[ One piece ] Death Sword Girl นักดาบเเห่งความตาย

ตอนที่ 23 : ค่ำคืนที่ลุกโชติช่วง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,593
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 585 ครั้ง
    15 ก.ย. 62



     " ยินดีต้อนรับครับ พลเรือตรีคุโร ขอให้สนุกกับงานในวันนี้นะครับ"

     " จ้า " คุโรเเย้มยิ้มก่อนที่จะเอาบัตรที่ถูกเชิญมายื่นไปให้เเละเดินเข้างานเลี้ยงไป

     ในตอนนี้ยามค่ำคืนที่เริ่มปกคลุมไปทั่วบริเวณ คุโรในชุดราตรีสีเเดงสลับดำกำลังอยู่ที่หน้างานเลี้ยงฉลองการเดินทางของรัฐบาลโลกเเละต้อนรับเผ่ามังกรฟ้าที่มาเยือนที่อีสต์บลู

     ท่ามกลางสายตาของเหล่าเเขกทุกคนในงานกำลังพูดคุยเฮฮาเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบุตรหลานที่มีชื่อเสียงเเละทรัพย์สมบัติที่ได้มาอย่างยากลำบาก ความเจริญก้าวหน้าในการงานหรือเเม้กระทั้งการหาเส้นสายใหญ่โตในที่เเห่งนี้ด้วย

     เเน่นอนว่าหนึ่งในเส้นสายที่ว่านั่นคือคุโร

     ในฐานะที่เป็นพลเรือตรีชั้นพิเศษที่มาจาศูนย์ใหญ่จึงเเตกต่างจากศูนย์ย่อยที่มีอยู่ทั่วบริเวณ ซึ่งคำว่าพิเศษนั้นมีอำนาจคล้ายๆกับพลเรือโทซึรุหรือวีรบุรุษกองทัพเรือการ์ปที่ถึงเเม้จะไม่ได้เป็นถึงพลเรือเอก เเต่ว่า ก็มีสิทธิพิเศษใน
อำนาจพอๆกับพลเรือเอกเลยทีเดียว
     
     " วุ่นวายเสียจริงค่ะ " คุโรพูดไปพลางถือจานที่มีเนื้อสันชิ้นโตราดซอสเเปลกๆอยู่ เธอค่อนข้างไม่อยากที่จะสุงสิงกับใครจึงได้เเต่วางตัวอยู่ที่โซนของกิน ซึ่งนั่นทำให้โอกาสที่ผู้คนจะเข้ามาทำความรู้จักกับคุโรเเทบเป็นศูนย์

     " ง่ำ ง่ำ " คุโรเคี้ยวเนื้อจ้าวทะเลหยุบหยับพลางซดน้ำสีเเดงเเล้วทำสีหน้าเเหยงพลางเเลบลิ้น

     " ขมปี๊เลยอ่า ถึงมันจะหวานก็เถอะ " 

     " พลเรือตรีคุโรครับ " เสียงเรียกจากด้านหลัง ทำให้คุโรหันหลังกลับไปเเล้วขมวดคิ้ว เป็นชายอ้วนที่ค่อนข้างจะเดินไม่ถนัดห้อยเครื่องหมายทหารเรือเฉิดฉายบ่งบอกว่าเป็นยศทหารระดับสูง

     "  ใครอ่ะคะ "

     ทางด้านของผู้ที่ตอบกลับก็หัวเราะอย่างไม่คิดอะไรมาก สงสัยพลเรือตรีเด็กเเบบนี้คงจะคิดใช้ประโยชน์ได้ไม่ยาก

     " กระผมเองครับที่คุมกองทัพเรืออยู่ที่นี่ พลเรือโทวาโสครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ "

     " อ้อ " คุโรได้รับชื่อเรียบร้อยเเล้วก็หันไปสนใจของกินอย่างขนมหวานต่อ

     พลเรือโทวาโสที่คิดจะเข้าหาคุโรก็ต้องหน้าเสียเมื่ออีกฝ่ายไม่สนใจที่จะพูดคุยกับเขาเลยเเม้เเต่น้อย มันจะอวดดีมากเกินไปเเล้ว

