[FIC EXO] DADDY SO COOL - BAEKDO

ตอนที่ 3 : DADDY SO COOL O3 : แจสเปอร์กับของเล่นชิ้นใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,776
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    15 มิ.ย. 57






O3

“แจสเปอร์กับของเล่นชิ้นใหม่”









           

 

            วันนี้แพคฮยอนมีคิวถ่ายละคร เขามาที่กองถ่ายพร้อมกับมินซอกและลู่หาน ทั้งวันนี้ที่กองถ่ายยังมีคนเยอะมากจนดูแออัด เพราะอะไรน่ะหรอ ก็วันนี้น่ะมีดารารับเชิญที่มาร่วมแสดงกับละครเรื่องนี้ ไม่ใช่ใครที่ไหน แพคฮยอนรู้จักดี “คริส อู๋” นักแสดงชาวจีน ที่หากอยู่ในจีนก็คงสถานะคล้ายๆเขา คือดังมากที่นั่น แถมยังดังมาถึงเกาหลี ทำให้วันนี้กลายเป็นว่าจากที่แพคฮยอนที่นานๆทีมากองดันไม่มีใครสนใจ เพราะมัวแต่ไปเทคแคร์ดูแลอีกฝ่ายกันหมด

 

            พูดแล้วมันน่าหมั่นไส้ ..

 

            “นายคงหมั่นไส้คุณคริสเขาอยู่ล่ะสิ” เสียงของมินซอกดังขึ้นเบาๆหลังจากที่เดินมานั่งที่เดิมข้างๆแพคฮยอนแล้ว มินซอกขอบคุณช่างแต่งหน้าที่มาดูแลแพคฮยอนให้ทั้งๆที่เจ้าตัวไม่คิดจะเอ่ยปากเลยด้วยซ้ำ

 

            “ไอ้นั่นมันมีดีอะไร”

 

            “เท่าที่พี่ดูก็มากกว่านายทุกอย่างอ่ะ” คนโดนเสียดสีตวัดหางตามองผู้จัดการส่วนตัวที่หัวเราะคิกคักอย่างสะใจ

 

            “ใช่สิ ผมอ่ะไม่มีอะไรดีหรอก”

           

            “รู้ตัวก็ดี คุณคริสอ่ะนะเขาเป๊ะ สง่างาม หล่อ ดูดี เก่ง ที่สำคัญนะ” มินซอกเอียงหน้ามาใกล้แพคฮยอนก่อนจะกระซิบคำที่จี้ใจดำคนข้างๆมากที่สุดตอนนี้ “เขาไม่มีลูกติดด้วยเว้ย”

 

            “…..” มีเพียงสีหน้าที่กลั้นโมโหสุดฤทธิ์ ยิ่งเห็นมินซอกหัวเราะสะใจแพคฮยอนก็ยิ่งโมโห แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งเฉยๆ เขาต้องคีพลุคส์ จะมาโวยวายไม่ได้หรอกเดี๋ยวนักข่าวหรือคนในกองรู้หมดว่าเขาเป็นยังไง

 

            “ฮัลโหลครับ” เสียงโทรศัพท์มือถือของมินซอกที่ดังขึ้นสองสามครั้งก่อนเจ้าตัวจะกดรับ แพคฮยอนเบนหน้ามองก่อนจะหันกลับมาก้มหน้าเล่นมือถือตัวเองตามเดิม

 

            “อ๋อ ได้เลย ว่าแต่นายไปเองได้หรอ .. ไปรถเมลล์น่ะนะ ก็ได้อยู่แต่ต้องระวังตัวล่ะ ระวังแจสเปอร์ด้วย อ่า.. โอเค แล้วเจอกันตอนเย็น” ได้ยินชื่อเด็กผีที่แพคฮยอนเรียกเขาก็เอ่ยปากถามทันที

 

            “คยองซูหรอพี่”

 

            “อืม เขามาขอพาแจสเปอร์ออกไปซื้อของที่ห้างน่ะ” นึกสงสัยที่คยองซูไม่โทรหาตัวเองแต่ก็นึกได้ว่าไม่ได้แลกเบอร์กันไว้

 

            “อย่าไปแกล้งอะไรคยองซูล่ะ ดูท่าทางเด็กนี่ไว้ใจได้ ซื่อๆดี ใช่ไหม? นายรู้จักกันมาก่อนนี่”

 

            “ก็ คงงั้น .. แต่ก่อนโดนแกล้งไม่เคยแกล้งคืนเลย นอกจากวิ่งไปฟ้องครู” นึกถึงตอนนั้นก็อดขำไม่ได้ แพคฮยอนเคยแกล้งเอาแมลงสาบตายแล้วไปโยนใส่ไว้ในกระเป๋านักเรียนของคยองซู เจ้าตัวร้องไห้ทันทีที่เห็นก่อนจะวิ่งไปฟ้องครูประจำชั้น แต่นั่นมันไม่ได้ทำให้แพคฮยอนสงสารเลยซักนิด

 

