[FIC EXO] DADDY SO COOL - BAEKDO

ตอนที่ 2 : DADDY SO COOL O2 : หม่ามี๊คยองซู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    15 มิ.ย. 57




 
 

O2

“หม่ามี๊คยองซู”








 

 

 

           ความเงียบเข้าปกคลุมพร้อมอารมณ์ที่กำลังปะทุของ “คิม มินซอก” ผู้จัดการประจำตัวแพคฮยอน ทันทีที่เข้ามาในห้องแล้วพบว่าแพคฮยอนกำลังชงนมให้ลูกชายตัวเอง มองไปบนโซฟาก็เห็นเด็กตัวน้อยที่นอนหลับอุตุอยู่เลยเค้นความจริงมาจนได้ แพคฮยอนเกือบหัวขาดคาห้องเป็นฆาตกรรมสยองไปแล้ว

 

 

“นายนี่มันจริงๆเลย นี่ถ้าพี่ไม่มาก็ไม่คิดบอกงั้นสิ”

 

            “บอกพี่ก็ว่าผมดิ่”

 

            “นายเลยโกหกพี่มาตลอดสองปีเนี่ยนะแพคฮยอน!” มินซอกขึ้นเสียงมาจนแพคฮยอนเขยิบหนีแทบไม่ทัน มิวายยกนิ้วชี้ขึ้นแตะปากตัวเองเป็นเชิงบอกมินซอกว่าอย่าเสียงดังเดี๋ยวแจสเปอร์จะตื่น

 

            “ถ้าพี่สาวผมไม่พามา ก็ไม่เป็นงี้หรอกน่า”

 

            “นายก็จะโกหกพี่ต่อไปไงถ้าแบบนั้น” แพคฮยอนรู้สึกผิดขึ้นมา 1% ที่ไม่บอกเรื่องของเขากับซูจองให้มินซอกฟัง ก็ใครจะกล้า ครั้งที่ดื้อรั้นจะเปิดตัวว่าคบกับซูจองยังเกือบโดนมินซอกจับเหวี่ยงออกนอกรถ ถ้าเรื่องใหญ่ขนาดนี้อีกมีหวังเขาก็ตายจริงๆแน่

 

            “แล้วยัยซูจองหายหัวไปเลยนะ ยัยนั่นก็จริงๆเลย” มินซอกตวัดหางตามองแพคฮยอนที่กำลังก้มหน้าคางชิดอกอยู่ไม่ไกล “ไม่ได้เรื่องทั้งพ่อทั้งแม่ ลูกมันจะภูมิใจไหมเนี่ยฮะ”

 

            “เด็กนั่นไม่รู้หรอกน่า”

 

            “เหนื่อยจริงๆทำงานกับนายเนี่ย” แพคฮยอนเองก็ไม่อยากให้มินซอกมาเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเขาหรอกนะ แต่ให้เขาทำทุกอย่างคนเดียวก็ไม่ได้เรื่องอีก เมื่อครู่ที่มินซอกมาเห็นแพคฮยอนตวงนมกว่าสิบช้อนให้ลูกก็แสดงให้เห็นแล้วว่าความเป็นพ่อในตัวเด็กคนนี้ไม่มีเลยซักนิด มินซอกเลยจัดการให้เสียเลย

 

            “แล้วพี่จะให้ผมทำไงต่ออ่ะ ถ้าเด็กนี่อยู่ ผมไปทำงานไม่ได้แน่ๆ”

 

            “นายจะเอาลูกตัวเองไปปล่อยหรือไงถามแบบนี้”

 

            “ไม่ใช่ครับ แต่แบบ ฝากพี่ได้ไหมอ่ะ”

 

            “โอ๊ยนี่” นิ้วเรียวของมินซอกดันหน้าผากแพคฮยอนจนอีกฝ่ายหงายหลังไปบนโซฟา “นายมันบ้าไปแล้ว ลูกนาย นายก็เลี้ยงเองสิวะ”

 

            “ผมเลี้ยงเด็กไม่เป็นอ่ะ” ริมฝีปากของแพคฮยอนเริ่มบิดเบี้ยวไปเป็นท่า

 

            “ยังไงก็ต้องเป็นแหละ” มินซอกยกแขนขึ้นกอดอก เดินไปมาให้วุ่นภายในห้องของแพคฮยอน เขากำลังหาทางช่วยน้องให้ถึงที่สุดแม้จะดุด่ายังไงก็เถอะ “แต่ถ้านายไปทำงาน ก็ปล่อยเด็กนี่ไว้คนเดียวไม่ได้อยู่ดี นี่นายเอาไปฝากแม่นายไม่ได้หรอ”

