รักร้ายๆ...ฉบับแซ่บเว่อร์!!! (Yaoi)

ตอนที่ 8 : Chapter 6(Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    5 พ.ค. 58

Chapter 6

 

 

 

                [Jin Part]

 

                ผมปิดประตูห้องเมื่อเห็นพวกซีนออกไปแล้ว เดินไปทางห้องนอนด้านในที่คิสนอนอยู่ เด็กเปอร์โชคดีมากนะที่วันนี้พวกผมมีแข่ง ไม่อย่างนั้นคงซ่าไม่ออกแน่ถ้าเจอพวกมันทำอะไรเข้าให้ แต่น่าแปลกใจที่เพื่อนตัวดียอมเสี่ยงตัวเองไปช่วยเปเปอร์เนี่ยแหละ

 

                “มึงเป็นไงบ้างวะ” ผมนั่งลงข้างเตียงผู้บาดเจ็บ บริเวณหน้ามีรอยช้ำที่มุมปากนิดหน่อย ตามตัวก็ไม่มีแผลอะไรแต่ภายในคงช้ำจากแรงกระแทกของบรรดาหมัด

 

                “เจ็บแขนกับท้องว่ะ ไม่ต้องพากูไปหาหมอนะเดี๋ยวป๊ารู้” ป๊าก็คือพ่อของมันนั่นแหละ แต่ที่คิสไม่อยากให้รู้ก็ตรงพ่วงด้วยตำแหน่งตำรวจใหญ่มาด้วย

 

                ผมเข้าใจเพื่อนแต่ละคนดีว่าเป็นยังไง ถ้ามันทำเรื่องไม่เดือดร้อนใครผมก็ปล่อยผ่าน

 

                ก๊อกๆๆ

 

                 เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น ผมเดินไปเปิดประตูให้โซตัสเดินเข้ามา มันอยู่ห้อง 504 ถัดจากห้องผมไปชั้นเดียวเอง ส่วนไอ้คิสอยู่ 607 ห้องติดกัน

 

 

                “อัศวินเหลือเกินนะมึง แล้วจะไปเรียนไหวไหมวะ”

 

                “แค่นี้เองกูพักฟื้นอีกสักวันก็หายเหอะ” คิสยันตัวเองขึ้นจากเตียงหยิบชามข้าวต้มที่โซตัสเพิ่งเทให้ขึ้นมากิน

 

                “แล้วพวกไหนมันทำไอ้เปี้ยก หน้าอย่างมันไม่น่ามีเรื่องกับใครได้” นอกจากอริที่นอนเดี้ยงอยู่เนี่ย

 

                “พวกไอ้พอสอริมึงนั่นแหละไอ้โซ เปอร์มันเมาแถมหน้ามันก็หน้าล่อขนาดนั้น ก็รู้ว่าไอ้พอสมันชอบผู้ชายน่ารัก”

 

                “อย่างนี้ต้องให้น้องเปเปอร์มาดูแลเป็นค่าตอบแทนนะ” เสียงเจ้าเล่ห์ดึงความคิดเพื่อนให้คิดตาม ถือโอกาสนี้แกล้งมันดีกว่า คิสยิ้ม

 

                “เออจริงด้วย เรื่องเชี้ยๆยกให้มึงเลย”

 

                “ชมกูซะเขินเลย จะเอาอีกแผลมั้ยเพื่อนเดี๋ยวกูจัดให้”โซตัสง้างหมัดขู่

 

                “เกรงใจว่ะ” หันมาหาจิน “กูเหนื่อยว่ะ นอนห้องมึงแล้วกันเดินกลับไม่ไหวแล้ว”

 

                “พูดเหมือนมึงนอนห้องตัวเองบ่อยมาก ตามสบายเพื่อนกูจะไปนอนอีกห้องแล้วกัน” จินเดินถือชามข้าวออกไปเก็บให้ปล่อยให้เพื่อนได้พักผ่อน โซตัสยกข้อมือขึ้นมาดูเวลา

 

                “กูมีนัดว่ะ ยังไงเดี๋ยวพรุ่งนี้กูมาเยี่ยมใหม่นะ”

 

                “อืม ปิดประตูด้วยกูจะนอน” คิสสั่งก่อนหลับสู่ห้วงนิทรา

 

                [End Jin]

 

 

 

                DEMON PUB

 

                ผมนั่งมองเวลารอคนสำคัญมาได้สักสิบนาทีแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นจะมา เลเวลมันก็นั่งหน้านิ่งรอเป็นเพื่อน ชายหนุ่มแต่งตัวดูดีใบหน้าจัดว่าหล่อเดินถือแก้วเหล้ามาทางผม

 

