สืบรักข้ามภพ (E-BOOK)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 67,753 Views

  • 131 Comments

  • 1,570 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    988

    Overall
    67,753

ตอนที่ 12 : เจ้าตัวประกันลามก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    30 ส.ค. 61




“นั่นมัน!” น้ำเสียงมันกราดเกรี้ยว และก้าวเข้ามาใกล้เขาอีกนิด มือของมันยื่นออกมาหมายจะช่วงชิงรูปวาดของเขาไป

       “เจ้าสนใจรูปพวกนี้ด้วยหรือ ฮ่าๆ ๆ”

       คนถูกถามถลึงตาใส่ ก่อนทำมารยาททรามด้วยการถุยน้ำลายลงพื้น แต่ฉีหยางซิ่วไม่ถือสา

       ด้วยรูปวาดชุนกงของเขาเป็นสิ่งน่าอัศจรรย์ ลายเส้นอ่อนช้อยงดงาม ถึงจะผิดศีลธรรมอยู่มาก แต่การเป็นคุณชายที่ตกต่ำ ไร้ตึกสวยงามและบริวารรับใช้ เขาจำต้องหาทางเลี้ยงดูตนเอง ด้วยหวังว่าสักวันจะลืมตาอ้าปากได้

       “คนลามก! บุรุษเยี่ยงเจ้าสมควรถูกตัดหัวและเสียบประจาน ข้าไม่ควรเชื่อคำของศัตรูตั้งแต่แรก เจ้าไม่มีค่าหัวพอให้ข้าจับเป็นตัวประกัน”

       หนุ่มรูปงามมองอีกฝ่ายอย่างขบขัน มันคงนิยมชมชอบการแสดงปาหี่ หรือไม่ก็เป็นพวกดูงิ้วจนฝังใจ ถึงได้พูดจาราวกับอยู่ในโรงละคร

       “ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าสามารถกล่าววาจาตอบโต้ข้าได้ดีเช่นนี้”

       “พูดได้ แต่ข้าไม่อยากกล่าวสิ่งใดกับตัวประกันไร้ยางอายเช่นเจ้า”

       “ตัวประกัน อย่างนั้นรึ!” ชายหนุ่มใช้ปลายพู่กันชี้เข้าหาหน้าอกตนเอง

       เจ้าตัวเหม็นเน่ารู้ว่าหลุดปากพูดบางสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป มันจึงมองเขาตาเหลือกค้าง และทำปากขมุบขมิบ

“เอาละ ข้าจะให้โอกาส จงบอกความจริงมา เจ้าเป็นใครกันแน่ คงมิใช่ขอทาน นักเล่านิทาน หรือจอมยุทธ์หญิงหรอกนะ” เอ่ยล้อเลียนมันแล้วเขาก็หัวเราะชอบใจ

       “หยุดกล่าววาจาดูหมิ่นข้า มิอย่างนั้น ท่านจะเสียใจภายหลัง” มันว่าพร้อมกับแสดงท่าอวดดี เขาเห็นแล้วก็ส่ายหน้าอย่างนึกขัน

       “ถ้าอย่างนั้น อย่าบอกนะว่าเจ้าเป็นคนในรั้วในวัง จึงไม่อยากลดตัวลงมาคุยกับคุณชายผู้ว่างงานที่สุดในใต้หล้าอย่างข้า”

       “เฮอะ...ยังมีหน้ายกตนว่าเป็นคุณชาย”

       ชายหนุ่มชักไม่สมอารมณ์ ตัวมันนั้นทั้งสกปรก หาที่พิศให้งามแทบไม่มี ยังทำท่าโอหัง

       “ก็ข้าเป็นคุณชายของตระกูลฉี ตัวจริงเสียงจริง เรื่องนี้มิอาจเปลี่ยนแปลง”

       “ใช่ ท่านเป็นมันผู้นั้น มิเสียแรงที่ข้าต้องเจ็บตัวถึงเพียงนี้”

