[FIC EXO] DADDY SO COOL - BAEKDO

ตอนที่ 9 : DADDY SO COOL O8 : เมื่อแด๊ดดี้ไม่สบาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,049
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    28 มิ.ย. 57







O8

“เมื่อแด๊ดดี้ไม่สบาย”



 










 

            ประตูไม้สีขาวถูกเปิดออกพร้อมกับคยองซูและแจสเปอร์ที่ตื่นมาในเช้าวันใหม่ คุณแม่จำเป็นและลูกชายตรงไปที่มุมห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าง่ายๆกินกันสองคน เพราะคิดว่าเจ้าของห้องคงออกไปทำงานแต่เช้าแล้ว และดูจะเป็นเรื่องปกติหากต้องอยู่กันสองคน ขณะที่คยองซูกำลังเตรียมปิ้งขนมปังนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทำให้เขาต้องวิ่งย้อนกลับไปที่ห้องเพื่อรับสาย

 

            โชว์เบอร์และชื่อของมินซอก นั่นทำให้คนตัวเล็กขมวดคิ้วด้วยความงง

 

            “ฮัลโหลครับพี่มินซอก มีอะไรครับเนี่ยโทรมาแต่เช้าเชียว”

 

            (( คยองซู แพคฮยอนมันไปไหนของมันทำไมไม่มากองเนี่ย พี่โทรไปก็ไม่รับ อยู่ที่ห้องหรือเปล่า )) คยองซูได้ยินแบบนั้นก็รีบเดินตรงไปที่ห้องของแพคฮยอน ประตูถูกปิดไว้และล็อคอยู่นั่นทำให้เขาไม่มั่นใจว่าคนในห้องยังไม่ออกมาหรือออกไปแล้วกันแน่

 

            “ห้องก็ล็อคนะครับ อาจจะออกไปแล้ว”

 

            (( ออกไปแล้วมันไปไหนล่ะเนี่ย นี่พี่โทรหามันแทบจะร้อยสายแล้วนะ ))

 

            “หรอครับ งั้นเดี๋ยวผมลองเอากุญแจมาไขดีกว่า” คยองซูบอก แต่ก่อนจะตัดสินใจไปเอากุญแจมาไขเขาก็ลองเคาะประตูห้องซักสี่ห้าที แต่ก็ไร้เสียงตอบกลับ นั่นทำให้เริ่มใจไม่ดีแล้วว่าอีกฝ่ายหายไปไหนหรือเป็นอะไรอยู่ในห้อง

 

            กุญแจสำรองที่คยองซูมีอยู่ถูกไขเข้าไปอย่างง่ายดายทันที ภาพตรงหน้าที่คยองซูเห็นคือแพคฮยอนที่นอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มผืนโต ทั้งที่พยายามเรียกเท่าไรอีกฝ่ายก็ไม่ขานตอบ แจสเปอร์ที่เดินตามหม่ามี๊มายังช่วยส่งเสียงเรียกแด๊ดดี้ตัวเองแต่ก็เท่านั้น

 

            แพคฮยอนยังนอนเฉยราวกับไม่รับรู้ ..

 

            “แพคฮยอน” มือเล็กๆเลิกผ้าห่มออกจากตัวอีกฝ่ายก่อนที่คยองซูจะชักมือกลับอย่างเร็วไวเพราะตัวของแพคฮยอนร้อนจี๋เหมือนใครเอาไฟมาลนไว้ ใบหน้าหล่อของเขาซีดเผือกอย่าเห็นได้ชัด

 

            “ไม่สบายหรอเนี่ย” คยองซูปัดปอยผมด้านหน้าของแพคฮยอนขึ้น หลังมือยื่นไปอังหน้าผากอีกฝ่ายเบาๆ มันร้อนกว่าตอนที่เขาโดนตัวแพคฮยอนครั้งแรก นั่นแน่ชัดแล้วว่าคนตรงหน้าเขาคงจะไข้ขึ้นแน่ๆ

 

            “แด๊ดดี้เป็นอะไย”

 

            “แจสเปอร์ครับ ไปนั่งเล่นข้างนอกก่อนนะ แด๊ดดี้ไม่สบาย เดี๋ยวหม่ามี๊เอายามาให้แด๊ดดี้กินก่อน” คยองซูเดินไปอุ้มเด็กน้อยออกจากห้อง พอดีกับที่น้องคริสเดินมาหาที่ห้อง คยองซูเลยฝากให้เด็กชายที่ตัวโตกว่าพาน้องไปเล่นที่ห้องตัวเองก่อนจะหันมาเตรียมผ้าชุบน้ำเย็น ข้าวต้มง่ายๆและยาแก้ไข้ไปให้คนป่วยในห้องที่ยังไม่รู้สึกตัว

 

            พร้อมโทรรายงานมินซอกว่าแพคฮยอนนอนไข้ขึ้นอยู่ที่ห้อง และไม่ได้หนีไปไหน ..

