สืบรักข้ามภพ (E-BOOK)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 67,928 Views

  • 131 Comments

  • 1,570 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,163

    Overall
    67,928

ตอนที่ 7 : ข้าหลงรักรอยยิ้มคุณชาย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4012
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    28 ส.ค. 61





ทั้งคู่ขี่ม้าไปได้เพียงชั่วหนึ่งก้านธูป บุรุษชุดสีเข้มนับยี่สิบคนก็โผล่ออกมาจากที่ซ่อน

       ดวงตานางโจรจ้องเขม็งไปยังอีกฝ่าย และแจ้งใจในทันทีว่า กลุ่มคนเหล่านี้หาใช่คนที่ทางการส่งมา

       “เฮอะ...สุนัขรับใช้เจียนหลิว”

       นางโจรใช้วิชาตัวเบาถีบตนเองขึ้นจากอาชาโลหิต แล้วพุ่งตรงไปยังมือสังหาร กระบี่ของนางโจรกวัดแกว่งฟาดฟัดร่างแล้วร่างเล่าให้ลงไปนอนสิ้นใจเพื่อเปิดทาง ทว่าเสียงโห่ร้องยังดังไล่หลังตามมาไม่หยุด แต่นางลั่นคำพูดไว้แล้ว ถึงอย่างไร ฉีหยางซิ่วก็ต้องเป็นตัวประกันของนาง ดังนั้นแม้จะต้องแลกด้วยชีวิต นางก็จะช่วยให้เขามีลมหายใจสืบต่อไป

       กระนั้น ถึงแม้จะแกร่งกล้ามากฝีมือเพียงใด แต่นางโจรซึ่งต้องคุ้มกันคุณชายไปด้วยจึงพลาดท่าถูกมือสังหารลอบกัดทีเผลอ เสียงร้องยามที่นางถูกคมมีดบาดเข้าเนื้อเสียดแทงหัวใจชายหนุ่ม

       “ข้ายอมแล้ว หงเซ่อปล่อยข้าไว้ และหนีเอาตัวรอด ทำอย่างนั้นนับว่าประเสริฐ”

       คุณชายเอ่ยจบก็ผลักไหล่นางโจรไปให้พ้นหน้า ยามนี้เนื้อตัวอีกฝ่ายมีบาดแผลหลายแห่ง ใบหน้าที่มีปานแดงฉาบด้วยเลือดศัตรูชวนให้น่าขนลุกขนพอง ภาพดังกล่าวขับให้นางเหมือนภูตผี ยิ่งกว่ากลุ่มคนชั่วที่สวมหน้ากาก

       “ไม่ได้ มันคือหน้าที่ข้า” นางกล่าวเสียงเย็น สีหน้าไร้ความเจ็บปวดต่อบาดแผลใหญ่น้อยทั่วตัว

       “ไร้ประโยชน์ เจ้าบาดเจ็บถึงเพียงนี้ จะช่วยข้าได้อย่างไร” ฉีหยางซิ่วโกรธจัด เขาห่วงความปลอดภัยนางโจร ซึ่งพาหนีจากกลุ่มศัตรูชุดดำที่ต้องการชิงตัวเขา

       “ข้ามลำธารเล็กๆ นี้ไปก็จะพบทางเข้าเขตป่าไผ่ เมื่อถึงที่นั่นท่านจักปลอดภัย” นางโจรบอกแก่เขา ที่ป่าไผ่มีโรงเตี๊ยมของลู่เหลียนผู้เป็นป้าฉีหยางซิ่ว และนางคงพอจะให้ที่คุ้มภัยเขาได้สักระยะหนึ่ง จากนั้นจึงส่งข่าวถึงคนของผู้เฒ่าถาน

       ฉีหยางซิ่วมองนางโจรซึ่งถือกระบี่ปลายหักไว้มั่น สายตานางกวาดหาเสียงฝีเท้านับสิบซึ่งกำลังกรูเข้ามา

       “เจ้ามันโง่เขลา พวกนั้นมันไม่มีทางทำร้ายข้า มันเพียงต้องการตัวข้าเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง ตอนนี้เจ้าควรหนีเอาตัวรอดเสีย ไม่อย่างนั้นอาจไม่ทันการณ์”