       “หมายความว่าอย่างไง” ฉีหยางซิ่วซัก

       “ก็หมายความว่า ท่านคือคนที่ข้าจะต้องรวบหัว รวบหาง นับแต่นี้เป็นตนไป” มันว่าแล้วก็ยกยิ้มตรงมุมปาก เป็นรอยยิ้มร้ายๆ ที่ทำให้เขาอยากใช้ไม้หวดก้นมันให้เนื้อแตก

       ฉีหยางซิ่วมองประเมินมันอีกครั้ง เจ้าตัวเหม็นต้องมีลับลมคมในเป็นแน่

       “เอาละ ข้าไม่มีเวลาคุยเล่น ภาระข้ากองอยู่ข้างหน้าต้องรีบสะสาง เว้นแต่เจ้าอยากเป็นแบบให้ข้า หากเป็นเช่นนั้นจริง ก็รีบไสหัวไปอาบน้ำเสีย เผื่อข้าจะลองทำอะไรพิสดารสักครั้ง”

       เมื่อพบกันครั้งแรก เขานึกว่ามันเป็นชาย กระทั่งตัวมันร้อนดั่งไฟ เขาจึงหายามาให้ ก่อนพบว่ามีบาดแผลที่หัวไหล่ ด้วยสงสารจึงคิดทำแผลให้ และเขาจึงรู้ว่าภายใต้ใบหน้ามอมแมมและเสื้อคลุมสุนัขจิ้งจอก คือมันเด็กสาวผู้หนึ่ง และเริ่มจะมีความต้องการ...บางอย่างจากบุรุษรูปงามเช่นเขา!!

       คนถูกมองหน้าแดงก่ำ แล้วรีบกอดอกแน่นทำราวกับเขาจะสนใจหน้าอกแบนราบของมัน

       “ท่าน...มันสารเลว หลายคืนที่ผ่านมา ทะ ท่านคิดย่ำยีข้าใช่ไหม”

       ฉีหยางซิ่วทำตาโต ก่อนจะหัวเราะออกมาพรืดใหญ่

       “ข้าเนี่ยนะ มีจิตอกุศลถึงเพียงนั้นกับเจ้า โถ...มองตั้งแต่หัวจดเท้าแล้ว หญิงก็ไม่ใช่ ชายก็ไม่เชิง...ข้ามิใคร่ประตูหลังหรอกเด็กน้อย”

       คราวนี้ร่างผอมสั่นจัด แต่มิอาจลงมือกับเขาได้ เพราะร่างกายยังบาดเจ็บอยู่หลายส่วน

       “เอาละ หากข้าล่วงเกินอันใดก็ต้องขออภัยเจ้าด้วย กระนั้นที่ทำไปก็เพราะสงสาร ไม่ได้คิดในทางไม่ดีสักนิด อย่างไรข้าก็เคยเห็นอะไรที่มันสวยงามกว่านั้นมากโข ความราบเรียบของเจ้า ไม่ทำให้ข้ามีกิเลสอันใด หากไม่เชื่อ ข้ายอมคุกเข่าสาบานต่อฟ้าดินก็ได้” ฉีหยางซิ่วไม่วายย้ำให้คนที่ยืนตัวแข็งทื่อเป็นเดือดเป็นแค้นจัดกว่าเดิม

       “ต่ำช้า!” มันกัดฟันเสียงดังกรอด พลางอดโทษชะตาชีวิตไม่ได้ที่ดั้นด้นออกมาจากผาไร้นาม ด้วยอยากรู้ว่าคุณชายที่ผู้อาวุโสฉีหย่งชาง คิดมอบให้เป็นตัวประกันนั้นมีรูปโฉมงดงามเพียงใด และเขาจะเป็นผู้ชดใช้ความแค้นต่อตระกูลของมันที่ล่วงลับได้จริงหรือ สุดท้ายพอได้พบหน้า ทุกอย่างก็แจ้งใจ

       ชายหนุ่มไม่ได้ถือโทษ แต่ยังชวนให้ร่างผอมบางนั่งลง แล้วรินสุรารสดีจากโรงเตี๊ยมป่าไผ่ใส่จอก ก่อนส่งให้มัน

       “มา...นั่งลง วันนี้ข้าจะยอมลดตัวลงสักหน่อยเพื่อให้เจ้าคู่ควรร่ำสุราด้วยกัน และสุราจอกนี้ ข้ามอบให้เจ้า ดื่มสักหน่อยจะได้คลายหนาว เดี๋ยวจะได้มีแรงอาบน้ำ!

       ดวงตาดำขลับเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะส่งเสียงปฏิเสธแหบพร่าออกมาออกมา

       “มะ ไม่...ห้ามเจ้าล่วงเกินข้า ลืมแล้วหรือไร”

       “พิลึกคน มีหรือข้าจะอาบน้ำให้เจ้า แต่ข้าจะจับเจ้าโยนลงสระต่างหาก”

       มันไม่ได้โต้เถียงคำใดออกมา มีเพียงลำคอ และใบหูที่แดงเถือกขึ้น บอกให้เขารู้ว่ากำลังขัดเขิน

       ทั้งคู่นั่งดื่มสุราไปเงียบๆ อีกพักใหญ่ เสียงแหบแห้งก็เอ่ยว่า

       “หงเซ่อ...” มันขานชื่อของตน

       ชายหนุ่มหยุดยกจอกเหล้าเข้าปาก ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ แสดงออกถึงการรับรู้

       “ไม่เลว...ชื่อนี้เหมาะกับดวงหน้าอัปลักษณ์มาก” ดวงตาคมมองไปยังใบหน้าซีกซ้ายที่มีปานสีแดงแสนน่าเกลียด

       “บางที ข้าอาจจะยอมวาดรูปเจ้าสักครั้ง แต่คงไม่ใช่แบบสาวงามนางอื่น”

       หงเซ่อพ่นลมหายใจแรงๆ ออกมา มันยอมรับน้ำใจชายรูปงามผู้นี้ แต่ก็ระแวงและค่อนข้างจะรังเกียจในสิ่งที่เขากระทำ การวาดรูปหญิงสาวเปลือยกายเพื่อยั่วยุตัณหาถือเป็นความต่ำช้าและเสียเกียรติ

       “บุรุษเช่นเจ้า หาได้มีความน่านับถือ ผิดแต่เจ้าคือเป้าหมายที่ข้าต้องจัดการ!” มันกดเสียงให้ต่ำ และมองเขาตาไม่กะพริบ

       “โอ้ ไม่ต้องคิดมาก ตอนนี้เจ้ารักษาตัวให้หาย และเอาชีวิตให้รอดก่อนเถอะ ถ้าจะให้ดี หัดอาบน้ำและแต่งตัวเป็นหญิงบ้าง ถึงตอนนั้นคิดอยากจะลากข้าขึ้นเตียงจริงๆ ข้าอาจใจอ่อนขึ้นมาก็ได้” กล่าวจบเขาก็คว้าป้านสุราไปดื่มอึกใหญ่ และเป็นเวลาเดียวกันที่หงเซ่อ...หยิบกิ่งไม้ปลายแหลมจี้ลำคอเขา

       ขืนยังล่วงเกินข้าด้วยวาจาอีก เจ้าจะกลายเป็นผู้ชายที่โชคร้ายไปชั่วชีวิต!

       ฉีหยางซิ่วไม่เข้าใจความนัยที่ซ่อนอยู่ในวาจามัน แต่วินาทีนั้นการหายใจเขาติดขัด แต่ยังส่งเสียงอู้อี้ออกมาย้ำให้อีกฝ่ายต้องเป็นเดือดเป็นแค้นกว่าเดิม

       “เชื่อเถอะ ยังไงชาตินี้ข้าก็ล่วงเกินสตรีอัปลักษณ์เยี่ยงเจ้าแน่นอน”



 ติดตามได้ในอีบุ๊กครับ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

0 ความคิดเห็น