รักร้ายๆ...ฉบับแซ่บเว่อร์!!! (Yaoi)

ตอนที่ 33 : พี่โซ+น้องเลเวล 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 648
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 ก.ค. 57



"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย"

ผมเคยคิดว่าชีวิตนี้ผมจะไม่เจอเรื่องดราม่าแล้วนะ คงไม่คิดจะให้ผมเป็นพระเอก
ล้มละลายจนต้องเอาตัวเข้าแลกใช่มั้ย ม่ายยย ToT

ไม่!

ไม่!!

ไม่!!!!!

เฮือก
ผมสะดุ้งตื่นเหงื่อแตกเต็มใบหน้าขาว มองไปรอบตัวเจอตู้เตียงเฟอร์นิเจอร์คุ้นตา ฟู่ว์!
กูฝัน? เยสเข้ กูฝันว่ะพวก

ก๊อกๆๆ
คุณเคยดูหนังสยองขวัญมั้ย ผมดึงผ้าห่มมาปิดมิดคอจ้องมองประตูที่มีเสียงเคาะ
ประตู ทำไมกูต้องเสือกตื่นมาตอนกลางคืนด้วยว่ะแม่ง

ก๊อกๆๆ
ปากมึงมีให้พูดก็พูดสิวะ ผมเริ่มเหงื่อแตกตั้งนะโมในใจ แค่ฝันว่าล้มละลายกูก็อยากจะ
บ้าตายแล้ว ดันตื่นมาเจอเสียงเคาะปริศนาอีก แงงงง

"โว๊ย!! มึงจะเปิดไม่เปิดห้ะ!! กูนับหนึ่งถึงสามไม่เปิดกูพังแล้วนะ"เสียงนี้มัน...

เลเวล!!!

ผมกุลีกุจรเดินไปเปิดประตูให้เมียอันเป็นที่รัก เลเวลยืนหน้าบึ้งถือถุงเซเว่นเข้ามา
มันเทของในถุงออกมากองไว้บนเตียงนอน ผลุบเข้าห้องน้ำไปสักพักออกมาพร้อม
กะลังมังใบเล็กที่มีน้ำอยู่ครึ่งนึง

"มึงจะยืนเอ๋ออีกนานมั้ยพี่โซ นอนสลบไปสองวันแค่นี้ทำงง"เลเวลบ่น

"ก็พี่งงนี่ครับ สลบไปสองวัน?"ผมพูด สองวันนี่กูหลับหรือตายวะแม่ง

"เอออออ พี่อะสลบไปสองวันเต็มๆหลังจากก้าวเข้าห้องสุดสวาทพี่ก็สลบไปเลย
ผมเข้าใจพี่นะ เพราะผมเองก็ขวัญเสียไม่หายเลย ยี้~"เลเวลทำหน้ายี๋

งั้นแสดงว่าหลังจากเกิดเรื่องที่ผับผมก็มาบ้านเลเวล แล้วเจอกับพี่อายะ จนเข้าไปใน
ห้องนั้น โฮฮฮฮฮฮ กูฝันได้เป็นเรื่องเป็นราวมาก

"แล้วมึงไม่โกรธกูเหรอที่หลอกฟันมึงอะเลเวล"ผมถาม

"โกรธดิ เป็นพี่จะโกรธมั้ยล่ะ เหอะ เห็นเวลเป็นอะไรวะมาหลอกฟันแล้วจะส่งต่อให้
เพื่อน"เลเวลพูดพลางบิดผ้าขนหนูที่ชุบน้ำจนชุ่ม

"แล้วทำไมยังมาดูแลพี่แบบนี้ล่ะ"ผมถามมันอีก

"อย่าถามถึงเหตุผล ในเมื่อผมเป็นเมียพี่แล้วพี่ก็ต้องรับผิดชอบดิ พี่อายะมันไม่ปล่อย
ให้พี่มาฟันผมแล้วทิ้งหรอกนะ"เลเวลจับแขนผมขึ้นใช้ผ้าเปียกหมาดๆลูบไปตามแขน

ผมนึกถึงคำพูดของมันในฝันเลยว่ะ นึกถึงเวลามันร้องไห้เสียใจกับคำพูดของผม
ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้ามันเกิดขึ้นกับผมจริงๆป่านนี้เราคงเกลีนดกันไปจนวันตาย
ฝันนี้มันเหมือนเป็นการเตือนผมทางอ้อมรึป่าวนะ

หมับ
ผมดึงเลเวลเข้ามากอดลูบหลังบางเบาๆ มันขัดขืนเล็กน้อยผมกอดมันแน่นขึ้นไม่ให้
มันผละตัวออก บางที...ผมอาจจะชอบเลเวลขึ้นมาจริงๆก็ได้

