สืบรักข้ามภพ (E-BOOK)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 67,966 Views

  • 131 Comments

  • 1,572 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,201

    Overall
    67,966

ตอนที่ 94 : ภาค 2 บทที่ 27 (โลกคู่ขนาน ต่อ 3 )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    12 ม.ค. 62




ช่างม่านยิ้มน้อยๆ แล้วเอ่ยต่อ โลกมนุษย์มีหลายสิ่งที่เกินกว่าเราจะคาดคิด และความลับนี้มีแต่สวรรค์ที่ล่วงรู้

 

       แสงจากโคมไฟข้างนอกสร้างความประหลาดใจต่อฉีหยางซิ่ว  และเสียงเพรียกหาที่ดังขึ้น ทำให้หัวคิ้วเข้มๆ ที่พาดเฉียงของฉีหยางซิ่วดูยุ่งเหยิงกว่าปกติ

       ชายหนุ่มลุกขึ้นและก้าวออกจากโลงไม้ ยามนี้เขาไม่อยากเชื่อว่าเฟิงป๋อจะปล่อยให้คนนอกเข้ามาเพ่นพ่านที่นี่ คิดแล้วก็นึกตำหนิอีกฝ่าย

       ข้าคิดว่าเจ้าไม่ควรมาอยู่ที่นี่ฉีหยางซิ่วเตือนคนที่อยู่ด้านนอก

       ไฉนท่านถึงกล่าววาจาเหินห่างข้าเช่นนี้ กี่ทิวาและราตรีแล้วที่ท่านไม่เรียกหาข้า และเอาแต่อยู่กับนางโจรอัปลักษณ์นั่นหญิงสาวที่อยู่ด้านนอกต่อว่าเสียงสั่นเครือ

       หงเซ่อคือภรรยาของข้า และนางกำลังตั้งครรภ์

       ตะ แต่ท่านลั่นวาจาว่าต้องการหย่าขาดจากนาง!หญิงสาวโต้กลับ

       เป็นเพียงความคิดโง่เขลาของข้า ที่อยากให้หงเซ่อปลอดภัยเขากล่าวด้วยใจจริง เพราะชีวิตนี้มิอาจตัดขาดจากหงเซ่อ

       คุณชาย...ท่านกล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าตั้งความหวังว่าเราจะได้ครองคู่กันหญิงสาวทุบบานประตูอีกหลายหนก่อนจะยวบตัวลงไปนั่งบนพื้น

       เหตุใดท่านถึงไม่นำพาต่อข้า ชีวิตของเพ่ยเพ่ยจะรอดพ้นจากปีศาจร้ายหรือไม่ ท่านยังทำใจเย็นอยู่ได้เช่นไรหญิงสาวคร่ำครวญหนัก

       เจ้ามาที่นี่เพราะเหตุใด ไม่รู้หรือว่าเป็นสถานที่หวงห้ามฉีหยางซิ่วจำเป็นต้องใจแข็ง

       ข้ารู้ แต่ที่เสี่ยงชีวิตออกมาหาคุณชาย เพราะข้ากลัวว่าจะตายโดยไม่ทันได้พบหน้าท่านนางว่าแล้วก็พยายามทุบบานประตูหวังจะเข้าไปด้านในให้ได้

       ใครจะทำร้ายเจ้าได้เพ่ยเพ่ย อย่าได้คิดเช่นนั้น

       หลายวันที่ผ่านมา คุณชายคงไม่รู้ข้าเป็นโรคประหลาดแสนน่าเกลียดน่ากลัว และมันเกิดขึ้นจากปีศาจที่ออกอาละวาดทำร้ายคนที่เป็นแบบให้ท่านวาดรูป!

       เฮ้อ ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่ามันไม่ใช่ความจริง เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นไร ข้ากำลังสืบค้นอยู่เขาว่าแล้วก็ต้องใจอ่อนยอมเปิดประตู ด้วยด้านนอกอากาศค่อนข้างเย็นเกรงว่านางจะไม่สบาย

       ฉีหยางซิ่วมองหานางรับใช้ของเพ่ยเพ่ย แต่ไม่พบ เขาไม่เห็นแม้กระทั่งเงาคนติดตามรักษาความปลอดภัยให้นาง

       เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่แต่เพียงลำพัง

       นางยิ้มน้อยๆ ก่อนใช้มือข้างหนึ่งเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

       ข้าเพียงแค่อยากอยู่กับท่านสองต่อสอง เพียงแค่นี้คือสิ่งที่ใจโหยหา  นางว่าพร้อมมองชายรูปงามด้วยความลุ่มหลง

       เจ้าช่างไม่ห่วงความปลอดภัยของตนชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม พลางมองเพ่ยเพ่ยด้วยความสงสัย มีบางสิ่งที่เหมือนไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริง

ของนาง แต่สิ่งนั้นคืออะไรเขายังหาไม่พบ

       ชีวิตข้าจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร คุณชายเคยสนใจหรือ ข้ามันช่างด้อยค่านางว่าแล้วก็ร้องห่มร้องไห้หนัก ผิดวิสัยคนเข้มแข็ง

       เจ้าทำให้ข้าเป็นกังวล สิ่งใดทำให้เจ้าเปลี่ยนไปเช่นนี้เพ่ยเพ่ยเขาพยายามรักษาระยะห่างด้วยเห็นว่านางพยายามโผเข้ามากอด

       ฮึ ข้ามิเคยเปลี่ยนใจ แต่เป็นคุณชายต่างหากนางประท้วง

       เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่เพ่ยเพ่ย!เขากัดฟันกรอด อยากรู้ความต้องการในจิตใจอีกฝ่าย

       สิ่งเดียวที่ข้าต้องการคือ ความรักจากคุณชาย ท่านลืมไปแล้วหรือว่าเรารักกันมากแค่ไหนนางว่าอย่างไม่กระดากปาก ก่อนที่ร่างอวบทรงเสน่ห์จะพุ่งเข้าหาเขา แล้วเริ่มปลุกปล้ำฉีหยางซิ่ว เนื้อตัวนางที่เคยหอมน่าสัมผัส บัดนี้มีกลิ่นประหลาด กลิ่นนั้นคล้ายกลิ่นคาวของเลือด!

       จะ เจ้า ไม่สบายหรือเปล่าเขาไม่ได้ผละหนีจากนางในทันที แต่พยายามพิศทั่วทั้งร่างด้วยความฉงน

       ข้าใกล้จะตายแล้ว อีกทั้งวาดกลัวปีศาจจับใจ”

       พูดจาเพ้อเจ้อ เจ้าบ้านตระกูลซือมีบริวารนับร้อยชีวิต เงินทองนั้นมากโข หากเจ้าไม่สบายเหตุใดถึงไม่หาหมอเทวดามารักษา

       หมอที่จะรักษาข้าได้ คงมีแต่ท่าน ท่านคนเดียวเท่านั้นคุณชาย

       ฉีหยางซิ่วไม่เข้าใจสิ่งที่เพ่ยเพ่ยกำลังสื่อสาร นางคล้ายคนถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิง ดวงตามีแสงสีมืดดำฉายโชน และกลิ่นชั่วร้ายที่เหม็นเอียนๆ จากร่างกายนางกระตุ้นหนอนพิษในร่างกายเขาให้เคลื่อนไหว

       ยามนั้น ชายหนุ่มแทบจะยืนไม่ไหว ร่างกายสะบัดร้อนสะบัดหนาว อาการเช่นนี้หายไปชั่วระยะเวลาหนึ่งแล้ว และตอนนี้กำลังถูกกระตุนอย่างหนักจากสตรีตรงหน้า 

       เจ้าควรกลับไปเสียเถอะ ข้ามีภาระต้องกระทำ

       เขาว่าเสียงห้วนกระด้าง และพยายามแกะมือนางออก แต่เหมือนเพ่ยเพ่ยจะกอดรัดเขาแน่นขึ้น

       ไม่! ข้าบอกแล้วอย่างไร คุณชายคือผู้เยียวยาข้า ท่านรับปากได้ไหมว่าจะทำให้ข้าหายจากความตื่นกลัวนี้

       เพ่ยเพ่ยควบคุมสติตนเองไม่ได้ นางซุกไซ้จมูกกับแผงหน้าอกเขา ราวกับสูดดมหาบางสิ่ง จากนั้นอีกมือก็วุ่นวายกับการแกะผ้าผูกเอวฉีหยางซิ่ว

       เจ้าทำเช่นนี้มิได้ นี่มันศาลบรรพชนตระกูลฉี หากเจ้ายังไม่หยุดมือ ข้าคงต้องไล่เจ้าออกจากที่นี่

       ไล่ข้าอย่างนั้นหรือ คุณชายจะไล่คนที่ทำทุกอย่างเพื่อท่านให้ไปตายในมือปีศาจร้ายมิได้ ทั้งชีวิตนี้ข้ามีท่านเท่านั้นที่เข้าใจนางกล่าวด้วยความคลุ้มคลั่ง

       ข้าใคร่รู้ เจ้าถูกมอมยาหรือไม่ฉีหยางซิ่วตระหนักถึงความผิดปกติของเพ่ยเพ่ย

       หญิงสาวสยายยิ้มกว้าง ก่อนหัวเราะเสียงแหลมสูง

       คุณชายรู้ได้อย่างไร และตอนนี้สิ่งเดียวที่จะรักษาข้าได้ก็คือ... หนอนร้ายที่อยู่ในตัวท่านอย่างไรละเจ้าคะ

       นางว่าแล้วก็ล้วงปักเข็มพิษในมือใส่ต้นคอฉีหยางซิ่วอย่างว่องไว ราวกับไม่ใช่เพ่ยเพ่ยที่เขารู้จัก



      
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น