01:00 AM เที่ยงคืนหนึ่งชั่วโมง (สนพ. Firework Publishing)

ตอนที่ 23 : 01:00 AM หนึ่งนาฬิกา END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 838 ครั้ง
    14 ต.ค. 61


23


เที่ยงคืนยี่สิบสามนาที

(01:00 AM หนึ่งนาฬิกา)





//

ก่อนเที่ยงคืนไปสองปี


               วันนี้ปั้นดินมีเรียนที่คณะตอนบ่ายโมงและทำโปรเจคตอนช่วงเย็น เขาตื่นแต่เช้ามาทำโจ๊กให้คนพี่กินลองดู คราวนี้เขาไม่ได้เรียนกับพี่ปกป้องหรอกเขาเปิดยูทูปดูเอา เมื่อวานเขาโมโหพี่กิงมากที่บังอาจบอกว่ามันเค็มถึงมันจะเค็มจริงๆก็เถอะ แต่เอาน่าครั้งแรกย่อมผิดพลาดได้ วันนี้เลยจะลองมือใหม่

 

                มันง่ายกว่าผัดกะเพราหวังว่ามันจะออกมาดีนะ

               

                ร่างบางใส่ผ้ากันเปื้อนลายไข่ขี้เกียจสีเหลืองแล้วเปิดโทรศัพท์ดูวิธีการทำโจ๊ก จากนั้นจึงทำตามวิดิโอทุกขั้นตอน เขาคิดถูกจริงๆที่โจ๊กมันง่ายกว่า ถ้าพี่กิงบอกเค็มอีกจะเลิกทำอาหารไปเลยเขาจะไม่ทำแล้ว ทำกับข้าวให้ไม่ได้ขอตัดโมเดลช่วยพี่กิงละกันนะ

 

                ทำอะไรแต่เช้าปั้น

                “โจ๊กหมู

                “จะรอครับ

                “คราวนี้อร่อยแน่นอนวางใจปั้นได้

               

                กิงยืนมองคนน้องจับนั้นจับนี้มาใส่ในหม้อแล้วอดที่จะยิ้มไม่ได้ ผ้ากันเปื้อนไข่งี่เง่านั้นมันน่ารักได้ด้วยการอยู่บนตัวของปั้นดิน ไม่นานร่างบางก็ยกหม้ออกจากเตาแล้วค่อยๆบรรจงตักโจ๊กใส่ถ้วย กิงมองเข้าไปในหม้อเห็นน้ำที่น้องใส่ไปครึ่งหม้อทำให้เขาเข่าแทบทรุด

 

                พี่กิงลองชิมดูครับ

               

                กิงเดินไปตรงหน้าน้องแล้วใช้ช้อนตักโจ๊กเข้าปาก ปั้นดินจ้องคนพี่ตาใส่แป๋วไม่วางตาไปไหนสีหน้าของคนพี่ไม่แสดงออกอะไรเลยตั้งแต่กินเข้าไป หัวใจของเขาเต้นแรงเหมือนจะระเบิดออกมาเพราะลุ้นว่ามันจะออกมาโอเคไหม

 

                อร่อยครับ

                “เอาความจริง

                “ไม่ได้แย่ พี่กินได้

 

                กิงตอบตามความจริงถึงมันจะจืดไปหน่อยก็ไม่เป็นไรเขากินได้จริงๆ ปั้นดินแย่งมือจากช้อนคนพี่ลองตักมาชิมบ้าง

 

                จืดจะตาย

                “พี่กินได้

                “ปั้นว่าต่อไปเราไปซื้อกินเองเถอะเนอะ

                “ทำบ่อยๆเดี๋ยวก็อร่อยเองแหละ เอ้าเบะทำไมซีเรียสไปได้

                “เสียใจไหมที่ปั้นทำไม่ได้อ่ะ

                “คิดมากละ มาๆพี่กิงจะกอด

 

                กิงคว้าตัวน้องมากอดแล้วลูบหลังไปมา สำหรับเขาแค่มีน้องเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตก็ดีมากแล้วไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพิ่มเพื่อเอาใจเขาเลย เพราะสิ่งที่ปั้นดินเป็นนั้นแหละคือสิ่งที่เขาชอบในตัวน้อง

 

                เดี๋ยวเที่ยงคืนพี่จะไปหานะครับ

                “พกร่มด้วยนะครับ ฝนจะตก

                “ครับ วันนี้ไม่ใส่เสื้อบาสได้มะ ไม่ใส่เกงขาดด้วย

                “ขี้หวงจัง ไม่ใส่เกงขาดใส่เสื้อบาสได้ไหม

                “ต่อรองอีก ถ้าใส่จะโดนแบบเมื่อคืน

                “ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

                “ตอนนี้เลยก็ได้นะ เช้าๆกำลังดี

               

                กิงพูดแล้วเลื่อนสายตาลงไปมองตรงเป้ากางเกงตัวเอง ปั้นดินมองลงไปตามคนพี่แล้วรีบหันหน้าหนีทันที ก็เข้าใจว่าตอนเช้าธรรมชาติของผู้ชายมันจะตื่นตัวทุกคนตามประสาคนสุขภาพดี แต่พี่กิงดันใส่กางเกงบอลมันเลยพองขึ้นมาจนเห็นได้ชัดกว่าปกติ

