[FIC EXO] DADDY SO COOL - BAEKDO

ตอนที่ 5 : DADDY SO COOL O5 : พ่อแม่ลูกผูกพัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    15 มิ.ย. 57






O5

“พ่อแม่ลูกผูกพัน”



 








            “พี่จะไม่ลงไปกับผมจริงหรอ”

 

            คำถามนี่ถูกเอ่ยขึ้นเป็นครั้งที่สามแล้วหลังจากที่มินซอกขับรถกลับมาส่งแพคฮยอนที่คอนโดหลังจากถ่ายละครเสร็จ แพคฮยอนก็ดันเกิดอาการหวาดกลัวหลังจากที่มินซอกมาเล่าให้ฟังว่ามีปาปารัสซี่พยายามจะสืบสาวเรื่องราวของเขาด้วยการสะกดรอยตาม และแน่นอนว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องที่ว่าแพคฮยอนแอบซุกลูกอายุจะสองขวบไว้ที่คอนโด ถ้าเกิดข่าวนี้ถูกแพร่กระจายไปแพคฮยอนมีหวังได้อนาคตดับของแท้แน่ๆ

 

            “เฮ้ย แค่นี้เอง รีบๆเดินเข้าลิฟต์ก็จบแล้ว”

 

            “แต่พี่ .. แถวนี้อ่ะมีพวกปาปารัสซี่ซุ่มอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ผมจะไว้ใจได้ไง”

 

            “นี่นายจะหวาดระแวงมากไปแล้วหรือเปล่าแพคฮยอน .. นายลืมหรือไงว่าคอนโดนายมันใช้คีย์การ์ดน่ะฮะ” แพคฮยอนได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ก็ในยามที่หวาดกลัวเรื่องอะไรก็ดูอันตรายสำหรับคนอย่างเขาไปหมดแหละน่า

 

            “เร็ว รีบๆไป รีบเข้าห้อง แล้วถ้ามีคนมาเคาะประตูห้องหรือติดต่อมาก็ดูดีๆก่อนนะว่าใคร รู้หรือเปล่า”

 

            “งั้น ผมไปล่ะนะ” แพคฮยอนพุ่งพรวดออกจากรถก่อนจะวิ่งเข้าคอนโดด้วยความรวดเร็ว มินซอกที่สังเกตการณ์อยู่ในรถรอจนแพคฮยอนหายลับตาไปก็ค่อยๆเคลื่อนรถกลับคอนโดของตัวเองอย่างโล่งใจ

 

 

            ร่างโปร่งกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากลิฟต์กลับมาถึงห้องก่อนจะรีบแทรกตัวเข้าประตูด้วยความเร็วไว เสียงประตูปิดเสร็จราวกับสวรรค์ แพคฮยอนหันหลังพิงประตูสีขาวก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

 

            “คยองซู!” เมื่อเห็นว่าในห้องมีแค่คยองซูกับแจสเปอร์ที่ทั้งสองกำลังสนใจกับการวาดรูปเล่นบนกระดานเล็กๆตรงหน้า แพคฮยอนเองก็รีบปรี่เข้าไปหาทันที

 

            “นายวิ่งหนีผีมาหรอแพคฮยอน หน้าตาตื่นเชียว”

 

            “นี่ ระหว่างที่ฉันไม่อยู่มีใครมาหาฉันหรือเปล่า?” คยองซเงยหน้ามองอีกคนก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

 

            “ไม่มีนะ”

 

            “แล้ว มีคนโทรมาที่เบอร์ห้องไหม”

 

            “ก็ไม่มีอยู่ดี” เจ้าของร่างโปร่งทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟาตัวยาวทันทีที่ได้ยินคำตอบจากปากคยองซู “ทำไมหรอ เจ้าหนี้มาตามทวงเงินหรือไง”

 

            “ตลกหรอ” เสียงหัวเราะเบาๆจากคยองซูอย่างน้อยก็ช่วยให้แพคฮยอนที่พักนี้หงุดหงิดจากการหลบนักข่าวแถมยังต้องเข้าออกบริษัทเตรียมทำอัลบั้มใหม่จนร่างกายจะพังรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

 

            “ถ้าฉันไม่อยู่ห้อง ใครมาเคาะประตูเรียกไม่ต้องเปิดนะ ไม่งั้นก็ดูที่ตาแมวก่อนว่าใคร”

 

            “อื้ม ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ทำให้นายเสียหาย”

 

