คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เรือนกามเทพ ( เมื่อคำสัญญาข้ามกาลเวลา บันดาลรักประดับใจ )

ตอนที่ 1 : บทที่ ๑.๑


     อัพเดท 19 ก.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ข้ามเวลา, ข้ามภพ, ทหารอากาศ, นักบิน, เขมปัณณ์
ผู้แต่ง : เขมปัณณ์/ฮุ่ยหลง/เขมธัช ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เขมปัณณ์/ฮุ่ยหลง/เขมธัช
My.iD: https://my.dek-d.com/o-iambear
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 1 Overall : 1,685
6 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 10 คน ]

[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เรือนกามเทพ ( เมื่อคำสัญญาข้ามกาลเวลา บันดาลรักประดับใจ ) ตอนที่ 1 : บทที่ ๑.๑ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 254 , โพส : 3 , Rating : 100% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

 

              

 

     

                 บทที่ ๑

 

            ปกติหลังเลิกงานศรีศุภางค์มักอยู่เคลียร์เอกสารจิปาถะทั่วไป และวันนี้มีงานจากฝ่ายขายเข้ามาส่งตรงมาถึงฝ่ายออกแบบ เป็นซุ้มประตูเรือนไม้สมัยก่อน แถมเจ้าแม่งานด่วนยังเจาะจงให้หล่อนรับผิดชอบด้วย เธอขีดปากกาสีแดงแปร๊ดเน้นวันส่งงานเสร็จสรรพ เมื่อเคาะระยะเวลาทำงานแล้วมีเวลาไม่ถึงอาทิตย์  แต่ติดตรงที่หญิงสาวต้องลาไปเยี่ยมญาติผู้ใหญ่หลายวัน ดังนั้นจึงรีบเคลียร์งานให้ได้มากที่สุด

 

            ศรีศุภางค์นำแบบไปถ่ายสำเนา  เพราะอีกส่วนต้องส่งให้ทีมงานช่วยถอดราคา ขณะที่รอคิวถ่ายเอกสารก็เปิดแบบดูไปพลางๆ  ปกติงานที่รับมาจะเขียนผ่านโปรแกรม แต่ลูกค้ารายนี้สเก็ตซ์ด้วยมือ  มองปราดเดียวก็รู้ว่าคนเขียนมีฝีมือ และใส่ใจรายละเอียดมาก  มีรูปขยายและคำอธิบายย่อๆ ให้เข้าใจง่าย  ผิดแต่เป็นภาษาอังกฤษซึ่งหล่อนไม่ค่อยถนัด จึงเปิดผ่านๆ กระทั่งไปถึงหน้าสุดท้าย  หล่อนสะสุดตาตรงมุมหัวกระดาษด้านขวามือ  มีชื่อที่อยู่ลูกค้าพร้อมเบอร์โทรติดต่อ

 

            ตัวอักษรเหล่านั้นเป็นภาษาไทย  เขียนตัวโตอยู่สักหน่อย ทั้งยังลงน้ำหนักมาก เหมือนเด็กหัดคัดลายมือ แต่ดูแล้วน่ารักดี  ทว่าสิ่งที่น่าสนใจคือ ชื่อของเขา คุณจอห์น...

 

            แวบหนึ่งหญิงสาวคุ้นเคยลายมืออย่างประหลาด  พลอยให้คิดเล่นๆ ว่าสมัยนี้ยังจะหาผู้ชายลายมือ สวยๆ ได้ที่ไหน แถมเขายังชื่อฝรั่งจ๋าเสียด้วย    

 

            พอถ่ายเอกสารเรียบร้อยจึงเดินกลับมานั่งโต๊ะตั้งใจทำงาน แต่ไม่ทันได้หยิบจับอะไร เพื่อนสาวในแผนกก็ฉุดไปแต่งตัว แต่งหน้า  เย็นนี้มีงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดให้หล่อนที่ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริษัทนัก

 

 

