สืบรักข้ามภพ (พรีออร์เดอร์!!!)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 71,235 Views

  • 133 Comments

  • 1,610 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    621

    Overall
    71,235

ตอนที่ 22 : เจ้าช่างเป็นหญิงอัปลักษณ์เหลือเกิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    9 ก.ย. 61




สัญชาตญาณป้องกันตัวเกิดขึ้นทันที นางโจรเบี่ยงตัวหลบอย่างหวุดหวิด กระนั้น หัวลูกธนูก็แฉลบเข้าที่ต้นแขน ทำให้ร่างสูงเพรียวพลัดตกจากหลังม้า

       หงเซ่อพยายามหยัดตัวลุกยืน และม้าโลหิตรับรู้ถึงอันตราย มันยกขาหน้าทั้งสองข้างขึ้น ใช้ร่างบึกบึนเป็นที่บังลูกธนูให้หล่อน

       หญิงสาวกลัวม้าจะได้รับอันตราย จึงตบไปที่ลำตัวมัน นางออกคำสั่งให้มันหนีไป ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่าตนคงถูกทารกเซียนลวงมาให้ติดกับดัก!

       เจ้ามีธุระอันใดกับป่าหอมหมื่นลี้ จงบอกชื่อแซ่มา

       หญิงสาวสูดลมหายใจลึก พยายามมองหาที่มาของเสียง กระทั่งเห็นว่ามีร่างนับสิบยืนอยู่ด้านบนกำแพงสูง และน่าประหลาดใจที่อีกฝ่ายสามารถสื่อสารกับนางได้ แสดงว่ามีวรยุทธ์พอตัว

       นามนั้นไม่สำคัญ ตอนนี้ข้ามีเรื่องเร่งด่วน ต้องผ่านทางนี้ และหากล่วงเกินพวกท่าน ขออภัยด้วยนางโจรเอ่ยออกไป และพยายามทำเสียงให้ปกติข่มความกลัว

       ที่นี่ไม่มีผู้ใดผ่านได้ โดยไม่เสียค่าผ่านทาง แต่ถ้าไม่มีเงิน เจ้าคงต้องสละฟันสักสองสามซี่ หรือลูกตาสักข้างมาเป็นของกำนัลต่อท่านประมุข!

       ฮึ! ประมุขพวกเจ้าเป็นยักษ์ เป็นมารหรืออย่างไร ถึงต้องการของพรรค์นั้นหงเซ่อถามด้วยสุ้มเสียงขุ่นเคือง

       เจ้าคงไม่รู้ว่าที่นี่คือ ป่าหอมหมื่นลี้เขตแดนต้องห้าม จงฟังข้าให้ดี หากใครคิดผ่านทางต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน!สิ้นเสียงตวาด ลูกธนูพลันพุ่งเข้าใส่ร่างนางโจรอีกครั้ง!

 

       ฉีหยางซิ่วถูกคุมตัวขึ้นรถม้า เขาไม่ได้รับอันตรายจากการจับคุมตัวเพื่อนำไปส่งมือเจียนหลิว เพียงแต่ถูกลิดรอนอิสรภาพ นอกจากนั้น สมุนร่างผอมตาลึกโหลของหลี่เปียวก็เหยียดหยามเขาให้ช้ำใจ มันรื้อค้นข้าวของหนุ่มรูปงามที่เขาพกติดตัวมาด้วย เป็นภาพวาดสาวงามนุ่งน้อยห่มน้อย เสียงหัวเราะแสนน่าเกลียดดังอย่างน่ารำคาญ มันเห็นเขาเป็นเพียงคุณชายไร้ฝีมือ มีดีแค่วาดรูปลามกระบายตัณหา

       กระทั่งมันพบภาพที่แตกต่างจากภาพอื่น เป็นภาพที่เขาวาดขึ้นมาได้ไม่นาน

       “ดูนี่สิ ภาพอื่นก็งดงามชวนให้สะท้านใจ แต่เหตุใดถึงมีภาพ

พิเรนทร์พรรค์นี้อยู่ด้วย”

       เสียงลูกสมุนหลี่เปียวดังขึ้นในรถม้า มันว่าพร้อมคลี่ภาพวาดดู เห็นแล้วก็ทำหน้าเบ้ พลางมองฉีหยางซิ่วด้วยสายตาแปลกพิกล

“ข้าน้อยต่ำต้อย หัวทึบมากก็จริง แต่เหตุใดท่านถึงได้วาดรูปไม่สร้างสรรค์ หรือว่าแท้จริงแล้วท่าน...เป็นพวกวิปริต”

       หนุ่มรูปงามไม่ปริปากโต้แย้ง เพียงแต่ถอนหายใจในรถม้าเล็กแคบ

       “ไม่ตอบ แสดงว่าคุณชายเป็นเช่นนั้น เสียดายข้าน้อยไม่นิยมเรื่องพวกนี้” มันว่าจบก็เตรียมทิ้งม้วนกระดาษของฉีหยางซิ่วออกจากรถม้า เมื่อเห็นดังนั้น เขาก็ขึงตาดุ

“ฮ่าๆ เป็นถึงทายาทตระกูลฉี หากแต่ทำได้เพียงแค่ถลึงตาใส่คนต่ำต้อยอย่างข้า เฮ้อ...เสียดายวรยุทธ์ต้นตระกูล”

ฉีหยางซิ่วโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขาอยากบีบคอมันให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น หากร่างกายไม่ถูกสกัดจุดเอาไว้

อีกฝ่ายไม่สนใจการแสดงออกของฉีหยางซิ่ว มันทิ้งภาพวาดดังกล่าวออกจากรถม้าอย่างไม่ไยดี

“อย่า...” เขาร้องห้ามเสียงแหบแห้ง ยามนั้นหัวใจคล้ายถูกควักออกมาและกระทืบซ้ำ รูปภาพมากมายที่เขาเคยวาดแทบไม่มีความหมายเท่าภาพดังกล่าว มันเป็นภาพเดียวที่ไม่ใช่สาวงาม หากเป็นภาพซึ่งมีคุณค่าต่อจิตใจ แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่เคยได้เห็นมาก่อน

บางที ข้าอาจจะยอมวาดรูปเจ้าสักครั้ง แต่คงไม่ใช่แบบสาวงามนางอื่น

คำพูดนั้นหลุดปากเขา ในตอนที่พบนางโจรซึ่งมาหลบอยู่ข้างโรงเก็บฟืนร้าง

ฉีหยางซิ่วคิดไม่ถึงว่าอีกหลายปีต่อจากนั้น เขาจะวาดรูปพิลึก

พิลั่นออกมา เป็นรูปซึ่งมิได้งดงามอันใด หากเต็มเปี่ยมด้วยความรู้สึก โดยเฉพาะสีหน้า ท่าทางเคร่งขรึมของคนในภาพ

เจ้าช่างเป็นหญิงอัปลักษณ์ เหลือเกินหงเซ่อ...

ฉีหยางซิ่วรำพึงรำพัน ก่อนจะหลับตาลง สุดท้าย เขามิอาจรักษาสิ่งใดไว้ไม่ได้ รถม้าเคลื่อนไปได้อีกสักพัก เสียงคำรามก็ดังกึกก้อง และตามด้วยเสียงร้องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด!!




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

0 ความคิดเห็น