            “ช่วงนี้นักข่าวกับปาปารัสซี่กำลังเล็งฉันเป็นเป้าหมาย เหมือนจะมีข่าวหลุดออกไปว่าฉันแอบซุกไอ้เด็กผีไว้ที่นี่” แพคฮยอนพูดจบก็เหล่มองแจสเปอร์ที่กำลังสนุกกับการวาดรูป

 

            “โยนความผิดให้เด็กซะงั้น”

 

            “ก็มันจริงนี่” คยองซูหัวเราะเบาๆกับความคิดของแพคฮยอน ดีแค่ไหนที่แจสเปอร์ยังไม่รู้เรื่อง หากวันนึงเด็กคนนี้โตไปแล้วได้ยินคำพูดทำร้ายจิตใจจากพ่อแท้ๆ จะเป็นยังไงนะ

 

            “หม่ามี๊ .. ก๊อดซิลล่า ฟู่วๆ”

 

            “ไหนให้หม่ามี๊ดูซิ .. ว้าว แจสเปอร์วาดรูปเก่งจังเลย” เสียงงุ้งงิ้งจากสองคนข้างๆเขาดึงดูดความสนใจของแพคฮยอนไปเสียแล้ว ดวงตาเรียวลอบมองคยองซูและแจสเปอร์เป็นระยะ พลางคิดเหมือนกันว่าถ้าไม่มีคยองซู เขาจะสามารถสอนให้แจสเปอร์น่ารักได้ขนาดนี้ไหม

 

            แพคฮยอนไม่ได้ใจร้ายขนาดจะมองไม่เห็นความน่ารักของลูกตัวเองนะ ..

 

            เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นหลังทุกอย่างเงียบลง แพคฮยอนหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะพบว่าเป็นเบอร์จากปลายสายทางไกลของซอฮยอน ก่อนจะรับแพคฮยอนคงต้องทำใจเตรียมแคะขี้หูเพราะไม่รู้ว่าคราวนี้จะมาดีหรือมาร้าย

 

            “ฮัลโหลนูนาของผม คิดถึงจังเลย”

 

            (( แหม นี่ไปผีเข้าจากไหนมายะ ))

 

            “อ้าว ก็คิดถึงจริงๆนี่นา” เสียงหัวเราะเบาๆจากปลายสายแสดงให้เห็นว่าซอฮยอนคงจะอยู่ในโหมดปกติ

 

            (( คิดถึงแกเหมือนกัน ว่าแต่หลานฉันสบายดีไหมเนี่ย แกเลี้ยงลูกยังไงบ้างฮะ กินข้าวกินนมหรือเปล่า )) แน่นอนว่ายิงคำถามรัวแบบนี้แพคฮยอนเองก็ไม่รู้จะเริ่มตอบอันไหนก่อนเลย

 

            “สบายดีมากอ่ะนูนา มีพี่เลี้ยงดี รักหลานนูนาอย่างกับลูก” คนถูกพาดพิงหันมามองแพคฮยอนที่มองเขาแล้วอมยิ้ม คยองซูเบ้ปากใส่เล็กน้อยก่อนจะหันมาเล่นกับแจสเปอร์ต่อ

 

            (( จริงหรอ นี่ไหนเรียกแจสเปอร์มาคุยกับฉันหน่อยซิ )) แพคฮยอนได้ยินแบบนั้นก็ค่อยๆลุกเดินไปหย่อนตัวนั่งลงข้างๆเด็กน้อยที่กำลังละเลงสีเทียนลงบนกระดานอย่างสนุกสนาน

 

            “นี่ หลานนูนากำลังวาดรูปอยู่อ่ะ”

 

            (( เอางี้ เดี๋ยวฉันจะวิดิโอคอลไปหาแก รอแปป อยากเห็นหน้าหลานมากกว่าเสียง )) คิดจะวางสายก็วางไป แพคฮยอนก้มมองมือถือตัวเองที่จอดับไปก่อนจะกลายมาเป็นวิดิโอคอลจากซอฮยอน เขากดตอบรับก่อนจะเห็นหน้าพี่สาวตนเองจากจอสี่เหลี่ยมแทน

 

            (( เร็วๆ เอาหน้าหลานให้ฉันดูซิ ))

 

            “คร้าบ” แพคฮยอนมองคยองซู คนตัวเล็กกว่าพยักหน้าก่อนจะหยิบดินสอสีออกจากมือเจ้าเด็กน้อย

 

            “แจสเปอร์ครับ คุยกับคุณป้าก่อนนะครับ”

 