            หลังจากเซ็ทผมสั้นให้ดูเก๋ไก๋ แต่งหน้าอ่อนๆ เข้ากับบุคลิกสาวเท่มั่นใจ ศรีศุภางค์ก็กลับมานั่งดูแบบต่อ  แต่จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อตัว  ด้วยกระหวัดใจถึงคุณย่าที่ต่างจังหวัด
 

            นั่งเหม่อคิดอยู่ประเดี๋ยว ฝ่ายวิศวกรรมทั้งหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ ต่างส่งเสียงร้องเพลงจังหวะสามช่า  เพราะได้รับการยืนยันแล้วว่า เย็นนี้จะได้ทานอาหารญี่ปุ่นเป็นลาภปาก
 

            ขอให้เจ้าภาพจงเจริญ...คิดทองให้ได้ทอง คิดเงินให้ได้เงิน...
 

            เสียงทุ้มๆ ออกแนวทะลึ่งตึงตังพร้อมเคาะโต๊ะแทนเสียงกลอง สร้างรอยยิ้มให้คนเดินผ่านไปมา ร้องจบก็หันมาโค้งพร้อมกับเป่าปากปี๊ดปิ้วให้ศรีศุภางค์ ที่ได้ออกไปรวมกลุ่มกันเพราะมีสปอนเซอร์ออกทุนให้ โดยที่เจ้าของงานวันเกิดไม่ต้องควักสักแดงเดียว
 

            “เอ้านี่ของขวัญจากเจ้ปี...เลิศไหมละข้าวหอม” รัมภาเพื่อนในที่ทำงานส่งกล่องของขวัญผูกโบน่ารักจากปรียานุชผู้จัดการฯ ให้ศรีศุภางค์หรือ ข้าวหอม
 

            “หอมย้ำแล้วย้ำอีกว่าไม่รับของขวัญนี่นา...เอามาให้เปลืองเงินอีกทำไมเนี่ย”  สำหรับคนที่สนิทกันหญิงสาวจะติดเรียกแทนตัวว่า หอมฟังแล้วรื่นหู แต่ผิดกับท่าทางห้าวนิดๆ ของหล่อน
 

            “ใสเจีย เสียใจยะ มันเป็นธรรมเนียมของที่นี่ เจ้ปีชอบจัดเต็มสำหรับเด็กใหม่ทุกคน แถมวันเกิดข้าวหอม ตรงกับวันโบนัสออกด้วย ช่วยไม่ได้หรอกนะที่เงินจะ สะพัดขนาดนี้” รัมภาปรายตาไปทางหนุ่มหนุ่มคนหนึ่ง เขายืนเด๋อด๋า เตรียมเอาของขวัญมามอบให้ศรีศุภางค์เช่นกัน 
 

            “ขอบอกสุภาพบุรุษ และสาวห้าวทุกคนเลยนะจ๊ะ  อยากมอบของขวัญให้คุณข้าวหอม ก็มอบไปแต่อย่าหวังว่ามันจะเป็นสื่อรักแทนใจ ให้ได้กิ๊กกั๊กกันในอนาคต...คนนี้ที่บ้านดิฉันจองแล้วจ้า” รัมภาประกาศเสียงดัง หนุ่มหลายคนเลยแสดงอาการคอตก  สองจิตสองใจ  เริ่มเสียดายของขวัญในมือที่จะมอบให้ศรีศุภางค์
 

            “พูดน่าเกลียดจังภา ...คนอื่นจะคิดกับหอมยังไง” ศรีศุภางค์ย่นจมูก พยายามหลบหน้าไม่มองไปทางหนุ่มคนนั้น
 

            “น่าเกลียดตรงไหน ตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม  มันดีที่สุดแล้ว อย่าไปให้ความหวังคนอื่นเลย สำหรับข้าวหอม ต้องคู่กับพี่ตินของภาเท่านั้น เข้าใจ” รัมภาเอ่ยถึงกฤตินลูกพี่ลูกน้องเธอ  และเป็นน้องชายของปรียานุชด้วย
 