 

                จริงๆเป็นคนทะลึ่งแบบนี้หรอพี่กิง

                “เป็นแค่คนเดียว

                ใครครับ

               

                ปั้นดินเอียงคอถามคนพี่แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วแต่เขาก็อยากได้ยินจากปากของพี่กิง แต่คนพี่ไม่ตอบส่งยิ้มให้เขาแทนเป็นรอยยิ้ม สายตาของพี่กิงที่ส่งมาให้เขามันทำให้เขารู้สึกถึงพลังนั้นของพี่กิงพลังที่เป็นด้านบวกให้กับเขา

 

                พี่กิง ไม่ใช่แค่พี่กิงนะครับที่ชอบรอยยิ้ม ผมก็ชอบให้พี่ยิ้ม ยิ้มให้แค่ผม….คนเดียว

                “แล้วเคยเห็นไปยิ้มให้ใครไหมล่ะ นอกจากเราอ่ะ

                “ขอบคุณที่รับผมเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตทั้งๆที่ผมเป็นเพียงแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่พี่เจอในเซเว่นตอนเที่ยงคืน

                “วันไหนเรียนวิชาการออกแบบคอนกรีต

                “หือ วันนี้แหละครับแล้วมันเกี่ยวอะไรอ่ะพี่ ผมกำลังซึ้ง

                “เดี๋ยวก็รู้

 

                กิงตักโจ๊กรสจืดของน้องเข้าปากต่อโดยไม่สนใจสายตาสงสัยของคนน้องที่ส่งมา เจ้าตัวเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อที่จะแกะเชือกที่ผูกเอวอยู่ออกแต่ไม่รู้น้องไปดึงอีท่าไหนเชือกที่ผูกอยู่เลยกลายไปว่าพันกันไปหมด กิงมองน้องทำหน้ายุ่งมาสะพักก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจตักโจ๊กกินต่อ เขาอยากรู้ว่าน้องจะทำหน้ายังไงตอนบอกให้เขาแกะให้ แล้วหลังจากนั้นเขาจะหาจังหวะวอแวน้องเอง

 

                หึ เสร็จพี่แน่

 

                ปั้นดินพยายามแกะเชือกยังไงก็ไม่ออกเขามองไปที่คนพี่แวบนึงก็รู้เลยว่าพี่มันคิดร้ายอยู่แน่ๆ ดังนั้นปั้นดินเลยเปิดลิ้นชักครัวเอากรรไกรตัดฉับไปที่เชือกด้านหลังแล้วหันไปแสระยิ้มให้คนพี่ กิงหมั้นไส้คนน้องวางช้อนลงแล้วเดินเข้าหาทีละก้าวจนตัวน้องถอยไปชนกับเคาน์เตอร์ครัว เขายกตัวน้องขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์แล้วกอดเอวบางไว้

 

                กวนหรอเรา

                “ป๊าวววว

                ทำไมตัวหอมผิดปกติ

                “ผมก็หอมแบบนี้ทุกวันนั้นแหละ

                “วันนี้หอมเป็นพิเศษ

                “งื้ออ

 

                กิงแทรกตัวเข้าไปตรงกลางระหว่างขาของร่างบางแล้วโน้มหน้าลงไปตรงซอกคอขาว เขาสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อให้ได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากปั้นดินแล้วผละออก เงยหน้ามองร่างบางที่อยู่ในระดับสูงกว่าเขา ปั้นดินค่อยๆโน้มหน้าลงมาหาคนพี่แล้วใช้ริมฝีปากแตะเบาๆ กิงเผยริมฝีปากออกมางับเบาๆตรงริมฝีปากร่างของน้องแล้วดูด

 

                อื้อออ พี่กิงทำแบบนี้ปากจะเจ่อ

                “อือ

 

                กิงส่งเสียงตอบรับคนน้องแล้วจับขาเล็กมาเกี่ยวเอวเขาไว้กดจูบเบาๆตรงซอกคอแล้วลากริมฝีปากขึ้นไปตรงปากอีกครั้ง  เขาจัดการยกตัวน้องออกจากเคาน์เตอร์ครัวแล้วค่อยๆวางลงตรงโต๊ะกินข้าว กิงดันร่างบางลงไปนอนราบลงบนโต๊ะช้าๆแล้วโน้มตัวลงไปตาม เขาบดขยี้ริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากน้องแล้วใช้เข้าไปในปากตวัดน้องไปมาตามอารมณ์ที่พุ่งขึ้นรุนแรง

 

                ปั้นดินบีบไหล่ของคนพี่เพื่อเรียกสติให้กลับมาสิ่งที่กำลังทำอยู่นี่มันจะเลยเถิดอีกแล้ว ปั้นดินใช้กำปั้นเล็กๆทุบอกคนพี่เบาๆ ถ้าปล่อยไปแบบนี้อารมณ์ของทั้งสองกู้ไม่กลับแน่ๆ

 

                พี่กิงพอก่อน

               

                กิงยังคงไม่ฟังน้องร่างสูงสอดมือเข้าไปใต้เสื้อของคนน้องแล้วลูบขึ้นไปหยุดตรงแผ่นอกของคนน้อง

 

                อ่า..ไม่ได้ครับ

               