"เป็นบ้าอะไรเนี่ยจู่ๆมากอด คิดพิศวาสอะไรผมขึ้นมาอีกล่ะ"มันถามขึ้นผละตัวออก

"เลเวล..."ผมมองหน้ามันจริงจัง"มึงเชื่อมั้ยว่ากูฝันว่ามึงเป็นมาเฟีย ฝันว่ามึงร้องไห้ที่กู
บอกไม่ได้รักมึง กูรู้สึกวูบเลยตอนที่กูว่ามึงเสียๆหายๆ กูแม่งโคตรเลวเลยว่ะ"

"..."เลเวลอึ้งไป

"แต่พอรู้ว่าทั้งหมดคือความฝันกูแม่งได้คืบอยากจะเอาศอก กูอยากย้อนเวลาไปใหม่
กูอยากย้อนไปตอนกูเจอมึงครั้งแรก กูอยากย้อนไปตอนที่เราเป็นของกันและกัน กู...
"ผมหยุดพูดมือไม้สั่นเมื่อเห็นมันร้องไห้

"กูอยากบอก...ว่ากูอาจจะรักมึงจริงๆว่ะเวล"ผมพูดความรู้สึกออกมา

คุณอาจจะคิดว่าคนเพลย์บอยแบบผมจะมาสิ้นฤทธิ์อะไรง่ายๆแบบนี้ ผมไม่สนว่าใคร
จะคิดยังไง จะสาปแช่งผมให้เจอแต่คนหลอกลวงหรือไม่ แต่ตอนนี้วินาทีนี้ผมขอเป็น
ผู้ชายคนหนึ่งที่ปากตรงกับใจสักที คุณไม่รู้หรอกว่าแค่ความฝันมันสอนอะไรผม แต่ผม
รับรู้ได้ถึงความรู้สึกหน่วงๆเมื่อผมทำเลเวลเสียใจ ผมรู้สึกเจ็บเมื่อเห็นน้ำตาของมันครั้ง
แล้วครั้งเล่า

เมื่อในอดีตผมเคยทำตัวผิดพลาดมาแล้ว ปัจจุบันผมจะเริ่มต้นใหม่ คิดใหม่ทำใหม่

"มันต่างกันตรงไหน เพราะตอนนี้พี่ก็ไม่ได้รักผมอยู่ดี"เลเวลพูดด้วยเสียงตัดพ้อ

"ต่างดิ เพราะตอนนี้กูยังมีมึงอยู่ข้างๆ แต่ในฝันเรากลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว"

"พี่เคยได้ยินมั้ย...ความฝันมักจะเกิดขึ้นจริงเสมอ พี่พูดถูกที่ผมเป็นมาเฟีย พี่พูดถูกที่
ผมร้องไห้เพราะคิดว่าพี่ไม่ได้รักผม ฮึก แล้วพี่ก็พูดถูกที่เราอาจจะ...เป็นคนแปลกหน้า
ที่ไม่รู้จักกัน รู้แบบนี้แล้วพี่คิดจะรักผมอยู่อีกมั้ย ถ้าพี่คบกับผมรู้มั้ยว่าพี่จะเจอกับอะไร
ผมเป็นคนของ'นาซาน' ผมเป็นลูกชายของเจ้าพ่อที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหด พี่กล้าพอมั้ย
ที่จะเสี่ยงคบเล่นๆกับผม"เลเวลพูดช้าๆชัดๆให้ผมได้คิด

"ไม่! "เลเวลหน้านิ่งไปเมื่อผมตอบ

"พี่เช็ดเองแล้วกันผมรู้สึกเหนื่อยอยากกลับบ้าน"มันวางผ้าขนหนูลงลุกขึ้นยืน ผมดึงตัว
มันลงมานั่งกองอยู่บนตัก สอดมือไปรวบเอวบางไว้ก่อนซบหน้าลงกับหลังที่ชื้นเหงื่อ

"พี่ไม่ได้คิดจะคบเล่นๆนะเวล พี่ไม่สนว่าเวลจะเป็นใครหรือพ่อตาดุแค่ไหน พี่สนแค่
เวลรักพี่มั้ยเท่านั้น ถ้าเรารักกันต่อให้ต้องเจออะไรพี่ก็จะสู้ให้ถึงที่สุด"ผมพูด

"พูดแต่ปากเดี๋ยวพี่ก็เบี้ยวอีก งั้นรอแปปนึงเดี๋ยวเวลไปร่ายสัญญาของเราก่อน"