            “อย่าไปแกล้งเขาอีกล่ะ เดี๋ยวเขาหนีไปทีนี้เลี้ยงแจสเปอร์ตามลำพังเองเลยนะ พี่ไม่ช่วยหาพี่เลี้ยงให้ล่ะ”

 

            “คร้าบ” แพคฮยอนขานรับเสียงเอื่อย แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่แกล้งหรอกนะ อยู่ร่วมกันมันก็ต้องมีบ้างอ่ะ สร้างสีสันกับชีวิต

 

            เนอะ .. โด คยองซู J

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “แจสเปอร์ครับ ต้องเป็นเด็กดีนะรู้ไหม เดี๋ยววันนี้เราจะไปหาเสื้อผ้าน่ารักๆมาใส่กัน ซื้อขนมด้วย ว่าแต่แด๊ดดี้ของแจสเปอร์ชอบกินอะไรนะ” คยองซูอุ้มแจสเปอร์เดินเข้ามาในห้างใจกลางเมือง เขาเลือกรถเข็นที่มีที่นั่งของเด็กก่อนจะวางแจสเปอร์ลง เข็นรถผ่านไปตามโซนอาหารไปเรื่อย ถ้าพูดถึงฝีมือการทำอาหาร คยองซูก็ไม่น้อยหน้าใครเลย วันนี้เขาเลยกะจะโชว์ฝีมือทำอาหารซักหน่อย

 

            “หนมๆ .. แจสเปอร์หม่ำๆหนม หม่ามี๊” นิ้วเล็กๆชี้ไปที่ชั้นขนมตรงหน้า คยองซูอมยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะเข็นรถไปจอดใกล้ๆ เขาเลือกขนมที่เด็กอย่างแจสเปอร์จะกินได้มาสองสามชิ้น ก่อนจะพากันเดินไปโซนถัดไปเรื่อยๆ

 

            “แจสเปอร์ครับ รออยู่ตรงนี้ก่อนนะ อย่าดื้ออย่าซนรู้ไหม” คยองซูเข็นรถเข็นมาจอดมุมเนื้อสด เขาพูดกับเด็กน้อยตาแป๋วในรถเข็นที่จอดห่างจากชั้นเนื้อไปไม่ไกล เนื่องจากคนเยอะกว่าที่คยองซูจะเข็นรถเข้าไปด้วยเลยต้องเข็นมาหลบมุม แต่ก็ยังอยู่ในสายตาของเขาตลอด

 

            คยองซูคงคิดว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับรถเข็น แล้วอีกอย่างเขาก็คงใช้เวลาเลือกเนื้อสดไม่นานเลยลืมล็อคล้อรถเข็น ทำให้เมื่อมีคนเดินเข้ามาเพิ่ม จอดรถเข็นซ้อนๆกันไว้จนดันไปถึงรถเข็นที่มีเจ้าแจสเปอร์น้อยเฝ้าของอยู่ ล้อของมันค่อยๆเคลื่อนตัวห่างออกไปทุกทีๆ ..

 

            “หม่ามี๊!” แจสเปอร์เริ่มเบะปากร้องไห้ออกมา แต่ถึงกระนั้นคยองซูก็ไม่ได้ยินเพราะระยะห่างของเขาและรถเข็นเริ่มไกลออกไปแล้ว

 

            “อ๋า เรียบร้อย .. วันนี้เราจะข้าวเนื้อตุ๋นแล้วกัน” เจ้าของร่างเล็กที่มีความสุขกับการเลือกเนื้อสดเสร็จก็เดินก้มหน้าก้มตากลับมาที่รถเข็น แต่ก็ทำเอาคยองซูใจหายวาบเมื่อรถเข็นหายไปแล้ว!

 

            “รถเข็นล่ะ! แจสเปอร์! แจสเปอร์อยู่ไหนครับ” คยองซูตาลีตาเหลือกหมุนซ้ายขวาหารถเข็นแหละแจสเปอร์ไปทั่ว เขามองไกลออกไปเห็นรถเข็นที่คว่ำอยู่พร้อมกับร่างของแจสเปอร์ที่กำลังแหกปากร้องไห้โดนช้อนตัวอุ้มขึ้นมาจากใครบางคน

 

            “แจสเปอร์!” สองขาเล็กรีบวิ่งไปถึงที่หมายก่อนจะหยิบของใส่รถเข็นเหมือนเดิม คยองซูรีบเข้าไปดูอาการของเด็กน้อยที่กำลังขวัญเสียทันที

 

            “ขอบคุณที่ช่วยนะครับ แจสเปอร์เป็นอะไรไหมไหนดูซิ”

 

            “ไม่เป็นไรครับ ตอนแรกก็นึกว่าน้องไม่มีผู้ปกครองซะอีก” คยองซูที่จับข้อมือเล็กๆของแจสเปอร์มาดูก่อนจะเงยหน้ามองร่างของคนสูงกว่าเล็กน้อยที่อุ้มแจสเปอร์ไว้

 

            “เฮ้ย! คยองซูนี่”