                ปั้นดินหลงเผลอส่งเสียงครางออกมาเพราะมือของคนพี่ที่วนอยู่แถวแผ่นอกของเขา ปั้นดินใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักคนพี่ออกจนสำเร็จ กิงเท้าแขนไว้กับพื้นโต๊ะก้มลงมองใบหน้าขาวใสอมชมพูของคนน้อง ปั้นดินส่งสายตาอ้อนวอนไว้เขาหยุดแล้วระบายยิ้มออกมา

 

                โอเค

 

                กิงลูบหัวน้องเบาๆแล้วกดจูบลงไปตรงหน้าผากเขาจับคางน้องไว้ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบเบาๆไปตามริมฝีปากล่างของน้องที่เจ่อออกมานิดหน่อย เขาอดไม่ได้ที่จะประทับริมฝีปากร่างไว้เบาๆ แก้มใสๆของปั้นดินแดงระเรือจนเขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปบีบ

 

                น่ารักจนจะบ้าตายแล้วนะครับ

                “พี่กิง

                “ครับ

                “ปั้นรักพี่กิงนะ!”

 

                ปั้นดินใช้แขนทั้งสองข้างคล้องคอคนพี่ให้โน้มหน้าลงมาแล้วจุ๊บปากคนพี่เบาๆ จากนั้นจึงรีบลุกออกจากโต๊ะแล้ววิ่งตรงไปหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ปิดประตูห้องน้ำแล้วพิงหลังไว้กับบานประตูเพราะเขายืนด้วยขาทั้งสองข้างของตัวเองไม่ไหว มือเล็กๆกุมหัวใจที่เต้นระรัวไว้แน่น

 

                ฮือออ ไม่ไหวแล้ว

 

                ทางด้านกิงก็มีอาการไม่ต่างจากคนน้องเขาทิ้งตัวลงไปนั่งกับพื้นแล้วกุมหัวใจไว้ นี่เป็นครั้งแรกที่ปั้นดินบอกรักเขา การโดนคนบอกรักมันเป็นแบบนี้เองหรอ เสียงหัวใจของร่างสูงที่เต้นแรงแข่งกับเสียงแอร์จนกิงต้องกดลงไปให้แน่น

 

                กูสามารถตายได้แน่ๆ

 

 

                หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นทั้งสองก็แค่ส่งยิ้มเขินๆให้กันแต่คนที่เขินจนทนไม่ได้เห็นจะเป็นปั้นดิน น้องยืนยันจะมาคณะก่อนเวลาเรียนให้ได้ กิงเลยจำเป็นต้องขับรถมาส่งคนน้องที่คณะวิศวกรรมศาสตร์โดยรถมอเตอร์ไซค์ เขาถอดหมวกกันน๊อคออกให้เจ้าตัวแสบแล้วจัดผมน้องให้เข้าทรง ร่างบางในช็อบสีเลือดหมูและกางเกงขาดๆยกมือขึ้นไหว้แล้วส่งยิ้มให้

 

                ขอบคุณครับพ่อที่มาส่ง น้องปั้นจะตั้งใจเรียน

                “กวน

                “ขับรถดีๆนะครับ

                “อื้อ ตั้งใจเรียนวิชาการออกแบบคอนกรีตเนี่ยสำคัญเอาหนังสือมาเรียนด้วยใช่ไหม

                “เอามาครับ

                “อย่าเขินจนเรียนไม่รู้เรื่องล่ะ

 

                กิงลูบหัวคนน้องเบาๆแล้วจับไหล่น้องให้หมุนตัวไปทางคณะ ปั้นดินหันมาส่งยิ้มโบกมือให้คนพี่แล้วรีบวิ่งเข้าไปในตัวอาคารทันที

 

                เทพแห่งโยธามาแล้วเว้ยยยยย

                “ฮิ้ววววว

                “น่อววววว เห็นนะครับว่าใครมาส่งงงง ดีกรีถาปนิกชื่อดังงง

                “หุบปากพวกมึงไปซะ!”

 

                ปั้นดินโยนกระป๋องโค้กเปล่าที่วางอยู่โต๊ะม้าหินอ่อนโยนไปทางรุ่นน้องที่แซวเขาไม่หยุด เขาเดินเข้าไปนั่งร่วมกับกับรุ่นน้องเนื่องจากมาก่อนเวลาเลยไม่มีเพื่อนรอเรียนด้วย

 

                ถาปนิกอยากได้คนถอดแบบไหมครับพี่ปั้นนนน

                “อ่ะ ถอดแบบหรือถอดผ้..โอ้ยพี่! ตบหัวผมทำไม

                “พูดจาทะลึ่ง

                “แล้วนี่พี่จะแก้มแดงทำไม

 

                ปั้นดินยกมือขึ้นมาสัมผัสแก้มตัวเองที่เห่อร้อนขึ้นมาเฉยเลย รุ่นน้องที่เห็นอาการนั้นของรุ่นพี่เลยอดเอ็นดูท่าทางนั้นไม่ได้ และด้วยความกลัวรุ่นพี่ตัวเองระเบิดตัวเองตายไปตรงนี้จึงเลิกแซวแล้วแกล้งเข้าโหมดจริงจังให้รุ่นพี่ตัวเองหายเขิน