                “มานั่งทำอะไรแค่สองคนครับไม่เหงาเหรอ” ผมไม่อยากจะคุยด้วยแต่ก็ตอบตัดความรำคาญ

 

                “มานั่งรอพี่ครับ อีกแปปก็คงมาถึง”

 

                “งั้นขอพี่นั่งเป็นเพื่อนได้มั้ย เพื่อนพี่มันผิดนัดไม่ยอมมาปล่อยให้พี่อยู่คนเดียว” เสียงนุ่มหลอกล่อต้องการสื่อบางอย่าง

 

                “ไม่ได้หรอกครับ เพื่อนผมมันชอบอยู่แบบส่วนตัวไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย” ซีนพูดด่าทางอ้อม หวังว่าคงจะไปนะพูดขนาดนี้

 

                “ก็ได้ แต่พี่ขอให้น้องดื่มแก้วนี้ให้หมดก่อนนะถือเป็นการทักทาย” เขายื่นข้อต่อรอง ผมมันเป็นพวกคออ่อนซะด้วยแค่แก้วเดียวก็หลับแล้ว เลเวลมันรู้เลยคว้าไปดื่มเอง

 

                “พี่อยู่โต๊ะนู้นนะครับ มีอะไรไปหาได้” เขากลับไปพร้อมแก้วเหล้าว่างเปล่าส่งยิ้มมาให้ก่อนเดินออกไป

 

                “ซีนกูขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

 

                “อืม”  ผมนั่งรอคนสำคัญอยู่นานก็ไม่มีทีท่าจะมาสักที ล้วงโทรศัพท์ออกมาโทรตามเมื่อเห็นว่านานแล้ว ทิ้งไอ้เปอร์นอนเมาคนเดียวด้วยเป็นห่วงจัง

 

                (ว่าไงครับผม รถพี่มันเสียกลางทางเลยไปช้ากว่าจะซ่อมเสร็จคงอีกนาน ซีนกลับไปรอที่บ้านก็ได้เดี๋ยวพี่ไปหา)

 

                “แล้วก็ไม่โทรมาหาผมนะ เดี๋ยวเจองอนยาว” ผมแกล้งขู่

 

                (โหยยย ไม่งอนดิครับ เดี๋ยวรถซ่อมเสร็จพี่จะรีบไปบ้านซีนเลยตกลงมั้ย)

 

                “ก็ได้ งั้นแค่นี้นะผมจะกลับแล้ว” ผมวางสายคนสำคัญไปมองหาเลเวลที่เข้าห้องน้ำนานผิดปกติ ลองกดโทรหามันปรากฎว่ามันไม่ได้เอาไปด้วย  อ้าว ไปไหนของมันวะเนี่ย

 

                “เลเวลมึงยังอยู่มั้ย! เลเวล!!” ในห้องน้ำก็ไม่มีแล้วมันไปไหน

 

 

 

                [Level Part]

 

                ผมเดินมาเข้าห้องน้ำเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติภายในร่างกาย วักน้ำขึ้นสาดหน้าหวังบรรเทาอาการร้อนวูบวาบที่เกิดขึ้น เนื้อตัวสั่นเหงื่อแตกพลั่กมันเหมือนกับ...โดนวางยา!

 

                “ว่าไงคนน่ารักเราเจอกันอีกแล้วนะ” ผู้ชายคนเดิมเดินมาซ้อนหลังผมที่หน้ามองกระจก ต้องเป็นมันแน่ที่ใส่ยาลงไปในแก้วเหล้านั่น

 

                “ออกไป! กูบอกให้ออกไป!!!” ผมหันมาผลักอกมันเพื่อขับรถกลับบ้าน โทรศัพท์ก็ไม่ได้หยิบมาซีนคงตามหาผมวุ่นแล้ว

 

                “ไม่เอาน่า ผมรู้ว่ามันทรมานให้ผมช่วยนะ” มันพยายามกักผมไว้ไม่ให้ออกจากห้องน้ำ ดันตัวผมให้เข้าไปในห้องหนึ่งในห้องน้ำ

 

                “ในห้องน้ำเลยรึไงครับ น้องเลเวลเห็นหงิมๆนี่ไม่เบานะ” เสียงเห่าหอนของโซตัสดังขึ้นเรียกความสนใจของทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี เลเวลสะบัดตัวเองให้หลุดก่อนวิ่งมาหลบหลังโซตัส

 

                “มันวางยากู มึงต้องช่วยกูเดี๋ยวนี้” เสียงเย็นแหบพร่ากระซิบบอกข้างหู

 

                “อ้าวเชี้ย!เ ล่นวางยากันแบบนี้เลย ผัวะ! “ หมัดหนักกระแทกเข้าหน้ามันเต็มแรง ผมรีบกระชากตัวมันออกมาข้างนอกยื่นกุญแจรถให้