 

            “จุนมยอน!” เจ้าของชื่อส่งแจสเปอร์ให้กับคยองซู เหมือนว่าเจ้าเด็กน้อยจะค่อยๆเงียบเสียงเมื่อถูกส่งกลับอ้อมกอดของผู้ที่ตัวเองเรียกว่าหม่ามี๊

 

            “นี่ไม่เจอกันไม่ถึงปี นายมีลูกแล้วหรอ”

 

            “เฮ้ยไม่ใช่ๆ” แทบจะปฏิเสธไม่ทันเมื่อเจอคำถามนี้จากเพื่อนสนิทที่เคยร่วมงานด้วยกันตอนคยองซูต้องย้ายไปสอนหนังสือที่เจจู

 

            “แล้วลูกใครอ่ะ หน้าตาน่ารักชะมัดเลย .. ไงเจ้าเด็กน้อย ชื่ออะไรครับ” คยองซูมองจุนมยอนที่หยิกแก้มแจสเปอร์ด้วยความเอ็นดูตาปริบๆ

 

ลูกใคร? .. ถ้าเขาตอบไปจะเป็นข่าวใหญ่ไหม

 

ลูกบยอนแพคฮยอน นักร้องนักแสดงชื่อดังของเกาหลีไงจุนมยอน .. แบบนี้น่ะหรอ

 

 

“ไม่ตอบแสดงว่าลูกนาย”

 

“เอ่อ คือ .. ลูกพี่สาวฉันอ่ะ แหะๆ ชื่อแจสเปอร์” คยองซูเอี้ยวตัวไปวางแจสเปอร์ลงบนรถเข็นเหมือนเดิมเมื่อทุกอย่างปกติแล้ว

 

“นายลูกคนเดียวไม่ใช่หรอคยองซู” คยองซูได้ยินแบบนั้นก็นึกในใจว่า แล้วจะสงสัยไปเพื่ออะไรนะจุนมยอน

 

“แล้วนายไม่คิดว่าฉันมีญาติหรอจุนมยอน” อีกฝ่ายเพียงแค่พยักหน้าเบาๆอย่างรับรู้

 

“ไม่เจอกันนานเลย นายโตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย”

 

“นายก็เหมือนเดิมเลย ว่าแต่มาทำอะไรที่นี่อ่ะ” สองเพื่อนสนิทเดินขนาบข้างกันต่อไปในห้าง คุยกันด้วยเรื่องราวที่ไม่ได้เสวนากันมานาน จนรู้ว่าจุนมยอนมาดูแลกิจการให้แม่ ร้านอาหารหรูที่เปิดอยู่ในห้างที่นี่เป็นของครอบครัวจุนมยอน ว่าไปคยองซูก็ยังสงสัยว่ารวยขนาดนี้ ทำไมจุนมยอนต้องยอมลำบากตามเขาไปสอนหนังสือเด็กๆที่เจจูด้วยนะ

 

“หม่ามี๊ .. แจสเปอร์หม่ำๆ” แต่แล้วบทสนทนาที่กำลังเป็นไปได้ดีก็ดันเงียบลงเมื่อแจสเปอร์ส่งเสียงแทรกขึ้นมา มันไม่แปลกหรอกที่เด็กน้อยจะพูด แต่ที่สงสัยคือ ใครคือหม่ามี๊?

 

“นายไม่พาหลานนายไปหาแม่เขาอ่ะ เรียกหาแม่แล้ว” ด้วยความนึกไม่ถึงจุนมยอนก็เลยพูดไปตามที่คิด

 

“เอ่อ .. แฮ่ๆ”

 

“หม่ามี๊ .. แจสเปอร์หม่ำๆแย้ว” คยองซูนึกโกรธเจ้าเด็กแก้มโย้ขึ้นมาทันที แถมดวงตาใสแป๋วที่มองมาที่คยองซูยิ่งทำให้จุนมยอนสงสัยหนัก


             มาหิวอะไรตอนนี้นะเเจสเปอร์ T_T

 

 

“จุนมยอน คือ เดี๋ยวฉันต้องรีบเอาแจสเปอร์ไปส่งพี่สาวแล้ว ยังไงไว้ติดต่อกันใหม่ นายยังใช้เบอร์เดิมใช่ไหม ดีเลยเดี๋ยวว่างๆมาเยี่ยมใหม่นะ โชคดี!” คยองซูรวบรัดทุกอย่างให้จบในประโยคเดียวก่อนจะเข็นรถเข็นออกห่างจุนมยอนไป คนเป็นเพื่อนได้แต่ยืนโบกมือละห้อยคล้อยหลังตาม

 

“รีบไปไหนของเขาขนาดนั้นนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คยองซูแบกข้าวของพะรุงพะรังหลังจากการช็อปปิ้งกลับมาที่คอนโดของแพคฮยอน พร้อมกับแจสเปอร์ที่หลับปุ๋ยคาไหล่ของเขา มันค่อนข้างลำบากที่ต้องไปไหนมาไหนด้วยรถเมลล์ แถมยังต้องต่อแท็กซี่มาที่นี่เพราะฝนที่ตกหนัก จะเดินตากฝนก็กลัวแจสเปอร์จะป่วย คยองซูเลยยอมจ่ายค่าแท็กซี่ที่แพงขึ้น จริงๆเขาควรจะโทรตามแพคฮยอนให้ไปรับ แต่ลืมไปว่าเขายังไม่ได้ขอเบอร์อีกฝ่ายไว้ และอีกอย่าง..