เลเวลเดินหายเข้าไปในห้องทำงานของผมพักใหญ่ มันเดินยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาพร้อม
กระดาษแผ่นหนึ่งที่มีลายมือยุกยิกเต็มหน้า มันชี้ด้านล่างสุดให้ผมเซ็น ผมทำท่าจะ
อ่านแต่มันไม่ยอมเร่งให้เซ็นลูกเดียว ด้วยความรักที่เต็มเปี่ยม(-_-' ซึ่งมึงไม่รู้ชะตา
กรรมตัวเองเลย) ผมเลยเซ็นก่อนยื่นกระดาษคืนให้

[Level]
ผมยิ้มกริ่มในใจเมื่อพี่โซยอมเซ็นสัญญาที่ผมเตรียมเอาไว้ให้ หึหึ อย่ามาดราม่าใส่กู
ครับผัว เจ็บนี้อีกนานพูดเลย มึงเตรียมตัวสนุกสุดเหวี่ยงไปกับกูได้เลยผัวหลวง

"แค่นี้ใช่มั้ยครับ"พี่โซมันถามผม ก็แค่นี้แหละที่ผมต้องการ

"ไหนๆพี่ก็เซ็นแล้วผมจะอ่านสัญญาให้ฟังก็แล้วกัน อะแฮ่มๆ"ผมกระแอมเล็กน้อย

กฎของการเป็นแฟน ^0^
ห้ามนอกใจ ห้ามนอกกาย ห้ามพูดว่าเป็นแฟนกัน ห้ามโกหก ห้ามหนีเที่ยว
ห้ามสูบบุหรี่ ห้ามขัดใจ ห้ามสั่ง ห้ามหงุดหงิด งี่เง่า ห้ามหึงหวงต่อหน้าคนเยอะๆ ห้ามบ่น ห้ามเถียง ฯลฯ

ถ้าละเมิดกฎที่ตั้งไว้ไม่ว่าจะข้อใดข้อหนึ่ง นายเลเวล นาซาน มีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้
กับนายโซตัส เซนเทอร์ ^+++^

0_0 ถ้าจะห้ามขนาดนี้ห้ามกูหายใจด้วยมั้ยล่ะ โซตัสคิดในใจ

"เมีย...มันเยอะไปมั้ยอ่า พี่ว่า..."

"ทำไม! ถ้าทำไม่ได้ผมก็ขอตัวกลับก่อนละ..."

"เฮ้ย ครับๆๆๆ พี่ยอมแล้วทูนหัวอย่าโหดกับพี่นักเลย"โซตัสรีบคว้าร่างบางมากอดไว้
เอะอะเป็นกลับบ้านตลอด ToT แค่นี้มึงยังไม่สะใจใช่มั้ยเมีย กฎเชี้ยอะไรว่ะแม่ง

หลายวันผ่านไป...
ชีวิตผมนี้เยี่ยงทาส กระซิกๆ เช้านี้อากาศแจ่มใสมันเหมาะกับการนอนเป็นที่ซู้ดดดด
ทำไมกูต้องมายืนหัวฟูอยู่หน้าเตาด้วยฟระ

"ยังจะช้าอีกนะ ผมมีเรียนพิเศษตอนสิบโมงนะครับ"นั่นไง เสียงสั่งมาแล้วครับ
ผมหยิบกระทะมาถือไว้กดหมุนเปิดเตาในระดับพอดี หันไปเจอเลเวลอยู่ในชุด
ไปรเวทพร้อมเรียน

"ทำอยู่ครับเมีย แล้ววันนี้กลับกี่โมงจะได้ไปรับ"ผมพูดพร้อมทำอาหารไปด้วย

"ไม่ต้องไปรับ ผมมีนัดกับเด็กคงกลับดึกๆอะ"เลเวลพูด

"..."ผมเงียบมือกดปิดเตาคว้าจานมาใส่อาหาร

"ถ้าให้พี่ไปรับก็บอกแล้วกัน ทานครับเดี๋ยวเย็นหมด"ผมพูดอย่างใจเย็น

ผมขับรถไปส่งเลเวลถึงหน้าสถาบันสอนพิเศษ มันก้าวลงจากรถไม่เท่าไหร่ก็มีไอ้
หน้าอ่อนมันเดินออกมารับ ดูท่าจะอายุน้อยกว่ามันด้วย นี่สินะเด็กที่ว่า

โธ่เว้ย! ผมต้องอดทนแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ ถ้าไม่เพราะผมไม่อยากเสียมันไปไม่มี
ทางที่คนอย่างโซตัสจะยอมขนาดนี้แน่

23.00 น.