 

                โปรเจคถึงไหนแล้วพี่

                “ใกล้แล้วจะส่งอาจารย์ละ

                “โหห โคตรจะเจ๋ง

                “ผ่านแน่นอนระดับพี่สองกับพี่ปั้นดินซะอย่าง

                “สาธุเถอะ

               

                รุ่นน้องทั้งสามคนมองปั้นดินด้วยสายตาเอ็นดูปนชื่นชม เห็นตัวบางร่างน้อยขนาดนี้แต่ระดับสมองพวกเขาสามคนรวมกันยังไม่สู้รุ่นพี่คนนี้เลย

 

                ไว้มาติวให้พวกผมด้วยนะครับ

                “สองไงพี่ติวพวกมึง

                “พี่สองพาแต่ส่องสาวถอะ

                นินทาอะไรกู ปั้นเข้าเรียนได้แล้ว

                “อ้าว มาตั้งแต่ตอนไหน

 

                ปั้นดินโบกมือลาน้องๆแล้วเดินตามสองไปรุ่นน้องทั้งสามคนยกมือไหว้ตามหลังพวกเขาแล้วจับกลุ่มคุยกันต่อ สองเดินมากอดคอเพื่อนสนิทไว้แล้วขยี้ผมเบาๆเพราะคิดถึง

 

                คิดถึงมึงเฉย

                “รมณ์ไหนของมึงเนี่ย

                “ป่าว ฮ่าๆๆ

 

                ปั้นดินเอามือของเพื่อนออกแล้วยื้อตัวขึ้นไปขยี้ผมเพื่อนคืนบ้าง จะว่าไปคิดถึงมันเหมือนกันแฮะปกติสองกับปั้นดินตัวติดกันแทบไม่มีเวลาที่ห่างเลย แต่พอเขาย้ายไปอยู่กับพี่กิงเวลาที่เหลือเลยยกให้คนพี่หมดของเพื่อนเลยแทบไม่มี สองมันจะน้อยใจไหมนะ

               

                คิดถึงมึงเฉย

                “เลียนแบบกูสัส

                “ฮ่าๆ เทพสองโปรเจคเราใกล้เสร็จแล้วนี่หว่า

                “อือ ตอนเย็นก็เสร็จละ ผ่านแน่นอนกูมั่นใจ

                “ใช่ เราทำได้อยู่แล้ว! เข้าเรียนกัน

               

 

                ปั้นดินกับสองเข้าไปห้องเรียนหยิบหนังสือขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะรออาจารย์เข้ามาสอน สองนั่งลงข้างๆแล้วเท้าคางมองเพื่อนที่เขาพึ่งมองว่ามันน่ารักได้ไม่นาน แก้มชมพูดปากน้อยๆตัวขาวๆของเพื่อนทำให้เขาแอบยิ้ม

 

                ยิ้มไร

                “มึงน่ารักนี่หว่า

                “เออรู้ อย่ามาชมเดี๋ยวเขิน

 

                ถึงจะบอกเพือนไปแบบนั้นแต่ปั้นดินก็เขินไปแล้ว มือบางสะเปะสะปะจนไม่รู้จะเอาไปไว้ที่ไหนเลยเปิดหน้าหน้าหนังสือเล่นแก้เขิน สองยังคงเท้าแขนมองเพื่อนอยู่เห็นท่าทางมันแล้วเขาอยากแกล้งเลยส่งสายตาเอ็นดูเข้าให้เลย ปั้นดินจับหนังสือเข้ามาดูใกล้ๆเพราะสายตาไปสะดุดกับอะไรบางอย่างตรงมุมหนังสือด้านล่าง

 

                อะไรวะ

 

                ปั้นดินเปิดดูเห็นรอยวาดจากปากกาสีดำอยู่แทบทุกหน้าเขาคิดว่าถ้าเปิดเร็วๆมันจะทำให้เกิดภาพเคลื่อนไหว เขาลองเปิดเร็วๆดูแล้วพบว่ามันเป็นภาพเคลื่อนไหวจริงๆรูปการ์ตูนที่มีหน้าตาคล้ายๆกับเขาค่อยๆยกกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาบนใบหน้าค่อยๆเผยยิ้มออกทีละน้อยในแผ่นกระดาษนั้นขึ้นตัวเลขมาทีละตัว

 

5 9 0 110 1 0 1 3 9 

 

                ปั้นดินเปิดจนไปถึงหน้าสุดท้ายตัวเลขนั้นมันจบลงที่หน้าสุดท้ายพอดี เขากางหน้าสุดท้ายออกลายมือที่คุ้นตาของใครบางคนทำให้มือเล็กสั่นเทาด้วยความอึ้ง ตัวเลขนั้นคือรหัสนิสิตอันเก่าของเขาที่ได้มาตอนสัมภาษณ์ผ่านเข้าคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ แต่เขาไม่ได้ไปรายงานตัว

 

ไงน้องรหัสทำไมไม่มารายงานตัวเข้าเรียนสถาปัตย์ครับ

กิงอชิระ 57011010139

 

                “พี่กิง…”

 

                ‘อื้อ ตั้งใจเรียนวิชาการออกแบบคอนกรีตเนี่ยสำคัญเอาหนังสือมาเรียนด้วยใช่ไหม

                ‘เอามาครับ

                ‘อย่าเขินจนเรียนไม่รู้เรื่องล่ะ

 