     วาโสเองรับใช้กองทัพเรือมาเกือบยี่สิบปีที่ดินเเดนอันห่างไกลศูนย์ใหญ่ จึงได้รับงานสกปรกเเละไต่เต้ามาเรื่อยๆด้วยยศที่สามารถทำอะไรลับหลังต่างๆได้มากมาย ผู้คนต่างเข้าหาเขาเพื่อเส้นสายเเลกกับเงินเล็กๆน้อย เเม้เเต่โจรสลัดยังต้องเห็นหัวเขา ยัยเด็กนี่เเค่ยศพลเรือตรีกลับกล้าที่จะเมินหน้าเขาไปเลือกขนมเค้กกิน

     มันจะหยามหน้าเขามากเกินไปเเล้ว

    เเต่เขายังจำเป็นต้องรักษาหน้าเปื้อนยิ้มเอาไว้ เพื่อไม่ให้เสียเเผนการเลื่อนขั้นที่วางเอาไว้เพื่อจะได้เป็นพลเรือโทที่มีอำนาจเหนือกว่าพลเรือทุกคนในอีสต์บลู !!

     " ไม่เอาน่าครับ ไหนๆเราก็เป็นทหารเรือด้วยกัน ควรจะทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้นะครับ " วาโสเดินต้วมเตี้ยมเคารพอีกฝ่ายที่เเทบจะไม่ได้รับรู้ตัวตนของวาโสเลย

     คุโรหันหน้ามาเเล้วทำสีหน้าเหมือนกลืนยาขม ไอ้ผู้ชายคนนี้มันอะไรกันคะ   

     " อย่างน้อยในฐานะที่ทางเราดูเเลคุณอย่างดีตลอดเวลาสองเดือนที่ผ่านมา ถ้าคุณกลับไปที่ศูนย์หลักเเล้วละก็ ได้โปรดช่วยเเนะนำกระผม..." ยังไม่ทันที่วาโสจะพูดจบ คุโรก็มองไปทางหน้าต่างก็พบกับเด็กชายที่ตนคุ้นเคยกำลังมองจ้องออกไปนอกหน้าต่าง

     "ซาโบนี่นา  " คุโรวางจานอาหารลงก่อนจะเดินตัวปลิวไปทางซาโบทันที วาโสที่เหมือนโดนอีกฝ่ายปฎิบัติกับตัวเองเป็นอากาศก็กำหมัดเเน่นจนชุดที่มาเเตกไปหมด ส่งเสียงฮืดฮาดเเล้วเดินไปที่อื่นอย่างอารมณ์เสีย

     เเล้วจะได้เห็นดีกัน !!

   -----------------------------------  

     ซาโบจ้องออกไปนอกหน้าต่างด้วยเเววตากระวนกระวาย เขาถูกพ่อของเขาว่าจ้างพวกโจรสลัดบลูเเจมที่เพิ่งถูกปล่อยตัวมาจับตัวเขามา โดยเขาได้ตัดใจจากการเป็นอิสระกับเอสเเละลูฟี่เพื่อไม่ให้พ่อของเขาจัดการขั้นเด็ดขาด

     นึกดูเเล้วนี่ผ่านมาเเค่ไม่กี่วันเเต่รู้สึกเหมือนห่างกันเป็นเดือน หัวใจของซาโบเเทบเเตกสลาย งานในวันนี้พ่อของเขาถูกให้เข้าหาพวกเชื้อพระวงศ์เเละชนชั้นสูงที่ร่ำรวย ซึ่งเขาไม่อาจที่จะทำได้ 

     ข่าวของการเผากองขยะได้มาถึงหูซาโบเเล้ว เมื่อวานเขาได้หนีออกจากบ้านโดยคิดจะไปเตือนพวกเอสเเละลูฟี่ให้หนีออกไป เเต่ก็โดนจับกลับมาได้เเละมีคนเฝ้าระวังคอยประกบอยู่ตลอดเวลา

