คัดลอกลิงก์เเล้ว

MAGI บังคับรักฉบับโคเอ็น (Kouen x Aladdin) Yaoi

โดย Mr. Levi

''คุณอาน่ะลามก ร้ายกาจและเจ้าเล่ห์เป็นที่1เลย'' เมไจตัวน้อยร้องโอดน่าสงสาร ''ฉันไม่ได้ยินเลยสักนิด ลุกขึ้นมานั่งตักฉันและพูดมันใหม่ซะ'' โหดร้าย!!

ยอดวิวรวม

864

ยอดวิวเดือนนี้

42

ยอดวิวรวม


864

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


52
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 ก.ค. 61 / 22:28 น.
นิยาย MAGI ѧѺѡѺ (Kouen x Aladdin) Yaoi MAGI บังคับรักฉบับโคเอ็น (Kouen x Aladdin) Yaoi | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เปิดโลกทัศน์นำเสนอความรักในแบบคุณอากินเด็ก.. 

แต่ไม่เป็นไรในเมื่อคนที่ใหญ่ที่สุดในจักรวรรดิคือ'โคเอ็น' จึงไม่มีตำรวจหรือทหารใดที่สามารถจะจับเขาในข้อหาพรากผู้เยาว์ได้... 

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง



เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 ก.ค. 61 / 22:28


''เอ่อออ ขอโทษนะฮะ.. คือว่า'' 

ณ ขณะนี้ผมกำลังยืนประจัญบานกับยามเฝ้าประตูหน้าเหี้ยมของจักรวรรดิโควที่ฮาคุริวและโคเกียคุเพื่อนของผมเป็นเจ้าบ้านเช่นกัน แต่วันนี้ผมไม่ได้มาเล่นนะ! มาทำงานต่างหาก เห็นอย่างนี้ก็มีงานเหมือนกันนะได้รับมอบหมายจากคุณอาซินแบดให้มายื่นจดหมายกับตัวเลย จดหมายที่สำคัญระดับผู้ปกครองประเทศเชียวนะ

อ่า.. ตกลงเมไจอย่างเรามีหน้าที่ได้แค่ส่งจดหมายเองเหรอ... 

จะว่าไปคุณลุงยามเนี่ยหน้าโหดจริงแฮะ ที่นี้คัดคนด้วยหน้าตาใช่ไหม สีหน้าลุงนี่แบบไม่ยินดีต้อนรับแขกสุดๆแถมท่าทียังเหมือนจะไล่อีก นี่ผมมาในนามอาณาจักรซินเดรียนะลุง! ตอนนี้พวกผู้ใหญ่กำลังจ้องผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อก็ไม่ปานเล่นเอาพูดไม่ออกเลย


''ผมอาลาดินนะ มาส่งจดหมายให้คุณอาโคเอ็น คุณอาซินแบดฝากมาล่ะ''ผมกลั้นใจพูด และแบจดหมายสีขาวสะอาดประทับตราสัญลักษณ์ซินเดรียชัดเจน ทหารเฝ้ายามหันไปกระซิบกับทหารอีกคนที่วิ่งมาสมทบพอดี

''ท่านอาลาดินเชิญทางนี้เลยครับ ท่านโคเอ็นกำลังรออยู่พอดี''ได้ฟังปุ๊ปอารมณ์ก็เบิกบาน รีบเอาจดหมายไปส่งถึงมือคุณอาหัวแดงไวๆแล้วรีบกลับไปเล่นกับโมลจังดีกว่า ผมพยักหน้ากับพี่ทหารและเดินตามเขาไปทันที จริงๆก็ไม่ค่อยอยากมานักหรอกน้าาาจักรวรรดิโควเนี่ย ก็ที่นี่มีจูดัลนี่น่า รายนั้นทั้งขี้แกล้งแล้วยังสติไม่ค่อยดีด้วย เหอะๆ เริ่มเครียดแล้วสิ






''ถึงแล้วครับ ห้องตำราของท่านโคเอ็น เชิญเลยครับท่านอาลาดิน''พี่ทหารพูดด้วยน้ำเสียงใจดีมันก็ดีอยู่หรอก.. แต่ว่านะ

''ทะ ทำไมประตูมันใหญ่ขนาดนี้ล่ะพี่ชาย นี่กะสร้างไว้ให้จินเดินเข้าเดินออกได้เลยเหรอ'' ใหญ่เกินไปจริงๆนะ ผมอาจจะพูดเกินไปที่ว่าจินเดินเข้าออกได้แต่ถ้าลองให้อูโกะคงก้มตัวลงหน่อยก็มีสิทธิ์เข้าได้นะ สร้างไว้กินพื้นที่ชะมัด! 