 

            กะละมังใบเล็กวางลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะค่อยๆบิดผ้าขนหนูในน้ำเย็นขึ้นมาเช็ดใบหน้าซีดขาวของแพคฮยอนช้าๆ ทันทีที่ผ้าเย็นๆโดนตัวก็เหมือนแพคฮยอนจะรู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง เสียงครางเบาๆในลำคอของเขาหลุดลอดออกมา คยองซูจึงคอยเรียกเพื่อให้อีกฝ่ายได้สติ

 

            “แพคฮยอน นายได้ยินฉันไหม”

 

            “อือ ..

 

            “เดี๋ยวนายกินข้าวแล้วก็กินยาซะนะ ตอนนี้นายตัวร้อนมากเลย” หลังจากเช็ดตัวเสร็จ แพคฮยอนที่พยายามจะลืมตาขึ้นมองคยองซูแต่กลับต้องปิดลงไปอีก เสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินนั้นบอกกับคยองซูว่าเขาปวดหัวมากจนแทบลืมตาไม่ไหว

 

            “นายต้องกินข้าวก่อนนะ ไม่งั้นนายจะกินยาไม่ได้ แล้วนายก็จะปวดหัวอยู่แบบนี้” ข้าวต้มร้อนๆถูกเป่าจนพอดียื่นไปจ่อปากคนป่วยอยู่ แพคฮยอนส่ายหน้าเบาๆแต่สุดท้ายก็ต้องอ้าปากขึ้นเพราะโดนคยองซูจ่อช้อนคาปากไม่ยอมลดละ

 

            คยองซูพยายามจะให้แพคฮยอนกินให้มาที่สุดแต่ก็ได้ไปเพียงไม่กี่คำ สุดท้ายเขาก็ต้องใจอ่อนยอมให้อีกฝ่ายกินยาก่อนจะช่วยพยุงให้นอนลง นึกแล้วก็ตลกที่เขาต้องมาทำหน้าที่อะไรแบบนี้ มันจำเป็นหรือไงกันคยองซูก็ได้แต่นึกถามตัวเอง แต่ถ้าไม่มีเขาแพคฮยอนอาจจะนอนซมจนอาการหนักกว่านี้ก็เป็นได้

 

            ถือว่าดูแลเพื่อนคนนึงแล้วกัน ..

 

 

            “ฉันบอกพี่มินซอกแล้วว่านายไม่สบาย ไม่ต้องห่วงเรื่องงานนะ”

 

            “ขอบคุณ..นะ”

 

            “ไม่เป็นไร นอนเถอะ” รอยยิ้มมุมปากระบายบางๆออกมา คยองซูเก็บของทุกอย่างเตรียมตัวจะออกจากห้องไป จู่ๆมือที่ยังร้อนเพราะพิษไข้ก็คว้าหมับเข้าที่แขนของเขาไว้

 

            “มีอะไรแพคฮยอน”

 

            “นาย..จะไปไหนอ่ะ”

 

            “เอาของไปเก็บน่ะ” คยองซูลดตัวลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง มองคนที่นอนตาจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่เอ่ยปากถามเขาด้วยเสียงที่แทบจะไม่มี

 

            “อย่าไปไหนนะ อยู่กับฉันก่อน”

 

            คำพูดนั้นคยองซูก็คงเข้าใจว่าเพราะแพคฮยอนไม่สบาย ถ้าเขาออกไปที่อื่นอาจจะไม่มีใครดูแล แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกเขินอย่างห้ามไม่ได้ ใบหน้าน่ารักร้อนผ่าวขึ้นมา ได้แต่พยักหน้าตอบพร้อมกับเออออไปตามประสาแล้วรีบเบี่ยงตัวออกจากห้องมาทันที  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ตกเย็นในวันเดียวกัน แพคฮยอนที่ทั้งวันแทบจะไม่ได้ขยับตัวไปไหนนอกจากนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงตั้งแต่เช้ายันฟ้าจะมืดก็รู้สึกเบื่อที่ร่างกายยังใช้งานไม่ได้มาก นึกจะลุกขึ้นนั่งเองก็เกิดอาการหน้ามืดจนนอนแผ่ลงไปบนเตียงตามเดิม มือหนายกขึ้นบีบนวดขมับตัวเองเบาๆก่อนจะพยายามลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง

 

            “แด๊ดดี้!” พอดีกับที่ประตูถูกเปิดออก คยองซูกับแจสเปอร์เดินเข้ามาในห้อง ในมือของคยองซูมีข้าวต้มกลิ่นหอมเตะจมูก ดูจากกลิ่นแล้วรสชาติของมันคงจะอร่อยแน่ๆ ส่วนแจสเปอร์ที่เดินนำหน้ามาก็ยื่นมือเล็กๆที่กำยาไว้มาให้แด๊ดดี้ของตัวเอง

 

            “แด๊ดดี้ไม่ฉบาย”

 

            “แจสเปอร์เอายามาวางไว้ก่อน เดี๋ยวให้แด๊ดดี้กินข้าวก่อนนะ” คยองซูสั่งเด็กน้อย แจสเปอร์พยักหน้าอย่างเชื่อฟังก่อนจะนำยามาวางในถาดเล็กๆ

