สืบรักข้ามภพ (พรีออร์เดอร์!!!)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 71,340 Views

  • 133 Comments

  • 1,610 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    726

    Overall
    71,340

ตอนที่ 39 : ภาคจบเล่ม 2 หนังสือแต่งงาน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    1 พ.ย. 61



       เช้าวันใหม่

       นางโจรสาวสวมชุดแดงดอกกุหลาบซึ่งเสี่ยวหลานช่วยตัดเย็บให้อย่างเร่งด่วน เป็นผ้าที่นางหอบหิ้วติดตัวมาตั้งแต่ถูกดักปล้น แต่แรกตั้งใจเอาไว้สำหรับเย็บชุดแต่งงานให้ลูกสาว สุดท้ายก็ไม่มีโอกาส ด้วยความที่เอ็นดูหงเซ่อประหนึ่งเป็นน้องสาวจึงลงมือสร้างชุดสวยสำหรับนางโจร

       วันนี้หงเซ่อไม่ได้ทาครีมลบปานแดงอัปลักษณ์อย่างเช่นหลายวันที่ผ่านมา นางเปิดเผยผิวหน้าที่แท้จริง แต่งแต้มเครื่องสำอางสีอ่อนๆ กันคิ้วให้บาง เขียนให้เรียวสวย พร้อมทาสีปากเป็นสีชมพูอ่อนหวาน

       ถึงไม่งดงามปานนางฟ้านางสวรรค์ แต่ฉีหยางซิ่วก็ยิ้มกว้างเมื่อเห็นหน้าหงเซ่อ

       หญิงสาวแอบเห็นสายตาที่เขามองมา มันมากด้วยความห่วงหา ห่วงใย

       ชุดนี้เหมาะกับเจ้ามาก ข้านึกว่าจะไม่ได้เห็นเจ้าแต่งกายเช่นนี้

       เขาชอบความงามที่เป็นธรรมชาติของหงเซ่อ และเสื้อผ้าชุดนี้ก็เรียบหรูสง่างาม เป็นเสื้อคลุมตัวยาวด้านล่างคือกางเกงตัดเย็บจากหนังวัวดูทะมัดทะแมนหากซ่อนความหวานเอาไว้

       แต่ข้าไม่ได้แต่งเพื่อเอาใจท่าน อันที่จริงข้าปรารถนาสวมเสื้อและกระโปรงยาวมากกว่า แต่เพื่อสะดวกในการเดินทาง จึงจำเป็น...” 

       ฉีหยางซิ่วพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนเอ่ยว่า เห็นเจ้าแบบนี้ พลอยให้ข้าคิดถึงความป่าเถื่อน และความเลือดเย็นของนางโจรอัปลักษณ์คนเดิม ขึ้นมาทันที

       คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวสะท้อนใจและนิ่งงันไปชั่วขณะ กว่าจะคลำหาเสียงตนเองพบ ฉีหยางซิ่วก็หัวเราะ

       แต่เวลาเจ้าแต่งเป็นหญิงงามแสนยั่วยวน ข้าก็เห็นว่าดี จนมีความคิดประหลาดอยากวาดรูปลับๆ ของเจ้า เผื่อจะมีหนุ่มตัณหากลับคนไหนชอบแล้วซื้อหาภาพนั้น แล้วเอาไปเก็บไว้ข้างเตียง ข้าก็จะได้ทั้งเงิน และคำนิยมคำเย้าแหย่เขาทำให้หญิงสาวหน้างอคว่ำ

       ท่านจะชมให้ข้าดีใจสักหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร ทำไมต้องหักหน้ากันเช่นนี้

       ฉีหยางซิ่วเลิกคิ้วสูงทั้งสองข้าง พยายามนึกถึงถ้อยคำที่จะกล่าว

       เจ้าชอบแต่งตัวแบบไหนก็สุดแต่ใจเจ้าเถิดหงเซ่อ ถึงอย่างไรข้าก็เห็นเจ้าเป็นนางโจร แสนขี้ริ้ว ขี้เหร่ของข้ามิเปลี่ยน

       หงเซ่อถลึงตาใส่คนป่วย เช้าวันนี้เขาต่อปากต่อคำเก่งนัก ผิดกลับอาการที่ดูย่ำแย่เหลือเกิน

       เชอะ มิได้หรอกคุณชายเจ้าขา สักวันข้าต้องปล่อยตัวประกันอย่างท่านไป ผู้หญิงยังไงก็ต้องออกเรือนอย่าคิดว่าข้าจะดูแลท่านไปจนแก่เฒ่าเลย

       เจ้าคิดเยี่ยงนั้นหรือ

       นางโจรกำลังจะกล่าวตอบโต้ แต่กลับหยุดไปเสียดื้อๆ ด้วยมีก้อนสะอื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ ขอบตานางแดงเรื่อ หัวใจร้าวไหว ทั้งที่ไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็น หากสุดท้ายนางก็พ่ายแพ้

         “เจ้าไม่รู้หรือสิ่งที่ข้าปรารถนาตั้งแต่พบเจ้าที่กระท่อมร้างในสภาพลูกสุนัขจิ้งจอกตากน้ำฝน คือการเป็นตัวประกันให้เจ้าดูแลไปชั่วฟ้าดินสลายถ้อยคำของเขาฟังแล้วจริงใจ มิได้เหมือนการแสร้งโป้ปิด ดวงตาคมคู่งามนั้นส่งต่อถึงความหมายลึกซึ้ง