            “คุงป้าจอยอน” เสียงใสๆของแจสเปอร์ดังขึ้นก่อนที่แพคฮยอนจะหันมือถือมาที่หน้าของเด็กน้อย รอยยิ้มสดใสถูกส่งให้คนเป็นป้าก่อนที่นิ้วเล็กๆจะจิ้มไปที่จออย่างสนใจ

 

            (( ฮาย แจสเปอร์ของป้า คิดถึงจังเลยมาจุ๊บทีสิครับ )) เมื่อได้ยินคำว่าจุ๊บ แจสเปอร์ตัวน้อยก็ยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บที่หน้าจอโทรศัพท์ นั่นทำให้แพคฮยอนตกใจเพราะน้ำลายเจ้าเด็กน้อยดันติดไปด้วย ผู้เป็นพ่อทำทีจะอ้าปากดุลูกตัวเองแต่ดันโดนมือของคยองซูที่เอื้อมมาปิดไว้ก่อน

 

            นิ้วเล็กๆจุ๊ปากตัวเองเป็นเชิงบอกให้แพคฮยอนเงียบ ..

 

            (( เดี๋ยวเดือนหน้าคุณป้าจะไปหานะ ))

 

            “มาหาแจสเปอร์” เสียงเจื้อยแจ้วของสองป้าหลานดังขึ้นเป็นระยะจนแพคฮยอนเริ่มทำหน้าเบื่อโลก จนสุดท้ายแล้วเขาก็หันจอกลับมาที่ตัวเอง แจสเปอร์เห็นแบบนั้นก้เลยเดินไปปีนขึ้นนั่งลงบนตักของแด๊ดดี้เรียบร้อย

 

            “ขึ้นมาทำไมเนี่ยไอ้เด็กผี”

 

            “คุงป้า”

 

            (( นี่แก ฉันยังพูดกับหลานไม่เสร็จเลยนะ )) ความวุ่นวายเล็กๆเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อมีเสียงเด็กน้อยและผู้ใหญ่สองคนที่ดังขึ้นพร้อมๆกันราวกับแย่งกันพูด คยองซูมองภาพตรงหน้าอย่างเอ็นดู พลางคิดในใจว่าถ้าแพคฮยอนเป็นพ่อที่มีความรับผิดชอบกว่านี้ ครอบครัวของเขาก็คงจะสมบูรณ์ต่อให้แจสเปอร์จะไม่มีแม่ก็ตาม

 

            “นี่เด็กผี ตัวหนักชะมัด เมื่อไรจะลุกออกจากตักฉันฮะ”

 

            คยองซูอยากจะถอนคำพูดเมื่อกี้จริงๆ .. ให้ตาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            หน้าฝนคงเป็นฤดูที่น่าเบื่อของใครหลายๆคน รวมถึงคยองซูด้วย มันทำให้บรรยากาศรอบๆตัวอับชื้น เสื้อผ้าของเขาและแจสเปอร์ที่ซักแล้วตากไว้ที่ระเบียงไม่แห้งซักที แถมยังออกไปซื้อของไม่ได้ด้วย วันนี้คยองซูตั้งใจว่าจะนัดลู่หานออกไปเดินเที่ยวในห้าง เนื่องจากอีกฝ่ายเองก็ได้หยุดงาน แต่แผนเป็นอันต้องล้มเลิกเมื่อผู้ประกาศข่าวเมื่อต้นชั่วโมงบอกว่าวันนี้จะมีพายุฝน และลมแรง ..

 

            “หม่ามี๊ ดูตูน” มือเล็กๆดึงชายเสื้อของคยองซูเบาๆ ทำให้เจ้าตัวที่กำลังล้างจานอยู่ต้องเบนความสนใจไปที่แจสเปอร์

 

            “เดี๋ยวรอหม่ามี๊ล้างจานก่อนนะ”

 

            “ฮับ” ทั้งๆที่ในห้องไม่ได้มีแค่คยองซูกับแจสเปอร์ แพคฮยอนที่นอนยาวบนโซฟาดูทีวีอยู่นั่นก็น่าจะเปิดการ์ตูนให้แจสเปอร์ดูได้เหมือนกันนะ

 

            “แพคฮยอน นายเปิดการ์ตูนให้แจสเปอร์ดูหน่อยไม่ได้หรอ”

 

            “ฉันดูทีวีอยู่ไม่เห็นหรือไง”

 