 

จ้างให้หมอนั่นก็คงไม่มาแน่ๆ ..

 

มือเล็กไขกุญแจห้องที่ได้มาจากแพคฮยอนเมื่อวาน เป็นกุญแจสำรองที่เขาเอาไว้ให้คยองซูใช้เวลาที่เขาไม่อยู่หรือต้องออกไปทำงาน คนตัวเล็กเปิดประตูเข้าไปทันทีที่ไขออก แต่กลับต้องชะงักทันทีเมื่อเห็นภาพบัดสีบัดเถลิงอยู่ตรงหน้า

 

“เฮ้ย!” อีกฝ่ายร้องเสียงหลง ดวงตากลมโตของคยองซูกระพริบปริบๆ ก่อนจะเลี่ยงตัวเข้ามาที่ห้องพร้อมกับข้าวของมากมายและอุ้มแจสเปอร์ไว้

 

ภาพที่เห็นเมื่อกี๊ทำให้เขารู้สึกเคอะเขินเหมือนมาขัดจังหวะของคนสองคน แพคฮยอนที่กำลังนั่งนัวเนียกับสาวน้อย ที่ดูจากหน้าตาคุ้นเคยของเธอน่าจะเป็นนักแสดงประกอบที่คยองซูเห็นผ่านๆตามาบ้าง ฝ่ายนั้นเองก็ดูจะตกใจไม่น้อยเลยผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว

 

“น่าเกลียดชะมัด”

 

คยองซูวางแจสเปอร์ลงบนเตียง ก่อนจะนั่งจุ้มปุ้กเบ้ปากออกมาเมื่อภาพเมื่อกี้ฉายเวียนอยู่ในหัว ก่อนจะหยิบหนังสือมาอ่านเพื่อให้ลืมๆมันไป ทำอะไรไม่เกรงใจเจ้าที่บ้างหรือไงนะแพคฮยอน!

 

 

ก๊อกๆๆ

 

ผ่านไปซักพักเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นดึงดูดความสนใจของเจ้าของตากลมโตที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ในมือ คยองซูเดินเอื่อยๆไปเปิดประตูออก ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร

 

“ว่าไง”

 

“คือเมื่อกี๊”

 

“นายจะมาว่าฉันหรอ ขอโทษที่ไม่มีมารยาท ไม่เคาะห้องก่อน” ใบหน้าเรียบเฉยมองคนที่สูงกว่าตัวเองไม่มาก แพคฮยอนทำหน้าเงอะงะเมื่ออีกฝ่ายเข้าใจผิด

 

“ไม่ใช่ .. คือหมายถึง นายไม่โกรธใช่ไหมอ่ะ”

 

“โกรธ .. โกรธทำไมอ่ะ โกรธอะไร” แพคฮยอนกระพริบตาปริบๆ นั่นสิ .. นี่เขากำลังคิดอะไร แล้วทำไมคยองซูต้องโกรธเขาด้วย

 

นึกได้ก็ปั้นหน้าปกติหลังจากทำหน้าหมาหงอยไปเมื่อครู่

 

“เออ นั่นดิ่ นายจะโกรธทำไม” คยองซูส่ายหัวเบาๆก่อนทำทีจะปิดประตูห้อง แต่ดันโดนแพคฮยอนเอาตัวยันไว้

 

“อะไรอีก”

 

“ฉันหิว .. มีอะไรกินบ้าง” ลมหายใจถูกพ่นออกจากจมูกอย่างหงุดหงิด คยองซูเดินกลับไปหยิบของที่ซื้อมา หอบหิ้วออกจากห้องไปที่มุมห้องครัว ในใจก็แอบกร่นด่าแพคฮยอนไปด้วย

 

นี่ตกลงเขาต้องมาเลี้ยงลูกหรือพ่อกันแน่!?