 

            “แด๊ดดี้หม่ำๆ”

 

            “กินข้าวก่อนนะแพคฮยอน อ่า .. หน้าตานายโอเคขึ้นกว่าเมื่อเช้าอีกนะ” พูดจบก็มองไปรอบๆห้อง คยองซูเดินไปเปิดผ้าม่านออกพร้อมกับประตูหน้าต่างบานใหญ่ ตั้งใจจะให้ลมเย็นๆของด้านนอกเข้ามาในห้องบ้างเพราะทั้งวันแพคฮยอนอยู่กับแอร์ที่ปรับให้เบาสุด คยองซูกลัวว่าเจ้าของห้องจะเฉาไปเสียก่อน

 

 “ในเวลาที่คนเราไม่สบายธรรมชาติก็จำเป็นต่อร่างกายนะ ถ้านายเอาแต่อยู่ในห้อง มันก็ไม่หายดีขึ้นหรอก ไปเดินเล่นไหม”

 

“ไปเดินเล่น” แพคฮยอนทวนคำพูดของคยองซูอีกครั้งก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ

 

“นายกลัวคนจะมารุมขอลายเซ็นหรือไง”

 

“แล้วนายคิดว่ามันจะไม่มีหรือไง” คยองซูหัวเราะเบาๆก่อนจะหยิบข้าวต้มขึ้นมาส่งให้แพคฮยอน อีกฝ่ายได้แต่ทำหน้างงแถมไม่ยอมลงมือกินข้าวซักที

 

“ทำไมไม่กินล่ะ มันไม่น่ากินหรอ”

 

“แด๊ดดี้หม่ำๆ แย้วไปเดินเย่นกันฮับ” เสียงใสๆของแจสเปอร์ดังขึ้นอีก แพคฮยอนเลยส่ายหน้าเบาๆก่อนจะส่งชามข้าวต้มคืนให้คยองซู

 

“นายป้อนสิ”

 

“ป้อน?” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ให้ป้อนเลยหรอ .. ทั้งๆที่ตอนนี้เจ้าตัวก็ดูโอเคกว่าตอนเช้าเยอะมาก ดูมีเรี่ยวมีแรงจะกินข้าวเองได้แล้วด้วยซ้ำ

 

“อื้อ ป้อน ..

 

“แพคฮยอน อายแจสเปอร์ไหม ลูกนายน่ะกินข้าวเองเป็นแล้วนะ”

 

“แต่ฉันไม่สบายอยู่”

 

“มันไม่ควรเป็นเหตุผลมาอ้างตอนนี้ ถ้านายอาการหนักแบบเมื่อเช้าก็ว่าไปอย่าง” แพคฮยอนทำหน้าบึ้ง เขายังคงดื้อรั้นจะให้คยองซูป้อนข้าวโดยบอกว่าถ้าไม่ป้อนเขาก็จะไม่กินเองเด็ดขาด ไม่กินยาด้วย นั่นเลยทำให้คยองซูใจอ่อนต้องยอมป้อนข้าวคนป่วยเอาแต่ใจ

 

“แด๊ดดี้ฮับ” ระหว่างที่คยองซูป้อนข้าวแพคฮยอนอยู่นั้น ลูกชายตัวแสบก็ปีนขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างๆคนเป็นพ่อตัวเอง ก่อนจะยื่นมือไปแตะหน้าผากแพคฮยอนเบาๆ “แด๊ดดี้หัวร้อน”

 

“ก็แด๊ดดี้ไม่สบายไงแจสเปอร์”

 

“มะไหย่แด๊ดดี้จะหาย”

 

“เมื่อแจสเปอร์ไม่ดื้อครับ อย่ากวนแด๊ดดี้สิ แด๊ดดี้กินข้าวอยู่นะ” แพคฮยอนนั่งเงียบๆมองคยองซูสลับไปมากับแจสเปอร์ แอบขำเบาๆกับสิ่งที่คยองซูพูดขึ้นมา ทำให้แจสเปอร์ปีนลงจากเตียงไปยืนเกาะขาหม่ามี๊ตัวเองแทน มันทำให้เขาเห็นตัวเองตอนเด็กๆ ตอนที่แม่ไม่สบาย พ่อของเขาเคยดุให้เขาเลิกดื้อเลิกซนด้วยวิธีแบบนี้เหมือนกัน ..