            “แต่ฉันเห็นนายดูไม่เป็นช่องเลยนะ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่นั่นแหละ” มันก็จริงอย่างที่คยองซูพูด แพคฮยอนเลยหันมามองอีกฝ่ายอย่างขัดใจ ก่อนจะเลื่อนช่องหาการ์ตูนให้เจ้าเด็กน้อยที่หันไปสนใจแด๊ดดี้ของตัวเองแทนแล้ว

 

            “แด๊ดดี้ดูตูน”

 

            “รู้แล้วหน่า” ช่องการ์ตูนประจำของแจสเปอร์กำลังฉายการ์ตูนเรื่อง Tom & Jerry เหมือนเด็กน้อยจะจำได้ก็เลยส่งเสียงใสๆบอกแด๊ดดี้ว่าให้หยุดอยู่ที่ช่องนี้

 

            “นี่.. ตูนแจสเปอร์” เด็กแก้มใสปีนขึ้นไปนั่งบนโซฟาข้างๆแด๊ดดี้ของตัวเองก่อนจะตั้งใจดูการ์ตูน เสียงหัวเราะคิกคักดังมาเป็นระยะ จนแพคฮยอนที่รู้สึกรำคาญกับเสียงของเด็กเล็กๆเลยต้องเดินเลี่ยงออกมาเปิดตู้เย็นหาอะไรกินแทน

 

            “แพคฮยอน นายอารมณ์ไม่ดีเมื่อวานอ่ะ เป็นอะไรหรอ”

 

            “ถามทำไม” คยองซูชะงักไปเพราะไม่คิดว่าแพคฮยอนจะตอบกลับมาแบบนั้น ดวงตากลมโตหันมองอีกคนเป็นเชิงดุ

 

            “คนเป็นห่วงก็เลยถาม นายนี่ไม่รักษาน้ำใจคนเลย” แพคฮยอนได้ยินแบบนั้นจู่ๆก็อมยิ้มออกมา

 

            “เป็นห่วงฉันด้วยหรอ”

 

            “ทำไมอ่ะ ฉันก็เป็นห่วงทุกคนไม่ใช่แค่นายนี่” เสียงหัวเราะเบาๆเล็ดลอดออกมาจากปากของแพคฮยอน มันช่างดูน่าหมั่นไส้มากในสายตาของคยองซู

 

            “ไม่มีไร ก็แค่ .. รู้สึกขัดใจอะไรนิดหน่อย นี่ก็ยังไม่โอเคนะ”

 

            “อย่าทำตัวเป็นคนแก่วัยทองที่อารมณ์ขึ้นๆลงๆบ่อยๆนะแพคฮยอน เดี๋ยวหน้าเหี่ยว แก่ก่อนวัย นายจะขายไม่ออกเอา” คนตัวเล็กได้ทีก็แอบจิกกัดอีกฝ่ายด้วยคำพูดก่อนจะเดินไปนั่งดูการ์ตูนกับแจสเปอร์ที่โซฟา ทิ้งที่แพคฮยอนชี้นิ้วคาดโทษไว้ตามลำพัง

 

            “ฝากไว้ก่อนเถอะคยองซู หลายดอกแล้วนะนายน่ะ”

 

            ตาคมมองการกระทำของคยองซูกับแจสเปอร์อยู่ซักพัก เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรจะทำแล้วแพคฮยอนก็เลยเดินเลี่ยงกลับเข้าไปในห้องนอน ร่างโปร่งทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรงก่อนจะหลับตาลง ช่วงนี้แพคฮยอนเครียดกับงานที่กำลังจะโถมเข้ามา ไหนยังจะต้องเร่งถ่ายละครให้จบอีก เขาจึงใช้วันว่างให้เพียงพอแต่ก็หมดไปกับการนอนเสียมากกว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

            เกือบสองชั่วโมงผ่านไป ห้องนั่งเล่นด้านนอกมีเพียงเสียงทีวีที่ยังฉายการ์ตูนอยู่ แพคฮยอนแง้มประตูห้องนอนออกมาก็พบว่าบนโซฟาตัวยาวมีคยองซูที่นั่งหลับคอพับและบนตักก็มีหัวกลมๆของแจสเปอร์ที่หลับปุ๋ยอยู่เช่นกัน ร่างโปร่งพาตัวเองเดินไปปิดทีวีลงก่อนจะย้ายตัวเองมาหาทั้งสองคนให้เบาที่สุด ชั่งใจอยู่นานว่าควรจะปลุกคยองซูดีไหม แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจไม่ปลุก แต่กลับเดินไปประครองหัวของแจสเปอร์ให้เอนลงไปพิงกับหมอนอิงใบโต ก่อนจะจัดท่านอนให้เด็กน้อยได้นอนสบายๆ