แอ๊ดดดด
เลเวลเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับกลิ่นเหล้าหึ่ง ผมนอนนิ่งเอียงหูฟังว่ามัน
ทำอะไรบ้าง ก่อนได้ยินเสียงน้ำไหลในห้องน้ำ

กลับมาซะดึกคงไปสนุกกันมันส์ลืมผัวเลยมั้งแม่ง ผมหรี่ตามองไปทางห้องน้ำก่อนลุก
พรวดไปหยิบโทรศัพท์มันมากดดู ข้อความใหม่จากน้องพีท ใครวะ?

'วันนี้สนุกมากเลยขอบคุณนะครับ พรุ่งนี้ผมอยากกินข้าวผัดกุ้งอ่า ^0^ '

อยากแดกก็ซื้อเอาสิวะ มาบอกเมียกูทำไม โว้ยยยย หงุดหงิดๆๆๆๆ

แกร๊ก
ผมหันควับไปมองทางห้องน้ำรีบกระโดดขึ้นเตียงนอนท่าเดิม เวร -_-" ลืมปิดโทรศัพท์

"หืม อยากกินข้าวผัดกุ้ง ฮ่าๆๆ น่ารักจังเลย"เลเวลขำกดปิดหน้าจอวางไว้หัวเตียง
แรงยวบข้างตัวทำให้ผมรู้ว่าเลเวลมานอนข้างๆ ผมที่นอนหันหลังให้มันพลิกตัวมา
อีกด้านเหมือนคนละเมอ เลเวลยิ้มมุมปากหลับตาลงนอน

หลายวันมาแล้วที่เลเวลกลับดึก ผมได้แต่อดทน อดทน แล้วก็อดทน พี่อายะเองก็ดู
เหมือนจะไม่มาวุ่ยวายสักเท่าไหร่ น้อยครั้งที่จะโทรมาหาเลเวลบ้าง

"วันนี้พี่โซมารับผมตอนห้าโมงเย็นนะ ผมว่าจะกลับมาเคลียร์งานก่อนค่อยไปผับ"
เลเวลพูด วันนี้ก็เช่นกันที่มันไปผับอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ผมจะไม่ยอม

"ให้พี่ไปด้วยดิ นะๆๆๆ วันๆพี่ก็อยู่แต่ในห้องน่าเบื่อจะตาย"ผมอ้อน อย่างน้อยก็รู้ว่าผับ
ไหนแหละวะ

"ก็ไปสิครับ แต่วันนี้ผมว่าจะไปผับเพื่อน พี่จะไปมั้ยล่ะ"เลเวลหันมาถาม

"ไปครับ!"ผมตอบเสียงหนักแน่น วันนี้แหละผมจะขย้ำเมียให้หายอยากเลย หึ

@PUB
ผมนั่งกำหมัดแน่นมองไปยังร่างเล็กที่โยกย้ายส่ายสะโพกเบียดเสียดกับไอ้หน้าหล่อ
ไม่สนใจผัวที่นั่งหัวโด่อยู่ข้างๆ

ห้ามๆๆๆๆ ห้ามมันทุกอย่างแต่ตัวเองทำได้ ความยุติธรรมมันอยู่ที่ไหนวะ

"พี่เป็นอะไรกับพี่เลเวลเหรอครับ ผมรู้สึกว่าสายตาเวลาพี่มองพี่เลเวลมันเหมือนคนรัก"

ไม่ใช่แค่เหมือน แต่กูนี่แหละผัวมัน ผมยกเหล้าขึ้นดื่มก่อนตอบไอ้เด็กที่เห็นวันที่ไปส่ง
เลเวลวันแรก ชู้คนที่เท่าไหร่ล่ะเนี่ย

"อยากรู้ไปทำไม"ผมถามมัน มันยิ้มกวนตีนส่งมาให้

"ก็ไม่ทำไม ผมแค่อยากจะสอยดาวสักดวงก็ต้องสืบกันซะหน่อย"มันยิ้มยั่วบาทา

"มึงหมายความว่าไง!"ผมกระชากคอเสื้อมันเข้ามาใกล้

คิดจะสอยเมียกูมันไม่ง่ายหรอกไอ้น้อง

"ทำอะไรกัน พีท..."เลเวลมองพีทหรี่ตาจับผิด โซตัสปล่อยมือออกจากคอเสื้อ
ลุกขึ้นยืนข้างเลเวล พีทกระพริบตาส่งซิกบางอย่างให้เลเวล

