สืบรักข้ามภพ (พรีออร์เดอร์!!!)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 71,311 Views

  • 133 Comments

  • 1,609 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    697

    Overall
    71,311

ตอนที่ 8 : ผู้ชายกินเมีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    28 ส.ค. 61


ผู้ชายกินเมีย

      

 

ชายวัยกลางคนตกตะลึงกับสิ่งที่เขาพบ เวลานี้ต้องติดต่อสาวอวบอย่างเร่งด่วน เพราะหล่อนคือทางออกเดียวในเรื่องนี้ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะปิดเครื่องหนี ประตูเดียวที่จะทำให้เขารอดพ้นสถานการณ์สยองเกล้าจึงถูกปิดตาย

       ร่างผอมสูงนั่งกอดเข่าแผ่นหลังชิดกับตู้เก็บของใต้โต๊ะทำอาหาร เขาหนาวสั่นประหนึ่งกำลังจับไข้ เสียงห่าฝนข้างนอกยังดังไม่หยุด ในบางครั้งฟังแล้วเหมือนเสียงหัวเราะจากผีร้าย

       เขายกมือปิดหู ไม่อยากรับรู้สิ่งใด แต่เสียงแปลกๆ ชวนหลอนยังแทรกพายุด้านนอกมาให้ได้ยิน

       มันดังแกรกกราก และตามด้วยเสียงตุบๆ ก่อนจะมีเสียงกรีดร้องแหลมเล็ก

       เหตุการณ์ทั้งหมดจะไม่มีวันเกิดขึ้น หากเขาไม่หลงคารมเจ้าของบริษัทวีพีรักคุณเท่าฟ้า...วีรินทร์

       ผู้หญิงหุ่นอวบอัดจอมปลิ้นปล้อน หล่อนมีดวงหน้าจิ้มลิ้ม หน้าอกไซส์มหึมา เห็นแล้วก็อยากฉุดขึ้นเตียง แต่ในความเป็นจริง หล่อนคือนางมารจิ้งจอก หลอกล่อจนเขาเห็นดีเห็นงามไปด้วย สุดท้ายจึงทุ่มเงินก้อนสุดท้ายที่เก็บหอมรอมริบมานาน ซื้อบ้านหลังเก่ากลางป่าใกล้ทะเลสาบบัวแดงซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวชื่อดัง ทั้งหมดจะไม่มีปัญหาใด หากบ้านหลังนี้จะไม่มีสิ่งลึกลับซ่อนอยู่

 

       หลายเดือนก่อน

       “สบายใจได้ค่ะ แก้มอุ่นจะดูแลคุณมานพเป็นอย่างดี แล้วเชื่อไหมคะ บ้านหลังนี้มีคนถามเยอะมาก แต่พอคุณมานพตัดสินใจบอกแก้มอุ่นว่าอยากได้ แก้มอุ่นก็แคนเซิลทุกเจ้า ไม่ว่าจะเป็นอดีตรองผู้ว่าฯ คุณนายเจ้าของห้างใหญ่ในเมืองนี้ ดูสิคะ แก้มอุ่นยอมขัดใจทุกคนเพื่อคุณมานพเลยนะคะ” วีรินทร์ว่าอย่างฉอเลาะ หล่อนคือเจ้าของบริษัทให้เช่าและขายบ้านพร้อมที่ดิน ซึ่งเขาไปพบที่บูธในห้างสรรพสินค้า ตอนแรกเขาบอกปัดไม่ใส่ใจ แต่วีรินทร์เพียรโทร.มาง้อ พอง้อหนักเข้า ชายวัยกลางคนก็ใจอ่อนจนยอมให้หล่อนพามาดูบ้านกลางป่าหลังนี้

       “มันไม่ดูเก่าไปหน่อยหรือคุณแก้มอุ่น” มานพบอกตามสภาพที่เห็น ถึงแม้จะมีการปรับปรุงทาสีใหม่ และซ่อมแซมหลายส่วนให้ดูดี กระนั้นกลิ่นไม้เก่า และภาพหมองๆ ของสถานที่ก็ทำให้เขาอดขนลุกมิได้ ถึงจะเป็นคนชอบบรรยากาศเงียบสงบก็ตามที

       “เก่าอะไรกันคะ แบบนี้ละสวย และคลาสสิกมาก ก็คุณมานพบอกอยากได้บ้านไม้ครึ่งปูน และเจ้าของบ้านหลังนี้มีเชื้อเจ้าขุนมูลนายเก่าด้วยนะคะ” หล่อนศึกษาประวัติสมใจ และสามีของนางมาอย่างดี แต่ใส่สีตีไข่ให้ดูน่าเชื่อถือไปอีกมากโข

       วีรินทร์นำทางเขาขึ้นไปดูชั้นบน และบ้านสวยถูกใจมานพมาก แต่แวบหนึ่งเขารู้สึกแปลกๆ ราวกับมีสายตาใครจับจ้องอยู่

“บ้านเก่ามีอายุขนาดนี้ คงมีประวัติเยอะ” เขาเปรย

“แหม ก็มีทุกที่นั่นแหละคะ แต่หลังนี้ เจ้าของท่านเก็บไว้พักผ่อนมากกว่าอยู่จริง และทิ้งไว้นานจนตกมาถึงมือแก้มอุ่น พอดีที่คุณมานพอยากได้บ้านสวยๆ ยังไงล่ะคะ คิดดูสิคะ เหมือนเป็นบุพเพสันนิวาสเลย อะไรจะลงล็อกขนาดนี้” หล่อนว่าอย่างลื่นไหล สมกับเป็นคนขายของมืออาชีพ และไม่วายทิ้งเสน่ห์ให้ชายวัยกลางคนหลงใหล