            ศรีศุภางค์หน้ามุ่ยทันที  ไม่ชอบให้ใครมาจับคู่  แต่ก็ไม่อยากทำลายมิตรภาพดีๆ จากรัมภาเลยหาเรื่องอื่นคุยเสีย
 

            “ เอ ตั้งแต่บ่ายแล้ว หอมไม่เห็นคุณปีเลย”
 

            “อูย...เจ้ปีออกไปทำผมตั้งแต่เที่ยง สงสัยตอนนี้คง รออยู่ที่ร้านมั้ง  ครั้งนี้ได้กินอาหารญี่ปุ่นด้วย ใจป้ำจริงๆ” รัมภาเอ่ยไปก็ยิ้มไป แต่สำหรับศรีศุภางค์ยังมีความเชื่อว่า ของฟรีไม่มีในโลก เลยเกิดความเกรงใจ ทั้งระแวงไม่น้อย สำหรับคนที่ถูกทำลายความเชื่อใจตั้งแต่เด็กจนเป็นปมปัญหาชีวิต คงเป็นเรื่องยากที่จะทำให้ศรีศุภางค์มองโลกสวยใสแบบคนอื่น
 

            “หอมเกรงใจคุณปียังไงไม่รู้ แล้วพี่ๆ หัวหน้าแผนกอีกลงขันออกตังค์เลี้ยงตั้งหลายบาท...”  ศรีศุภางค์ยิ้มแหย  หล่อนรู้จักนิสัยใจคอปรียานุชพอสมควร เธอมีอารมณ์ศิลปินสูง บางครั้งดูล้นๆ  ด้วยการแต่งกายนิยมแบบไทยแท้  และมันค่อนข้างจะมากไปนิด   
 

            บริษัทนี้เป็นของปรียานุชกับสามี  และอำนาจเด็ดขาดฝ่ายชายยกให้ปรียานุชตัดสินใจเพียงผู้เดียว ถึงจะขึ้นชื่อว่าใจดี แต่ไม่มีใครกล้าขัดใจหรือขัดคำสั่ง เพราะในบริษัทแห่งนี้เธอมีอำนาจชี้เป็นชี้ตายทุกชีวิต

 

 

            รัมภาทำเป็นถอนหายใจเฮือกใหญ่ ออกแนวประชดอย่างน่ารัก เอ่ยอย่างมีเลศนัยว่า

 

             “เกรงใจอะไร้...อีกหน่อยเดียวก็เป็นคนกันเองแล้ว!” รัมภายิ้มกว้าง ด้วยเป็นสาวหมวยตาชั้นเดียวยิ้มทีไร เลยแทบมองไม่เห็นลูกนัยน์ตา
 

            “อะไรนะ!” ศรีศุภางค์ร้องเสียงดัง ตงิดใจลึกๆ ว่าต้องมีอะไรมากกว่านี้ รัมภาเป็นญาติปรียานุชและทั้งคู่พยายามจับคู่หล่อนกับกฤตินมาหลายเดือนแล้ว
 

            “ถามจริงๆ เถอะ ที่จะเลี้ยงบุฟเฟ่ต์เนี่ย คงไม่ใช่แผนของคุณตินหรอกนะ” ศรีศุภางค์หยั่งเชิงถามออกไป
 

            “ผงแผนอะไร คิดมากนา...” รัมภาโบกไม้โบกมือ ทำท่าปฏิเสธ สีหน้าดูตื่นๆ พิกล พอเห็นอีกฝ่ายตั้งท่าจะสืบสาวราวเรื่อง เลยหาทางออกด้วยการหันไปส่องกระจกเติมความงามเสีย
 

            ศรีศุภางค์เห็นเพื่อนออกอาการหลุกหลิก เลยเข้าใจอะไรง่ายขึ้น  หลายวันมาแล้วกฤตินเพียรส่งดอกไม้มาให้ คอยเป็นสารถี ขับรถรับส่งทั้งเช้าและเย็น  แต่หล่อนหาวิธีปฏิเสธอย่างบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่นเรื่อยมา เพราะเริ่มมองเห็นว่า สิ่งที่เขาแสดงออก เหมือนจงใจรวบรัดให้หล่อนเป็นแฟนเขา ทั้งที่ในความจริงเพิ่งจะรู้จักกันไม่ถึงปีด้วยซ้ำ
 