''ฮะๆ ท่านนี่น่าเอ็นดูจริง ยังไงก็เข้าไปก่อนเถอะครับ ได้เวลาแล้ว'' 


ผมเดินเข้าไปอย่างช่วยไม่ได้ นี่เรามาทำอะไรตรงนี้เนี่ย.. พิชิตดันเจี้ยนรึไง แค่มาส่งจดหมายถ้าคุณอาเดินออกมารอรับสักนิดก็ไม่วุ่นวายหรอกน่า ผมกระชับไม้เท้าแน่นเหมือนกลัวหล่นหายทั้งๆที่มันไม่มีอะไร ระหว่างทางเดินเต็มไปด้วยตำราเก่าแก่ด้านประวัติศาสตร์สงครามและกลยุทธิ์ด้านวิถีต่อสู้นึกไม่ถึงว่าคุณอาจะคลั่งประวัติศาสตร์ขนาดนั้น(ครั้งก่อนก็รีดไถประวัติศาสตร์ของอัลม่าทรอรันกับผมด้วยT^T)นอกจากจะเต็มไปด้วยหนังสือผมยังได้กลิ่นหอมกำยานอ่อนๆด้วย อืมมมม กลิ่นกำยานพวกนี้มีเสน่ห์จริงๆนั้นแหละ 


เฮ้ย! เจอแล้ว 


''คุณอาผมเอาจดหมายมาส่ง! '' ผมแจ้นเข้าไปเกาะโต๊ะของแม่ทัพใหญ่ที่ทำแค่ปรายตามองผมเงียบๆเท่านั้น ไม่พูดร่ำทำเพลงยื่นซองกระดาษสีขาวไปซึ่งๆหน้า โดยหวังว่าเขาจะรับมันและผมก็จะได้กลับสักที 

''นี่'' 

เสียงทุ้มแหบดังก้องไปทั่วห้อง เจ้าของห้องวางพู่กันที่กำลังเขียนอะไรบางอย่างลง ดวงตาสีแดงสว่างวาววับ ผมขนลุกซู่

''อะไร รีบรั- ''ยังไม่ทันจะพูดจบ เสียงแหบมีเสน่ห์ก็ขัดขึ้นอีก 

''มารยาทที่ดี.. เจ้าซินแบดไม่ได้สอนนายรึไง'' 

ผะ ผู้ชายคนนี้! ผมอ้าปากค้างตกตะลึง เบิกตากว้างมองคุณอาผมแดงเพลิงที่ดูไม่สะทกสะท้านกับสิ่งใดเลย ทำไมปากร้ายขนาดนี้ ผมบ่นอุบ

''แล้วคนที่พูดขัดคนอื่นมีมารยาทที่ไหน...'' 

ดูเหมือนประโยคที่บ่นเบาๆจะลอยไปเตะหูของคู่สนทนาเข้า โคเอ็นกระตุกยิ้มหล่อร้ายจนมีบางสิ่งในอกของผมเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ 

ฮื่ออออ ทำหน้าอะไรฮะ คุณอาบ้า!

''เดี๋ยวนี้กล้าต่อล้อต่อเถียงแล้ว? ดูเหมือนจะห้าวขึ้นนะเมไจ''รอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้านั่น ฮือ อาลีบาบาช่วยผมด้วย 

ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรทำไมถึงรู้สึก'อาย'ขนาดนี้นะ!