 

                ปั้นดินยกหนังสือวิชาการออกแบบคอนกรีตขึ้นมากอดไว้แน่น เขารู้แล้วทำไมพี่กิงถึงมีสายตาผิดหวังตอนที่ถามเขาว่าทำไมไม่เรียนสถาปัตย์

 

 

                เราอาจจะเคยเจอกันมาก่อนก็ได้

 

 

 

 

สองปีที่แล้ว

 

 

                บรรยากาศหน้าตึกคณะสถาปัตยกรรมเต็มไปด้วยผู้คนมากมายทั้งนิสิตและนักเรียนที่มาเพื่อสอบสัมภาษณ์เข้าเรียนที่มหาลัยแห่งนี้ กิงอชิระนิสิตปีสามสถาปัตย์ออกแบบภายในจอดรถจักรยานไว้ที่หน้าคณะ ร่างสูงเสื้อนิสิตกับกางเกงยีนส์สีซีดพายกระบอกแบบไว้ข้างลำตัว ใบหน้าหล่อๆขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนไปของคณะ ด้วยความที่โชเชียลไม่เล่นโทรศัพท์ไม่แตะเลยไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันสอบสัมภาษณ์ ร่างสูงกวาดตามองไปรอบๆแล้วเดินหลบผู้คนไปทางห้องสตูดิโอ

 

                สาธุเจ้าที่เจ้าทางคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ขอให้ปั้นดินติดทีนี้ทีเถิดดดด ถ้าเกิดปั้นดินไม่ติดก็ขอให้ปั้นดินมีแฟนเป็นสถาปนิกกกกก เพี้ยงงงงงงงงงง

               

                กิงหันไปมองทางต้นเสียงใสเขาตลกจนต้องหันไปมองว่าเจ้าของน้ำเสียงจะมีน่าตายังไง จะอยากมีทำไมแฟนเรียนสถาปัตย์เวลาจะนอนยังไม่ค่อยจะมีเลย เขามองตรงไปยังผู้ชายตัวบางผิวขาวในชุดนักเรียนมอปลายที่กำลังพนมมือหลับตาอธิษฐาน

 

เชี่ย น่ารักชะมัด

 

                เอาล่ะ ผ่านแน่นอนติดแน่นอน หึ ปั้นดินสถาปัตย์ออกแบบภายในไม่ไกลเกินเอื้อม

               

                พอพูดกับตัวเองคนเดียวเสร็จเด็กคนนั้นก็ระบายยิ้มออกมายิ้มที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น ความตั้งใจ รอยยิ้มแบบนั้นมันทำให้ใครบางคนที่แอบมองอยู่เผลอยิ้มตามโดยที่ไม่รู้ตัว

 

                ขอให้ผ่านนะ ปั้นดิน

 

                กิงพูดอวยพรออกมาเบาๆให้กับคนที่พึ่งเดินออกไปจากบริเวณนี้ ถ้าคนเรามันจะเจอกัน ยังไงก็ต้องได้เจอในสักวัน กิงเชื่อแบบนั้น

 

                ..

 

 

                “กิงงงงงงง มึงไปดึงตัวน้องรหัสมึงมารายงานตัวด้วยนะ อ่ะนี่ชื่อกับเบอร์โทร

               

                กิงวางดินสอแล้วหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆที่มอสเอามาให้ขึ้นมาดู เขาไม่มีน้องรหัสพี่รหัสก็ไม่มี มีเขาคนเดียวปีสามโดดๆในคณะนี้ เขาจึงค่อนข้างตื่นเต้นที่มีน้องรหัสเดียวกันผ่านสัมภาษณ์

 

57011010139 ปั้นดิน ธรณิน โรงเรียนมัธยมปลายxx

               

                ปั้นดินงั้นหรอ

 

                ใบหน้าและรอยยิ้มของเด็กผู้ชายคนหนึ่งแวบเข้ามาในหัวเขา เด็กคนนั้นคนที่ยืนพนมมืออธิษฐานขอพรข้างห้องสตูดิโอ กิงระบายยิ้มออกมาด้วยความดีใจเขาดีใจกับเด็กคนนั้นที่ในที่สุดก็ผ่านการสัมภาษณ์จนได้ เขามองหาโทรศัพท์ของตัวเองเพื่อโทรหาให้มารายงานตัวเข้าเรียน ถ้ามีนน้องรหัส หนังสือก็จะส่งต่อให้น้อง กระบอกแบบก็จะส่งต่อให้  จะส่งต่อให้น้องหมดเลย

 

                (ฮัลโหลครับ)

                สวัสดีพี่คือเป็นรุ่นพี่ที่คณะสถาปัตย์ ผ่านการสอบสัมภาษณ์นะรู้แล้วใช่ไหม มารายงานตัวด้วยนะจะรอ

                (ฮือออ พี่ครับปั้นขอโทษจริงๆปั้นอยากเรียนจะแย่อยู่แล้ว แต่คุณพ่อไม่อยากให้เรียน พ่ออยากให้เรียนโยธา โยธาอะไรอ่ะพี่ปั้นอยากเรียนถาปัดดด)

                “…...