 

“วันนี้จะทำทงคัตสึกับข้าวหน้าเนื้อตุ๋น นายกินได้ใช่ไหม” คนตัวเล็กที่มัวแต่สนใจกับของตรงหน้าเอ่ยปากถามเจ้าของห้องที่เริ่มทิ้งตัวยาวเหยียดบนโซฟา

 

“ได้หมด ถ้านายทำอร่อย”

 

“ฉันทำไม่อร่อยนายจะกินไหมล่ะ ไม่กินก็ไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อมากินเองก็ได้นะ ออกไปให้บรรดาแฟนคลับของนายได้รุมทึ้งบ้าง” คยองซูยักไหล่น้อยๆ แอบอมยิ้มที่กวนอีกฝ่ายได้

 

“เดี๋ยวนี้ปากคอเราะร้ายนะนายน่ะ”

 

“ฉันพูดอะไรผิด ก็แค่ให้นายไปซื้อข้าว” เสียงอุปกรณ์ทำอาหารที่กระทบกันดังขึ้น เสมือนเสียงปลุกให้เด็กน้อยในห้องที่อยู่ในห้วงนิทราตื่นขึ้นมา แจสเปอร์ปีนลงจากเตียงก่อนจะขยี้ตางัวเงีย เดินดุ๊กดิ๊กออกจากห้องมาเพื่อหาหม่ามี๊ของตัวเอง

 

 

“หม่ามี๊ฮับ” เสียงเล็กๆนั้นทำให้แพคฮยอนหันไปมอง เห็นเด็กแก้มยุ้ยกำลังเดินมาหาเขา ร่างโปร่งเขยิบหนีราวกับกลัวว่าเด็กตัวนิดเดียวตรงหน้าจะมาทำร้ายตัวเองงั้นแหละ

 

“แด๊ดดี้.. หม่ามี๊ ไหนหม่ามี๊” แจสเปอร์เอื้อมมือเล็กๆมาเกาะขาของผู้เป็นพ่อไว้ก่อนจะส่งสายตากลมใสมาพร้อมกับคำถาม

 

“คยองซู เด็กผีตื่นแล้ว” มือใหญ่พยายามแกะแขนเล็กๆที่เกะกะสายตาเขาออก แต่ไม่ได้ผลเพราะแจสเปอร์ก็ยังคงพยายามจับแตะต้องตัวเขาเหมือนเดิม “น่ารำคาญจริงเลย คยองซูมาเอาลูกนายไปซิเนี่ย!

 

“ลูกใครกันแน่”

 

“หม่ามี๊ฮับ หม่ามี๊” คยองซูละจากการทำอาหารมาหาเด็กน้อยที่ส่งเสียงเรียกเขา เหมือนทุกอย่างจะปกติ ถ้าแพคฮยอนไม่เกิดความสงสัยกับสรรพนามที่ลูกชายตัวเองใช้เรียกคยองซู

 

“เดี๋ยวนะ ไอ้เด็กผีเรียกใครหม่ามี๊น่ะ” คงเป็นคำถามที่ยากจะตอบสำหรับคยองซูเหมือนกัน บอกไปแพคฮยอนคงหัวเราะเขาน่าดูแน่ๆ

 

“ไงครับ หิวหรือเปล่าเจ้าตัวเล็ก”

 

“นี่ นายไม่ได้ยินที่ฉันถามหรอคยองซู”

 

“หม่ำๆฮับ .. แจสเปอร์หม่ำๆ หม่ามี๊” แต่เหมือนไม่ต้องรอคำตอบจากอีกฝ่าย แพคฮยอนก็พอจะเก็ท ในห้องก็มีกันแค่สามคน เด็กนี่คงเรียกใครไปไม่ได้นอกจากคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

 

“อย่าบอกนะว่า” พูดจบก็เผลอหลุดขำออกมาเสียงดังจนคยองซูอดไม่ได้ที่จะดุแพคฮยอนทางสายตา มันน่าตลกหรือไงกัน

 

“แด๊ดดี้ หม่ามี๊”

 

“ขำอ่ะ .. นายโดนเรียกว่าหม่ามี๊หรอเนี่ย โอ๊ย ไอ้เด็กนี่มันเด็กผีจริงๆ” ไม่วายหยุดขำ คยองซูรู้สึกหมั่นไส้แต่เหมือนจะทำอะไรไม่ได้เพราะอุ้มแจสเปอร์ไว้ อีกอย่างเขาไม่อยากทำการรุนแรงต่อหน้าเด็กอายุขวบกว่าๆตอนนี้

 

“ลูกนายนั่นแหละ ฮึ”

 

“ตลกอ่ะ”

 

ถึงจะรู้สึกหงุดหงิดที่อีกฝ่ายขำไม่หยุด แต่มันก็ทำให้คยองซูเผลอยิ้มตามมาได้บ้าง เขาฝากแจสเปอร์ให้แพคฮยอนดูก่อนที่จะไปทำอาหารต่อเพราะทั้งพ่อทั้งลูกดูจะหิวกันแล้ว ได้ยินเสียงสงครามขนาดเล็กของสองพ่อลูกที่ทะเลาะกันเรื่องไม่เป็นเรื่อง คยองซูก็เผลอสะใจออกมาอย่างห้ามไม่ได้ แพคฮยอนก็ดูบ้าจี้ที่ทะเลาะกับเด็กยังไม่รู้ความแบบนั้นไปด้วย

 

แจสเปอร์อยู่ข้างหม่ามี๊นะจะบอกให้

 

 