 

            กลับมามองพี่เลี้ยงตาโตที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่อง แพคฮยอนลอบมองใบหน้าน่ารักนั่นก่อนจะหลุดยิ้มออกมา

 

“เหนื่อยสินะ” พูดจบก็ค่อยๆช้อนหัวคยองซูให้เอนพิงพนักโซฟาก่อนจะจัดท่านอนให้ดี เพราะกลัวว่าคยองซูจะตระคริวกินไปเสียก่อน แถมยังมิวายจะคอหักเพราะนอนคอพับแบบนั้นอีก แพคฮยอนรีบชักมือที่ประครองหัวคยองซูกลับทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังขยับตัว แต่เมื่อเห็นว่าดวงตากลมๆนั่นไม่ได้ลืมขึ้นมา เขาก็ค่อยๆหย่อนตัวลงนั่นข้างกายอีกคน

            มือหนายกขึ้นปัดปรอยผมที่ตกลงมาบังเปลือกตาบางออกเบาๆอย่างกลัวอีกฝ่ายจะตื่น แพคฮยอนพิจารณาดวงหน้าใสข้างๆเขา คยองซูเปลี่ยนไปเยอะมากหลังจากไม่ได้เจอกันเกือบสี่ปี สมัยมัธยมคยองซูเป็นเด็กแว่นตาหนาๆ เขาใส่แว่นนั้นไว้ตลอดและไม่เคยถอดออกมาทำให้แพคฮยอนไม่เคยเห็นหน้าของอีกฝ่ายชัดๆเลย เขาเลยคิดว่าคยองซูต้องเป็นเด็กที่หน้าตาขี้เหร่แน่ๆ แต่กลับกันในตอนนี้ คนตัวเล็กๆตรงหน้าเขากับใบหน้าที่ปราศจากแว่นตาหนาเตอะนั่นกลับน่ารักน่าเอ็นดูเสียด้วยซ้ำ

 

            น่ารักมาก จนแพคฮยอนที่ชอบแอบมองใบหน้าน่ารักนี้ ไม่เคยรู้ตัวเลยว่าหลุดยิ้มออกมากี่ครั้งแล้ว ..

 

 

 

 

 

 

 

 

            เจ้าของร่างบางที่ยืนชะเง้อมองผู้คนที่เดินสวนผ่านไปมาอย่างใจจดใจจ่อเพื่อที่จะหาใครบางคนที่นัดให้มารอรับการกลับมาของเขาในวันนี้ ที่สนามบินคนเยอะ ลู่หานเองก็ไม่ใช่คนตัวสูงอะไรมากที่จะเห็นเพื่อนสนิทท่ามกลางหมู่คนมากมายพลุกพล่านแบบนี้

 

            “ออกเกทไหนก็ไม่บอก จะรู้ไหมเนี่ย” ริมฝีปากบางทีบ่นงุบงิบอยู่ไม่ทันขาดคำ ร่างสูงโปร่งของคนที่ลู่หานรออยู่ก็ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ เจ้าตัวเห็นแบบนั้นก็รีบยกมือยกไม้โบกไปมาเป็นเชิงบอกว่าเขาอยู่ตรงนี้ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเข้ามาถึง

 

            “คิดถึงมาก!” ร่างบางโผกอดเพื่อนรักเต็มแรงเสียจนอีกฝ่ายแทบเสียหลักกลิ้งลงพื้นไปทั้งคู่

 

            “ตัวหนักชะมัดนายน่ะ” เสียงแหบห้าวหัวเราะออกออกมาเบาๆอย่างเอ็นดูเพื่อนตัวเล็กตรงหน้า “ปาร์ค ชานยอล” หากพูดชื่อของเขาคนในวงการถ่ายแบบต้องรู้จักเป็นอย่างดี เพราะเขาคือช่างภาพฝีมือดีที่สร้างชื่อเสียงให้กับนิตยสารหลายฉบับมาแล้ว อีกทั้งยังทำหนังสือสอนเทคนิคการถ่ายภาพที่ตีพิมพ์เดือนละหลายเล่ม และเนื่องด้วยจากอาชีพช่างภาพอิสระไร้สังกัดนั้นเองทำให้เขามักจะเดินทางไปหาประสบการณ์ใหม่ๆที่ต่างประเทศอยู่บ่อยครั้ง ครั้งนี้นานหน่อยที่ชานยอลหายไปเกือบสองปีจนคนในวงการคนอื่นๆคิดว่าเขาอำลาวงการนี้ไปเสียแล้ว