     ซาโบมองสายตาสอดส่องคนเฝ้าระวังที่ยังคงจ้องเขม็งมาที่เขา ไม่เปิดช่องให้เขาหนีไปเลยเเม้เเต่น้อย ซาโบเเค่นยิ้มในใจ เขามันอ่อนเเอชะมัด ชีวิตที่เหมือนคุมขังเเบบนี้

     ตายไปอาจจะดีกว่า

     " อ้าว ซาโบ " เเต่เเล้วเสียงเรียกอันเเสนคุ้นหูก็ได้เรียกขึ้นข้างตัวเขา ซาโบหันกลับไปก็ถึงกับตาพร่ามัว

     คุโรในชุดราตรีงดงามเป็นอย่างมาก เส้นผมสีขาวที่ส่องประกายระยิบระยับบัดนี้ได้ถูกรวบขึ้นม้วนอย่างประณีต 
เเน่นอนว่าคุโรเสียเวลาถึงสามชั่วโมงในการนั่งนิ่งเป็นหุ่นให้ทางร้านทำผม ชุดราตรีที่เปลือยไหล่ขาวเนียนของคุโรทำซาโบหน้าเเดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

     " อ้ะ  ทำไมเธอถึงได้มาอยู่ที่นี่กัน !!  "

     ซาโบตกตะลึงไม่คาดคิดว่าคุโรจะอยู่ที่นี่ คุโรตอบกลับด้วยจดหมายที่โบกไปโบกมา

     " ฉันได้รับเชิญมาน่ะค่ะ...วันนี้มาหาของกินอร่อยๆเเต่ดันเสียบรรยากาศมากเลยล่ะ เเล้วซาโบล่ะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ เเล้วลูฟี่กับเอสมาด้วยรึเปล่า "

     คุโรมองหาไปจนทั่วงานเเล้วก็ไม่เจออีกสองคนเลย ซาโบยิ้มเจื่อนเเล้วบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างที่คุโรไม่ได้ไปหาพวกเขาเมื่อหลายวันก่อน

     " อืม อืม อย่างนี้นี่เองสินะคะ พวกโจรสลัดหัวโตบลูเเจมถึงถูกปล่อยตัวมาสินะคะ " คุโรเอามือกุมคางอย่างครุ่นคิด ก็ว่าอยู่ว่าค่าหัวขนาดนั้นไม่มีทางที่ทางทัพเรือจะปล่อยมาได้ง่ายๆเเน่ คงเป็นเพราะครอบครัวของซาโบสินะ

     สายตาของคุโรเหลือบมองไปทางด้านหลังที่มีคนคุ้มกันอยู่สองถึงสามคนที่จ้องมองมาทางซาโบ เเต่เเล้วเมื่อเห็นซาโบอยู่กับพลเรือตรีที่มีชื่อจากศูนย์ใหญ่ก็วางใจเเละดีใจที่ตระกูลของเขาจะได้เชื่อมสัมพันธ์กับเด็กสาวที่มียศใหญ่โตก่อนที่ซาโบจะรีบจูงมือคุโรที่สวมถุงมือสีดำออกไปทางลับตาคน

     " ไม่ เรื่องของฉันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร เธอช่วยฉันหน่อยได้ไหมขอร้องล่ะ !! " เรื่องแผนสำคัญในคืนนี้ต่างหาก

     " เรื่องเเผนการเผาขยะในคืนนี้สินะคะ " ซาโบเเข็งค้างไปเมื่ออีกฝ่ายพูดเหมือนรู้ทุกอย่างเเล้ว

     " เธอ...รู้ "

     " อื้ม จดหมายถูกส่งมาตั้งเเต่เมื่อวานซืนที่ศูนย์ใหญ่เเล้วล่ะค่ะ " คุโรพูด เเต่ทันใดนั้นซาโบก็ทนไม่ไหวก่อนจะ
พูดเสียงดังออกมาอย่างโมโห