“แด๊ดดี้ .. อาไย” นิ้วเล็กๆชี้ไปที่โทรศัพท์มือถือตรงหน้าแพคฮยอน ผู้เป็นพ่อไม่ตอบแต่นึกสงสัยว่าเดี๋ยวนี้ไอ้เด็กผีตรงหน้าเขามันพูดได้เยอะขนาดนี้แล้วหรือไง

 

“นายสอนแจสเปอร์พูดหรอคยองซู”

 

“อื้อ นิดหน่อย แต่เด็กวัยนี้ได้ยินอะไรก็จำเองหมดแหละ อีกอย่างลูกนายดูจะฉลาดนะ เขาเลยเรียนรู้ไว” อาหารของเด็กและผู้ใหญ่นำมาเสิร์ฟถึงที่ กลิ่นหอมๆของทงคัตสึและข้าวหน้าเนื้อตุ๋นชวนให้แพคฮยอนอดไม่ได้ที่จะรีบคว้าชามข้าวในมือมา คยองซูมองคนหิวก่อนจะเบนความสนใจมาที่แจสเปอร์ ข้าวถ้วยเล็กๆที่ถูกบดละเอียดกำลังได้รับความสนใจจากเจ้าเด็กน้อย

 

“ก่อนกินต้องทำไงก่อน”

 

“ขอบคุงฮับ” นึกอิจฉาแพคฮยอนเหมือนกันที่มีลูกน่ารักขนาดนี้ ถ้าเป็นลูกคยองซูเองน่ะหรอ เขาคงจะดูแลประคบประหงมอย่างดีแน่ๆ แพคฮยอนจะคิดบ้างไหมนะว่ามีลูกน่ารักขนาดนี้เขาควรจะเปิดใจรับได้แล้ว

 

“ช่วงนี้นายว่างเนอะ”

 

“หื้ม?” คนที่กำลังง่วนอยู่กับการกินข้าวเงยหน้ามองคยองซู ก่อนจะขมวดคิ้วสงสัย “ฉันว่างหรอ”

 

“เป็นถึงซุปตาร์ วันๆนึงคงต้องงานเยอะจนไม่มีเวลามานอนยาวเหยียดแบบนายแน่ๆ”

 

“อ่อ” เจ้าตัวไหวไหล่เบาๆก่อนจะลงมือกินข้าวต่อ ปากก็ตอบอีกฝ่ายไปด้วย “ช่วงนี้เด็กใหม่ในค่ายเริ่มออกทำงานกันเยอะ คล้ายๆโดนแย่งงานแหละ อีกอย่างฉันต้องเตรียมทำอัลบั้มใหม่ นอกจากถ่ายละครบ้างก็คงไม่มีแล้ว พี่มินซอกงดรับงานเพิ่ม”

 

“นึกว่าตกงานแล้วซะอีก”

 

….” ตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของคยองซูและเด็กน้อยตรงหน้า แพคฮยอนชักสงสัยแล้วว่าเวลาไม่กี่ปีที่ไม่เจอกันทำให้คยองซูกลายเป็นคนกล้าเถียงเขาฉอดๆด้วยถ้อยคำจิกกัดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร

 

“นายมันกวนชะมัด”

 

“กินเยอะๆนะครับแจสเปอร์ เอาอีกไหม หม่ามี๊จะไปเอามาให้” ไม่รู้ว่าหลุดแทนตัวเองว่าหม่ามี๊ไปตั้งแต่เมื่อไร กว่าจะรู้ตัวก็ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆของแพคฮยอน จึงรู้สึกเขินอายเหมือนกันที่ต้องแทนตัวเองแบบนั้น

 

เสียงชามข้าวถูกวางลง ก่อนที่เจ้าของร่างโปร่งจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ทิ้งความสงสัยให้คยองซูว่าแพคฮยอนเป็นอะไร โกรธเขาหรือไงที่จู่ๆก็เดินหนีไปแบบนั้น แต่นึกๆไปเขาก็ไม่ได้ทำอะไรอีกฝ่ายเลยนี่นา หรือจะงอนที่พูดจาล้อเล่นว่าตกงาน

 

แพคฮยอนไม่น่าขี้งอนขนาดนั้นมั้ง ..

 

“นี่ แจสเปอร์” สุดท้ายแล้วอีกคนก็กลับมาพร้อมอะไรบางอย่างในมือ แจสเปอร์ที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ้ยๆหันไปให้ความสนใจผู้เป็นพ่อทันที คยองซูก็เช่นกัน “ฉันเอามาให้”

 

เลโก้อุลตร้าแมนตัวขนาดพอดีมือถูกยื่นให้จากแพคฮยอน สร้างความสงสัยให้แก่คยองซูเป็นอย่างยิ่ง ผีเข้าแพคฮยอนหรือไงกันที่จู่ๆก็มาทำตัวเป็นคุณพ่อแสนอบอุ่นเอากลางคันแบบนี้

 

“ขอบคุงฮับแด๊ดดี้”

 

“ไม่เป็นไร” แจสเปอร์ดูจะดีใจมากที่ได้มันมา เด็กน้อยเดินกลับมาหาคยองซูพร้อมกับรีบอวดสิ่งของที่ตัวเองเพิ่งได้มาใหม่ให้ดูทันที