 

แพคฮยอน แม่ไม่สบายอยู่นะ ถ้าลูกไม่เลิกดื้อ แม่ก็จะไม่หายและป่วยหนัก ต้องห้ามดื้อกับแม่นะรู้ไหม

 

 

“นายนี่หลอกเด็กด้วยมุขโบราณๆแบบนี้ก็เป็นหรอ”

 

“โบราณหรอ? ฮ่าๆ แม่ลู่หานน่ะชอบสอนให้ฉันใช้ประโยคนี้ขู่พวกเด็กดื้อทั้งหลาย บางทีมันก็ได้ผล บางทีมันก็ไม่ได้ผล แต่กับแจสเปอร์ฉันว่ามันได้ผลนะ” ข้าวคำสุดท้ายถูกป้อนจนหมด แพคฮยอนเองก็คงไม่คิดว่าตัวเองจะโอเคขึ้นจนฝืนกินข้าวต้มหมดแบบนี้ แต่นั่นทำให้คยองซูพอใจก่อนจะส่งยาให้แพคฮยอนกินตามด้วยน้ำ

 

“นายออกไปข้างนอกหน่อยไหม อยู่แต่ในห้องมันอึดอัดจะตาย”

 

“นายจะให้ฉันไปไหน”

 

“ไปเดินเล่นไง”

 

“ไปเดินเย่นแด๊ดดี้ ไปเดินเย่นๆ” แจสเปอร์ที่ชอบการออกไปเดินเล่นนอกห้องอยู่แล้วได้ยินแบบนั้นก็ดึงแขนแด๊ดดี้ตัวเองให้ลุกขึ้นทันที

 

“ไปทั้งสภาพแบบนี้เนี่ยนะ ไหนจะเด็กนี่อีก”

 

“เอาหน่า ฉันไม่ทำให้นายเดือดร้อนหรอก ฉันเป็นคนชวนนายนะ รับรองปลอดภัยชัวร์” แพคฮยอนคงค้านอะไรไม่ได้เพราะคนตัวเล็กตรงหน้าเขาดูจะอยากให้ออกไปข้างนอกเหลือเกิน สุดท้ายเขาก็เลยต้องพาร่างกายที่ยังมีไข้รุมๆนิดหน่อยใส่เสื้อฮู้ดกันหนาวออกไปเดินสูดอากาศสดชื่นด้านนอก

 

มันค่อนข้างโชคดีที่ตอนเย็นๆแบบนี้มีเพียงคุณลุงคุณป้าแก่ๆที่มาเดินเล่นออกกำลังกายกับเด็กเล็กๆที่มาวิ่งเล่นกัน พวกเขาไม่ได้สนใจแพคฮยอนซักเท่าไร และอาจเป็นเพราะเจ้าตัวเดินก้มหน้าก้มตาไม่ค่อยสบตาใครด้วยเลยไม่ตกเป็นเป้าหมาย

 

“หม่ามี๊ แจสเปอร์จาเย่นอันนู้น”

 

“ไหนครับ” แขนเล็กๆดึงคยองซูให้เดินตามไป ทิ้งแพคฮยอนที่เดินทอดน่องตามลำพังมองตามสองแม่ลูกที่วิ่งไปหาม้าหมุนสีสันแสบตานั่น

 

แพคฮยอนมองคยองซูที่ยอมขึ้นไปนั่งม้าหมุนกับแจสเปอร์ มันไม่ได้ทำให้คยองซูดูตลกในสายตาเขาเลยซักนิด แต่มันน่ารักอย่างบอกไม่ถูก อาจเพราะอีกฝ่ายตัวเล็กมากเลยเหมือนเด็กคนนึงที่กำลังสนุกอยู่กับการเล่นของเล่นชิ้นนั้น มือหนาล้วงโทรศัพท์มือถือตัวเองขึ้นมาก่อนจะกดเข้าแอพลิเคชั่นกล้องถ่ายรูป

เขาจงใจโฟกัสภาพแรกไปที่คยองซูที่กำลังยิ้มกว้างเล่นกับแจสเปอร์ก่อนจะกดถ่ายภาพนั้น และถ่ายอีกครั้งด้วยมุมที่กว้างกว่าเดิมทำให้เห็นแจสเปอร์ด้วย

 

ฝ่ายที่โดนแอบถ่ายเหมือนจะรู้ตัวว่ากำลังถูกมองเลยหันกลับมา แพคฮยอนเห็นแบบนั้นเลยรีบเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเสื้อฮู้ดก่อนจะหันไปสนใจอย่างอื่นแทน

 

เกือบไปแล้วไหมล่ะ ..

 

 

คยองซูก้มไปพูดอะไรบางอย่างกับแจสเปอร์ก่อนจะเดินเลี่ยงมาหาแพคฮยอน เจ้าตัวเห็นแบบนั้นเลยเดินไปหาที่นั่งจนอีกฝ่ายมาประชิดตัวและนั่งลงข้างๆ

 

“นายรู้สึกดีขึ้นไหม”

 

“ก็ดี .. แต่หนาวไปหน่อย” เนื่องจากอากาศที่หนาวเย็นเพราะเริ่มเข้าสู่ฤดูหนาว บวกกับอาการไข้ที่ยังคงไม่หายดีของแพคฮยอนทำให้เขาหนาวมากกว่าคนปกติทั่วไป

 

“อ่า ขอโทษนะ เดี๋ยวจะพานายกลับแล้วกัน”

 

“เดี๋ยวๆ” แพคฮยอนรบยื่นมือออกขวางตัวคยองซูไว้ทันทีเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะลุกขึ้น “นายจะไปไหน”

 

“ไปพาแจสเปอร์กลับไง”

