สืบรักข้ามภพ (พรีออร์เดอร์!!!)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 71,335 Views

  • 133 Comments

  • 1,610 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    721

    Overall
    71,335

ตอนที่ 19 : แปลงโฉม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    7 ก.ย. 61




 

 

ฉีหยางซิ่วร้อนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น เขาอาจใจร้ายกับหงเซ่อ แต่ที่ทำลงไปเพราะอยากให้นางรอดอยู่รอดปลอดภัย ดังนั้นจึงตัดสินใจส่งนางไปอยู่ที่อารามบัวแดงสักพัก ด้วยที่นั่นมีตำหนักหมอเทวดาของซิ่นซือซือไท่

       และยามสายวันนี้มีสิ่งที่เขาเป็นกังวลหนัก เสื้อเกราะทองคำ และอาวุธลับของนางโจรหายไปจากห้องพัก เมื่อทราบเช่นนี้ เขาก็นั่งไม่ติด ออกตามหาหงเซ่อไปทั่วโรงเตี๊ยม แต่หาเท่าไรก็ไม่พบ

       “เป็นใครก็คงช้ำใจ ทั้งที่ลั่นวาจาจะดูแลนาง เพื่อตอบแทนการช่วยชีวิต แต่สุดท้ายเจ้าก็ตัดหางนางปล่อยวัด” ลู่เหลียนเข้าข้างนางโจรอยู่มาก เพราะสงสารและเห็นใจในชะตากรรม

       “ท่านป้าก็รู้หงเซ่อเปลี่ยนไปมาก นางทำให้ข้าไม่สบายใจยามอยู่ใกล้กัน” เขาอึดอัดต่อท่าทีนางโจร ซึ่งแต่ก่อนหงเซ่อไม่เคยแสดงท่าทีอยากใกล้ชิดเขา แต่หลังจากฟื้นขึ้นมาเมื่อหลายวันก่อน ท่าทีนางเปลี่ยนไป รวมถึงการแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีสันสดใส ใบหน้าก็วาดแต่งสวยงาม ถึงเขาไม่พิสมัยหญิงสาวรูปร่างเพรียวบาง แต่ยอมรับอยู่ลึกๆ ว่าจริตเหลือร้ายของนางส่งผลให้เขาวุ่นวายใจ

       “เจ้ากลัวตัวเองเสียหาย หรือกลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ให้หลงรักนางโจรอัปลักษณ์ไม่ได้กันแน่!

       ฉีหยางซิ่วหน้าชาและเนื้อตัวสั่น บุรุษรูปงามอย่างเขาจะไปมีใจให้สตรีไร้หัวนอนปลายเท้าและบ้าเลือดอย่างนั้นได้หรือ

       “ทำไมท่านป้ากล่าววาจาเช่นนั้น คนอย่างข้า ชาตินี้ไม่มีวันเป็นสามีนาง ชีวิตที่ผ่านมาของหงเซ่อเต็มไปด้วยความแค้นและกลิ่นคาวเลือด!” เขาว่าเสียงดัง

       “เฮ้อ เจ้าก็รู้ นางไม่มีทางเลือกอื่น ชีวิตลิขิตไว้เช่นนั้น ไม่ฆ่าเขาก็ถูกฆ่า เจ้ามันดีแต่รูปงามแต่ใจหยาบช้าน่าชิงชัง ข้าไม่นึกเลยว่าจะมีหลานเช่นเจ้า เสียใจที่เคยเลี้ยงดู และป่านนี้แม่เจ้ากับน้องเขยข้าคงนอนตายตาไม่หลับ”

       ชายหนุ่มเดือดจัดแล้วในวินาทีนั้น จึงตวาดขึ้น “อย่างไรข้าก็ต้องส่งนางไปที่อารามบัวแดง”

       “ฮึ อยากทำสิ่งใดก็แล้วแต่เจ้าเถิด ข้าจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งอีก” ลู่เหลียนว่าแล้วก็สะบัดหน้าเดินจากไป และเพียงชั่วประเดี๋ยว เสียงเอะอะก็ดังลั่นห้องโถงของโรงเตี๊ยม