 

            “โหย งั้นผมก็ตายอ่ะดิ่พี่”

 

            “เพื่อนๆญาติๆนายไม่มีอีกหรือไง”

 

            “พี่นี่ไม่เข้าใจเลย ไปฝากเขาก็ได้แห่ไปฟ้องแม่ผมดิ่โห่” มันก็จริงของแพคฮยอน ของแบบนี้ต้องพึ่งพาคนที่ไม่รู้จักแต่ไว้ใจได้เท่านั้น

 

            “ลูกนายนี่ยีนส์แรงชะมัด เห็นหน้าก็รู้เลยว่าลูกใคร ฮึ” มินซอกเดินกลับมานั่งที่เดิม ก่อนจะถอนหายใจออกมา “นายจำเด็กใหม่ที่มาฝึกงานกับพี่ได้ไหม ลู่หานน่ะ”

 

            “อ๋อ ได้ครับ ที่ซุ่มซ่ามๆอ่ะนะ” แพคฮยอนหยิบมือถือออกมาเล่น ปากก็ตอบมินซอกไป นั่นทำให้คนโตกว่ารู้สึกหงุดหงิดเลยคว้าโทรศัพท์มาถือไว้

 

            “พี่มินซอก ..

 

            “ฟังนะ ลู่หานน่ะที่บ้านเปิดเนิร์สเซอร์รี่ แม่เจ้านั่นเป็นพยาบาลที่ปลดเกษียณแล้ว พี่ว่าน่าจะช่วยได้แหละ”

 

            “โอ๊ย เด็กกะโหลกกะลานั่น เดี๋ยวได้เอาเรื่องผมไปแพร่พอดีดิ่พี่” พอนึกถึงงานแรกที่ลู่หานมาฝึกแล้วเผลอทำน้ำแดงหกใส่สูทตัวแพงของเขาก็อดโกรธไม่ได้ เด็กอะไรโคตรซุ่มซ่าม หน้าตาก็เอ๋อๆเหรอหราตลอดเวลา

 

            “แต่ลู่หานน่ะเกรงใจพี่ ถ้าพี่พูดเองพี่เชื่อว่ายังไงเรื่องนี้จะไม่มีใครรู้ไปมากกว่านี้” มินซอกตวัดนิ้วไปในห้องนอนของแพคฮยอนทันที

 

            “ไปเอาแจสเปอร์ออกมา แล้วพี่จะพาไปที่นั่น”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ทันทีที่รถคันเก่งของแพคฮยอนจอดลงโดยหน้าที่คนขับอย่างมินซอก เจ้าเด็กผีที่แพคฮยอนคิดว่าเป็นตัวถ่วงชีวิตก็ตื่นทันทีหลังจากหลับอุตุมานาน เขาเห็นมินซอกดูจะชอบอกชอบใจเจ้าเด็กนี่มากเหลือเกิน จนแอบมุบมิบเบาๆว่าเอาไปเลี้ยงเลยไหมล่ะจะได้จบๆไป

            บ้านเดี่ยวตรงหน้าขนาดไม่ได้ใหญ่มากแต่ก็ไม่แคบจนเกินจะเปิดเป็นเนิร์สเซอร์รี่ ตัวบ้านตกแต่งด้วยสีชมพูสดใส มีเด็กเล็กๆวิ่งเล่นอยู่ในสนามหน้าบ้านสามสี่คน มินซอกที่อุ้มแจสเปอร์ไว้เดินไปกดกริ่งหน้าบ้าน ไม่นานลู่หานก็ออกมาเปิดประตูให้

 

            “มาไวดีนะครับ สวัสดีพี่มินซอก สวัสดีคุณแพคฮยอนครับ เชิญด้านในเลย” ทั้งสองเดินตามเจ้าของบ้านเข้าไป แพคฮยอนได้ยินลู่หานตะโกนบอกเด็กผู้ชายที่กำลังปีนต้นไม้ว่าให้เล่นดีๆเดี๋ยวจะตกมาเจ็บ ก่อนจะเดินนำไปอีก

 

            “ที่นี่มีเด็กเจ็ดคนครับพี่มินซอก แม่ผมรับไว้แค่นี้ เยอะเกินคงไม่ไหวเพราะตอนนี้ผมไปทำงานแล้ว ไม่มีคนช่วยน่ะ”

 