 

“ไม่ต้องหรอก ปล่อยให้เขาเล่นไปเถอะ ฉันยังไม่อยากกลับห้องด้วย” เลื่อนมือมาดึงแขนอีกคนให้นั่งลงข้างๆก่อนจะชักมือกลับแล้วซุกเข้ากระเป๋าเสื้อดังเดิม

 

“หนาวมากไหม”

 

“อือ” พยักหน้าเบาๆ คยองซูเห็นแบบนั้นก็ดึงผ้าพันคอที่ตัวเองพันไว้ออกก่อนจะเอื้อมไปพันให้อีกคนช้าๆ แพคฮยอนสะดุ้งเบาๆก่อนจะหันหน้าไปมองคยองซูที่กำลังตั้งใจพันผ้าพันคอให้เขาอยู่ พบว่าใบหน้าของทั้งสองห่างกันแค่คืบเดียวเท่านั้น แต่คยองซูกลับไม่มีท่าทีเขินอะไรเลยทั้งๆที่แพคฮยอนตกใจแทบแย่

 

หัวใจมันเต้นเร็วเหมือนจะวายให้ได้ ..

 

“พันไว้นะ อาจจะช่วยให้อุ่นขึ้น” แพคฮยอนรีบหันหน้าหนีทันทีที่คยองซูผละตัวออกห่างแล้ว ดวงตาเรียวพยายามสอดส่องไปทั่วสวนสาธารณะเพื่อหาที่พักสายตาไว้ซักที่ใดที่หนึ่ง พยายามทำตัวไม่ให้ตื่นไปมากกว่านี้

 

“แล้วนายไม่หนาวหรอ”

 

“ฉันชอบอากาศหนาวน่ะ อีกอย่างตอนนี้ก็ไม่ได้หนาวมากมายอะไร” ดวงตากลมโตทอดมองไปที่แจสเปอร์ที่ยังคงวิ่งเล่นกับเด็กๆคนอื่น แต่นั่นก็ทำให้คยองซูรู้สึกได้ว่าคนข้างๆจ้องเขาอยู่เลยหันกลับมามอง แพคฮยอนก็แสร้งมองไปทางอื่นเสียแล้ว

 

“นาย มีความสุขหรือเปล่าที่มาที่นี่”

 

“นายหมายถึง อยู่กับนายน่ะหรอ” แพคฮยอนพยักหน้าตอบเบาๆ ก่อนจะมองไปที่แจสเปอร์ที่หันมาส่งยิ้มให้เขา

 

“อืม .. ก็ดีนะ สนุกดี บางทีฉันก็เหนื่อยที่นายชอบทำเหมือนฉันเป็นคนใช้ แต่อยู่กับแจสเปอร์ ฉันก็มีความสุขดี”

 

“นายมีความสุขแค่กับแจสเปอร์หรอ”

 

“ฮะ ?” คำถามนั้นทำให้คยองซูหันมามองแพคฮยอนด้วยความงง เครื่องหมายเควชชั่นมาร์คลอยเต็มหัวไปหมด

 

“ก็แค่อยากรู้ .. แล้วอยู่กับฉันนายไม่มีความสุขหรือไง”

 

“นายถามอะไรของนายเนี่ย” เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆดังขึ้น คยองซูหันหน้าหนีทันทีก่อนบทสนทนาจะเงียบลงทั้งคู่

 

“แค่อยากให้นายอยู่กับฉันไปเรื่อยๆ ก็เลยถาม ถ้านายรำคาญฉัน ฉันก็จะทำตัวให้ดีกว่านี้”

 

“แต่ก่อนนายไม่เห็นคิดแบบนี้เลยแพคฮยอน”

 

“ก็นั่นมันแต่ก่อน ตอนนี้ฉันจะเปลี่ยนแปลงไปไม่ได้หรือไง” แพคฮยอนเอียงตัวกระแทกไหล่อีกคนเบาๆก่อนจะหลุดยิ้มออกมา

 

“เพิ่งจะคิดได้เนอะ”

 

“นายเลิกจิกกัดฉันซักทีเถอะน่า” เสียงหัวเราะใสๆดังขึ้นเบาๆก่อนคยองซูจะลุกขึ้น ก่อนเดินไปเจ้าของร่างเล็กหันกลับมาบอกแพคฮยอนด้วยคำพูดที่ทำเอาอีกฝ่ายหุบยิ้มไม่ได้ ..