''ผมเป็นคนดี แล้วก็ไม่ห้าวด้วย เมื่อกี้ก็ไม่ได้เถียงแค่ชี้แจงให้ฟัง'' 

''ทำไมถึงเป็นเด็กดื้อขนาดนี้นะ.. ''เขาเว้นระยะด้วยน้ำเสียงที่ไม่น่าไว้ใจ ผมเริ่มขยับถอยหลังเล็กน้อยด้วยความระแวง 

''ก็บอกว่าไม่ไง ไม่ดื้อไม่ห้าวไม่อะไรทั้งนั้น ที่สำคัญโตแล้วไม่ใช่เด็ก!'' ผมพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งขัดใจกึ่งระแวงเล็กน้อย เพราะไม่อาจรู้ได้เลยว่าถ้าผู้ชายคนนี้โกรธหรือหงุดหงิดจะเกิดอะไรขึ้้น แล้วยิ่งที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุ้นเคยก็ยิ่งคาดการณ์อะไรไม่ได้เลย แต่ยังไงก็อยากแย้งอ่ะ โตแล้วปีนี้จะสูงเท่าโมลจังแล้วด้วย

''เด็กดื้อต้องโดนลงโทษ''ไม่ต้องมาทำเสียงหล่อเลย! ไม่เอา!! 

''รีบเอาจดหมายไปเถอะนะ ขอร้องล่ะ เดี๋ยววันหลังพาไปเที่ยวอัลม่าทรอรัน''

''ไปได้ก็ดี แต่มันล่มสลายไปนานแล้ว ไม่งั้นทั้งนายทั้งฉันคงไม่ได้มานั่งตรงนี้หรอก''รู้ทันอีก โอ้ยยยยย นี่ชาตินี้เราจะสามารถหลอกใครได้กับเขาบ้างไหมเนี่ย โดนรู้ทันตลอด 

''เป็นเด็กเป็นเล็กริอาจโกหก''แม่ทัพหน้ามึนยังคงเท้าคางกับโต๊ะเขียนพู่กันพูดจาลื่นไหล ไม่เหมือนกับคุณอาโคเอ็นคนเดียวกับที่เห็นในสงครามเลยสักนิด ทำไมตาลุงผมแดงคนนี้ถึงได้ร้ายกาจแบบนี้นะ!

''ดูเหมือนว่าคุณอาจะหลีกเลี่ยงที่จะรับจดหมายนี่เหลือเกินนะ อยากให้ผมอยู่นานๆเหรอ''ผมที่ค้างท่ายื่นไว้นานเริ่มลดแขนลงเพราะอาการเมื่อยอย่างช่วยไม่ได้ 

''......'' สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบ 

''เดี๋ยวๆ ทำไมเงียบล่ะ นี่อย่าบอกว่าอยากให้ผมอยู่ด้วยจริงง่ะ?!''ผมสับเท้าเดินเข้าไปใกล้ๆคุณอาด้วยความเหลือเชื่อ ทั้งแปลกใจและรู้สึกดีแบบแปลกๆ 


เอ่อ ผมอาจจะยังเป็นเด็กในด้านการจัดการกับจิตใจตัวเองก็จริง แต่ผมโตแล้วนะ.. (เริ่มไม่มั่นใจ) 


''ใช่ ฉันอยากให้นายอยู่.. แต่ยังไงก็ไม่มีปัญหาหรอก''


นะ หน้าไม่อายสุดๆเลย ผมยกมือกุมแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าวขึ้น น่าอายเป็นบ้าเลย!

''ไม่มีปัญหาคือคิดจะปล่อยผมกลับซินเดรีย?''ผมค่อยๆช้อนตาขึ้นมอง 

''เปล่า ฉันจะกักขังนายไว้ในจักรวรรดิโควต่างหาก ในฐานะภรรยาขององค์ชายลำดับที่1'' คุณอาโคเอ็นพูดด้วยท่าทีเหมือนชวนไปกินข้าวเย็น แต่ในทันใดนั้นริมฝีปากได้รูปก็ค่อยๆกระตุกยิ้มขึ้นอีกครา แต่ครั้งนี้ใต้รอยยิ้มร้ายกาจนั้นได้เผยความอ่อนโยนไว้เต็มเปี่ยม ทั้งดวงตาคมกริบที่มองทะลุเข้ามาในนันย์ตาของผมทำเอาแทบหมดแรงดื้อๆ 

''ภรรยาอะไรกัน คุณอาจะบ้าเหรอ อย่าล้อกันเล่นนะ''ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว อย่าแกล้งกันไปมากกว่านี้เลยยยย ฮื่อ! 