 

                “มะ ไม่ไหวแล้ว ขับรถพากูกลับที” ผมบอกเสียงสั่น มันคงใส่ลงไปเยอะร่างกายผมถึงกระตุกไม่หยุดแบบนี้

 

                “แม่งเอ๊ย! กูน่าจะซัดให้แรงกว่านี้ เอ่อๆเดี๋ยวกูช่วยมึงเอง”โซตัสรับกุญแจเดินไปลานจอดรถ ผมชี้ให้มันรู้ว่าคันไหนก่อนทรุดฮวบกองกับพื้น

 

                “เฮ้ย มึงอดทนไว้นะคอยบอกทางกูก่อน แม่งเอ๊ย!!”โซตัสสบถหัวเสียเมื่อเห็นเลเวลไม่มีสติแล้ว เอาไวดีวะ พาไปคอนโดกูก่อนแล้วกัน

 

 

                ห้อง 504

 

                สองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างเมามันส์เมื่อได้เข้ามาในห้อง โซตัสพยายามดันตัวเลเวลออกไม่อยากทำคนไม่มีสติ แต่ก็นะ ผู้ชายมักจะอ่อนไหวง่ายโดยเฉพาะเรื่องนี้ แต่จิตใต้สำนึกมันพยายาม ย้ำ! ว่าพยายามจะไม่ทำอะไรแล้ว แต่ก็อดไม่ได้

 

                “จูบกับผู้ชายมันก็ไม่ได้แย่นะ ปากมึงน่าดูดมากอะเลเวล” โซตัสส่งปลายลิ้นอุ่นไล้เลียละเมียดละไมอยู่นอกปากอิ่ม เลเวลเผยอปากให้โซตัสเข้ามาได้สะดวก แต่ชายหนุ่มเหมือนแกล้งไล้เลียอยู่แบบนั้น

 

 

------ ขอตัดเน้อ ----

 

[End Level]

 

                เมื่อคืนผมเดินตามหาเลเวลทั่วทั้งผับแต่ก็ไม่เจอคิดว่ามันคงหนีไปหาสาวจนลืมเพื่อนนั่นแหละ เลเวลเป็นคนฉลาดถ้ามีอะไรเกิดขึ้นมันน่าจะเอาตัวรอดได้

 

                “อืมมม ฮ้าววว สดชื่นจังเลย” เปเปอร์ตื่นมาบิดขี้้เกียจบนที่นอนคลายความเมื่อย

 

                ผมนั่งไขว่ห้างนั่งมองมันอยู่โซฟาเยื้องจากเตียงมานิด  ตื่นมามีความสุขจังเลยนะมึง เปเปอร์หันมายิ้มให้ผมมองไปรอบห้องอย่างสำรวจ

 

                “กูมานอนห้องมึงได้ไงวะ” เปเปอร์ลูบท้ายทอยงงๆ

 

                “เมื่อคืนมึงไปสนามแข่งรถเถื่อนมา ถูกไอ้พวกไหนไม่รู้ลากออกมาจะพาไปขึ้นรถ แต่โชคดีที่พี่คิสกับไอ้จินไปช่วยไว้ทัน” ผมอธิบายคร่าวๆ

 

                “เหี้ย! กูเมาขนาดจำอะไรไม่ได้เลยอ่อวะ แล้วไอ้คิสเนี้ยนะไปช่วยกู” เปเปอร์ทำหน้าไม่เชื่อ

 

                “เอออออ คู่อริมึงนั่นแหละอัศวินเข้าไปช่วยจนนอนเดี้ยงคาห้องไอ้พี่จิน”

 

                “สงสัยกูต้องมองมันใหม่ซะแล้ว” เปเปอร์พึมพำ แล้วก็เพิ่งคิดออกว่าจะถามอะไรเพื่อน “มึงรู้ได้ไงกูอยู่ห้องพี่จิน”

 

                “มันส่งข้อความมากูเลยโทรกลับ ถ้ากูไม่ลากมึงมานอนนี้ขืนให้กลับสภาพนี้ป๊ามึงเล่นยับแน่ ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำแดกข้าวกัน กูรอมึงคนเดียวเลย” ผมไล่มันไปอาบน้ำเดินลงมารอมันข้างล่าง

 

                “อร่อยว่ะมึงทำเองเหรอวะ” เปเปอร์กินข้าวต้มกุ้งหมดชามยกมือลูบท้องเลียปากที่เปรอะ

 

                “พี่แซนกลับไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว มึงคิดว่าใครจะทำล่ะครับเพื่อน”

 

