ใจห้ามรัก (eBook มาแล้วจ้า)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 62,430 Views

  • 152 Comments

  • 757 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    323

    Overall
    62,430

ตอนที่ 14 : บทที่ 4 คนบ้านเดียวกัน [60%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4647
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    24 ก.ค. 61

mancandy kings;

บทที่ 4 
คนบ้านเดียวกัน




“อ้อนรู้นะว่าปราปต์ไม่ได้หลับ” 

พูดไปก็ดันเขาออกไปด้วย แต่เหมือนปราปต์แกล้งเพราะยิ่งดิ้นก็ยิ่งไม่รัดแน่น 

“...”

แม้จะหลับตาไม่ตอบแต่ชายหนุ่มก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นอกจากจะขี้แกล้งแล้วเขายังกวนอวัยวะเบื้องล่างได้ชนะเลิศ อารยาหมั่นไส้เลยอ้าปากงับหัวนมเขาแรงๆ จนปราปต์ร้องลั่น

“โอ๊ย! ยายบ้า!” 

เจ็บแค่ไหนเขาไม่ยอมปล่อย ยิ่งเธอกัดเขายิ่งกอดแถมยังขยำบั้นท้ายงามงอนเพื่อเอาคืน 

“เจ็บนะ” 

“สม! เสือกกัดมาได้” 

“ก็ปล่อยสิ” อารยาหน้างอง้ำ 

แต่เขากลับยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ไม่พอเท่านั้นเขายังขยับเข้ามาบดจูบปากเรียวอย่างเร่าร้อน จูบเอาๆ จนอารยาร้อนไปหมดทั้งตัว แล้วพลิกกายขึ้นคร่อมร่างเล็กอย่างรวดเร็ว

“เธอกัดหัวนมฉันฉันก็จะกัดหัวนมเธอ” 

“ว๊าย! จะบ้าหรือปราปต์” 

พูดไม่ทันขาดคำแขนทั้งสองข้างก็ถูกตรึงไว้กับที่นอน ยิ่งอารยาดิ้นเท่าไหร่หน้าอกอวบแน่นก็กระเพื่อมราวกับจะท้าทายเขามากเท่านั้น 

“อย่ากัดนะ มันเจ็บ” 

เธอกลัวว่าเขาจะกัดจริงๆ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นคงมีน้ำตาแตกแน่นอน แต่ชายหนุ่มทำให้รู้ว่าเขาแค่ขู่ เพราะเขาทำแค่จุมพิตอย่างเสน่หา ใช้มือบีบเคล้นข้างหนึ่งส่วนอีกข้างก็ดูดดึงราวกับเป็นของหวานแสนอร่อย 

ความรัญจวนใจแผ่จากกลางลำตัวจนนวลเนื้อนางปวดหนึบ เช่นเดียวกับปราปต์ที่ชูชันอย่างพรักพร้อมราวกับไม่เคยผ่านสมรภูมิสุดเร่าร้อนมาเลยในวันนี้

“รู้ไหมฉันมานี่ทำไม” ปราปต์ยกขาข้างหนึ่งของอารยาขึ้นพาดบ่า 

อารยาส่ายหน้าขณะที่ความใหญ่โตของเขากำลังแทรกซอนเข้ามาในกาย ขนาดมหึมาของปราปต์สร้างความทรมานในช่วงแรกของการสอดใส่เสมอแต่นานไปกลายเป็นว่ามันช่วยเติมเต็มความต้องการของเธอจนล้นเอ่อ

“มาอยู่เป็นเพื่อน” 

“เป็นห่วงอ้อนหรือ?” 

หัวใจของคนถามพองโตจนแทบจะปริแตก ปราปต์ก้มลงมาประกบปากสวย ขบเม้มราวกับจะกลืนกินคนใต้ร่างเสียให้ได้ 

“แค่ไม่อยากเห็นข่าวถูกฆ่าข่มขืน” 

“อ๊ะ!” เขาโถมกายเข้ามาลึกสุดลำจนอารยาดิ้นพล่าน 

“แต่ไม่ต้องห่วงนะ ไว้เธอมีผัวเป็นตัวเป็นตนเมื่อไหร่จะไปทันที” 

ปราปต์ขบกรามแน่นยึดสะโพกสวยเอาไว้แล้วผลักดันเข้ามาอย่างล้ำลึกเป็นระลอกสุดท้าย สองร่างกายไขว่คว้าความสุขสมพร้อมกัน ปราปต์พลิกกายลงนอนหงายอย่างเหนื่อยหอบ วันนี้อารยารีดพิษสงของเขาไปจนหมดเลยจริงๆ

“ไม่ต้องลงทุนขนาดนี้ก็ได้นะ อ้อนจะเป็นจะตายคงไม่สำคัญ” 

“ตอนนี้เธอตัวคนเดียวยังไม่มีใครดูแล ฉันในฐานะคู่นอนคนสนิทก็คงต้องรับผิดชอบไปพลางๆ ก่อน” 

คู่นอนคนสนิท? 

เหอะ! เธอมีค่าเพียงเท่านี้จริงๆ สินะ

“อ้อนจะรีบหาสามีแล้วกัน ปราปต์กลับไปอยู่บ้านปราปต์เถอะไม่ต้องดั้นด้นมาอยู่นี่หรอก เดี๋ยวงามรู้เข้าจะเป็นเรื่องอีก” เขาไม่รู้หรอกว่าคนพูดเจ็บช้ำมากเท่าไหร่ เพราะเขายังหัวเราะอยู่เลย 

“เธอไม่พูดฉันไม่พูดใครจะรู้”

“บ้านอ้อนไม่ใช่บ้านเอื้ออาทรนะ กลับไปบ้านตัวเองเลยไป๊ ชิ้วๆ” 

พอถูกไล่โต้งๆ แบบนี้ปราปต์ชักหงุดหงิดขึ้นมาเสียแล้ว เขาพลิกตัวนอนตะแคง มือข้างหนึ่งจับใบหน้าอารยาให้อยู่นิ่งแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาริ้นเศร้าก่อนจะพูดว่า

“ถ้าไล่อีกทีพ่อจะล่อจนฟ้าเหลืองเลยคอยดู” 

“ทำไมเป็นคนแบบนี้ล่ะ นี่มันไม่ใช่บ้านตัวเองนะปราปต์” หญิงสาวโวยเสียงสั่น พอเถียงไม่ได้ก็จะร้องไห้แหล่ไม่แหล่

“แล้วไงวะ” เขายักไหล่ไม่สนใจ “อยากอยู่นี่มีปัญหาไร จะไปฟ้องใครก็เชิญถ้าไม่กลัวเขารู้ว่าเธอมันใจง่าย” 


***********************


ปากหนอปาก 


ใจห้ามรัก
ลัลน์
www.mebmarket.com
เขาร้าย เธอรัก...บอกตัวเองว่าควรตัดใจแต่ห้ามเท่าไรใจก็ยังรัก

--------------------------------

***โปรดอ่านตัวอย่างก่อนตัดสินใจซื้อนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

0 ความคิดเห็น