สืบรักข้ามภพ (E-BOOK)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 67,719 Views

  • 131 Comments

  • 1,570 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    954

    Overall
    67,719

ตอนที่ 36 : ภาคจบเล่ม 2 เกี่ยวดองเป็นสามีภรรยา (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    1 พ.ย. 61


ด้านในกระเป๋ามีผ้ายันต์สีแดงสดเขียนลายคุ้นตาปรากฏให้เห็น เมื่อแกะห่อผ้ายันต์ออกก็ต้องร้องโอ้โห ภายในมีกระสุนปืนหนึ่งกล่อง

       ของเหล่านี้นางคาดการณ์ว่าคงเป็นของมือปืนสองคนที่ซ่อนตัวอยู่ในบ้านเก่า ก่อนที่หนึ่งในสองจะทำปืนลั่น 

       กระนั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดี นอกจากนอกจากได้กระเป๋าหนังใบสวยที่หยัดของใช้และเครื่องสำอางใส่จนแน่นเอี๊ยด นางโจรยังโชคดีสองชั้นได้ปืนจากโลกปัจจุบันมาใช้พร้อมลูกกระสุนที่ผ่านการปลุกเสกด้วย

       หงเซ่อเก็บปืนและข้าวของที่ได้มาจากโลกปัจจุบันไว้ใกล้ตัว ต่อไปนี้คงวางใจใครไม่ได้ ถึงเสี่ยวหลานจะสำนึกผิด และขอโทษด้วยการคุกเข่าพร้อมโขกศีรษะลงบนพื้น แต่หงเซ่อไม่มีจิตใจอยากสนทนากับนาง อีกทั้งตอนนี้ฉีหยางซิ่วมีไข้ขึ้นสูง และยังมีอาการเพ้อเป็นระยะ

       ผู้เฒ่าถานให้เฟิงฮุ่ยช่วยต้มยาสมุนไพร ส่วนลูกชายคนเล็กเฟิงป๋อออกไปสืบข่าวในพื้นที่ละแวกนี้ ด้วยกลัวคนของสำนักป่าหอมหมื่นลี้จะบุกมาถึงกระท่อม

       ตกดึก หงเซ่ออาสาเฝ้าไข้ฉีหยางซิ่ว นางกลายเป็นนางพยาบาลจำเป็น คอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวเพื่อลดอาการไข้ของชายหนุ่ม

       มันไม่น่าเป็นแบบนี้ แผลนิดเดียว แค่...ลูกกระสุนถาก ทำไมถึงอาการหนักจนน่าเป็นห่วงนางกล่าวแล้วก็หันไปขอความเห็นจากผู้เฒ่าถาน

       ชายชราลูบเครายาวๆ ของตนอย่างใช้ความคิด เขาเอ่ยเสียงเครียดน่าวิตก หนอน...คงเป็นเพราะหนอนพิษในร่างของคุณชาย มันคลายพิษออกมา ยามที่ร่างกายอ่อนแอ พวกหนอนคงได้ใจ ยามนี้ข้าคิดว่ามันกำลังเข้าครอบคลุมร่างกายทีละส่วน มิแน่หากอาการย่ำแย่เช่นนี้ อาจลุกลามถึงขั้นยึดร่างกาย!

       นางโจรช็อกไปชั่วขณะ นางรู้ถึงเล่ห์เหลี่ยมทารกเซียน ดังนั้นหนอนที่มันฝังไว้ในร่างฉีหยางซิ่วคงไม่ใช่พิษธรรมดา

       ถึงอย่างนั้น ข้าก็หวังว่าคุณชายจะไม่เป็นอะไร

       อันนี้คงขึ้นอยู่กับบุญกรรมที่เขาก่อไว้ น่าเสียดาย...ยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ

       อย่าพูดในแง่ร้าย เชื่อข้าเถิดท่านผู้เฒ่า พิษทุกอย่างในโลกล้วนมีสิ่งหักล้างกันนางมั่นใจตามที่กล่าว  

       ชายชราหันไปมองลูกชายคนโตเฟิงฮุ่ย แล้วสั่งให้เขาไปเอายาสมุนไพรถ้วยที่สามมาส่งให้หงเซ่อป้อนฉีหยางซิ่ว

       อันที่จริงข้าคิดว่าทารกเซียนถึงจะมีพิษสงรอบตัว แต่มันไม่ใช่หมอเทวดาคนเดียวในใต้หล้า ทุกอย่างต้องมีเหตุและผล เพียงแต่ของบางสิ่งต้องแลกด้วยชีวิตผู้เฒ่ากล่าวว่าแล้วถอนหายใจออกมาเสียงดังราวกับมีเรื่องหนักอกหนักใจ

       เมื่อฉีหยางซิ่วดื่มยาสมุนไพร เขามีอาการดีขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มพยายามเอ่ยถ้อยคำออกมา แต่น้ำเสียงแหบแห้งและมีอาการไอติดกัน