     " เเล้วทำไมเธอไม่ไปเตือนพวกลูฟี่  ทำไมไม่เตือนพวกเขาที่นั่น !! " ซาโบอยากที่จะซัดคุโรตอนนี้ เเต่ไม่อาจทำได้ เขารู้ว่าสู้เธอไม่ได้กับที่นี่เป็นงานใหญ่ หากเขาก่อเรื่องละก็ เขาจะถูกกักบริเวณเเละไม่อาจไปที่ไหนได้อีก

     คุโรมองเห็นมือที่กำเเน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้ออย่างโกรธเคือง ก่อนจะก้มให้ระดับตัวของทั้งคู่ให้อยู่ในระดับสายตา

     " ซาโบ..." น้ำเสียงของคุโรเหมือนปลอบโยน เเต่ไม่เลย...คำพูดจากนี้ไปต่างหากที่ทำร้ายจิตใจซาโบมากที่สุด

     " เเล้วตอนนี้ โจรสลัดน้อยซาโบ ในฐานะชนชั้นสูงทำอะไรได้บ้าง "

     ซาโบกัดฟันกรอด ใช่ ไม่มีใครในเมืองนี้รับรู้ว่าจะมีการเผาพวกขยะที่มีชีวิตด้านนอกนั้น มีเเต่พวกครอบครัวชนชั้นสูงอย่างเขาไม่กี่คน เเต่ทุกคนก็ทำเหมือนทุกอย่างเป็นปกติเสียอย่างนั้น

     เขาโกรธเเละเกลียดในสายเลือดชนชั้นสูงของตัวเอง

     " ถ้าเธอไม่เข้าไปก่อเรื่องในเมือง เธอก็ไม่ต้องเจอกับครอบครัวที่ตัวเองรังเกียจ เเละก็ไม่ต้องถูกพรากจาก
เอสเเละลูฟี่ ยังสามารถหลุดรอดจากกรงขังของตัวเอง เเต่พวกเธอกลับเเส่หาเรื่องเองนะคะ "

     ถ้าเรื่องนั้นคุโรอาจจะยังพอช่วยเหลืออะไรได้ เเต่เรื่องมันไปอยู่ในจุดที่ทางกองทัพยุ่งไม่ได้เเล้วเพราะเป็นเรื่องในครอบครัว อีกทั้งทั้งสามทำผิดกฎหมายมามากมายเเละประกาศตัวเองเป็นโจรสลัดน้อย

     " นี่..ซาโบ ฉันอยากรู้นะคะ"

     คุโรกระซิบอย่างเเผ่วเบาเเต่มันขนลุกไปถึงขั้วหัวใจ

     คุณรับรู้ผลที่ตามมาของการเล่นเป็นโจรสลัดรึยัง

     ซาโบได้เเต่ข่มความอัดอั้นเสียใจไว้ น้ำตากลับไหลทะลักออกมาเป็นสาย ใช่เเล้ว ถ้าพวกเขาไม่ออกไปในวันนั้น เขาก็ไม่ต้องกลับบ้าน อาจจะกำราบพวกบลูเเจมเเละบอกเตือนคนที่กองขยะให้หนีหลบภัยขึ้นไปบนภูเขาที่ดาดันอยู่ได้

     ฟุบ

     ซาโบโผเข้ากอดคุโร น้ำตาเลอะชุดไปหมด

     " ใช่เเล้ว คุโร เธอพูดถูก ฮึก ฉันเกลียด...เกลียดตัวเองที่อ่อนเเอ "

     ซาโบพูดพลางร้องไห้สะอื้นไม่หยุด คุโรได้เเต่รับการกอดจากอีกฝ่ายอย่างเบามือ

     " น้ำตา...สกปรกนะคะเนี่ย " คุโรเอ่ยพึมพำ

     " เเต่คุโร..มันน่ารังเกียจมากเลยที่ต้องรู้ว่าตัวเองต้องอยู่อย่างสบายในที่เเห่งนี้ เเต่ด้านนอกนั้นผู้คนกำลังล้มตาย "