''ฉันไม่เคยคิดว่าเรื่องแบบนี้มันล้อเล่น ทุกอย่างคือความจริงใจจากฉันคนนี้'' 

''.....''

''ฉันรักอาลาดิน'' 

ปุ๊ง! 

เขินจนจะระเบิดอยู่แล้ว ผมกำกระดาษจดหมายสำคัญระดับประเทศยับยู่ยี่แต่ตอนนี้ก็ไม่น่าสนใจเท่าเหตุกาณ์ตรงหน้า บ้าไปแล้ว อยู่ดีๆก็โดนสารภาพรักต่อหน้าตำราหนังสือเก่าพวกนี้เนี่ยนะ มันเกิดขึ้นได้ยังไงใครก็ได้ตอบผมที ผม.. ผม...

''แล้วอาลาดินรักฉันไหม'' 

เสียงทุ้มแหบดังขึ้นเหนือหัว ผมเงยหน้าขึ้นก็พบกับแม่ทัพจักรวรรดิมายืนตรงหน้าแล้ว เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้และยืนค้ำหัวผมก่อนจะก้มตัวลงมาใกล้ๆใบหูแดงเถือกของผมแล้วยกมือแกร่งมาสัมผัสท้ายทอยเบาๆ ส่งสายตาเหมือนกำลังออดอ้อนเป็นกลายๆ 

น่ารักจัง 

''รัก.. รักคุณอาโคเอ็น ตั้งแต่ตอนทำสงครามกับอัลซาเมนแล้ว...''ประโยคหลังพูดเสียงเบาเฉียบ แต่ระยะห่างนี้ให้ตายยังไงก็ได้ยินอยู่ดี ผมเริ่มชินกับความเขินแล้วทำใจกับมันแล้วเลยสารภาพออกมาในที่สุด ความรู้สึกรักไม่เคยจางหายแค่มันยังอยู่ในหัวใจทั้งที่เคยพยายามไม่ไปสนใจแต่ยังไงก็ไม่อาจหนีพ้น เหมือนโดนบังคับเลย.. 

ยังไงก็โดนบังคับมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่นะ ฮะๆ 

''เด็กดี... ฉันดีใจมาก มากที่สุด'' เดี๋ยวๆ ดีใจมากเข้าใจ แต่ทำไมมือที่ประคองท้ายทอยผมมันเลื้อยลงต่ำแบบนั้นเล่า! คุณอาบ้า!!

''ลามก! จับตรงไหนน่ะคุณอา!''ผมแหวเมื่อมือของอาโคเอ็นลูบไล้ที่หน้าท้องเปลือยของผม จับนั่นจับนี่ทั่วไปหมดจนตัวอ่อนระทวยจะแย่แล้ว

''คนรักกันทำอะไรไม่รู้รึ อ๋อ.. ลืมไปนายเป็นเด็ก หึหึ''น้ำเสียงหยอกล้อทำผมหน้าขึ้นสี

''เด็กอะไรกัน.. ก็ได้! ผมอาจจะเด็กจริงถ้างั้นคุณอาก็ต้องติดคุกเพราะพรากผู้เยาว์!'' 

ผมจ้องมองดวงตาคุณอาโคเอ็นอย่างเอาเรื่อง จริงๆผมเป็นเด็กดีนะแต่กับผู้ชายคนนี้อยากพยศให้เขาศิโรราบให้ได้เลย! ตาลุงกินเด็ก!