หลายครั้ง

       คุณชายอย่าฝืนเลย พักเสียก่อนหงเซ่อขยับเข้าไปใกล้ด้วยความเป็นห่วง

       ฉีหยางซิ่วยิ้มด้วยใบหน้าขาวราวกับซากศพ รอยยิ้มเขาชวนให้นางทุกข์ใจเป็นที่สุด

       ข้าขอคุยกับหงเซ่อตามลำพังจะได้ไหมท่านผู้เฒ่า

        ชายชราและลูกชายคนโตได้ยิน ต่างค้อมศีรษะให้และก้าวออกไปจากห้อง

       คุณชายมีเรื่องอันใดให้ข้าช่วยหงเซ่อมองเขาเปี่ยมด้วยความห่วงใย

       ทารกเซียนมันต่ำช้า ฝังหนอนร้ายไว้ในร่างนี้ นับวันข้ารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่ข้างในร่างกาย คอยกัดกินเลือดเนื้อ และหัวใจทีละส่วน ในยามที่ข้าคิดถึง...ใครบางคน พิษจากหนอนร้ายยิ่งทรมานข้าจนเจียนตาย

       หญิงสาวสะดุดคำพูดชายหนุ่ม ใครบางคนที่เขาคิดถึง คงเป็นสาวงามเพ่ยเพ่ย เจ้าของหัวใจเขาอย่างมิต้องสงสัย

       ตอนนี้จะมีประโยชน์อันใด หากรำพึงเพ้อหาผู้หญิงพรรค์นั้นยิ่งทำให้เจ็บตัว ท่านควรหักห้ามใจจากนางเสีย

       น้ำเสียงนางโจรแข็งกระด้าง แต่ดวงตายามที่มองฉีหยางซิ่วเต็มไปด้วยความห่วงหาห่วงใย

       เจ้าไม่รู้อะไรจริงๆนางโจรโง่งมเขาว่าแล้วก็ไอออกมาอีกครั้ง คราวนี้นางเห็นว่ามีเลือดออกมาด้วย

       คุณชาย... ท่านอย่าฝืนอีกเลย ข้าทนเห็นท่านเป็นอย่างนี้ไม่ได้หงเซ่อโผเข้าไปหาเขา ใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบเลือดจากมือและริมฝีปากสวย

       เป็นตายฟ้าลิขิต คนเราหาได้หนีพ้นฉีหยางซิ่วยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มเขางดงามปานนั้น และแฝงด้วยความโศกเศร้าพอกัน

       แต่ข้าเชื่อว่าโลกนี้ไม่มีพิษใดที่จะรักษาไม่ได้ แม้แต่ยาถอดวิญญาณที่ทำให้ข้าเกือบตาย สุดท้ายยังมีวิธีถอนพิษมัน

       เจ้าพูดถูก แต่ครั้งนี้ตัวข้าอาจทำให้เจ้าต้องลำบากเขาเอ่ยถึงตรงนี้ก็เงียบครู่หนึ่งคล้ายคนคิดหนัก

       ข้ายังจำได้ ที่หุบเขาประตูผี มีดอกหญ้าป่าสีขาว ยามที่มันไหม้ไฟทำให้ข้าได้พบเจ้าอีกครั้ง แม้กลิ่นนั้นจะหอมประหลาดจนฉุนจมูก แต่หัวใจข้ากลับเป็นสุข

       หญิงสาวฟังสิ่งที่ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเงียบๆ หัวใจนางโจรร้าวไหว ความโศกเศร้าท่วมท้นจนขอบตาร้อนผ่าว

       ชาตินี้ ข้าทำตัวเหลวไหลอยู่มาก เป็น ตัวประกันแสนลามกและยังอวดดี อย่างที่เจ้าเคยชิงชัง แต่นั่นคือสิ่งที่ข้าเลือก เมื่อข้าจากไปขอให้เจ้าเป็นอิสระ เราไม่มีสิ่งใดติดค้างกันอีก

       หากนั่นเป็นคำสั่งเสียสุดท้ายของฉีหยางซิ่ว หงเซ่อคิดว่าเขาช่างเป็นผู้ชายที่ไม่เอาไหนที่สุด หากเขามีใจให้นางโจรสักนิด คำพูดสะเทือนใจ

เช่นนี้คงไม่ออกจากริมฝีปากบางอันน่าชิงชัง

        “ท่านเป็นผู้ชายที่ไม่เอาไหน เป็นคนที่ทำให้ข้าเสียน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า...นางแทบปล่อยโฮ หากยังฝืนเก็บกลั้นน้ำตา

       หงเซ่อ โปรดฟังคำขอร้องสุดท้ายจากข้า...

       เขาว่าพร้อมกับยื่นมือมาข้างหน้า นางตอบรับด้วยการสัมผัสมือเรียวสวยซึ่งยามนี้เย็นเฉียบ

       หากข้าสิ้นลมหายใจ หน้าหลุมศพข้าเจ้าช่วยปลูกดอกหญ้าพวกนั้นจะได้ไหม...เขาเอ่ยเสียงขาดห้วง และบุ้ยใบ้ไปยังห่อผ้าข้างเตียง ซึ่งข้างในมีดอกหญ้าสีขาวที่เขาเก็บมาจากหุบเขาประตูผี

       นางโจรไม่ได้เอ่ยคำใด หัวสมองตื้อไปหมด สิ่งเดียวที่รับรู้ก็คือฉีหยางซิ่วเปรียบเสมือนลมหายใจของหงเซ่อ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

0 ความคิดเห็น