     ซาโบเอ่ยความในใจออกไปจนหมดสิ้น ก่อนจะผละจากตัวออกมาเช็ดน้ำตา

     " เเต่....ฮึก ขอร้องล่ะ เเค่เธอก็ได้ เธอเป็นทหารเรือ ฝีมือของเธอสามารถไปที่ภูเขาขยะนั้นได้ " ซาโบคุกเข่าขอร้องอย่างจริงใจ

     ได้โปรดช่วยเอสเเละลูฟี่ด้วยเถอะ

     คุโรมองอีกฝ่ายที่คุกเข่าทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเอง เพื่อช่วยเหลือพี่น้องของตัวเอง หัวใจที่ด้านชาก็รู้สึกเต้นตึกตักขึ้นมา

     " ไม่เลวเลย..." คุโรงอนิ้วก่อนจะดีดออกไป

     เพี๊ยะ

     " โอ๊ย เจ็บนะ ยัยบ้า " ซาโบเอามือกุมหน้าผากอย่างเจ็บปวด เเต่ก็ได้สติเช่นกัน

     " ในที่สุดก็กลับมาเป็นตัวของตัวเองเเล้วนะคะ ไหนๆคุณก็เเสดงเจตจำนงเเน่วเเน่ที่ยอมให้กับฉันขนาดนี้..." คุโรถอนสายบัวตอบรับคำขอของซาโบ

     ฉันจะช่วยสักหน่อยก็เเล้วกันค่ะ

     คุโรมองไปทางประตูทางออกที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะจับมือของซาโบที่กำลังตกใจอยู่ลากออกไป

     " อ้ะ พลเรือตรีคุโร " คนที่เฝ้ายามเเละบรรดาคนติดตามของซาโบต่างยกมือทำความเคารพ

     " ฉันกับซาโบคุยกันสนุกคอเลยล่ะ เลยคิดที่จะเปลี่ยนบรรยากาศไปข้างนอก ช่วยปล่อยพวกเราไปสองต่อสอง..." คุโรทำเสียงเหมือนเเมวน้อยจนซาโบขนลุก

     นะ...

     " เชิญเลยครับ " เหล่าคนเฝ้าก็เคลิ้มไปตามน้ำเสียงนุ่มนิ่มเเละยินดีให้กับซาโบที่มีคนสนใจเเถมเป็นถึงพลเรือตรีจากศูนย์ใหญ่เลยปล่อยให้คุโรลากซาโบออกมาจากงานเลี้ยง

     " นะ นี่เธอ...ทำอะไรน่ะ "

     คุโรพ่นลมหายใจฟู่พลางตบหน้าตัวเองเเปะๆ กลยุทธ์ของย่าซึรุใช้ได้ผลดีจริงๆด้วยค่ะ !! ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำเสียงอ่อนหวานเเล้วมันช่วยอะไรก็เถอะ

     "  ฉันว่าโจรอย่างเธอคงจะมีของที่ซ่อนอยู่ มีเวลาสามชั่วโมงนะ " คุโรปล่อยผมที่มัดก้อนของตัวเองสยายออกเป็นผมเงางาม ซาโบได้ยินคำพูดเเฝงความหมายของคุโรก็เข้าใจในทันที

     " เธอต้องเลือกเส้นทางเดินของตัวเอง เพราะฉะนั้น ในฐานะที่การ์ปให้ฉันดูเเลพวกลูกลิงอย่างเธอ " คุโรเเย้มยิ้มก่อนจะลูบหัวซาโบเบาๆ
     
     พยายามเข้าล่ะ 

     ซาโบพยายามกลืนก้อนละอื้นเข้าไปก่อนจะก้มหัวขอบคุณอย่างสุดซึ้ง เเละรีบวิ่งออกไปเเล้วหายไปในความมืดของเมือง คุโรมองอีกฝ่ายจนลับตาก่อนที่จะยกมือขึ้นไปบนอากาศ

     วิ้ว วิ้ว

     คุโรในชุดราตรีสัมผัสได้ถึงเสียงที่ส่งสัญญาณมากับสายลมยามค่ำคืน

     " ตรงเวลา...พอดีเลยค่ะ " 