 

“หม่ามี๊ นี่ๆ.. ของแจสเปอร์” คยองซูอมยิ้มออกมากับการอวดของเล่นของลูกชายตัวน้อยของเขา

 

“ใครให้มาครับ”

 

“แด๊ดดี้ .. แด๊ดดี้ให้”

 

ภาพน่ารักตรงหน้า นานๆทีแพคฮยอนจะเห็นมันเหมือนกัน ถึงเขาจะดูไม่ได้เรื่อง ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เอาไหนเลยไปซะทุกอย่างซะเมื่อไร เลโก้ตัวเมื่อกี้มันไม่ใช่ของใหม่แต่อย่างใด แต่มันเป็นของที่พ่อของเขาซื้อให้ ก่อนที่จะเลิกกับแม่ไป ทิ้งไว้ให้เป็นสมบัติต่างหน้า เพียงแค่อย่างเดียวแพคฮยอนก็รู้สึกว่ามันมีความผูกพันไม่แพ้กัน ตอนนี้เขาก็คงไม่ได้ใช้มันแล้ว แต่ยังคงเก็บไว้ คิดไว้เหมือนกันว่าถ้าวันนึงมีลูก เขาก็จะยกให้ และมันก็ตกไปอยู่ในมือแจสเปอร์แล้วเรียบร้อย

 

“ยั๊กแด๊ดดี้นะฮับ” แพคฮยอนเผลอหลุดยิ้มออกมาเมื่อเห็นลูกชายตัวเองวิ่งมากอดขาเขาไว้อย่างที่ชอบทำ แต่คราวนี้เขาไม่ได้ใจร้ายพอที่จะแกะแขนเล็กๆนั่นออกไป

 

 

 

 

 

 

 


 

TBC.

 

 

 

ตอนนี้น่ารักมากเลยอ่ะ แต่งไปยังรู้สึกหมั่นไฉ้น้อง น่ารักจริงๆ 555555555555555

เวิ่นเว่อกันได้ในทวิต ติดแท็ก #ปะป๊าแบคฮยอน นะคะตะเอง

หรือจะมาคุยกับไรต์ก็ได้นะงุงิ มายิ้นไก่ชั่นกันงับ @NUTPW94x


 

(c)  Chess theme





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

1,509 ความคิดเห็น

  1. #1507 My_Queen ของท่านโอ (@killerbook) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 21:17

    รักทำไมน่ารักกก
    #1507
    0
  2. #1487 MYCUTEBOY0112 (@hanami_jelly) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 08:22
    ครอบครัวสุขสันต์ไปอีก 555
    #1487
    0
  3. #1477 fanfanyeollie (@fanfanyeollie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 15:28
    อ๋อยยยยย ระทวยไปกับแจสเปอร์แล้วลูก ทำไมหนูน่ารักขนาดนี้ฮับ เอ็นดู^_^
    #1477
    0
  4. วันที่ 25 กันยายน 2560 / 01:04
    น่ายักเว่อวังมากกกกกกก
    #1453
    0
  5. #1440 BN0412 (@baeksoo0412) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 17:38
    น้องน่ารักอ่ พี่แพคต้องรักน้องสักวัน
    #1440
    0
  6. #1396 เต้าหู้มยองเนส (@tofupie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 22:23
    น่ารักกก เราชอบบบเค้าสามคนอยู่ด้วยกันนนน ><
    #1396
    0
  7. #1339 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 03:47
    แบคเรียกลูกซะ... ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1339
    0
  8. #1309 2023listen (@listen47) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 20:32
    ใช่เจสเปอร์น่ารักมากกๆเลย อยากตบปากพ่อน้องจริงๆ เรียกลูกได้เกรียนมาก555555555 สมควรโดนคยองตอกกลับบ้าง เวลาเปลี่ยนคนก็เปลีายนงี้หละ5555555 สะใจๆ แต่แอบเอาหญิงมาเนียะไม่น่าให้อภัย แบคก็แบคอยู่ดีละน่า แม่ก็หายไปพ่อก็ขับไล่ เป็นน้องเจสน่าสงสารแต่แบคคงเอ็นดูน้องขึ้นมาสักตะนึ้ดละนะ
    #1309
    0
  9. #1288 MookMark (@143v) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 10:51
    เขิลแรง แดดดี๊ หม่ามี๊ งื้ออออออ นั้ลล้ากก
    #1288
    0
  10. #1237 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 21:32
    ครอบครัวสุขสันต์สุด
    #1237
    0
  11. #1199 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 20:39
    แด๊ดดี้แพ้ความน่ารักของแจสเปอร์แล้วใช่ม้า
    #1199
    0
  12. #1175 백현cute ~ (@wrote-from-heart) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 10:02
    แจสเปอร์น่าฮั๊กกกกก บอกรักแด๊ดดี้ด้วยยยย ฟิน~
    #1175
    0
  13. #1070 Tukta Wufan (@tuktalovekris) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 12:43
    ยิ่งนับเจสยิ่งน่ารัก อร้ายยยย มีคริสน้อยด้วยเหรอเนี่ย
    #1070
    0
  14. #1053 Princess Galaxy (@aiy15) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 00:15
    ชอบบบบบบ
    #1053
    0
  15. #1044 KyungSii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 23:38
    งือออออ ฟิคน่ารักอ่า ><