            “อ๋อ ถึงว่าดูเด็กน้อยๆ แล้วทำมานานหรือยังอ่ะ” มินซอกปล่อยแจสเปอร์ลง มองเจ้าเด็กน้อยที่เดินเตาะแตะไปกอดขาพ่อตัวเองอย่างแพคฮยอน แต่หมอนั่นดันพยายามแกะมือลูกออกเสียนี่

 

            “สามปีแล้วครับ” น้ำเย็นๆถูกวางไว้บนโต๊ะรับแขก ลู่หานเชิญทั้งสองนั่งลงก่อนจะไปอุ้มแจสเปอร์มานั่งตัก

 

            “หน้าเหมือนคุณแพคฮยอนมากเลยครับ น่ารักด้วย” เนื่องจากมินซอกเล่าเรื่องทั้งหมดให้ลู่หานรู้ก่อนจะมาไม่นาน ลู่หานเลยดูไม่ตกใจมากที่รู้ว่าซุปตาร์เกาหลีคนนี้มีลูกติดมาด้วย

 

            “น่ารักนายก็เอาไปเลี้ยงเหอะ ฉันยกให้”

 

            “ฮ่าๆ ซะงั้นไปครับ คุณควรจะดีใจนะมีลูกน่ารักขนาดนี้ เป็นผมทิ้งไม่ลงหรอก” แพคฮยอนเบ้ปากเบาๆก่อนจะหันมองมินซอกที่นั่งข้างๆ

 

            “แม่นายไปไหน”

 

            “อ๋อ แม่ไปรับเพื่อนผมน่ะครับ เขามาช่วยแม่เลี้ยงพวกเด็กๆที่นี่ประจำเลย เวลาเขาว่างจากงาน โอ๊ะ แม่มาพอดี” ลู่หานพูดจบก็อุ้มแจสเปอร์ออกไปรับแม่ตนเอง เสียงคุยกันของสองแม่ลูกและบุคคลที่สามอยู่ในโสตประสาทการได้ยินของแพคฮยอนทั้งหมด ก่อนที่ทั้งสามจะเข้ามาในบ้าน

 

            “สวัสดีคุณแม่ครับ”

 

            “สวัสดีจ้า เอ้า คุณแพคฮยอนก็มาหรอเนี่ย” แพคฮยอนโค้งหัวทักทายหญิงสูงวัยก่อนจะเบือนหน้าไปมองคนที่เดินตามลู่หานมาติดๆ

 

            ดวงตาเรียวของแพคฮยอนเบิกตากว้างทันทีที่เห็นว่าคนที่เดินตามมาเป็นใคร เสมือนภาพเก่าๆกลับมาฉายในสมองของเขาอีกครั้ง เพื่อนสมัยเรียนมัธยมปลายที่เขาชอบแกล้งบ่อยๆเพราะอีกฝ่ายตัวเล็กนิดเดียว ไหล่แคบๆ ดวงตากลมโต ปากรูปหัวใจนั้นโดดเด่นจนไม่ว่ากี่ปีต่อกี่ปีก็ยังเหมือนเดิม ..

 

            “คยองซู..” อีกฝ่ายก็คงจำเขาได้ ไม่สิ จะจำไม่ได้ก็แปลกในเมื่อเขาออกจะมีชื่อเสียงขนาดนี้ เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกเองก็ดูจะตกใจไม่น้อยที่เจอแพคฮยอน

 

            “นี่รู้จักกันหรอครับ”

 

            “เอ่อ ..” คนตัวเล็กกว่าเบิกตาโตเมื่อลู่หานถาม แต่คยองซูก็ยอมตอบไปตามจริง “แพคฮยอน .. เพื่อนสมัยมัธยมปลายอ่ะ” จะบอกว่าไม่ถูกกันต่อด้วยก็เกรงใจ คยองซูเองจำขึ้นใจดีกว่าเกลียดไอ้เตี้ยหมาตืดตรงหน้ามากแค่ไหน คยองซูจำได้ดี

 

            “คยองซูไม่เคยเล่าให้ฟังเลยว่าเป็นเพื่อนกับซุปตาร์เกาหลี” ลู่หานเบะปากใส่เพื่อนตัวเล็กข้างๆ

 

            “ไม่คิดว่าจะเจอนายอ่ะ” ฝ่ายแพคฮยอนเองมีท่าทีดีใจจนออกนอกหน้า ไม่รู้เพราะอะไรหรอกแต่มินซอกต้องการจะเคลียร์ๆเรื่องนี้ซักที

 

