ลืมอัพให้ตรงวันอีกแล้ว

ในที่สุด....
เราก็ลืมอัพไดให้ตรงวันอีกแล้ว--____--"

คือโรงเรียนเราจัดงานวันวิทยาศาสตร์แห่งชาติขึ้นมา
แล้วแบ่งหน้าที่ให้แต่ละห้องแต่ละสีจัดการกันไป ทั้งเต้น แฟชั่นโชว์ พูดบทความ และแสดงนิทรรศการ
แล้วไอ้เด็กห้องวิทย์นั้นไซร้ก็โดยหมายหัวให้จัดทำนิทรรศการขึ้นมาแสดงต่อประชาชี(โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!)
แถมยังให้โครงงานละ 4 คนเท่านั้น อยากจะเอาหัวโขกข้างฝาบ้านให้รู้แล้วรู้รอด
งานนี้ก็เลยเสียเงินแบบไหลรั่วกันถ่วนหน้า(มันก็ทั้งห้องหนึ่งห้องสองที่เป็นสายวิทย์อะแหละ-*-)

กลุ่มข้าพเจ้าไม่รู้จะทำอะไรก็เลยโทรไปถามความเห็นเพ่อนต่างโรงเรียน
มันก็เลยแนะนำให้ทำกระจกดู อืม~ มันดูเป็ความคิดที่เข้าท่าดีช่ม้า เปล่าเลย มันไม่เข้าท่าซักนิด
หลังจากที่ตกลงปลงใจว่า เอาวะ!!! ไม่รู้จะทำอะไรก็ทำกระจกมั้นเนี่ยแหละ
แล้วพวกเราทั้งสี่อันประกอบไปด้วยคิบอม ซีวอน ฮันกยองและรยอวุคก็เตรียมไปหาซื้อวัตถุดิบสำหรับทำกระจกกัน
พวกเราต้องนั่งรถ 3 ต่อจากโรงเรียนเพื่อไปยังราชดำเนินเพื่อไปซื้อสารเคมีสำคัญ 3 ตัว
ซึ่งมันก็คือ เรซิ่น ฮาเทนเนอร์(ตัวทำแข็งเรซิ่น)และยางพารา
ขอพูตามตรง...ช้านจะไม่ใช้บริการรถโดยสารสาย 8 อีกต่อไป(ไปถึงแทบอ้วกกันทีเดียว)

แค่ค่าอุปกรณ์ก็ปาเข้าไปแล้วถึง 300 บาท!!!!(ค่าเฉลี่ยนะ ที่จริงไม่ถึงหรอก)
แล้วพวกเราก็แบบว่าทั้งเหนื่อยและหิวมากแต่เงินก็เหลือนิดเดียว
แล้วสายตาของคิบอมก็เหลือบไปเห็นร้านข้าวที่กำลังจะปิด(ร้านริมถนนเลยอะ)
แล้วพวกเราก็วิ่งเข้าไปประมาณว่า"อย่าพึ่งเพ่!!!!!!!!!!!!!! พวกหนูจะใช้บริการ"
พี่ลูกจ้าง(หน้าตาปาเข้าไปเกือบ 50 ไม่น่าเรียกพี่แฮะ)บอกว่าร้านปิดแล้วน้อง
แต่คุณแม่ค้าบอกว่ายังไม่ปิดและสั่งให้ลูกจ้างคนนั้นกางโต๊ะให้พวกเราทันที(ขอบคุณสวรรค์!!!!)

หลังจากเขมือบข้าวไข่เจียว 3 จานต่อ 4 คนพวกเราก็จรลีหลังถิ่นฐานของตนไป
โชคดีที่บ้านข้าน้อยมีรถต่อเดียวถึง กลับถึงบ้านก็ราวๆ 6 โมงกว่าๆได้
แต่สามคนที่เหลือกว่าจะถึงก็ราวๆทุ่มนึง น่าสงสารจังเลยน้า~
.
.
.
พอมาถึงวันที่นัดทำการทดลองครั้งแรก!!!ของพวกเรา
ข้าพเจ้ารีบเร่งออกจากบ้านเพราะว่าตัวเองสายกว่าเวลานัดโข
แต่ไปถึงกลับไม่มีใครอยู่เลย มหัศจรรย์ดีไหมล่ะ? นัด 10.30 เราไปถึง 11.30 ยังไม่มีใครมาเลย
ซักพักนึงถึงจะมาอีก 2 คน แต่ว่ากลุ่มเรามี 4 คนนะ???