 

            “นายหายไปนานมากนะครั้งนี้ ฉันเลยอวดพี่ๆที่ทำงานไม่ได้เลยว่ามีเพื่อนเป็นช่างภาพชื่อดัง เจ้าของนามปากกามิสเตอร์พี”

 

            “นายนี่ยังทำตัวขี้โม้เหมือนเดิม ว่าแต่ได้งานแล้วหรอ” สองเพื่อนสนิทเดินเคียงคู่กันไป ลู่หานอาสาเข็นกระเป๋าให้ชานยอลที่เดินตัวปลิวเรียบร้อย

 

            “ได้แล้ว พี่มินซอกรุ่นพี่ที่ฉันรู้จักเขาทำงานอยู่ในบริษัท x entertainment เลยชวนฉันไปฝึกงานด้วย แต่ตอนนี้ก็ทำแค่เป็นผู้ช่วยอ่ะ”

 

            “หรอ แต่ถือว่านายได้งานดีเลยนะ” ชานยอลฟังลู่หานที่ยังคงเจื้อยแจ้วไปเรื่อยไม่หยุดจนกระทั่งทั้งคู่เดินออกมาจากนอกเขตสนามบินเพื่อหารถแท็กซี่กลับไปที่ห้องพักของชานยอล เจ้าของร่างสูงโปร่งจึงเอ่ยถามขึ้น

 

            “ว่าแต่ทำไมมาคนเดียว คยองซูล่ะ”

 

            “อ๋อ เจ้านั่นน่ะไม่ว่างหรอก”

 

            “หื้ม? คยองซูยังไปเป็นครูที่เจจูอยู่อีกหรอ” ชานยอลถามระหว่างที่มองลู่หานโบกมือหยอยๆเรียกแท็กซี่

 

            “เปล่าหรอก ช่วงนี้ที่เจจูมันมีพายุมรสุมเยอะ แม่ฉันน่ะบอกไม่ให้คยองซูไปเพราะกลัวอันตราย ก็เลยมาช่วยแม่ฉันเลี้ยงพวกเด็กๆที่บ้าน แต่ดันโชคดีเพราะมีคนจ้างให้ไปเลี้ยงลูกเขายันบ้านเลย”

 

            “จ้างเลี้ยงลูก ใคร?”

 

            “ลับสุดยอด ไว้ถึงห้องนายฉันจะบอก ฮ่าๆ” พอดีกับที่แท็กซี่จอดเทียบท่ารอรถ ทั้งสองคนเลยช่วยกันแบกสัมภาระขึ้นรถทันที ก่อนจะบอกที่หมายและมุ่งตรงไปยังที่พักของชานยอล

 

 

 

 

            คอนโดหรูใจกลางเมืองที่พักของชานยอล ลู่หานเองที่ดูจะตกใจกับความหรูของมันจนอดจะสงสัยนู่นนี่ไม่ได้ มันทำให้ชานยอลหลุดขำออกมากับความไร้เดียงสาของอีกฝ่าย เรียกง่ายๆก็คือลู่หานเองก็เด็กนอกเมืองที่ไม่ค่อยได้ประสบพบเจอของหรูหราตระกาลตาซักเท่าไร

 

            “ห้องนี้นายซื้อไว้หรอ”

 

            “เปล่าหรอก แม่ฉันซื้อให้เป็นของขวัญ ก่อนที่ท่านจะบินไปอเมริกาน่ะ” ทันทีที่เปิดห้อง ความใหม่ของเฟอร์นิเจอร์ที่ยังอยู่ในสภาพดีมากๆ แถมยังมีครบทุกอย่างจนลู่หานที่กลายเป็นคนขี้สงสัยต้องเอ่ยถามขึ้นอีก

 

            “ทำไมของทุกอย่างดูใหม่อยู่เลย”

 

            “ฉันจ้างแม่บ้านให้มาดูแลทุกวันนี่นา” ข้าวของถูกนำไปวางที่มุมห้อง ก่อนที่ชานยอลจะเดินไปเปิดผ้าม่านออกเพื่อทอดมองออกไปที่วิวเมืองหลวงผ่านหน้าต่างที่คอนโดชั้นสูงนี้

 

            “นายจะอยู่ที่นี่ถาวรเลยไหม”

 

            “หื้ม .. ไม่รู้สิ ใจจริงก็ไม่อยากอยู่ อยากไปเรื่อยๆ จริงๆที่กลับมาก็ไม่ได้อยากกลับมาเท่าไร แค่มีใครบางคนต้องการให้กลับมา” ใบหน้าหวานฉายแววสงสัยกับคำพูดของเพื่อน “อย่าถามว่าใครเพราะ .. เขาไม่ให้ฉันบอก”