        “หากข้าล่วงรู้ว่าคุณชายเจ้าแผนการเช่นนี้ ตอนนั้นข้าชิงลงมือสังหารท่านคงดีนางกล่าวแล้วก็รีบเบือนหน้าหนีเขา เพื่อยกมือเช็ดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา

       ฮ่าๆ ๆ หากเจ้าใจร้ายเช่นนั้น ข้าคงไม่ได้มีชีวิตอยู่ชมความอัปลักษณ์ของเจ้าอย่างเช่นทุกวันนี้

       กล่าวจบก็พยายามหยัดตัวลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มตั้งใจก้าวมาหานางโจร แต่ทำได้เพียงแค่ยืนนิ่งๆ มองแผ่นหลังของนาง ซึ่งกำลังสั่นไหว

       “เหตุใดถึงหลบหน้าข้า หรือไม่ชอบใบหน้านี้แล้วเขากล่าวอย่างตรงไปตรงมา วินาทีนั้นนางโจรแจ้งใจว่าฉีหยางซิ่วคิดเช่นไร

       “ท่านมันเป็นผู้ชายหน้าไม่อาย พูดออกมาได้ว่าข้านิยมใบหน้างานปานจะล่มเมืองนี้ ผู้ชายอย่างท่านให้ดีคงทำได้แค่โปรยเสน่ห์ให้นางและนายคณิกาในหอนางโลมลุ่มหลง หรือไม่ก็ระบายเรื่องลามกลงในหน้ากระดาษ หลอกขายพวกผู้ชายที่ไม่เอาไหน

       ถ้อยคำของวิญญาณสาวอวบเหมือนเข้าไปนั่งในใจหงเซ่อ ด้วยล้วนกลั่นออกจากหัวใจ

       ฉีหยางซิ่วสูดลมหายใจลึก เขาพยายามออกแรงสืบเท้า กระทั่งไปยืนอยู่ตรงหน้าหงเซ่อ

       “ข้ามันเป็นตัวลามก ไม่เอาไหน และยังไร้เกียรติ แต่ข้าคนนี้ไม่อยากเห็นผู้หญิงที่ข้ารักต้องร้องไห้เขาว่าพร้อมกับเอื้อมมือสั่นเทามาเช็ดน้ำตาให้นาง

       สัมผัสจากเขายิ่งทำให้นางปล่อยโฮอย่างหนัก ก่อนจะซุกซบหน้ากับแผงหน้าอกแกร่งของชายหนุ่ม

       ยามนี้ความรู้สึกที่กักกลั้นไว้พังทลาย นางไม่รู้ว่าเหตุใดถึงห่วงใยเขาได้มากถึงเพียงนี้ แม้หัวใจและร่างกายจะเป็นของหงเซ่อ แต่วิญญาณและความนึกคิดเป็นของหญิงอ้วนจากโลกปัจจุบันที่เข้ามาสิงสู่ร่างนางโจรอัปลักษณ์

       “ข้าปลอบเจ้าไม่เป็นหรอกนะ หากอยากร้องจงร้องเสียให้พอ ข้าจะเป็นที่ซับน้ำตาให้เจ้าเอง...หงเซ่อ

       นางโจรจะจดทุกโมงยามนี้เอาไว้ ว่าครั้งหนึ่งเคยผูกพันกับฉีหยางซิ่วด้วยความรักและสิเน่หา

       เมื่อหยุดสะอื้นไห้ก็เงยหน้าขึ้นสานสบดวงตาเรียว ดวงตาชายหนุ่มเป็นสีดำสนิทและมีน้ำหล่อเลี้ยง แม้เขาจะป่วย แต่ดวงตายังมีประกายน่ามอง ราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า 

       “หากท่านงามน้อยกว่านี้สักนิด ข้าคงตัดใจง่ายขึ้น 

       “เอ เจ้าหมายความว่าอย่างไร...เขาแกล้งขึ้นเสียงหนัก แสดงให้เห็นว่าถือเนื้อถือตัวนิ่งนัก

       “ปละเปล่าเสียหน่อย แล้วนี่คุณชายจะกอดข้าอีกนานไหมนางประท้วง สองมือของเขาโอบเอวบางไว้แน่น ยึดถือร่างนางโจรเอาไว้ราวกับเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ

       “ข้านึกว่าเจ้าชอบอยู่แบบนี้เสียอีกเขาว่าแล้วก็กระชับอ้อมกอดแน่นกว่าเดิม ร่างกายของทั้งคู่จึงแนบชิดกัน ชิดเสียจนหงเซ่อมั่นใจว่าได้ยินเสียงเต้นจากหัวใจเขา

       “ทำไมถึงมองข้าเช่นนั้น น่าขำนัก สตรีที่ฆ่าผู้อื่นได้แค่ชั่วพริบตา เหตุใดถึงกลัวผู้ชายที่ไม่เอาไหนเช่นข้า

       เขายิ้มระบายเต็มดวงหน้า และร่างกายเขาก็ส่งไอร้อนจัดมาให้ นางแน่ใจว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะพิษไข้ แต่สิ่งที่ร้อนจัดและกำลังกระทบหน้าขานาง กลับเป็น

        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

0 ความคิดเห็น