       นางโจรหันหน้ากลับมามองคุณชาย ดวงตานางแดงก่ำ หากไม่มีน้ำตาสักหยด

       “สัญญากับข้าได้ไหม ไม่ว่าอย่างไร อย่าให้คนชั่วพวกนั้นจับตัวได้”

       “ห่วงตัวเองบ้าง ชีวิตเจ้าก็สำคัญไม่ต่างกับชีวิตของข้า...หงเซ่อ”

       ดวงหน้าฉาบด้วยเลือดเผยรอยยิ้มซีดเซียว จากนั้นนางก็ถีบตัวลอยขึ้นเหนือพื้น แล้วกระโจนเข้าใส่ชายชุดดำด้วยความว่องไว วิทยายุทธ์นางดุดัน อีกทั้งการเข้าห้ำหั่นศัตรูก็แข็งแรง และห้าวหาญราวกับบุรุษมากกว่าจะเป็นสตรี

       ฉีหยางซิ่วแม้ไม่ถนัดด้านบู๊สักเท่าไรทั้งที่เขาคือทายาท พู่กันปลิดวิญญาณ กระนั้นก็เป็นคนหัวไวจึงเอาตัวรอดเก่ง เขาพยายามช่วยเหลือนางโจรทุกวิถีทาง แต่ศัตรูล้อมหน้าล้อมหลังและมีจำนวนมากเสียจนเขาเพลี่ยงพล้ำ ล้มลุกคลุกคลานจนเนื้อตัวเคล็ดขัดยอก และภาพวาดที่อยู่ในย่ามก็หล่นกระจัดกระจาย

       ชายหนุ่มห่วงภาพเหล่านั้นจับใจ มันมิใช่ภาพสาวงามยั่วยวนตัณหาให้ลุ่มหลงอย่างที่เคยวาดมาก่อน หากเป็นภาพซึ่งเปี่ยมด้วยพลังและจิตวิญญาณ ซึ่งแม้แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยล่วงรู้ว่าภาพดังกล่าวเคยถูกบันทึกไว้ด้วยฝีมือเขา

       “นั่นเจ้าทำอะไร!” สิ้นเสียงเข้มดุดัน ลูกธนูก็พุ่งมาหวิดจะปักเข้าหลังมือชายหนุ่ม หากแต่ดีที่มันปักลงพื้นดิน และสกัดให้เขายั้งมือไม่อาจเก็บภาพวาดเหล่านั้นขึ้นมา

       ฉีหยางซิ่วหันไปมองคนในชุดดำ ซึ่งเตรียมพุ่งมาจับตัวเขา แต่ฉีหยางซิ่วไม่ต้องการให้ใครพบเห็นรูปภาพเหล่านั้น จึงพยายามสุดกำลังที่จะคว้ามันเอาไว้

       “ฮ่าๆ ๆ เจ้ามันเป็นคุณชายมากตัณหา สมคำร่ำลือเสียจริง เสียใจข้ามิได้ชมชอบเสพสมกับภาพนางคณิกา แต่ถ้าเป็นผู้หญิงตัวเป็นๆ ข้าคงจะถูกใจมากกว่า” มันว่าพร้อมกระโจนเข้าใส่ฉีหยางซิ่ว และกวัดแกว่งดาบเพื่อให้เขาทิ้งภาพเขียน

       “ชั่วช้า คนอย่างเจ้าไม่เข้าใจศิลปะพวกนี้หรอก” หนุ่มรูปงามว่าแล้วก็ฉวยภาพใส่ย่ามพร้อมวิ่งไปอีกทาง แต่เขายังช้ากว่ามือสังหารหลายขุม จึงถูกอีกฝ่ายช่วงชิงภาพไปอย่างง่ายได้

       “เจ้ายกตนว่าเหนือกว่าคนอื่นอย่างนั้นหรือ น่าชิงชังนัก คนอย่างเจ้า ให้ดีก็แค่หลบอยู่หลังภาพวาดพวกนี้” มันว่าแล้วก็จับตัวฉีหยางซิ่วไว้