“บอกตามตรง ผมเห็นแล้วชอบไม่น้อย แต่ราคาที่คุณบอกมาสูงเกินงบผมไปหน่อย”

“ถ้าอย่างนั้น เอาอย่างนี้ไหมคะ เดี๋ยวแก้มอุ่นจะดูแลเฟอร์นิเจอร์และให้คนมาจัดสวนสวยๆ เพิ่มตรงลานด้านหน้า เอาแบบที่คุณมานพชอบเลย และทุกอย่างที่พูดไม่คิดเงินเพิ่มค่ะ” หล่อนยิ้มหวานประจบ พร้อมก้าวนำหน้าเขาไปยังห้องนอนใหญ่

ขณะนั้นทีมงานของวีรินทร์กำลังทำความสะอาดพื้นไม้ บริเวณที่มีลายเสี้ยนแปลกประหลาด อีกฝ่ายจึงเดินเข้ามากระซิบกระซาบ และแสดงท่าทางราวกับหวาดกลัวบางสิ่ง

“นี่ อย่าพูดจาเหลวไหล มีอะไรก็ไปทำซะ” หล่อนสั่งคนงาน ก่อนจะหันมายิ้มหวานหยดให้มานพเมื่อเห็นสีหน้าเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

       “ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอกค่ะ เดี๋ยวแก้มอุ่นเคลียร์ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก่อนคุณมานพเข้ามาอยู่แน่นอน” แม่ค้าขายบ้านว่าแล้วก็ชี้ให้เขาไปดูมุมต่างๆ ภายในห้องนอนกว้าง แต่มานพยังติดใจพื้นไม้ เขาเห็นว่ามันมีลายเสี้ยนชวนสยองใจ และยามที่แสงจากเงาไม้ด้านนอกสาดผ่านเข้ามาทางบานช่องแสงบานใหญ่ มองแล้วก็นึกกลัว เพราะมันเหมือนรูปหน้าผู้หญิง!!

       “เอ่อ...ไม่มีใครตายที่บ้านหลังนี้ใช่ไหมคุณแก้มอุ่น” มานพตัดสินใจถามตรงๆ เขาอยากรู้ประวัติที่นี่ อย่างน้อยก็ช่วยทำให้สบายใจขึ้น

       “อุ๊ยตาย...ถามอะไรแบบนั้น แก้มอุ่นบอกแล้วไงว่าที่นี่เจ้าของเขาใช้พักผ่อนเท่านั้น และเท่าที่ทราบ ปีหนึ่งท่านมาหนเดียวเองค่ะ” หล่อนโกหกเสียงสูง ก่อนจะผายมือเชิญเขาก้าวต่อ แต่จู่ๆ หุ่นอวบอัดในชุดกระโปรงสีสดก็หยุดกึก ดวงตากลมโตสวยหวานเบิกค้าง มองกระจกเงาบานใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้า  

       มานพที่ก้าวตามหลังมา เห็นสีหน้าวีรินทร์เข้าก็พลอยตกใจไปด้วย

       “ไม่สบายหรือเปล่า หน้าคุณดูซีดมาก เหงื่อก็แตกซิกเลย”

       สาวอวบอ้าปากกว้างหวอ ก่อนจะร้องวี้ดว้ายพองาม แล้วตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก

       “แก้มอุ่นแค่ตกใจน่ะค่ะ ดูสิ ลืมเขียนคิ้วก่อนออกจากโรงแรมได้ไงเนี่ย”

       มานพพยักหน้ารับรู้ตามที่หล่อนบอก หากแต่เอะใจพิกล ใบหน้าวีรินทร์แต่งแต้มงามพริ้ง และคิ้วสวยก็วาดแต่งให้โก่งดั่งคันศร กระนั้น หล่อนยังอ้างว่าไม่ได้เขียนคิ้วอย่างหน้าตาเฉย

 

       เสียงแกรกๆ ดังสลับ เสียงดังตุบๆ ดังจากชั้นบนอย่างถี่กระชั้น ยามนั้นสติของชายวัยกลางคนแทบจะกระเจิงหาย

       “ลูกช้างขอร้อง อย่าทำอะไรลูกเลย หากการเข้ามาอยู่ที่นี่รบกวน ท่านก็เป็นเพราะลูกช้างไม่ทราบว่าก่อน ถ้าท่านจะเล่นงานใคร ขอให้ไปลงที่นังช้างแก้มอุ่น ตุ๊ต๊ะโน้นเลย ลูกช้างกลัวแล้ว เข็ดแล้วจริงๆ ต่อไปจะไม่มารบกวนอีก”

       มานพว่าพร้อมยกมือท่วมหัวไหว้สิ่งที่ซ่อนแอบในบ้านหลังนี้

       และจู่ๆ แสงสว่างในบ้านก็ดับลง วินาทีนั้นมานพตัดสินใจเด็ดขาด แม้จะกลัวอันตรายจากสิงสาราสัตว์กลางป่าอยู่มาก และข้างนอกฝนก็ตกหนัก แต่มันคงดีกว่าการเสี่ยงหัวโกร๋นอยู่ในบ้านหลังเก่าสุดสยองขวัญ เพราะเขารู้ว่า อีกมีกี่อึดใจต่อจากนี้ ลายเสี้ยนในห้องนอนใหญ่ที่มองเห็นเป็นรูปใบหน้าหญิงสาว มันจะแผดเสียงร้องโหยหวนให้เขาต้องขวัญกระเจิงอีกครั้ง!!

 

  ฝากอีบุ๊กครับ 



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

0 ความคิดเห็น