 

            “โหย อะไรอ่ะชานยอล”

 

            “ว่าไง เรื่องที่คยองซูไปเลี้ยงลูกของใครนั่นนายจะบอกฉันไหม” กลิ่นกาแฟหอมๆโชยไปทั่วห้อง ชานยอลยกมันมาให้ลู่หานแก้วนึงก่อนที่เขาจะนั่งลงข้างๆพร้อมกาแฟในมือ

 

            “แพคฮยอนไง ลูกของเขา”

 

            “บยอนแพคฮยอน? ว่าที่ซุปตาร์คนใหม่น่ะนะ”

 

            “ไม่ว่าที่แล้ว หมอนั่นน่ะเป็นแล้ว” กาแฟร้อนๆถูกยกขึ้นเป่าเบาๆก่อนที่ลู่หานจะค่อยๆจิบมัน

 

            “ไปมีลูกได้ไง”

 

            “ก็กับซูจองที่เคยประกาศคบกันนั่นแหละ ฝ่ายหญิงก็หายไปเลย พี่มินซอกน่ะก็เป็นผู้จัดการส่วนตัวของหมอนี่นะ เขาเล่าให้ฉันฟังว่าแพคฮยอนส่งซูจองกับลูกไปอยู่กับพี่สาวที่เยอรมันตั้งเกือบสองปี”

 

            “ฮ่าๆ แสดงว่าเด็กคนนั้นก็ต้องโตแล้ว”

 

            “ก็จะสองขวบแล้วล่ะ” ลู่หานพูดจบก็ก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือ วางแก้วกาแฟในมือลงก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง

 

            “เออนี่ เดี๋ยวฉันต้องไปธุระต่ออ่ะ ไว้ว่างๆจะชวนคยองซูมาเที่ยวใหม่นะ อย่าหนีไปไหนก่อนล่ะ”

 

            “ฮ่าๆ โอเค โชคดีนะ ขอบคุณที่ไปรับ” ลู่หานลาชานยอลก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เจ้าของห้องอยู่กับความเงียบซักพักก่อนที่ร่างโปร่งจะพาตัวเองเดินออกไปรับลมที่นอกระเบียง

 

            ลมแรงที่ปะทะเข้ามาบนใบหน้าทำให้รู้สึกดี นานแล้วเหมือนกันที่ชานยอลไม่ได้มาเจอบรรยากาศแบบนี้ เพราะที่ต่างประเทศที่เขาไปมักจะมีแต่ตึกสูงใหญ่จนบดบังความสวยงามของธรรมชาติที่แท้จริง เจ้าของร่างสูงโปร่งเดินกลับมาในห้องก่อนจะหยิบกล้องโปรคู่ใจขึ้นมาถ่ายภาพมุมสูงจากคอนโดของเขาที่มองไปเห็นริมแม่น้ำทอดตัวยาวและเรือขนส่งของต่างๆกำลังแล่นอยู่

 

            แขนยาวของบุคคลมาใหม่ท่ามกลางความเงียบสวมกอดเข้าที่เอวบางของอีกฝ่าย จรดจมูกลงบนไหล่บางด้วยความคิดถึง ชานยอลลดกล้องลงจากระดับสายตา ไม่จำเป็นต้องเอ่ยชื่อเขาก็น่าจะรู้ดีว่าใคร ..

 

            “ปล่อยเถอะครับ .. เดี๋ยวคนอื่นจะมาเห็นเอา”

 

 

 

 


 

 

 

TBC.

 

 

 

 

เห่นโล้คิดถึงจังเลยจ้า

ไม่มีอะไรพล่ามอีกแล้วอ่ะ 5555555

เอาเป็นว่าเวิ่นเว่อกันได้ที่แท็ก #ปะป๊าแบคฮยอน เนอะทุกคน

 