    แด๊ดดี๊แบค หม่ามี๊คยอง ดูแลน้องแจสเปอร์ดีๆนะ
    #1044
    0
  16. #947 BK_BK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 22:42
    อั๊ยย๊ะ!! น่าร๊ากกกกกกกกก อิแบคเริ่มจะรู้สึกรักแจสแล้วช่ะ?

    จุนมยอนแอบชอบคยองหรอ?
    #947
    0
  17. #844 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 02:39
    ทำดีมากลูก หาแม่ใหม่ให้พ่อไปในตัว ฮ่าๆๆๆ แบคเริ่มใจอ่อนแล้วสินะ เลิกเรียกลูกว่าเด็กผีซักทีสิ
    #844
    0
  18. #320 mameaw27 (@dek-dmameaw) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 19:10
    แด๊ดดี้ใครเนี่ยน่ารักจัง><
    #320
    0
  19. #318 TK Inking (@tk-inkexo27) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 05:12
    อ๊ายเจสทำไมน่ารักแบบนี้ลูก คยองหม๊ามี๊ก็น่ารักดูทั้งพ่อทั้งลูกเลย แบคเริ่มรักเจสแล้วใช่ไหม ลูกแกน่ารักมากนะ อ๊ายยยอยากได้ๆๆๆ
    #318
    0
  20. วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 18:05
    ปะป๊าแบคฮยอนนนน เอาใจเราไปเลยยยยยย
    เป็นอุลตราแมนที่มีความหมายมากๆๆๆ เลยนะแจสเปอร์
    รักษดีๆๆๆๆๆนะ ปะป๊าให้มาเลยนะ มันของตกทอดเลยนะเนี่ย
    #290
    0
  21. #285 XXIXX (@nat-kubabc) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 09:32
    น่าย๊ากก อยากได้แจสเปอร์ 
    #285
    0
  22. #252 caramel_cream (@caramelcream_162) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 21:42
    : จากการที่เห็นแพคหมั่นไส้พี่คริสแล้ว เชื่อเลยว่าหมอนี่ต้องขี้หึง ขี้อิจฉาแน่ๆ กร๊าก
    แพคเอ๊ย ในอนาคตแกจะต้องอิจฉาหม่ามี๊คยองมากกว่านี้แน่ๆ ชั้นเชื่อ ถถถถถ

    : แล้วพี่จุนมยอนนี่ก็เป็นเพื่อนเก่าคยองเหมือนกันเหรอ
    ในอนาคตเป็นไปได้มั้ยว่าจะมาเป็นกิ๊กของคยองอ่ะ (ชงงง 5555555555)
    เอาให้อิพี่แบคมันหึง แต่นี่พี่แกคง งง จริงๆ ว่าทำไมเด็กเรียกหม่ามี๊อ่ะ โถ่ววว

    : แด๊ดดี้ก็มีมุมน่ารัก(แม้จะน้อยนิด)อยู่เหมือนกันเหรอคะเนี๊ยยยย
    อิชั้นคาดไม่ถึงเลย 555555555555. มีการให้ของเล่นลูกด้วยอ่ะ
    เริ่มจะใจอ่อนกับลูกขึ้นมาแล้วช่ะม้า ก็น่ารักขนาดนี้นี่เนอะะะะ

    : ชอบมากๆ เลยค่ะตอนที่คยองถามว่าใครให้มาละบอกแด๊ดดี้
    โอ้ยทำไมหม่ามี๊อบอุ่นแบบนี้ล่ะคะ ครอบครัวนี้น่ารักชรูงงงง
    หวังว่าคุณพ่อจะเป็นพ่อที่ดีได้ในเร็ววันนะ 555555555555
    #252
    0
  23. #197 •Seoraemon• (@seohyun-seohyun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 22:52
    มันแบบๆๆๆๆ เขินง่ะ >///< ครอบครัวสุขสันต์ ><
    #197
    0
  24. #178 '` เป๋วว. (◕〝◕) (@katkaz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 10:20
    ฮุนฮานมาแล้วจย้าา เซฮุนปิ๊งพี่ลู่อ่ะดี๊ อิ_อิ อยากจะชิปคริสแจสให้รู้แล้วรู้รอด แอร๊ยยน่ายั๊กกกก -/////- 5555555555555 แบคงอนอะไรคยองป่าวง่ะ พูดสิพูด! 555555
    #178
    0
  25. #155 kan _kf (@mbk21704) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 21:24
    ไม่ต้องเป็นมันแล้วพี่เลี้ยงเด็ก เป็นหม่ามี่ให้แจสเปอร์เลย อิอิ
    #155
    0