

คุณครูมือใหม่ยิ้มหวานขณะเดินคุยกับอารยาหลังได้รู้ผลการสัมภาษณ์ แรกทีเดียวอารยาแปลกใจว่าอีกฝ่ายลืมเรื่องที่โรงพยาบาลไปแล้วหรือ เพราะตอนนั้นฟ้างามทำเหมือนไมไม่รู้จักกัน แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เธอควรใส่ใจ

“ไม่เป็นไรจ้ะงาม ค่อยๆ เรียนรู้ไปแล้วถ้ามีอะไรไม่เคลียร์ก็ถามครูได้”

ตั้งแต่สอบบรรจุครูผู้ช่วยได้เพื่อนที่ไม่ค่อยสนิทจะเรียกอารยาว่าครูตามเด็กๆ และผู้ปกครองเสมอ อารยาก็เลยชินที่จะเรียกตัวเองว่าครูแม้คู่สนทนาจะอายุเท่าๆ กันแบบฟ้างามก็ตาม

“ครูอ้อนน่ารักที่สุด ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” คุณครูมือใหม่ยิ้มตาหยี

รอยยิ้มของฟ้างามหวานสะกดใจชนิดที่ผู้หญิงด้วยกันยังเคลิ้ม ไม่แปลกที่เจ้าหล่อนจะเข้าไปอยู่ในใจของผู้ชายหลายคนโดยเฉพาะปราปต์

คนอย่างอารยาคงไม่มีอะไรจะไปสู้

“ไม่เป็นไรจ้ะ”

ตอนนั้นเองที่ฟ้างามหันไปมองถนนหน้าอาคาร รถของปราปต์แล่นเข้ามาจอดไม่ไกลจากจุดที่ทั้งสองหยุดคุยกัน อารยาแปลกใจว่าเขามาทำไมแต่ลูกสาวกำนันกลับมีท่าทีกระตือรือร้นจนคุณครูสาวรู้คำตอบ

“งามขอตัวกลับก่อนนะคะคุณปราปต์มารับแล้ว”

อารยาฝืนยิ้มแล้วพยักหน้าให้ มองตามฟ้างามตาละห้อย...ที่ผ่านมาเธอรู้ว่าทั้งสองคนติดต่อกันทุกคืนเพราะก่อนนอนปราปต์จะโทร.หาฟ้างามเสมอ แรกทีเดียวฝ่ายนั้นยังไม่มีท่าทีจะให้ใจ แต่ยิ่งนานไปก็เริ่มเห็นความเปลี่ยนแปลงระหว่างสองคนนั้น

จากเดิมจะคุยกันเพียงไม่ถึงห้านาทีระยะเวลาก็เพิ่มขึ้นมีการนัดเขาออกไปทานข้าว พัฒนาขึ้นมาอีกนิดก็คือนัดกันออกไปนั่งดื่มที่ร้านเหล้า ตอนนี้ก็เพิ่งรู้ว่าปราปต์เป็นสารถีให้ลูกสาวกำนันด้วย

อารยาเชื่อแล้วว่าความเจ็บปวดจากความรักสามารถฆ่าคนให้ตายทั้งเป็นได้

“ครูอ้อน”

เสียงของอนิรุจทำให้อารยาหลุดจากภวังค์เล็กๆ และดูเหมือนเขาจะรู้ว่าที่เธอเป็นแบบนี้เพราะอะไร เนื่องจากตอนนี้ปราปต์กำลังลงมาเปิดประตูรถให้ฟ้างาม

“เย็นนี้มีนัดหรือยังครับ”

คุณครูสาวส่ายศีรษะพร้อมรอยยิ้มเศร้าๆ พยายามบังคบสายตาไม่ให้มองไปทางเดิม แต่ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าว่าตัวเองได้ยินเสียงกระแทกปิดกระตูรถดังมากคล้ายปราปต์อยากจะสื่ออะไรบางอย่าง

“งั้นดีเลย ไปกินข้าวด้วยกันนะ เดี๋ยวชวนครูกายไปด้วย”

อารยารู้ว่าอนิรุจกลัวคนอื่นมองเธอไม่ดีเลยเคยชวนเธอไปไหนมาไหนสองต่อสอง และเสี้ยวนาทีเดียวเท่านั้นที่หญิงสาวชั่งใจก่อนจะพยักหน้า เธอไม่อยากกลับบ้านไปนั่งเศร้ารอเวลาที่ปราปต์กลับมาเพียงแค่มากินข้าวแล้วทำอะไรๆ กับเธอเหมือนเธอเป็นแค่คู่นอนพอตอนเช้าก็จากไปอีกเหมือนทุกวัน

“ค่ะ งั้นเดี๋ยวอ้อนไปตามกายที่โรงยิมนะคะ”

“ผมไปด้วย จะได้ช่วยกันปิดโรงยิมด้วย”

เขาเป็นผู้บังคับบัญชาที่มีน้ำใจไมตรีต่อครูผู้น้อยเสมอ ไม่แปลกหากจะเป็นที่รักของครูหลายคน แต่ในขณะเดียวกันครูอาวุโสหลายท่านก็เกลียดชังเขาไม่น้อยแต่อารยาพยายามมองให้เป็นเรื่องปกติ


**********************


ร้ายนักนะนายปราปต์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #65 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 13:12

    ว๊าว ดีใจจังแม่พิมพ์ของชาติคิดได้บ้างแล้วค่ะ

    #65
    1