สืบรักข้ามภพ (E-BOOK)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 67,745 Views

  • 131 Comments

  • 1,569 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    980

    Overall
    67,745

ตอนที่ 55 : ภาคจบเล่ม 2 บุรุษผู้เร้นกายในสายลม (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    1 พ.ย. 61



เมื่อกล่าวออกไปแล้ว ก็เหมือนสร้างความตึงเครียดในการสนทนา หงเซ่อรู้ว่าผิดพลาด นางจึงพยายามแก้ไขสถานการณ์ตรงหน้า 

       คำพูดเจ้าบาดหัวใจข้ายิ่งนักหงเซ่อ หากล่วงรู้เช่นนี้ ข้าจักกักขังเจ้าไว้ที่ป่าหอมหมื่นลี้ ไม่ยอมให้เจ้าได้พบชายใดอีก คงเป็นการดีที่สุด

       หากท่านทำเช่นนั้น นับว่าเป็นโจรชั่วไร้ศักดิ์ศรี

       เจ้าหลักแหลมยิ่ง ข้าถึงได้ปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอิสระ เลือกทางเดินของเจ้า และหวังว่าสักวันจะมองเห็นหัวใจข้า

       หงเซ่ออึ้งกับถ้อยคำอีกฝ่ายที่แม้ไม่หวานจัด แต่แจ้งใจว่ากำลังตัดพ้อต่อคนรัก

       ท่านประมุขก็รู้ข้ามีความแค้นต่อคนตระกูลฉี คุณชายผู้ไม่ได้เรื่องคือตัวประกันของข้า เขาจะตายโดยน้ำมือผู้อื่นมิได้

       มันตัวประกันของเจ้าน่ะใช่ แต่เจ้ามั่นใจหรือว่าจะฆ่ามันได้จริงๆ”

       ยามนั้นกลิ่นหอมหวานของดอกกุ้ยฮวาลอยเข้าจมูกหงเซ่อซึ่งมาพร้อมสายลมหอบใหญ่

       ความเย็นของสายลม ทำให้นางต้องกอดตัวเองแน่น เพื่อคลายความหนาวเหน็บ แต่เสี้ยววินาทีต่อมาก็มีผ้าแพรผืนงามลอยหวือมาตามสายลมก่อนจะวางพาดที่ไหล่นางโจร สัมผัสคล้ายอ้อมกอดของบุรุษ!!

       ฉีหยางซิ่วมันก็แค่เป็นบุรุษที่โชคดี เคยช่วยเหลือเจ้าในยามลำบาก แต่คนรักและยอมตายแทนเจ้าตั้งแต่ก่อนลืมตาดูโลกใบนี้ เจ้าจะแล้งน้ำใจไม่ตอบแทนสิ่งใดเลยหรือ

       หงเซ่อสับสนไปหมด คำกล่าวของประมุขป่าหอมหมื่นลี้สร้างความประหลาดใจเป็นล้นพ้น อดีตนางโจรเคยเกี่ยวพันอันใดกับอีกฝ่าย

       ความรักบังคับกันมิได้หรอกท่านประมุข หัวใจดวงนี้ของข้าเป็นของ...นางโจรมิทันได้เอ่ยจบประโยค ร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้นจากทางด้านหลัง ฝ่ามือใหญ่และอุ่นจัดวางบนริมฝีปากหงเซ่อ

       อย่าได้เอ่ยสิ่งใด จนกว่าเจ้าจะมั่นใจว่าชั่วชีวิตนี้จะลืมข้าได้

       ความอบอุ่นจากร่างกายที่อยู่ด้านหลังนางโจรส่งความละมุนละไมและหอมหวาน ผิดแผกจากที่เคยจินตนาการถึง ประมุขพรรคป่าหอมหมื่นลี้มิได้ล่วงเกินสิ่งใดหงเซ่อ หากเป็นหัวใจนางเองที่กระตุกไหว ร่างกายถวิลหาสัมผัสจากอีกฝ่าย

       กระทั่งดึงสติกลับคืน นางโจรจึงรีบเบี่ยงตัวและก้าวห่างจากร่างที่อยู่ด้านหลังไปสองก้าว

       คราแรกเอาแต่ก้มหน้ามิอยากมองอีกฝ่ายด้วยซ้ำ แต่เพราะเงาซึ่งสะท้อนบนผืนดินซึ่งเคลื่อนไหวตามส่งกลิ่นกายบุรุษเพศเย้ายวน จึงเร่งเร้า

ความอยากรู้ของนาง

        อ๊ะ ทะ ท่านไม่ใช่ เหม่ยซิ่ง

        ฮึ ละครเรื่องหญิงอ้วนในป่าหอมหมื่นลี้ จบลงแล้วหงเซ่อ ต่อไปนี้เจ้าจะรู้จักข้าในนาม จินหรง’...ผู้ที่จะเป็นเจ้าบ่าวของเจ้าชั่วชีวิต!