             ก่อนหน้านี้ด้วยแรงยุของปรียานุชบวกกับรัมภา ซึ่งต่างเป็นสาวโสด  ศรีศุภางค์จึงรู้จักกฤติน  แต่ยังไม่เคยมีเดทหวานๆ แบบสองต่อสอง ส่วนมากที่พบปะพูดคุยกันล้วนเกี่ยวข้องกับงานทั้งสิ้น
 

            กฤตินเปิดบริษัทออกแบบและรับเหมาก่อสร้าง ลูกค้าของเขากลายมาเป็นลูกค้าประจำของบริษัทหลายราย ดังนั้นระหว่างเขากับหล่อนจึงสนิทกันได้ไม่ยาก กระทั่งเมื่อสองเดือนก่อนหล่อนมีความคิดอยากจะลาออกเพราะต้องการไปดูแลคุณย่าที่ต่างจังหวัด  จดหมายลาออกส่งไปให้ปรียานุช แต่ถูกสกัดดาวรุ่งโดยรัมภา และถึงมือกฤตินในเวลาต่อมา
 

            จวบจนวันนี้จดหมายยังไม่มีการเซนต์อนุมัติ และปรียานุชยังเรียกหล่อนไปคุยเรื่องปรับเงินเดือน เสนอให้ทำงานแบบฟรีเลนซ์ด้วย
 

            เมื่อรู้ว่าอาจจะเสียศรีศุภางค์ไป กฤตินเลยรุกหนัก  ถึงขั้นสร้างความอึดใจให้หญิงสาว

            ชายหนุ่มเปิดเผยความรู้สึกอย่างชัดแจ้ง  ส่วนหล่อนก็พยายามเลี่ยงไมตรีนั้น แต่เขาไม่ยอมแพ้ อาศัยลูกตื้อ พร้อมกับเล่นบทพ่อบุญทุ้มจนใครต่อใครคิดว่าปลายปีนี้คงมีข่าวดีแน่ๆ

 

 

            หญิงสาวเปิดโทรศัพท์ดูรายการโทรเข้านอกจากมารดา ยังมีสายจากตั้งปณิธานบุตรบุญธรรมของบิดา  เขาโทรมาแจ้งข่าวถึงอาการป่วยของคุณย่าแววฟ้า ช่วงชลธี

 

            ผมอยากให้พี่ข้าวหอมขึ้นมาเสียคืนนี้เลย...อาการคุณย่าน่าเป็นห่วงมาก บอกตามตรง ผมสังหรณ์ใจแปลกๆ...น้ำเสียงจากปลายสายทำให้ หญิงสาวคาดการณ์ไปต่างๆ นาๆ แม้จะอยู่ห่างจากคุณย่าแต่รับรู้ความเป็นไป ผ่านน้องชายคนนี้ตลอด

 

            ศรีศุภางค์หวนคิดถึงภาพเก่าๆ ที่เรือนหลังใหญ่ ภาพบิดาซึ่งมองหล่อนกับมารดาด้วยความคลางแคลงและสงสัย  ในอดีตหล่อนกับมารดาด้วยถูกกล่าวว่าสารพัดเรื่องจากบรรดาคุณป้า  ใส่ร้ายป้ายสีโยนความผิดให้

 

            เอ อาทิตย์ก่อนที่ลงมากรุงเทพฯ ตั้งบอกพี่ว่าพาคุณย่าออกมาเดินเล่นที่สวนไม่ใช่เหรอ...แล้วทำไมอาการทรุดลงอีกศรีศุภางค์ถามด้วยความสงสัย

 

            เฮ้อ...ก็เพราะเรื่องนี้ละผมพาคุณย่าไปเดินเล่นที่สวน แต่พวกคุณป้าๆ นะสิ มาจ๊ะเอ๋ พอดี แล้วก็หลุดปากพูดถึงเรือนหลังเล็กให้ท่านได้ยิน คราวนี้เลยเป็นเรื่อง บทคุณย่าจะจำอะไรได้ก็เล่ายาวเหยียด ท่านพูดถึงเรื่องคุณพ่อกับพี่ข้าวหอม พอผมจะบอกคุณย่า  ทั้งคุณป้า และลูกหลานเค้าพากันใส่ยับ แต่ละเรื่องหาดีไม่ได้เลย...