            “เอาล่ะ แม่ครับ คือผมเอาน้องแจสเปอร์มาฝากเลี้ยงหน่อย” ทุกคนมองไปที่เด็กชายตัวเล็กที่ยิ้มร่ากอดคอลู่หานอยู่ คยองซูเองก็เข้าไปเล่นด้วยด้วยความเอ็นดู

 

            “ไวไฟจริงนะนาย ว่าแต่รอดนักข่าวมาได้ไง” คำพูดออกแนวจิกกัดเสียมากกว่าของคยองซูทำเอาแพคฮยอนหุบยิ้ม

 

            “น้องน่ารักมากเลยอ่ะ แม่ เลี้ยงน้องหน่อยนะ”

 

            “อืม แม่ก็อยากจะรับนะลู่หาน .. คุณมินซอก คุณแพคฮยอน แต่ตอนนี้รายได้บ้านเราไม่ค่อยดี แค่เจ็ดคนนี่ก็เกือบแย่ แม่อยู่ที่นี่คนเดียวแถมลู่หานยังเงินเดือนน้อยด้วย” มินซอกพยักหน้าเบาๆอย่างเข้าใจ

 

            “แม่ครับ งั้นผมขอรับน้องไปเลี้ยงเองก็ได้นะ”

 

            “เอางั้นหรอคยองซู” เหมือนจุดประกายความคิดของแพคฮยอนทันทีที่ได้ยินแบบนั้น เขาไม่รู้หรอกว่าเชื่อใจคยองซูได้แค่ไหน แต่เขากลับมองเห็นบางอย่างในตัวคยองซูว่าเป็นคนที่น่าไว้ใจที่สุด

 

            “ครับ ยังไงช่วงนี้ผมก็ไม่ได้ไปสอนพวกเด็กๆที่เจจูอยู่แล้ว”

 

            “แต่ฉันอยากได้น้องเหมือนกันนะคยองซู” เริ่มมีปากมีเสียงเล็กน้อยระหว่างลู่หานและคยองซู

 

            “ก็ไว้ไปหาฉันที่บ้านไง”

 

            “ไม่ต้องหรอกคยองซู” จู่ๆแพคฮยอนที่เงียบมานานก็พูดขึ้น ทุกคนมองมาที่เขาเป็นตาเดียวด้วยความสงสัย

 

            “นายไม่อยากให้ฉันเลี้ยงลูกนายให้หรอ”

 

            “เปล่า ที่บอกว่าไม่ต้อง คือนายไม่ต้องเอาลูกฉันไปอยู่กับนายหรอก .. แต่นายอ่ะ ไปอยู่กับฉันที่คอนโดเลย” ไม่เพียงมินซอกที่สงสัย ทุกคนก็ด้วย แพคฮยอนไว้ใจใครง่ายๆที่ไหนกัน “เดี๋ยวเรื่องค่าใช้จ่ายฉันจะจัดการให้อย่างดีเลย นายได้เงินเดือนจากการเป็นครูอะไรนั่นเท่าไร ฉันให้อีกเท่านึงเลยอ่ะ”

 

            ทั้งชีวิตแพคฮยอนไม่เคยยกข้อเสนอให้ใครแบบนี้มาก่อนนะบอกเลย

 

            “เอ่อคือ ..

 

            “ก็ดีนะคยองซู นายจะได้เข้าไปในตัวเมืองด้วย ไปอยู่ใกล้ๆฉัน เวลานายดูแลน้องแจสเปอร์เสร็จก็มาหาฉันก็ได้”

 

            “อื้ม พี่ก็เห็นด้วยนะคยองซู” ลู่หานและมินซอกช่วยเสริม

 

            “เอางั้นหรอ ..” ไม่ใช่ไม่อยากตกลง แต่เขาเองก็ไม่ได้สนิทกับแพคฮยอนมากขนาดที่จะเชื่อใจหมอนี่ได้ง่ายๆ ใครจะไปรู้ แต่ก่อนขี้แกล้งขนาดไหน มาตอนนี้มันก็ต้องยังเหมือนเดิมบ้างแหละน่า

 

            “อืม ไปก็ไป”


            แต่แล้วสถานการณ์ก็บีบบังคับให้ต้องตอบตกลง ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            Kyungsoo’s Part

 

            “เดินทางดีๆนะเด็กๆ เสร็จงานก็กลับมาเยี่ยมแม่บ้าง” ผมหันไปกอดแม่ของลู่หานก่อนจะโบกมือลาท่าน เดินตามลู่หานเข้ามานั่งในรถคันโตที่พี่มินซอก(เรียกตามลู่หาน) ทำหน้าที่เป็นสารถีขับกลับในวันนี้