       “ปล่อยข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้” เขาออกคำสั่ง แต่อีกฝ่ายหาได้สนใจ มันยังออกแรงฉุดลากเขาให้ไปที่รถม้า

       ฉีหยางซิ่วไม่อยากให้นางโจรกังวลเรื่องตน ยามนี้ห่วงความปลอดภัยนางสุดใจ เขาจึงใช้ไหวพริบแก้ไขสถานการณ์  

       “ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น ข้าจะกัดลิ้นตัวเองตาย”

       คำขู่นั้นมีพลังมากพอให้ชายในชุดดำหยุดก้าว ก่อนใช้มือจับใบหน้างดงามของเขา

       “คุณชายคงไม่โง่ขนาดนั้นกระมัง ถ้าใบหน้านี้ต้องเน่าเปื่อย ทุกอย่างก็คงจบ รวมถึงตระกูลฉีของท่าน”

       “เจ้ากล่าวเช่นนี้ หมายความเยี่ยงไร” ฉีหยางซิ่วสับสน อยากรู้ความนัยที่ซ่อนในวาจาชายสวมหน้ากากกระดูก “ชีวิตของท่าน มีความหมายยิ่ง และใบหน้านี้คือสิ่งที่ข้า และทุกคนต้องต้องรักษาเอาไว้ มิต่างจากลมหายใจอุ่นๆ ของท่าน”

       ฉีหยางซิ่วไม่กระจ่างใจสักนิด เขาปวดหัวแทบระเบิด ครั้นมองไปอีกฝั่ง ก็เห็นนางโจรร่ายรำกระบี่หักอย่างคล่องแคล่ว ก่อนที่ศีรษะใครคนหนึ่งจะลอยขึ้น ตามด้วยเลือดสดๆ ซึ่งพุ่งออกจากลำคอดั่งลาวาจากปล่องภูเขาไฟ

       อึดใจต่อมา นางโจรก็ใช้วิชาตัวเบาหมายเข้ามาชิงตัวฉีหยางซิ่ว แต่คนชุดดำที่จับตัวเขาไว้ซัดอาวุธลับใส่นาง

       “อย่าทำร้ายคนของข้า ถ้าเจ้าอยากได้ตัวข้า เจ้าก็ทำสำเร็จแล้ว” ฉีหยางซิ่วเอ่ย

       “นางโจรนั่นมีโทษตายสถานเดียว นั่นคือคำสั่งที่ข้าได้รับมอบหมาย” มือสังหารประกาศ พร้อมออกคำสั่งให้คนของมันนำรูปภาพของฉีหยางซิ่วล่วงหน้าไปก่อน

       “ผิดแล้ว พวกเจ้าเข้าใจผิด เชื่อข้า รูปพวกนั้นเจ้าไม่ต้องการหรอก โปรดนำมันมาส่งคืนให้ข้า” ฉีหยางซิ่วร้อนใจ ความลับในใจเขาทั้งหมดอยู่ในรูปภาพเหล่านั้น และนางโจรก็รับรู้ได้จากเสียงร้องของชายหนุ่ม

       หงเซ่อคำรามลั่น คิดเข้าไปแย่งชิงภาพจากชายที่ควบม้าจากไป แต่ถูกกลุ่มชายชุดดำทางด้านหลังซัดอาวุธลับออกมาขัดขวาง นางจึงต้องเปลี่ยนแผนใหม่ นางกวัดแกว่งดาบเพื่อป้องกันสำเร็จ และปลิดชีวิตมือสังหารล้มตายนับสิบคน

การใช้พลังมหาศาลเช่นนั้นทำให้นางแทบจะล้มลงบนพื้น มือที่ถือกระบี่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด และมืออีกข้างก็มีบาดแผลจากการปัดป้องอาวุธลับ

       ฉีหยางซิ่วสงสารนางจับใจ จึงหลับตากัดลงบนหลังมือชายชุดดำ เสียงร้องโอดโอยดังลั่น และนำมาซึ่งการเป็นอิสรภาพของเขา

       คุณชายพุ่งเข้าไปหลบหลังนางผู้เก่งกล้า และกระบี่หักในมือนางก็มีพลังมากพอจะทำให้ชายชุดดำเกรงกลัว