 

“ฉันไม่ไปหรอก กลัวนายจะอยู่ไม่ได้ อีกอย่างนะ ฉันจะทิ้งลูกตัวเองได้ไง จริงมั้ย” ยักคิ้วให้ก่อนจะเดินไปหาแจสเปอร์ แพคฮยอนมองตามไปด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่กว้างมากจนดูออกว่าเขากำลังมีความสุข

 

“ถึงอยากไป .. ก็ไม่ให้ไปหรอก เจ้าเตี้ย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มุมหนึ่งในร้านกาแฟเล็กๆ ร่างของลู่หานกำลังนั่งจุ้มปุ้กจดจ่อกับแมคบุ๊คใหม่เอี่ยมของตัวเองอยู่ด้วยความตั้งใจ เขาใช้เวลาว่างหลังจากการทำงานหรือวันหยุดไปกับการเรียนภาษาอังกฤษผ่านอินเตอร์เน็ต เพราะลู่หานรู้ตัวว่าตัวเองเป็นคนที่มีความสามารถด้านการใช้ภาษาอังกฤษน้อยมาก และมีความฝันที่จะอยากไปเรียนต่อต่างประเทศเลยต้องสร้างพื้นฐานแข็งแรงให้กับตัวเองไว้

นั่งอยู่นานสายตาก็เริ่มล้า ลู่หานเลยเงยหน้าขึ้นจากจอสี่เหลี่ยมก่อนจะบิดขี้เกียจเบาๆสอดสายตามองไปทั่วร้าน ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างระหงส์ของไอรีนที่เกาะเคาท์เตอร์ร้านสั่งกาแฟอยู่ ก่อนจะหันมาเจอเขาพอดี เลยรีบวิ่งดี๊ด๊ามาหาทั้งๆที่ลู่หานแทบอยากจะแบกของหนีอยู่แล้ว

 

รู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้หญิงคนนี้แปลกๆ ..

 

“พี่ลู่หานมาทำอะไรที่นี่คะเนี่ย” เธอถือวิสาสะนั่งลงร่วมโต๊ะกับลู่หานทันทีก่อนจะเอ่ยปากถาม

 

“มาร้านกาแฟ เธอจะให้พี่มาทำอะไรล่ะถ้าไม่มากินกาแฟ”

 

….” คิ้วสวยขมวดลงก่อนเบ้ปาก แต่เธอก็ยังคงแสร้งขำต่อไปเพราะคิดว่าลู่หานคงเล่นมุขกับเธอ “แหม พี่ลู่หานนี่เป็นคนอารมณ์ดีเนอะ”

 

“ก็ไม่กับทุกคนหรอกนะ” เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นก่อนที่ไอรีนจะย้ายร่างของตัวเองเดินเฉิบไปรับกาแฟที่สั่งไว้ ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เดิมเธอก็หันไปเรียกใครบางคนที่ตามมาด้วย

 

นั่นทำให้ลู่หานเงยหน้าขึ้นมองด้วยความเร็วไว

 

“เซฮุนคะ ทางนี้ค่ะ” ไม่พูดเปล่ายังเดินไปคล้องแขนเซฮุนทันที คนโดนลากมาได้แต่ทำหน้ามึน พอหันมาเจอลู่หานก็พอยิ้มออก

 

“บังเอิญจังเลยที่มาเจอกันทั้งสามคน ฮิ เซฮุนรู้จักพี่ลู่หานหรือยังคะ เขาทำงานกับเราตั้งหลายงานแล้ว”

 

“อื้ม รู้จักแล้ว” ลู่หานลดระดับสายตาลงที่จอสี่เหลี่ยมตามเดิมอย่างไม่คิดจะสนใจ แต่ก็พยายามฟังบทสนทนาของทั้งคู่ไปด้วย ได้ยินไอรีนขออนุญาตไปห้องน้ำก่อนที่ความเงียบจะปลกคลุมซักพัก

 

“ไม่คิดว่าจะเจอกันนะ”

 

“เห?” ลู่หานเงยหน้าขึ้นอีกที ก่อนจะพบว่าเหลือเซฮุนแค่คนเดียวแล้ว

 

“ไม่คิดว่าจะเจอคุณไง พักอยู่แถวนี้หรอ วันนี้ไม่มีงานนี่”

 

“อ่า .. ใช่ อยู่คอนโดกับพี่ที่บริษัทอีกคนน่ะ ว่าแต่คุณมาทำอะไร” เมื่อเห็นว่าไอรีนไม่อยู่ลู่หานก็เลยให้ความสนใจกับเซฮุนจนปิดหน้าจอแมคบุ๊คลง

 

“จริงๆก็มาเดินเล่น ไม่คิดว่าจะเจอไอรีน ไม่อยากเจอด้วย”

 

“ฮะๆ เหมือนกันเลย .. ไม่อยากเจอเด็กนั่นเลยซักนิด” เสียงหัวเราะของทั้งสองประสานกันเบาๆ ก่อนที่จะต้องเงียบลงเพราะคนถูกพาดพิงเดินกลับมาพอดี ลู่หานเก็บของลงกระเป๋าของเขาทันทีนั่นทำให้ไอรีนสงสัยว่าอีกฝ่ายจะไปไหน

 

“พี่ลู่หานจะไปไหนคะ”

 

“ถ้าพี่บอกว่าไปไกลจากเธอ เธอจะเชื่อไหม” พูดทีเล่นทีจริงก่อนจะอมยิ้มขำๆ ลู่หานลุกขึ้นยืนเต็มความสูงนั้นทำให้เซฮุนลุกยืนตาม แต่เหมือนจะโดนไอรีนดึงแขนไว้