 

เสียงจากปลายสายเริ่มแผ่วลงเรื่อยๆจนกิงใจหาย น้องรหัสปีนี้คงไม่มีอีกแล้วสินะ

 

                (คงต้องสละสิทธิ์นี้ไปจริงๆ ขอโทษครับ)

                อือ

 

                กิงกดวางสายแล้วโยนโทรศัพท์ไปทางโซฟาห้องสตูดิโอ ถ้าเรียนไม่ได้ทำไมต้องมาอธิษฐานจะเข้าเรียนให้เขาเห็นตั้งแต่แรก  จบกันกิงอชิระน้องรหัสไม่มารายงานตัวซักคน ทั้งปีสองปีหนึ่งและปั้นดินที่กำลังจะขึ้นปีหนึ่ง คนหลังนี่เจ็บกว่าเพราะเห็นว่าเป็นน่าตายังไงเห็นว่าน่ารักแค่ไหน เห็นว่าอยากเรียนคณะนี้แค่ไหน แต่เขาก็ช่วยอะไรน้องไม่ได้เลย และจะเจอน้องได้อีกที่ไหนก็ไม่รู้อีก

 

                โอเค ถ้าคนมันจะเจอกันยังไงมันต้องได้เจอกันอีก.. 

 

หวังว่าจะได้เจอกันนะ ปั้นดิน 59011010139

 

 

..

 

ปัจจุบัน

 

               

                ปั้นดินยิ้มให้กับหนังสือวิชาที่เข้าคยเกลียดนักเกลียดหนาด้วยความรัก พี่เสียงเหนื่อยๆที่โทรมาบอกเขาให้เข้าไปรายงานตัวคณะสถาปัตย์เมื่อสองปีที่แล้วคือพี่กิงนี่เอง ถ้ารู้ว่าคนพูดคือพี่กิงในวันนี้เขาจะดื้อเรียนสถาปัตย์ให้ได้เลยจริงๆ

 

                มึงยิ้มไรนักหนา แล้วหนังสือคือจะกอดยันหมดคลาสเลยว่างั้น

                “อือ กูรักของกู

                “การออกแบบคอนกรีตอะนะ

 

                สองส่ายหัวให้เพื่อนแล้วตั้งใจฟังอาจารย์สอนต่อ ปั้นดินวางหนังสือลงแล้วเปิดหนังสือเร็วๆให้ภาพเคลื่อนไหวอยู่หลายรอบ พี่กิงต้องใช้ความพยายามแค่ไหนกันนะกว่าจะได้ออกมาแบบบนี้

 

ครืดด

GING.

ตั้งใจเรียนนะครับ 0139ปั้นดิน

 

                                PANDIIIN

อย่าลืมกินข้าวนะครับ 0139กิง

                               

                พอเห็นข้อความของคนพี่ปั้นดินยิ่งยิ้มหนักกว่าเดิม ไม่ว่าจะเจอพี่กิงตอนไหนเวลาไหน จะสองปีที่แล้วหรือตอนเที่ยงคืนพี่กิงก็ยังคงเป็นพี่กิงที่เขารักอยู่ดี  และในอนาคตถ้าสถาปนิกคือพี่กิงคนถอดแบบที่พี่กิงออกก็คงต้องเป็นวิศวกรอย่างเขาเท่านั้น

 

 

00:00 . 

               

 

                กิงนั่งมองสายฝนที่กำลังตกลงมาอย่างไม่ขาดสายอยู่ตรงที่เดิมที่ๆเขาได้เจอน้องอีกครั้งตอนเที่ยงคืน อีกไม่นานสายฝนก็จะผลัดผ่านไปเปลี่ยนเป็นฤดูการแห่งความหนาวแทน มีคนเคยบออกว่าฤดูฝนจะทำให้คนเราเหงาได้ง่ายแต่สำหรับกิงแล้ว ไม่เลยฤดูฝนที่ผ่านมาเป็นช่วงฤดูฝนที่เขาชอบที่สุด เพราะมันทำให้เขาได้เจอกับคนที่เขาเฝ้ารอ รอมานานสองปี

 

                เป็นพี่รหัสทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกครับ

 

                ปั้นดินวางกล่องนมที่เจาะเรียบร้อยให้คนพี่แล้วเลื่อนเก้าอี้ออกไปนั่งข้างๆกัน ถึงรหัสเขาจะไม่เหมือนเดิมเพราะไม่ได้รายงานตัวที่สถาปัตย์แต่ก็อยากให้บอกก่อนว่าพี่กิงเป็นพี่รหัสเขา ถ้าบอกตั้งแต่แรกจะได้ไม่มานั่งแอบมองกันไปมาอยู่เซเว่นตอนเที่ยงคืนแบบนี้ เพราะเขาจะหอบข้าวหอบของไปอยู่กับพี่กิงให้จบเรื่องตั้งแต่แรก

 

                ถ้าบอกแล้วไม่ชอบพี่ขึ้นมาทำไงอ่ะ ขนาดเลือกเรียนยังไม่เลือกสถาปัตย์เลย

                “ปั้นอยากเรียนแค่ไหนพี่ก็รู้นี่นา

                “แต่มีข้อนึงที่เป็นจริงนะปั้น

                “หือ ข้อนึง?หมายถึงอะไรหรอครับ

                “เคยอธิษฐานว่า ขอให้มีแฟนเป็นสถาปนิกไม่ใช่หรอ

                ขอบคุณนะครับพี่กิง

                “อือ พี่รักปั้นมากรู้ใช่ไหมครับ

                ครับ

 

