นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

ไดอารี่บันทึกความเป็นมนุษย์

โดย oSolitaryo

ไดอารี่เล่มหนึ่งที่บันทึกเรื่องราวของฉันในสมัย'อดีตกาล'

ยอดวิวรวม

1

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


1

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 เม.ย. 64 / 02:00 น.
นิยาย ѹ֡

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เอ่อ...อะแฮ่ม งานเขียน(หรือพิมพ์)นี้ เป็นงานที่จัดทำขึ้นเพื่อส่งอาจารย์เท่านั้น--

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 เม.ย. 64 / 02:00


ไดอารี่บันทึก

ฉันกำลังนั่งเขียนนังสือเล่มหนึ่งซึ่งบอกเล่าถึงเรื่องราวในอดีตของตัวเองอยู่ ซึ่งดูเหมือนว่าฉันเองครั้งหนึ่งก็เคยเป็นลิงมาก่อนเหมือนกันสินะ ? 

ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้วฉันเคยเป็นลิงมาก่อน ใช่แล้ว ตอนนั้นฉันยังไม่รู้เรื่องอะไร มีสติสัมปชัญญะเพียงแค่ กิน นอน สืบพันธุ์เท่านั้น อาหารการกินก็พวกผลไม้ตามป่าที่ไปโหนเก็บมาได้แค่นั้น

หลายปีต่อมาเกิดเหตุการณ์ในคาดฝันขึ้น..อาหารที่อยู่เริ่มไม่เพียงพอ การเดิน 4 ขาเริ่มไร้ความหมาย ไม่สิ ไม่ใช่ไร้ความหมาย.. แต่มันไม่พอที่จะใช้มากกว่า ฉันจึงเริ่มที่จะยืน 2 ขาหลังและใช้ 2 ขาหน้าในการจับพวกกิ่งไม้ ผลไม้แทนแต่ก็นับว่ายากลำบากเอามากๆ ฉันล้มแล้วล้มอีก ตกต้นไม้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นแบบนี้อยู่เรื่อยๆ..

ฉันพอเริ่มยืน 2 ขาได้แล้วตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองกำลังกลายเป็นตัวอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่ลิงอีกต่อไป.. ฉันเลิกที่จะปีนต้นไม้บินล่อนไปมา ตอนนี้สิ่งที่อยากได้คืออาหารทีมากกว่าเดิม เพราะการยืน 2 ขาและการแบกของมันใช้พลังงานมากๆ แค่ผักผลไม้เริ่มไม่พอแล้ว..เอาจริงๆก็อยากได้ทีกักเก็บอาหารเหมือนกัน

เนื้อสัตว์นี่ก็รสชาติอร่อยเหมือนกันถึงแฮะ ถึงช่วงแรกๆจะยังไม่เปิดใจก็เถอะ แต่พอกินไปเรื่อยๆเนื้อสัตว์ก็อร่อยไม่เลวเลย ถึงพูดแบบนี้กับตัวเองจะเขินๆหน่อย แต่ฉันรู้สึกว่าตัวเองฉลาดขึ้น แข็งแรงขึ้นอย่างมาก เอาพวกหินมาทำเฉือนแร่เนื้อสัตว์ได้นี่ มีสิ่งมีชีวิตไหนที่คิดได้แบบนี้บ้างล่ะ !? ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจถูกแล้วที่เลิกเดิน 4 ขาและปีนต้นไม้

ตอนนี้ฉันกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉลาดที่สุดในโลก อืม..ละทิ้งความเป็นลิงไปแล้ว จากนี้ไปฉันจะเรียกตัวเองว่า’มนุษย์’ สมองของฉันปราชญ์เปรื่องสุดๆ สามารถสร้างอะไรที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้ให้ออกมาได้ ความสุขสบายเริ่มครอบงำฉัน ฉันเริ่มรู้สึกดีที่ไม่ต้องออกแรงเยอะ หรือถ้าเรียกตรงๆก็ขี้เกียจน่ะแหละ แต่ทำไงได้ก็คนมันฉลาดนี่นา มีสิ่งมีชีวิตไหนทำได้แบบนี้มั่งอาหารก็อร่อยได้กินทั้งเนื้อทั้งผัก เอาล่ะจากนี้ไปชีวิตของฉันต้องสบายขึ้นอีก อ๊ะ เหมือนจะลงพุงหน่อยๆแล้วแฮะ ... พอลงพุงแล้วร่างกายก็เริ่มขยับตัวลำบากนิดหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก

ทำไมฉันเริ่มขยับตัวไม่ได้ ? ทำไมฉันเขียนไดอารี่ไม่ได้อีกแล้ว ? ทำไม ทำไม ทำไม! เชื้อโรคเรื้อรังหรอ ? โรค NCDs กำลังครอบงำฉันหรอ ?  ฉันเริ่มจำอะไรไม่ได้แล้ว ไม่ได้การละ  ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันต้องรีบเขียนไดอารี่นี้ให้จบก่อนที่ฉันจะลืมทุกอย่าง !!

แต่ร่างกายของฉันก็ไม่ขยับอีกแล้ว..

ผลงานอื่นๆ ของ oSolitaryo

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น