      

       หนึ่งเดือนต่อมา

       จดหมายจากนกพิราบสื่อสาร คลายความเหงาให้ฉีหยางซิ่วเป็น

อย่างมาก บ่อยครั้งที่เขายิ้มสุขใจ ด้วยหายเป็นกังวลต่อหญิงสาวที่อยู่บนผาไร้นาม

       ตอนแรกเขาได้รับเพียงรูปวาดง่ายๆ และลงการลงชื่อของนางโจร แต่จดหมายฉบับที่สองกลับเจือความหวานจัด และห่วงหา กระทั่งเมื่อเช้าจดหมายฉบับล่าสุด ทำให้เขาถึงกับยิ้มไม่หุบ

       ข้าสบายดี และขอให้คุณชายเชื่อมั่นในตนเอง สักวัน...ข้าจะไปหา และทำเต้าหู้สูตรพิเศษให้ท่านได้กินอย่างสำราญใจ

       ข้อความจากนางโจรส่งต่อเรื่องราวให้เขาเป็นสุข ยามนี้เขาไม่ได้ติดใจแล้วว่าภายใต้ใบหน้าอัปลักษณ์จะมีผู้ใดสวมรอยแอบแฝง หลายสิ่งพิสูจน์แล้วว่าหลังจากที่นางโจรฟื้นคืนชีวิตมาสองหน หงเซ่อคนใหม่ทำให้เขาหัวเราะ และคิดถึงจับหัวใจ

       หญิงอัปลักษณ์ มีใบหน้าเฉกเช่นปีศาจเช่นเจ้า เหตุใดถึงได้หวังสูงเพียงนี้หงเซ่อ!

       ฉีหยางซิ่วก้าวออกจากห้อง เพื่อไปดูกองกำลังที่เตรียมความพร้อมเข้าโค่นอำนาจฉีเจียนหลิว

       ในวันคัดเลือกประมุขคนใหม่ของขุนเขาไหมงาม ฉีหยางซิ่ววางกำลังภายในงานร่วม 100 ชีวิต และด้านนอกมีกำลังหนุนอีกราวๆ 200 คน ทั้งหมดล้วนเป็นสมาชิกในพรรคตะวันไร้พ่ายที่จงรักภักดีต่อปรมาจารย์หย่งชาง และซินซื่อซือไท่

       ภายในโรงละครแห่งนี้ กับบ้านอีกห้าหลังซึ่งอยู่ห่างออกไปที่นอกเมือง มีกลุ่มกำลังของฉีหยางซิ่วที่ซ่อนตัวอยู่ทั้งหมดต่างฝึกซ้อมเพลงยุทธ์ทุกวัน

       ทุกอย่างพร้อมสำหรับอีก 5 วันนับจากนี้ รอเพียงคุณชายสั่งการ

       ผู้เฒ่าถานบอกกับบุรุษรูปงาม แม้เวลาล่วงผ่านมาหลายสิบปีแต่เขายังมีฝีมือยอดเยี่ยมราวกับชายวัย 40 ปี

       ทั้งหมดนี้ ข้าต้องพึ่งพาท่าน นับว่าเป็นบุญคุณอย่างสูงฉีหยางซิ่วประสานมือเพื่อแสดงความเคารพ แต่ชายสูงวัยรีบปฏิเสธพร้อมกล่าวว่า

       มันเป็นคำสั่งปรมาจารย์หย่งชาง ชั่วชีวิตนี้หากข้าน้อยไม่จัดการให้สำเร็จ นับว่าเสียชาติเกิด

       ถึงอย่างไร ข้าคงต้องพึ่งพาท่านและลูกชาย รวมถึงพี่น้องในสำนักตะวันไร้พ่าย ผิดแต่ฝีมือข้าไม่เอาไหน เกรงจะเป็นภาระให้แก่ทุกคน

       ขอเพียงท่านขยันฝึกฝนวิชาพู่กันปลิดวิญญาณ ในไม่ช้าจะเป็นเจ้าสำนักอย่างสมเกียรติ หรือแม้นว่าประมุขแห่งขุนเขาไหมงามก็เป็นสิ่งไม่ไกลเกินเอื้อมผู้เฒ่าถานว่าอย่างเชื่อมั่นในตัวบุรุษรูปงาม

       ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก ไม่ใช่เขาว่าไม่ตั้งใจฝึกฝนเพลงยุทธ์ แต่เขารู้จักศักยภาพตนดี กระนั้นเพื่อการใหญ่จำต้องมุนานะ ทำทุกอย่างเพื่อสร้างความมั่นใจว่าสักวันหนึ่งต้องเป็นผู้นำของทุกคนได้ การเลือกเส้นทางนี้คงดีกว่าหดหัวอยู่ในกระดอง เป็นไอ้ลูกเต่าให้ฉีเจียนหลิวคอยส่งมือสังหารไปตามล่าตัวเขาเหมือนอย่างเช่นที่ผ่านมา

       ฉีหยางซิ่วลูบอาวุธลับที่ผู้เฒ่าถานส่งให้ ลูกดอกขนนกหงส์ฟ้าสีแดง ซึ่งสวยงามและเต็มไปด้วยพิษสงร้ายกาจสามารถปลิดชีวิตคนได้ในพริบตา!

       สิ่งนี้คืออาวุธสำคัญของซินซื่อซือไท่ผู้ล่วงลับ ข้าเก็บรักษาไว้หลายปี เพื่อมอบให้ท่านตามคำสั่งเสียสุดท้ายของซินซือซื่อไท่ โปรดรับไว้คู่กับพู่กันเหล็กปลิดวิญญาณของปรมาจารย์หย่งชาง

       ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก เขาชอบพู่กันเป็นทุน และขนนกหงส์ฟ้าสีแดงนี้ก็ทำให้เขาคิดถึงใครบางคน

 

 

 

 

 

 

 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น