กิงเอื้อมมือไปลูบผมน้องเบาๆร่างบางส่งยิ้มให้เขาด้วยแววตาเต็มไปด้วยความรักและยินดี สายตาที่น้องส่งมามันทำให้เขาก็รู้สึกขอบคุณไม่ต่างกัน ขอบคุณที่ทำให้ชีวิตที่แสนธรรมดาพิเศษขึ้นมา

 

                เคยฟังเพลงขอวอนไหม

                “เพลงหรอ พี่กิงฟังเพลงด้วยหรอครับ

                “อือ ไปฟังนะ

 

                ปั้นดินฟุบหน้าลงบนโต๊ะเพราะเขารู้เนื้อเพลงของเพลงนี้ดี เพลงที่เต็มไปด้วยคำขอบคุณและจะไม่เขินขนาดนี้เลยถ้าเพลงที่คลอเบาๆในเซเว่นจะเป็นเพลงที่พีกิงบอกให้ฟัง

 

ขอบคุณโลกนี้ ที่ส่งคนในฝันให้กับฉัน
ขอบคุณอีกครั้ง ที่ทำให้พบรักที่ยิ่งใหญ่
ฉันไม่เคยพบเจอใคร ที่เข้ามาทั้งหัวใจ
เธอคือคนคนนั้น ที่อยู่คู่เคียงข้างกัน
แค่มีเธอที่เข้าใจ ฉันไม่เคยต้องการใคร
แค่เธอเท่านั้น

 

                เพลงที่เขาฟังมีอยู่ไม่กี่เพลงแต่ทุกเพลงที่เขาฟังนั้นล้วนเกี่ยวกับปั้นดิน เขายิ้มบางๆแล้วขยี้ผมน้องเบาๆเพราะหมั่นเขี้ยวคงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาแน่ๆถ้าเพลงนี้ไม่จบ

 

01:00 AM

 

                “ขอบคุณที่ทำให้ความคิดสถาปนิกเป็นจริงนะครับ วิศวกร

                “ถ้าไม่มีแบบก็ทำให้เป็นจริงไม่ได้หรอก ขอบคุณนะครับสถาปนิก







 

 

 

END







ฤดูฝนผ่านไปแล้ว ผ่านไปพร้อมกับความรักของคนสองคน 

ถ้าวันไหนคิดถึงฤดูฝน วันไหนที่เหงาตอนเที่ยงคืน วันไหนที่คิดถึงเรื่องราวสถาปนิกกับวิศวกร

อย่าลืมกลับมานะ กลับมาเป็นช่วงเวลาหลังเที่ยงคืนไปจนถึงตีหนึ่งด้วยกัน




01:00 AM เที่ยงคืนหนึ่งชั่วโมง



...




แล้วพบกันใหม่











 

     


Thank you

Hanaaster.








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 838 ครั้ง

877 ความคิดเห็น

  1. #877 northwindd (@milky01) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 13:11
    จบแล้ววว น่ารักมากๆเลย ขอบคุณที่เขียนนิยายเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ ลมหนาวกับเดือนเราก็อ่านแล้ว รอรีไรท์แมคคากับพี่ปกป้องน้า :)
    #877
    0
  2. #868 saranyayf (@saranyayf) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 23:36
    เป็นนิยายที่ดีมากกก อบอุ่นเหลือเกิน♡
    #868
    0
  3. #864 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 03:13

    น่ารักมากก ขอบคุณนิยายดีๆนะคะ ฟิลกู๊ด อบอุ่น ตลก โบ๊ะบ๊ะมุกหยอดกันไปมา ต้องอ่านแหละเที่ยงคืนเราจะได้ไม่เหงาอีกต่อไป
    #864
    0
  4. #841 gaoglao (@gaoglao) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 19:40
    เราอ่านเรื่องเดือนกับลมหนาวเเล้วชอบมาก เลยตามมาอ่านเรื่องนี้ต่อ อ่านไปยิ้มไป feel good มากค่ะ วันเดียวจบ 2 เรื่อง ไรท์เก่งมากๆเลยค่ะ จะตามเรื่องต่อๆไปนะคะ สู้ๆนะคะ
    #841
    0
  5. #839 ccrr_chompu (@ccrr_chompu) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 20:26

    เรื่องนี้คือเนื้อเรื่องน่ารักมากๆๆๆๆ​ ตัวละครก็ค่อยเป็นค่อยไปคือมันอบอุ่นมากๆ​ มันละมุนแบบเที่ยงคืนนี้มันไม่เหงาอีกต่อไป​ ชอบเรื่องนี้มากๆค่ะ​ จะติดตามเรื่องต่อๆไปนะคะ​ สู้ๆค่ะ
    #839
    0
  6. #833 Jleena (@Jleena) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 00:16
    เรื่องนี้มันน่ารักมากกกกกกกกกกกๆๆ ความอบอุ่นแห่งสายในสุดๆ เวลาเที่ยงคืนมันไม่เหงาอีกต่อไปแล้ว

    ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องน่ารักแบบนี้มา ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกก มีแต่ความอบอุ่นเต็มไปหมด
    #833
    0
  7. #831 Fattii_P (@Fattii_P) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 22:32

    ขอบคุณมากๆเรยนะคะ ที่แต่งเรื่อง feel good แบบนี้ขึ้นมาให้อ่าน
    ตอนอ่าน ว่าดี ว่าสนุกแล้วนะคะ

    แต่ประโยคปิดท้ายตอนจบ นี่ยิ่งรู้สึก รัก ไปอีกค่ะ

    เวลาหลังเที่ยงคืน นี่มัน โคตรเหงา จริงๆ นะคะ

    แล้วไหนจะ มีฝนตกลงมาอีก

    มันเกินบรรยายจริงๆค่ะ

    เราจะนึกถึง ความน่ารัก ของเรื่องนี้ ในวันที่เหงา ละกันนะคะ

    ขอบคุณจริงๆค่ะ ไร้ท์
    #831
    0
  8. #830 khimpsn (@khimpsn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 11:26
    จะร้องไห้ จบดีมากกกก มันเป็นอะไรที่ดีมากๆ ดีตั้งแต่แรก ทั้งคู่แบบไม่มานั่งคิดว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชายนะ ชอบจริงหรออะไรแบบนี้ มันแค่ความรู้สึกจริงๆ ชอบมากๆๆ แงงงงง
    #830
    0
  9. #828 Mymelittlegirl (@Mymelittlegirl) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 20:42
    คือดี คืออบอุ่นไปหมด น่ารักกกกกกก ดีต่อในมากเลยค่ะ
    #828
    0
  10. #823 Strawberrybunny (@strawberrybunny) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 04:01
    โห คิดไม่ถึงเลย จบดีม้ากกกกก น่ารักม้ากกกกกกกกกกก ขอบคุณมากเลยนะคะะ
    #823
    0
  11. #811 mook (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 17:11

    มันอบอุ่นละมุนมากๆเลยค่ะไรต์ไม่ต้องหวานกันมากจนเลี่ยนแต่แค่นี้ก็ดีแล้ว

    #811
    0
  12. #809 ซินเดอหวีโดว (@cinderaomm_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 14:16
    มันอบอุ่นไปหมดเลยค่ะไรท์ 😭💗
    #809
    0
  13. #787 ENJOY_EVERYDAY (@pink-peat) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 12:41
    ชอบอ่ะ ชอบมากกกกก พี่กิงโค่ดดีอ่ะ รอน้องมาตั้งสองปี นี่มันยิ่งกว่าพรหมลิขิตอีก เป็นพี่กิงลิขิตเอง 555555
    #787
    0
  14. #773 Lolo02 (@Lolitar0002) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 22:54
    อ่านแล้วชอบมากกกก
    #773
    0
  15. #767 Nggggggg (@Nggggggg) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 22:39
    เราชอบมากโคตรจะอบอุ่นเลย
    #767
    0
  16. #759 P_kiki (@PopRatchaneekorn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 14:01
    หื่อออ อ่านทีเดียวจบเลย ตามมาจากปั้นเดือน อบอุ่นไปหมดเลย เราชอบมากๆเลยขอบคุณไรท์ที่เขียนเรื่องดีๆมาให้อ่านนะคะ เราเป็นกำลังใจให้นะเราจะติดตามผลงานของคุณต่อไปนะคะ
    #759
    0
  17. #751 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 22:26
    ช่วยกันสร้างอนาคตไปนะคะ กรี๊ดดดดเขินนนนน

    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ สนุกมากค่ะ
    #751
    0
  18. #727 PiRanYa_Ya (@PiRanYa_Ya) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 03:09
    งื้ออออ เขิลอ่ะ พีคในพีค ชอบบบ คือดีอ่ะ
    #727
    0
  19. #724 tarun_ (@tarun_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 21:49
    แงงงงงง น่ารักมากเลย ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆน่ารักฟิลกู๊ดนะคะ สู้ๆนะคะไรท์
    #724
    0
  20. #716 milk_march (@milk_march) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 21:44
    นิยายเรื่องนี้น่ารักมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้ให้อ่าน จะติดตามทุกเรื่องเลยค่ะ
    #716
    0
  21. #715 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 16:05
    โอ๊ยยยย ตอนสุดท้ายคือเขินมากๆๆๆๆๆๆ อิพี่รอน้องมา 2 ปีอ่ะ นี่มันพรหมลิขิตชัดๆที่ได้เจอกันอีก คือนิยายเรื่องนี้มันฟีลกู๊ดมากๆๆๆๆ ดีใจที่ได้อ่าน
    #715
    0
  22. #693 luckynim (@luckynim) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 11:58
    ขอบคุณเช่นกันค่ะ
    #693
    0
  23. #692 Roseruby23 (@Roseruby23) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 12:08
    ขอบคุณมากๆค่ะ ชอบมากๆเลย
    #692
    0
  24. #666 loveseriesY (@loveseriesY) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 21:30
    ขอบคุณนะคะ รักทั้งคู่ งื้อๆๆ
    #666
    0
  25. #665 AileenAniiz (@annJIdapa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 14:31
    ขอบคุณน๊า
    #665
    0