 

“เซฮุนล่ะคะ จะไปไหน”

 

“เซฮุนก็จะไปส่งพี่ไง รบกวนด้วยนะครับเซฮุน คอนโดผมอยู่ไม่ไกลจากนี่หรอก” ริมฝีปากสวยอ้าออกเป็นรูปตัวโอทันทีที่ได้ยินแบบนั้น เซฮุนแกะมือสาวสวยออกก่อนจะเดินเลี่ยงตามลู่หานไป

 

“เซฮุนคะ ไหนว่าจะไปทานข้าวกับไอรีนไง”

 

“ผมยังไม่ได้รับปากเลยนะ”

 

“แต่ว่า”

 

“เพราะตอนที่จะตอบคุณก็ลากผมมาที่นี่พอดี” รอยยิ้มบางๆถูกส่งให้ไอรีนก่อนจะเดินตามลู่หานไป ฝ่ายลู่หานเองเห็นแบบนั้นก็ยิ้มอย่างผู้ชนะออกมา มิวายหันกลับไปมองสาวน้อยที่ยืนงงอยู่ภายในร้านแถมยักคิ้วให้อีกที

 

ตานี้เธอแพ้แล้วล่ะไอรีน ..

 

 

 

 

 

 

 




 

TBC.

 

 

 

หายไปหลายวันเลย กลับมาแล้วค่า ~~

ตอนนี้แต่งให้น่ารักที่สุด เอาให้ลืมดราม่าที่เกิดขึ้นไปเนอะ

ยิ้มกันได้แล้วล่ะจริงไหม คุณแด๊ดดี้เขาดูจะเปิดเผยขนาดนี้แล้ว 555555

ยังไม่ไปไหนนะคะ ไรท์ยังแต่งฟิคนี้จนกว่าจะจบ

จะแต่งจนกว่าจะไม่มีคนอ่าน จะซัพพอร์ตแบคโด้ตลอดไปด้วย

ขอบคุณที่ยังติดตามกันน้า อย่าลืมไปเวิ่นในแท็ก #ปะป๊าแบคฮยอน กันเด้อ <3

 

(c) Chess theme











 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

1,509 ความคิดเห็น

  1. #1492 MYCUTEBOY0112 (@hanami_jelly) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 11:11
    ไม่ปล่อยให้ไปไหนหรอก ฮิ้ววววว เขิน ///
    #1492
    0
  2. วันที่ 25 กันยายน 2560 / 01:46
    ซึงกิมาเก็บไอรีนเมนชั้นเดียวเน้5555
    #1459
    0
  3. #1448 BN0412 (@baeksoo0412) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 12:56
    แงงงงงง ชอบคยองซูแล้วดิ โถ่ววว ปากหนักอ่ะ 5555
    #1448
    0
  4. #1432 vanillacaramell (@vanillacaramell) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 01:03
    เเหม ว่าคยองเตี้ย ตัวเองสูงห่างเขาไม่กี่เซนหรอกมั้ง // ชั้นชอบคู่แบคโด้จัง
    #1432
    0
  5. #1403 เต้าหู้มยองเนส (@tofupie) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 08:38
    พี่ลู่ถูกใจน้องมากค่าาาาาา โดนใจ ครอบครัวนั้นนนสุขสันต์ไปเรื่อยๆนะ ว่าแต่เมื่อไหร่สองคนจะรักกันค่ะ
    #1403
    0
  6. #1345 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 04:26
    เนอะๆๆ ไม่ให้คยองไปไหนนะ
    #1345
    0
  7. #1333 MyDyo (@padiwaradda) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 14:39
    สมน้ำหน้าจะ 5555555555
    #1333
    0
  8. #1316 2023listen (@listen47) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 11:50
    เป็นง่อยไปแล้วแบค งี้หละมีความรักป่วยนิดป่วยหน่อยสำออยเข้าสู้ ชัดเจนมากตอนนี้คนพ่อ ไอรีนนี่โดนตอกซะขนาดนั้น หลีกทางเถอะลูก
    #1316
    0
  9. #1293 MookMark (@143v) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 15:01
    แดดดี๊ หมามี๊ เจสเปอร์รักกันเนอะะะะิ
    #1293
    0
  10. #1283 Lulalla (@lulalla) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2558 / 09:28
    อืมมมม แบคป่วยแล้วเนียนให้คยองป้อนข้าวป้อนยา
    ลูกน่ารักดี ><
    #1283
    0
  11. #1205 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 19:37
    พี่ลู่ทำดีอ่ะสะใจ
    #1205
    0
  12. #1181 백현cute ~ (@wrote-from-heart) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 12:45
    แบคหลงคยองแล้ววววว หมั่นไส้ยัยไอรีนจุง ฮุนฮานน่ารักเฟร้อออออ
    #1181
    0
  13. #1076 Tukta Wufan (@tuktalovekris) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 20:46
    งื้อออออออ เอาเลยๆๆๆๆจูบเลยๆๆๆๆ เจส หนูอย่าเพิ่งตื่นขึ้นมานะลูก หลับไปก่อนนะ อยากเพิ่งมาเป็น กขค นะลูก
    #1076
    0
  14. #1060 Princess Galaxy (@aiy15) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 01:39
    อ้ากกกกกกก อิแบคออกตัวแรง! เจ๊ชอบ =.,=
    #1060
    0
  15. #958 BK_BK (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 14:35
    เขิลเลยอะแกร ครอบครัวนี้น่ารักขึ้นเรื่อยๆ