       ฉีหยางซิ่วสังหรณ์ใจว่าจะเกิดเรื่องร้าย เขาหันไปหาอาวุธ หากพบเพียงกระบี่เก่าๆ เล่มหนึ่งวางอยู่จึงถือมันไว้ป้องกันตัว

       “ไปลากตัวมันมา และอย่าเผลอฆ่ามันตายเสียล่ะ นายท่านต้องการตัวมันเป็นๆ”

       ฉีหยางซิ่วไม่ใช่คนขี้ขลาด ตั้งแต่เด็กเคยเรียนวิชาป้องกันตัวบ้าง แต่ไม่ได้เก่งกาจเหมือนคนอื่น ดังนั้นเขาจึงพอเอาตัวรอดได้

       ชายหนุ่มไม่ทันเห็นลู่เหลียน เขาคาดว่านางจะปลอดภัย ด้วยคนตัดฟืนร่างใหญ่ส่งสัญญาณบอกให้เขารีบหนีไปซ่อนตัว

       “หาตัวมันให้พบ และเผาที่นี่ทิ้งซะ” คำประกาศนั้นสร้างความโกรธแค้นแก่ฉีหยางซิ่ว เขาไม่ต้องการให้ใครเดือดร้อนเพราะตน กระนั้น การแสดงตัวตอนนี้ย่อมเป็นการรนหาที่ตาย

       กลิ่นไหม้ลอยเข้ามาให้ห้องที่เขาซ่อนตัว อากาศเริ่มเป็นพิษจนเกือบหน้ามืด ในขณะที่การหายใจติดขัด เจียนจะสิ้นสติ ร่างของมือสังหารก็ทะยานเข้ามาในห้องพร้อมดาบเล่มใหญ่

       “คุณชาย เจ้าขี้ขลาดจนต้องหลบอยู่ในห้องส้วมเชียวหรือ ช่างเสียเกียรตินัก”

       “อย่าพูดมาก พวกเจ้าต้องการสิ่งใด หากหมายถึงชีวิตข้า ก็อย่าหวังว่าจะได้ไป” ฉีหยางซิ่วว่าพร้อมกวัดแกว่งดาบเก่าสนิมเขรอะในมือ ยามนี้เกิดความเสียใจ เขาควรมีวิชาติดตัวบ้าง ทั้งที่ ตระกูลฉีเป็นตระกูลที่ทวดของเขาคิดค้นวิชา พู่กันปลิดวิญญาณ จนกลายเป็นตำนานโด่งดังทั่วยุทธภพ

       “น่าเสียดายจริงๆ ที่คุณชายไม่ได้วิชาจากท่านปรมาจารย์หย่งชางมาสักกะผีกเดียว แต่จะให้ข้ารังแกคนไม่มีทางสู้ก็ใช่ที่ เอาละ ยอมตามไปเสียดีๆ นายของข้าต้องการเชิญคุณชายไปร่วมงานมงคลของเขากับแม่นางเพ่ยเพ่ย” หลี่เปียวหัวหน้ามือสังหารของฉีเจียนหลิวกล่าว

       “บัดซบ นายของเจ้ามันเป็นบุรุษตัณหากลับ เพ่ยเพ่ยไม่มีวันร่วมหอกับคนพรรค์นั้น” ฉีหยางซิ่วเดือดจัดในตอนนั้นเอง นางในดวงใจเขากำลังจะถูกชายใจอำมหิตย่ำยี

       “โถ คุณชาย ท่านช่างไม่รู้จิตใจของสตรี เอาละ อย่าให้เสียเวลากันอีกเลย จับตัว!

       สิ้นเสียงหลี่เปียวออกคำสั่ง ลูกน้องของมันก็กรูกันเข้ามารวบตัวฉีหยางซิ่ว



 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

0 ความคิดเห็น