 

            ศรีศุภางค์ได้ฟังแล้วเป็นเดือดเป็นแค้นจัด ถึงตั้งปณิธานไม่ได้เล่ารายละเอียดทั้งหมด แต่หล่อนรู้สึกเหมือนอยู่ร่วมเหตุการณ์ ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลใดคุณป้าแต่ละคนถึงได้จงเกลียดจงชังหล่อนกับมารดานัก

 

            ...พี่ข้าวหอมคงนึกออก พอมีคนจุดไฟบุ๊ป มันเลยท่วมลามทุ่ง คุณย่าโกรธขึ้นมา คราวนี้ถึงกับช็อกเลย จากนั้นท่านก็เพ้อหา คุณพ่อ กับพี่ข้าวหอม...

 

            โธ่...คุณย่า...แล้วตอนนี้อาการท่านเป็นอย่างไรบ้าง

 

            หมอให้ท่านกลับมาพักผ่อนที่บ้านได้ แต่ไม่รู้ว่า อาการจะทรุดลงอีกหรือเปล่า ผมเลยจ้างพยาบาลมาดูแลเป็นพิเศษ

 

            แล้วพวกคุณป้าๆ ยังแวะเวียนมาอีกหรือเปล่า

 

            หัวบันไดบ้านไม่แห้งเลยล่ะ ขนมาเพียบ บอกตามตรง ตั้งมาอยู่บ้านหลังนี้ บางคนผมเพิ่งจะเคยเห็นหน้าก็ตอนนี้

 

            เป็นอย่างนี้  ตั้งยังอยากให้พี่ไปเอาคอขึ้นเขียงให้คุณป้าๆ สับหรือไงศรีศุภางค์นึกกลัว และเกลียดคำกล่าวหาบ้าบอพวกนั้น

 

            ‘…พี่ข้าวหอมฟังผมนะ พี่เป็นลูกคุณพ่อ เป็นหลานย่า  มีสิทธิขาดในบ้านหลังนี้มากกว่าผมเสียอีก ถึงคอพี่จะขาด ผมคนนี้ละจะช่วยต่อให้  พี่ข้าวหอมต้องมาทวงสิทธิในส่วนที่เป็นของพี่  ผมมันแค่ลูกบุญธรรม ไม่มีใครเขาเห็นหัวหรอก!’ ปลายสายเสียงขุ่น

 

            ...ตั้งพี่ไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ ขอโทษด้วย

 

            ฟังผมให้ดีนะ พี่ต้องรีบกลับมา ก่อนที่ผมจะตัดสินใจทำอะไรบ้าๆ เสียก่อน พี่รักคุณย่า และคุณย่าก็รักพี่มาก อย่าให้ท่านรอเก้อ  ผมพูดได้แค่นี้ละ...

 

            พี่รักคุณย่ามาก ถึงจะอยู่ห่างกัน แต่พี่ระลึกถึงท่านเสมอ แต่ตั้งแน่ใจนะว่า ถ้าพี่กลับไปที่นั่นอีกจะไม่มีใครมาชี้หน้าด่าพี่ ว่าเป็นลูกชู้!