(c) Chess theme






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

1,509 ความคิดเห็น

  1. #1509 My_Queen ของท่านโอ (@killerbook) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 21:41
    .... ใครอะ
    #1509
    0
  2. #1479 Fanfanchanlie (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 11:29
    อร้ายยยยยยยยย คริสยอลลลลลลลลล^_^
    #1479
    0
  3. วันที่ 25 กันยายน 2560 / 01:19
    คริสยอลสินะะะะะ
    #1455
    0
  4. #1444 BN0412 (@baeksoo0412) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 22:49
    คริสยอลไปอีกกกก แงงง คิดถึงงง
    #1444
    0
  5. #1428 karisyeol (@karisyeol) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 00:33
    กรี๊ดคริสยอลหรือเปล่าหกัอรสอกฟหกก ฮือชอบเหมือนกันทุกคู่เลน
    #1428
    0
  6. #1413 noey3110 (@noey3110) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 14:45
    อาจจะเป็นพี่คริส
    #1413
    0
  7. #1341 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 04:02
    ชานยอลมาแล่ววววว
    #1341
    0
  8. #1332 MyDyo (@padiwaradda) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 14:17
    คริสยอลลล??????
    #1332
    0
  9. #1311 2023listen (@listen47) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 20:52
    เพิ่งเห็นความน่ารักของเพื่อนแกหรอหะแบคคคค ตาถั่วเอ้ยย แอบมองเค้าตอนนอนนั้นดูโรคจิต หึหึ มาอีกคู่ละ
    #1311
    0
  10. #1290 MookMark (@143v) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 14:21
    คริสใช่มั้ยยยยยย แบคชอบคยองแล้วอ่ะดิ๊ 555555
    #1290
    0
  11. #1239 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 22:00
    โ อ้ยใครวะสงสัยมากกกกกกก ชยอลลลลลลล
    #1239
    0
  12. #1201 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 20:57
    คริสยอลล่ะสิ
    #1201
    0
  13. #1177 백현cute ~ (@wrote-from-heart) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 11:24
    คริสยอลป่ะ????
    #1177
    0
  14. #1137 bammydyo (@bamdyo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 14:03
    ผู้นั้นคือไผหนอออด
    #1137
    0
  15. #1072 Tukta Wufan (@tuktalovekris) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 13:08
    หึงคยองอ่ะดิ่ พยอน แบคฮยอนนนนนน
    #1072
    0
  16. #1055 Princess Galaxy (@aiy15) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 00:52
    อ้ายยยยย อิแบคหึงอะดิ้ ความรักของคริสยอน ดราม่าอะ T^T
    #1055
    0
  17. #967 I'm minny (@mininthalangsy1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 22:43
    ก กริ๊ดดดดดดดดดดด คริสยอลลลลลมาแล้วววรอตั้งนานมาปุ๊บก็ฟินเลยอ่ะะะเขีน..อันแน่แบคเลี่มชอบคยองแล้วใช่ม่า ^^
    #967
    0
  18. #949 BK_BK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 23:12
    แขนคริสช่ะ?

    แบคเริ่มชอบคยองแล้วอะดี๊
    #949
    0
  19. #847 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 03:09
    ใช่จริงๆด้วยยยย เป็นแขนของคริส ทำไมความรักของคริสยอลมันดราม่าจัง น่าสงสารยอลนะ แบคฮยอนหึงคยองซูหละเซ่ !!!
    #847
    0
  20. #846 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 02:59
    แดดดี๊หนะเห็นความน่ารักทั้งของลูก และของหม่ามี๊เลยใช่เปล่าาาา ฮั่นแน่.... แขนยาวที่โอบชานยอลจะใช่ของคนที่คิดไว้ไหมนะ ^^
    #846
    0
  21. #575 LightThunDer (@runloverdose) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 19:02
    ถามว่าเขินมั้ย? บอกเลยว่ามาก แต่ถ้าถามว่าฟินมั้ย บอกเลยว่าโคตรมากกกกกก
    #575
    0
  22. #574 LightThunDer (@runloverdose) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 19:02
    ถามว่าเขินมั้ย? บอกเลยว่ามาก แต่ถ้าถามว่าฟินมั้ย บอกเลยว่าโคตรมากกกกกก
    #574
    0
  23. #573 LightThunDer (@runloverdose) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 19:02
    ถามว่าเขินมั้ย? บอกเลยว่ามาก แต่ถ้าถามว่าฟินมั้ย บอกเลยว่าโคตรมากกกกกก
    #573
    0
  24. #571 LightThunDer (@runloverdose) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 19:02
    ถามว่าเขินมั้ย? บอกเลยว่ามาก แต่ถ้าถามว่าฟินมั้ย บอกเลยว่าโคตรมากกกกกก
    #571
    0
  25. #570 LightThunDer (@runloverdose) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 19:02
    ถามว่าเขินมั้ย? บอกเลยว่ามาก แต่ถ้าถามว่าฟินมั้ย บอกเลยว่าโคตรมากกกกกก
    #570
    0