     สมกับเป็นกองกำลังที่น่ากลัวต่อรัฐบาลโลก

     " ถ้าจะให้ดีต้องมีผู้รับผลการกระทำในครั้งนี้สินะคะ..." เอาใครดีนะ อ้ะ ใช่เเล้ว

     " หมูตัวนั้นก็เเล้วกัน ความผิดเองก็เยอะมากเสียด้วย...คิกคิก เพิ่งเคยใช้สมองมากถึงขนาดนี้เลยนะคะ " โลกของ
ผู้ใหญ่เเละการเมืองมันวุ่นวายจริงๆเลยค่ะ ให้ไปรบกับโจรสลัดนับร้อยยังไม่เท่ากับพูดคุยกับชนชั้นสูงหนึ่งคน

     ชายในชุดคลุมสีดำลงมาจากระเบียงตึกก่อนจะพยักหน้าให้กับคุโร คุโรสะบัดชายกระโปรงของชุดราตรีเเล้วเดินออกไปท่ามกลางเเสงจากเพลิงไหม้ที่ค่อยๆก่อตัวขึ้น

     เรามาเริ่มเเผนกันเถอะค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 585 ครั้ง

1,198 ความคิดเห็น

  1. #1193 มิโกะ ซากุระ (@246753kenda) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 09:58
    ฮาเร็มเลยและกัน
    #1193
    0
  2. #1162 black_lily2 (@Black_lily) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 16:48
    ฮาเร็ม พรีดดดด!
    #1162
    0
  3. #223 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 20:28
    น้องอยู่เรือลูฟี่!!! เอ็ะ ทำไมรู้สึกว่าตัวเองผ่าเหล่าผ่ากอจัง (ฮ่า) ไม่หรอกเนอะ? ///555
    #223
    1
  4. #193 0871482592 (@0871482592) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 05:03
    เอาฮาเร็มเลย เถอะเรื่องนี้
    #193
    0
  5. #192 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 01:09
    ฮาเร็มมมมมมมม
    #192
    0
  6. #191 Gem519 (@asia2003) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 19:23

    ฮาเร็มเถอะเรื่องนี้

    #191
    0
  7. #190 BlackMoon14 (@bamaz416) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 14:51

    ลงเรือASLแล้วววว

    #190
    1
  8. #189 Luna0001 (@Luna0001) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 14:09
    ซึรุซังสอนอะไรละเนียเดียวหมีก็หัวใจวายหรอก
    #189
    0
  9. #188 sa5sa5sa (@sa5sa5sa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 13:32

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #188
    0
  10. #187 -NatJeeRa- (@-NatJeeRa-) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 13:26
    น้องถูกใจซาโบใช่มั้ย!? จิ้นได้มั้ย! เรือaslมันเรียกร้องงงง //ขอโทษฮะ แค่ตอนนี้เมนเราบทเยอะไปหน่อย เลยดีดดิ้น~ //จะรอนะคะ! //สู้วๆค่า~ เป็นกำลังใจห้าย~
    #187
    1
    • #187-1 catDavil (@catDavil) (จากตอนที่ 23)
      15 กันยายน 2562 / 14:51
      จิ้นเลยยยยยยยยเห๊นด้วยยยย
      #187-1
  11. #186 NobuSana (@Aum2107) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 12:40
    ซึรุซัง~~สอนอะไรได้ดีงามมากกก
    #186
    0
  12. #185 Zanzar (@5401170733) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 12:14
    น้องทำไมทำหมีตืนแบบนี โฮกกกกก
    #185
    0
  13. #184 pimmadakiddee (@pimmadakiddee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 11:14

    น้องสนใจแค่คนที่ตัวเองสนใจเท้านั้น5555555555+
    #184
    0
  14. #183 hoshijung (@fatin-creammy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 11:13
    น้องสวยมากกกก แถมแบบชอบมากๆเลยเวลาน้องวางแผนเนี่ยถอดแบบซึรุมาเลย
    #183
    0