 

            ...ยังเก็บเรื่องนี้มาคิดอีก ตอนนี้เราควรคิดถึงเรื่องคุณย่ามากกว่า ผมอยากให้พี่มาไวๆ ฝ่ายคุณป้าเขาทำท่าเหมือนจะเข้ามาตะครุบจัดการมรดกเสียเอง...ตั้งปณิธานเอ่ยอย่างร้อนใจ มรดกของคุณย่าแววฟ้าในส่วนที่จะตกทอดถึงคุณเจตน์บิดาผู้ล่วงลับไปของศรีศุภางค์ไม่ใช่น้อยๆ เลย


 

           

            คุณย่าแววฟ้า คือญาติผู้ใหญ่คนเดียวที่หล่อนเคารพรัก   ขณะนี้ตั้งปณิธานบุตรบุญธรรมของบิดาดูแลท่านอยู่พร้อมกับคนเก่าคนแก่ในบ้านอีกหลายคน  และเขามีความคิดอยากให้ลูกหลานที่สืบเชื้อสายโดยตรงไปใกล้ชิดท่าน

 

            ถึงหลายปีก่อน คุณย่าจะมีอาการหลงๆ ลืมๆ  แต่หากมีเรื่องสะกิดใจ ท่านก็จดจำบางสิ่งได้ดี โดยเฉพาะสิ่งที่ยังฝังใจถึงภาพอดีตสมัยที่ศรีศุภางค์กับมารดาอาศัยอยู่ที่นั่น ก่อนที่บิดาจะเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน

 

            กระนั้นหญิงสาวยังอิดออดบอกให้ตั้งปณิธานรอเสมอมา สาเหตุที่ต้องออกจากเรือนคุณย่าไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก   

 

            ปัญหาในครอบครัวค่อนข้างจะยุ่งเหยิงและซับซ้อน  หล่อนจึงเป็นทายาทของตระกูลช่วงชลธีซึ่งถูกลืม  กระนั้นใจยังโหวงเหวง อยากไปเยี่ยมคุณย่าแต่ติดอยู่ว่า ฝ่ายลูกหลานฝั่งคุณป้าจะต้อนรับหล่อนหรือไม่


 

            มารดาหล่อนถูกใส่ร้ายว่า คบชู้  และขโมยของในบ้านออกมาขาย  เรื่องนี้สร้างบาดแผลในใจให้หญิงสาวเป็นอย่างมาก แม้ล่วงมาเกือบยี่สิบปี แต่ทุกครั้งที่คิดก็เหมือนตราบาปไม่มีวันลบล้างความผิดได้

 

ศรีศุภางค์ยังจำ สีหน้าและแววตาของบิดาในยามนั้นได้  ดวงหน้าท่านไม่ได้โกรธแค้น หรือชิงชัง หากเศร้าสร้อยเปี่ยมด้วยความผิดหวังร้าวลึก  ส่วนมารดานั้นเอาแต่เก็บความรู้สึกเงียบๆ ไม่ยอมแก้ตัว ราวกับว่าข้อกล่าวหาทั้งหมดทั้งมวลที่คุณป้าๆ สร้างขึ้น เป็นความจริง!

 

 



 

 











 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เรือนกามเทพ ( เมื่อคำสัญญาข้ามกาลเวลา บันดาลรักประดับใจ ) ตอนที่ 1 : บทที่ ๑.๑ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 254 , โพส : 3 , Rating : 100% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 3 : ความคิดเห็นที่ 5
แต่งได้ดีอย่างกะมืออาชีพ
Name : คนเมือง [ IP : 223.205.55.173 ]

วันที่: 5 กรกฎาคม 2557 / 15:56
# 2 : ความคิดเห็นที่ 2
น่าติดตามมากๆค่ะ :)
Name : Bowy [ IP : 125.27.125.223 ]

วันที่: 15 กันยายน 2555 / 17:39
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1
คิดถึง เขมปัณณ์ อ่านเรื่องนี้ก่อนนะครับ ( ตั้งใจเขียนเป้นพิเศษ )
PS.  เป็นนักเขียนนั้นไม่ยากแต่เป็นคนเขียนหนังสือให้คนอ่านแล้วสร้างคุณค่าในใจเขานี่สิยากยิ่งเสียกว่า
Name : o-iambear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ o-iambear [ IP : 49.48.153.39 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กันยายน 2555 / 12:45
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android