''ฉันเป็นใคร องค์ชายลำดับ1ของจักรวรรดิเชียวนะ เด็กน้อยไม่ว่าทางไหนนายก็ไม่รอดทั้งนั้นแหละ''ว่าจบคุณอาก็รวบผมไปนั่งตักเขาและเริ่มนัวเนียซอกคอผม

''ฮื่อ ทำไมร้ายกาจ''ผมครางฮือจนมุม ยอมจำนนให้กับคนรักหมาดๆเมื่อไม่กี่นาทีก่อนทันที สถานะกระทันหันและการกระทำอันรวดเร็วนี้ทำเอาผมเริ่มหวั่นกลัวว่าสักวันหนึ่งเขาอาจจะเบื่อและทิ้งผมไปได้ แต่เมื่อได้มองลึกเข้าไปในดวงตาสีเพลิงสว่างนั้นก็ค้นพบว่าตัวเองคิดผิดมหันต์

ดวงตาที่ทอให้เห็นถึงความรัก ที่อบอุ่นจนแทบจะหลอมละลายตัวผมทั้งเป็น

'' รักอาลาดิน ''เขากระซิบแผ่วเบา และเริ่มพรมจูบเชื่องช้าแต่หนักแน่น 

'' รักเหมือนกัน.. คุณอาโคเอ็นจอมเผด็จการ'' ผมระบายยิ้มและโน้มใบหน้าไปจุ๊บคางได้รูปนั่นเร็วๆอย่างท้าทาย เขานิ่งไปสักพัก ก่อนจะเริ่มฟัดแก้มและลวนลามอย่างจริงจังจนผมเผลอส่งเสียงน่าอายออกไป คุณอาดูชอบใจจนผมนึกเพลีย 



มีความสุขจัง.. ว่าแต่เหมือนลืมอะไรไปนะ? 

ช่างเถอะเนอะ! ฮะๆ




+++++++
ขณะเดียวกัน: ที่ซินเดรีย 

''ทำไมอาลาดินยังไม่กลับ...'' คุณอาซินแบดผู้หล่อเหลาเท้าคางเครียดขึงกับการหายตัวไปของลูกสาว.. เอ้ย อาลาดิน โดยที่โดนคุณจาฟากล่าวทิ้งท้ายว่าถ้าอาลาดินยังไม่กลับมาก็จงนอนนอกวังไปซะ 

คราวซวยของราชาซินแบดจริงๆ 



+++++++
ใขณะเดียวกัน: บนหลังคาห้องตำราของโคเอ็น

''โว้ยยยยยยย  นอนไม่หลับ!! จะปั๊มลูกก็ไปทำที่ห้องดิวะโคเอ็น! เจ้าเปี๊ยกอาลาดินก็เอาแต่ครางเสียงหวานอยู่ได้ ไม่นอนมันแล้วเฟ้ย! บัดซบ!!'' เมไจเจ้าของลูฟสีดำสบถหัวเสียกับอาการนอนไม่พอ จูดัลเดินขึงขังเหยียบหลังคาวังจักรวรรดิโควไปหาอะไรกินด้านล่างอย่างช่วยไม่ได้ 

ลำบากที่หลับที่นอนจูดัลแห่งจักรวรรดิโควไปอีก 











++++++++++
จบมั้ย? ไม่รู้ถ้ากระแสตอบรับอีกอาจทำเรื่องยาวเป็นเรื่องเป็นราว (มั้ง) หึหึหึ^^

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Mr. Levi จากทั้งหมด 12 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. #8 K ā M i N ī (@s-1-a-8-i-7) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 22:24

    สนุกกกกก ชอบมากเลย มาลงอีกนะคะ
    #8
    0
  2. #7 •Riley• (@kusaji) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 15:48

    สนุกมากเลยค่ะ อยากให้แต่งต่ออีก
    #7
    0
  3. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 20:34

    อรั้ยยย ชอบคู่นี้มากเลยค่ะ งือออ น่ารักกก แต่งต่อเถอะนะคะ คนแต่งเมไจน้อยมากเลย'-'

    #6
    0
  4. วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 12:38
    อยากอ่านอีกกกกก
    #5
    0
  5. วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 08:12
    ทั้งฟินทั้งขำ55555 งุ๊ยน่าร๊ากกกก
    #4
    0
  6. #3 W.Cream (@afflicted) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 21:13
    เยี่ยม
    #3
    0
  7. วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 16:17
    ชอบบบบ น่ารักมากค่ะเเต่ลำบากคนอื่นไปหมด555
    #2
    0
  8. #1 นานะ
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 16:14

    ชอบมากกกกสนุกดีคะ

    รักคู่นี้ที่สุดดดดด

    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ

    รอเรื่องต่อไปของคู่นี้อยู่น้า

    ปล.เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    #1
    0