    อาลู่แสบมากอะ 5555
    #958
    0
  16. #887 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 03:50
    โอ๋ยยย ไอ้ลุงโรคจิตคนนั้นเป็นใคร นักข่าวปลอมตัวมาตามสืบเรื่องรึเปล่า ฮ่าๆๆ คิดไปโน่น / แบคฮยอนเลิกเรียกลูกว่าเด็กผีเห๊อะะะะ เดี๋ยวเจสเปอร์ก็กลานเป็นสาวกแมนยูหรอก ฮ่าๆๆๆๆ / อุ๊ยตายแล้ว นี่กะจะให้คยองซูเป็นหม่ามี๊ในทางพฤตินัยด้วยหรอแดดดี๊แบคฮยอน >\<
    #887
    0
  17. #663 nchaexofan (@nchaexo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 20:20
    >< ชอบๆๆๆๆ 555 <3

    #663
    0
  18. #407 noon-zii (@noonallkpop) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 23:31
    อั้ยยยยย ถึงอยากไปก็ไม่ให้ไปงี้~ >< ♥

    น่ารักอ่าครอบครัวนี้ ♥
    #407
    0
  19. #388 TK Inking (@tk-inkexo27) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 04:10
    อ๊ายยยย รักหม่ามี๊ของแจสแล้วดิพี่แบค มีแอบถ่ายรูป น่ารักอะ ชอบครอบครัวนี้ๆๆๆๆ
    #388
    0
  20. #375 ยิ๊ปปี๊ๆ ฟูฟู (@loktarl) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 00:07
    โอ๊ยยยยแบคคคค ที่แกจะขนาดนี้ฉันว่าแกบอกรักเลยเหอะ แหม่~
    ฟินอะนี้พูดเลยยย โมเม้นถ่ายรูปนี้แบบอร๊ายยยยยย >< พามโนมากกกกก
    ขอบคุณที่แต่งหนุกขนาดนี้นะไรท์~>< 
    #375
    0
  21. #373 ⊙♡⊙ KyungD.O. (@kwonjinan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 11:00
    ไม่สบายแล้วเกิดอาการหวั่นไหว อ่อนแอ ขี้อ้อนเหรอพี่แบค คึคึ >//< แหมๆ เนียนเชียวน้าาา..
    แบคโด้น่ารักมาก บรรยากาศอบอุ่น ละมุนมากๆ เลยตอนอยู่ด้วยกัน ตอนคุยกัน
    ยิ้มแก้มปริเลยสินะแบคอ่ะ ไ้ด้ิยินคำตอบที่ชื่นใจสุดๆ แต่้ก็อีกแหละ ต่อให้คยองอยากไป
    พี่แบคก็ไม่ยอมปล่อยให้คยองไปอยู่ดีไม่ใช่เหรอ อร๊ายยยยย~ หวานกันเบาๆ นะเี่นี่ย
    *ตบมืออออออ* พี่ลู่เริ่ดมากค่าาาา.. ทำได้ดีเลยค่ะพี่ลู่ อย่าไปยอมลงให้ไอรีนเนอะๆิ้
    ครั้งนี้พี่ลู่วิน ครั้งต่อๆ ไป ก็ต้องวินด้วยนะ พี่ลู่ไฟท์ติ้ง!! 5555555555555

    สัญญาๆ กะไรท์เตอร์คนดี เราจะอยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ นะคะ ><
    เราจะไม่ิทิ้งแบคโด้ เราจะรักแบคโด้ต่อไป ^_____^
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆ
    #373
    0
  22. #372 TITE'e (@titee1999) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 18:56
    อ๊ายยย อยู่ด้วยกันตลอดไปน่ะแดดดี๊ หม่ามี๊ >\\< ... เสี่ยวลู่นี่ร้ายใช่ย่อยน่ะเนี่ย ไอรีนนี่ไม่ทันพี่ลู่หรอก คิคิ
    #372
    0
  23. #370 chanbaek (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 12:42
    แบคเริ่มมีใจให้คยองแล้วสินะ เจสเปอร์น่ารักมากลูก
    #370
    0
  24. #368 RatTaem (@wiparat-za) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 05:00
    โอ้ย แบคโด้ พาฟินนนนนนนนนนนนนนนนนน
    >///////////////////<
    #368
    0
  25. #366 ausnumni (@numni) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 00:14
    มุ้งมิ้งน่ารัก แบคเมื่อไหรจะรักลูกชะทีเนี่ย แต่ที่แน่ๆท่าทางเริ่มรักแม่ของลูกแล้วใช่ม่ะ
    #366
    0