ดังนั้นเรากับคิบอมและซีวอนจึงนั่งกินขนม(ที่แม่ข้าน้อยให้แบกมา)รอเวลาไปเรื่อยๆ
และในที่สุดก็ครบคน เริ่มการทดลองทันที
เห็นมีสารเคมีนิดเดียวอย่างนั้นก็เถอะ เวลาทำจริงๆยุ่งยากมากๆ
ตวงเรซิ่นใส่ฝาแล้วมันหกใส่มือ เรซิ่นกัดมือ วิ่งเข้าห้องน้ำแทบไม่ทัน
หยอดฮาเทนเนอร์แล้วทำหลอดหลุดมือ โชคดีที่จับไว้ทัน ไม่งั้นจ่ายอีก 500 บาท
เทเรซิ่นที่ผสมแล้วลงในแบบพิมพ์ยางพารา ทำหกเต็มโต๊ะ เก็บของกันแทบไม่ทัน
หาที่วางแบบพิมพ์ โต๊ะเอียง ยกอย่างระมัดระวังเพื่อย้ายที่ตากให้แห้ง

เห็นไหมล่ะว่ามันยุ่งยาก

ระหว่างที่รอให้เรซิ่นแข็งตัวซักนิดเพื่อการเคลื่อนย้ายที่สะดวกยิ่งขึ้น
พวกเราสี่สหายก็เลยนั่งลงมือทำบอร์ดสำหรับจัดแสดง
ไม่อยากจะบอกเลยว่าทำได้วุ่นวายแค่ไหนแต่กลับไม่ได้อะไรเพิ่มขึ้นมาเลย
จากนั้นฝนฟ้าก็เริ่มไม่เป็นใจ ตกไล่ที่ซะงั้น ทีนี้ล่ะเก็บของกันแทบไม่ทัน
จากนั้นพวกเราก็ลากันกลับบ้าน เป็นอีกวันที่เหนื่อยสายตัวแทบขาดจริงๆ
.
.
.
การทำบอร์ดครั้งสุดท้าย เย้!!!! เพราะว่ามันเป็นวันสุดท้ายก่อนแสดงแล้วก็เลยต้องรีบกันหน่อยล่ะ
ขอบอกเลยว่าวันนี้เราท้อมากๆ เหมือนเราเป็นตัวถ่วงคนอื่น เพราะมีแต่คนในกลุ่มว่าเราตลอด แอบร้องไห้ตั้งสองครั้ง
แต่ว่าสุดท้ายแล้วงานมันก็ออกมาสมบูรณ์ เย้~~~!!!!
แต่จะบอกอะไรให้รู้ไว้อย่างนึง วันที่ทำบอร์ดกระจกมันยังไม่แห้งเลย
ต้องแสดงพรุ่งนี้แล้วด้วย ตายแน่ๆ
ภาวนาให้มันแห้งทีเถอะ!!!! เพี้ยง!!!!
.
.
.
วันที่แสดงงานนิทรรศการเป็นวันที่สนุกที่สุดเท่าที่ทำมาแล้วล่ะ

เพราะว่ามีเด็กมาเดินดูแล้วก็ พวกเราก็บรรยายบ้างล่ะ พูดเล่นบ้างล่ะ เป็นอะไรที่สนุกกันไป
ขอบคุณเบียร์และตาลจากห้องสี่และน้ำจากห้องสามมากๆที่มาช่วยงานพวกเรา
เบียร์...ผู้จับบอร์ดและนำเสนอผลงานของเรา ได้แฟนคลับไป(ฮา!!!!)
ตาล...ผู้มาช่วยพูด แต่ดูเหมือนจะท่าดีทีเหลว ก็เลยเป็นตากล้องไป
น้ำ...อีกคนที่พยายามจะบรรยายสุดๆแต่ไม่มีใครฟังรู้เรื่อง ก็เลยได้แค่ช่วยจับบอร์ดไป
แต่ว่าวันนี้เป็นวันที่แสดงให้เห็นว่าพวเราพยายามแค่ไหน พอมีคนมาดูก็รู้สึกดีใจ

ปีหน้า จะพยายามให้มากกว่านี้

ขอบคุณทุกคนที่มาเที่ยวชมนะเจ้าคะ

ลืมอัพให้ตรงวันอีกแล้ว

ความคิดเห็น