       “นางโจร ทำไมเจ้าต้องเอาชีวิตมาแลกกับคุณชายท่านนี้”

       “มันคือหน้าที่ข้า” นางตอบสั้นๆ คำตอบนั้นทำให้ฉีหยางซิ่วตระหนักถึงบางสิ่ง

       “ถ้าอย่างนั้น ก็เตรียมตัวตายซะ” ชายชุดดำว่าแล้วก็ร่ายรำเพลงดาบ

       การต่อสู้ของทั้งคู่ รวดเร็วและงดงาม ฉีหยางซิ่วลุ้นจนตัวเกร็ง กระทั่งถึงกระบวนท่าที่สิบสาม กระบี่หักของนางก็ทะลุลำคอชายชุดดำ

       คุณชายยิ้มออกในที่สุด เขารีบก้าวไปพยุงร่างอ่อนแรงของหงเซ่อไว้

       “เจ้าทำความลำบากให้ข้าแล้วเห็นไหม อยากให้ข้าอุ้มกระเตงๆ ไปเหมือนเด็กหรืออย่างไร” ฉีหยางซิ่วเอ่ยแบบนั้นเพราะต้องการปลอบใจตนเอง ทั้งที่รู้ว่านางได้รับบาดเจ็บสาหัส

       นางโจรยิ้มแห้งๆ ด้วยความอ่อนล้า แผงอกของคุณชายส่งไออุ่นให้ร่างกายที่กำลังสะบัดร้อนสะบัดหนาว

       “คุณชายไม่ต้องห่วงข้า รีบหนีไป เบื้องหน้าคือเขตป่าไผ่ ลู่เหลียนจะช่วยท่านพ้นภัย นางคงหาทางให้ท่านไปยังอารามบัวแดงได้มิยาก” หงเซ่อกล่าวอย่างไม่รักชีวิตตัวเอง

       “เจ้ามันหัวดื้อ เห็นข้าเป็นคนอย่างไรถึงจะปล่อยสหายคู่ใจไว้กับศพน่ารังเกียจ” เขาว่าแล้วก็เตรียมอุ้มร่างนางโจร แต่ในพริบตานั้น ด้านหลังก็มีการเคลื่อนไหวจากลมหายใจเฮือกสุดท้ายของคนในชุดดำ

       ด้วยสัญชาตญาณ หงเซ่อรีบใช้ร่างตัวเองบังอาวุธลับที่ซัดออกมาจากคนชุดดำ และลูกดอกนั้นปักเข้าที่กลางแผ่นหลังนางโจรพอดี

       ฉีหยางซิ่วโอบกอดร่างโชกเลือดของนางผู้มีปานแดงแนบอก เขาไม่อยากฟังคำสั่งเสียใดๆ แต่นางยังฝืนกล่าวทั้งที่เจ็บเจียนตาย

       “ข้าหลงรักรอยยิ้มคุณชาย และอ้อมกอดท่าน มันทำให้ข้ารู้สึกปลอดภัย...”

       เสียงสุดท้ายของนางแผ่วเบา และมันทำให้หัวใจฉีหยางซิ่วแทบสลาย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #102 กินนร-กินรี (@ben-sira) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 16:54
    ทะเลบัวแดง นี้มันอุดรนี้ ฮือออ น่ากลัว
    #102
    1
    • #102-1 o-iambear (@o-iambear) (จากตอนที่ 7)
      23 พฤษภาคม 2561 / 21:24
      ว้าววววววววววววววววว ใช่แล้วครับ ติดตามอ่านกันนะครับ ขอบคุณมากๆๆ
      #102-1
  2. #83 TripleCute (@Chenjingjing) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 11:07
    กำลังคิดว่าเรื่องนี้อยู่หมวดอะไรแน่ อิ ๆ
    #83
    1
    • #83-1 o-iambear (@o-iambear) (จากตอนที่ 7)
      1 พฤษภาคม 2561 / 14:19
      คิดหนักอยู่ฮะ 555555555555 เพราะมี ครบทุกแนว
      #83-1
  3. #21 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 19:54
    แก้มอุ่นเสร็จผีแน่
    #21
    0