                “ปากดีตลอดนะเพื่อนมียอกย้อน ว่าแต่ไอ้เลเวลอะ” เปเปอร์พูดขึ้นไม่เห็นเพื่อนอีกคน

 

                “ไม่รู้มันหายหัวไปไหนตั้งแต่เมื่อคืน โทรศัพท์แม่งก็ไม่เอาไป” ผมตั้งใจจะไปหามันที่บ้านวันนี้แหละรอกินอะไรกันเสร็จค่อยไป

 

                “มันยิ่งตามตัวยากอยู่  เอ่อ เดี๋ยวแวะไปหามันแล้วเลยไปส่งกูที่คอนโดนะ กูไม่อยากกลับตอนนี้ว่ะ ยังไม่หายมึนเลย”

 

                ผมขับเฟอร์รารี่ออกมาปลายทางคือบ้านเลเวลเป็นที่แรก ยืนกดออดอยู่สักพักก็มีสาวรับออกมาเปิดให้ เธอบอกว่าเลเวลยังไม่กลับตั้งแต่เมื่อคืน

 

                “มันไปอยู่ห้องเด็กมั้งหรือไม่ก็โรงแรม กูว่าเราใจเย็นๆดีกว่าไอ้เวลมันฉลาดจะตาย” เปเปอร์พูดคลายความเครียด มันอาจจะเป็นแบบที่ไอ้เปอร์พูดก็ได้

 

                “มึงอยู่คอนโดนี้เหรอวะ เนี้ยนะที่พักใหม่มึงกูว่าคุ้นๆว่ะ” ผมมองสำรวจคุ้นตา มันบอกเบื่อที่เดิมแล้วไกลมหาลัยเลยหาที่พักใกล้เมื่อสองวันที่แล้วเอง

 

                “ทำไมวะ กูว่าน่าอยู่ดีนะเงียบสงบไม่วุ่นวายระบบความปลอดภัยดี ห้องก็น่าอยู่นะมึง” ผมก็คิดว่าน่าอยู่มากเหมือนกันแถมโคตรใกล้มหาลัยอีก แต่จะทิ้งบ้านแล้วมาอยู่ก็ไม่ได้อีก แต่มันโคตรคุ้นเลยนะ

 

 

 

                ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

                จินยืนเคาะประตูเรียกโซตัสที่คงนอนหลับเป็นตายอีกตามเคย เมื่อคืนคงหนักสิท่าเล่นเที่ยงแล้วก็ยังไม่โผล่หัวออกมากินข้าว ปกติมันจะมากินข้าวห้องเขาทุกวัน สายขนาดนี้กลัวเป็นโรคกระเพราะปวดท้องอีก

 

                “โซตัส! เปิดเว้ยเปิดจะแดกมั้ยข้าว” จินตะโกนเรียกเพื่อนเสียงดังไม่กลัวข้างห้องออกมาด่า

 

                ภายในห้องเงียบกริบมีเพียงเสียงเคาะประตูดังอยู่หน้าห้อง โซตัสงัวเงียหยิบกางเกงขึ้นมาสวมใส่เดินไปเปิดประตูหน้าห้อง

 

                “ไอ้เหี้ย! หลับเป็นตายเลยนะมึง นี่ขนมจีนกูทำมาให้คิดว่ามึงไม่ขึ้นไปหากูแน่นอน แหม รอยเต็มตัวเลยนะสัด แดกสาวมาอีกล่ะสิ ไหนขอดูหน่อยดิสวยแค่ไหน" จินยิ้มกริ่มเดินเข้าห้องนอนเพื่อน แต่ก็ต้องตกใจกับร่างสูงที่นอนกึ่งเปลื่อยท่าทางล่อแหลม

 

                “เฮ้ยย!!/เหี้ย!อย่า...” เสียงแรกเป็นของจินอีกเสียงเป็นของโซตัสที่เพิ่งได้สติ

 

                “ไม่ทันแล้วว่ะเพื่อน จัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วออกไปคุยกับกูข้างนอก” จินพูดแค่นั้นเดินออกไปรอข้างนอก เวรกูล่ะ โซตัสสบถออกมาคนเดียว

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

109 ความคิดเห็น

  1. #80 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 21:03
    หนุกอ่ะ ! ><
    ชอบโซตัสกับเลเวล อิ ๆ 
    ถ้ามีฉากตัดให้อ่านนี่คงเลือกสาดอ่ะ =.=
    #80
    0
  2. #13 jiji (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 16:27
    สนุกๆ อะ อัพต่อเร็วๆนะ ค้างงงงง
    #13
    0
  3. #12 mdmy_mmmh (@mdmy_mmmh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 13:10
    อัพต่อเร็วๆเลยไรท์-..- ติดตามมมมม 
    #12
    0