"พี่เลเวลก็เห็นว่าพี่โซตัสจะต่อยพีท ดูดิ เสื้อพีทยับขนาดนี้ยังจะมาดุอีก"พีทส่งเสียง
เง้างอน เลเวลยิ้มหันมาตีหน้านิ่งกับโซตัส

"พี่แค่จะถามว่าพีทเป็นอะไรมั้ย โถ ดูสิเสื้อยับหมดเลย"เลเวลนั่งลงข้างพีทยกมือ
จับปกเสื้อที่ยับ พีทยิ้มเยาะผมแกล้งแบะปากซบลงกับอกบาง

"นายจะทำอะไรน้องฉัน"ผมมองไอ้หน้าหล่อที่เต้นกับเลเวลเมื่อครู่ พี่ชายพีทงั้นสิ

"ก็ไปถามน้องนายดูสิว่าพูดอะไรออกมา"ผมกัดฟันโบ๊ยไปทางพีท

"อะไรกันครับ ผมแค่บอกว่าพี่พีกับพี่เลเวลน่าจะเป็นแฟนกัน ก็แค่นั้น"

"นายโกหก!"ผมเถียง เลเวลกับพีมองผมกับพีทสลับกันไปมา เลเวลมองผมเหมือน
ไม่เชื่อว่าผมพูดจริง ผมสูดหายใจเข้าลึกๆกั้นอารมณ์น้อยใจไม่ให้แสดงออกมา

ห้ามหึงหวง ห้ามงี่เง่า ผมท่องมันไว้ในใจฉีกยิ้มออกมาให้ปกติที่สุด

"ผมไม่ได้โกหกนะครับ พี่เลเวลเชื่อผมนะ พี่พีผมพูดจริงนะ"พีทเถียงกลับ

"พี่อาจจะหูฝาดไปเอง เรากลับกันเถอะครับเลเวล"ผมพูดกับเลเวล พีเดินเข้าไปนั่ง
ข้างเลเวลก่อนโอบเอวบางหลวมๆ โซตัสมองนัยน์ตาขุ่น

"วันนี้พีขอไปส่งเวลได้มั้ยครับ พีทมันจะไปต่อกับเพื่อนคงกลับเช้า"เลเวลมองพี

"แล้วไง ยังไงเลเวลก็ต้องกลับกะพี่"ผมกระชากเลเวลลุกขึ้น พีทกอดเอวบางไว้
พีเองก็ยังไม่ยอมปล่อย

พี่น้องบ้านนี้มันมายุ่งอะไรกับเมียกูจังวะ ผมหันไปเขม่นจ้องหน้าพีทให้ปล่อย

"พี่กลับไปก่อนแล้วกันเดี๋ยวผมกับกะพี"เลเวลบอกเสียงเรียบ ผมกลืนน้ำลายลงคอ
ปล่อยมือบางให้เป็นอิสระ ต้องการแบบนี้ใช่มั้ย...

TBC.


....................................................

เฮ้ยยยย คือหลังจากนี้เลเวลเลือดเย็นมากอะ ไม่รู้ว่าเฮียโซจะอดทนได้ขนาดไหน

นี่แหละหนาไปทำเขาไว้เยอะ พี่น้องพีพีทก็ร้ายใช่เล่น 
สงครามประสาทมีแน่นอน เลเวลนางถือคติเสียทองเท่าหัวไม่ยอมเสียผัวให้ใคร นางร้ายอยู่ก็ใข่ว่าจะปล่อยเฮียให้ชะนีที่ไหน 

สปอยเยอะไปแล้วเนี่ย ตอนถัดไปมาดูพี่จินแกโหดบ้างดีกว่า ^0^

ผัวน้องซีนดุนะเออ แต่ความซวยก็เริ่มมา เมื่อเดอะกิ๊กของซีนเกิดโผล่มา

เฮ้ยยย >///< แค่นี้ก็น่วมแล้ว พวกแกจะโผล่มาทำม้ายยย ToT

+++++++++++

ไรท์เลม่อน
ช่วงนี้ไรท์รู้สึกนอยด์มากเลยกับแฟนคลับที่ลดๆเพิ่มๆ นี่ก็เรื่องแรกไม่รู้
จะออกมาเป็นยังไงอะเนอะ แต่เชื่อป่ะ ไรท์แค่คิดถึงคำพูดว่า รอนะค้า ติดตามๆ มาอัพไวๆน้า คือแบบ...แรงมางานมาอะ

ถ้าผิดพลาดยังไง รู้สึกอ่านแล้วงงๆก็บอกน้า ไรท์ยอมรับทุกความเห็น

^0^



















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

109 ความคิดเห็น

  1. #65 aunwinkung (@aunwinkung) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 21:35
    รอค่า
    #65
    0