 

            คงจะอยากรู้จักผมใช่ไหมนะ? ผมชื่อ โด คยองซู ปีนี้อายุ 24 แล้ว ผมน่ะเข้าเรียนไวมากตั้งแต่อนุบาล ทำให้ตอนที่ผมเรียนรุ่นเดียวกับแพคฮยอนในตอนนั้นแต่กลับมีอายุน้อยกว่าเขาตั้งปีนึง แถมยังโตช้าจนโดนเพื่อนๆแกล้งอยู่บ่อยๆ แพคฮยอนก็หนึ่งในนั้น จนผมเกลียดขี้หน้าเขาเอามากๆเลยครับ จำได้ว่าวันสุดท้ายของการเรียน ผมเขียนใส่เฟรนด์ชิพเขาไปเลยว่าขออย่าให้ได้เจอะเจอกันอีก แต่แล้วก็... ฮ่าๆ ช่างเถอะครับ มันคงแค่ความบังเอิญ

            ถ้าถามถึงอาชีพปัจจุบัน ผมเรียนจบครูมา แต่เมื่อประมาณสองปีที่แล้วเกิดปัญหาแย่งงานกันเยอะมากจนทำให้ผมไม่มีใครเรียกตัวไปสัมภาษณ์ อาจเพราะประสบการณ์คงน้อยกว่าคนอื่นๆ แต่โชคดีที่อาจารย์ที่ผมรู้จักจากมหาลัยชวนผมไปสอนหนังสือเด็กที่เจจู พวกเขาอยู่ในที่ห่างไกลความเจริญ การศึกษาที่ได้รับก็น้อย ถึงมันจะลำบากในตอนที่ผมต้องไปอยู่ที่นั่น แต่ผมก็มีความสุขที่ได้ทำมันลงไป เงินเดือนน้อยๆที่แทบไม่พอจ่ายค่าบ้านเช่านั่นก็ไม่มีผลกับผมเท่าไร

 

            “คยองซู แล้วก่อนหน้านั้นนายพักอยู่ที่ไหนอ่ะ”

 

            “ก็บ้านที่นี่นั่นแหละ” ผมเงยหน้ามองแพคฮยอนที่มองผมผ่านกระจกมองข้างมาใบหน้าของเขาก็ยังเหมือนเดิม หล่อขึ้นด้วยซ้ำ ไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายขี้แกล้ง จอมกะล่อนอย่างแพคฮยอนจะมาถึงจุดสูงสุดของชีวิตแบบนี้ได้ และผมเองก็ไม่คิดว่าจะได้ติดต่อกับเขาอีกแล้วหลังจากจบมัธยมปลายมา เขาคงไม่อยากลดตัวมาพูดคุยกับคนธรรมดาแบบผมหรอกมั้ง

 

            นี่ผมไม่ได้น้อยใจนะเออ ..

 

            “ลำบากน่าดูเนอะ พ่อกับแม่นายอ่ะ”

 

            “ท่านอยู่ที่ต่างจังหวัดน่ะ ฉันส่งเงินให้ท่านบ่อยๆ อยู่กับพี่สาวพี่ชายฉัน” ปากก็ตอบแพคฮยอนไป แต่สายตาผมก็หันไปมองแจสเปอร์ เด็กน้อยที่หน้าตาเหมือนแพคฮยอนอย่างกับแกะ นั่งกินขนมจนปากเลอะอยู่บนตักลู่หาน ผมยิ้มขำก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดปากของเด็กน้อยให้

 

            “ขอบคุงคับ” อ๋า น่ารักจัง ต้องพูดได้เยอะแล้วแน่ๆเลยแจสเปอร์เนี่ย

 

            “แจสเปอร์พูดได้เยอะแล้วนะเนี่ย พี่สาวนายต้องสอนมาดีแน่ๆ”

 

            “ไม่ดีอ่ะพี่มินซอก สอนให้เรียกผมว่าแด๊ดดี้ดีตรงไหน เอาออกไปไหนได้รู้พอดีว่าลูกผม” ได้ยินแพคฮยอนบ่นกระปอดกระแปดก่อนจะแปรเป็นเสียงร้องเมื่อโดนพี่มินซอกผลักหัวจนโขกกับกระจกรถ

 

            “โอ๊ย! พี่มินซอกอ่ะ”

 

            “นี่ถ้าเขารู้ว่านิสัยที่จริงของบยอนแพคฮยอน ซุปตาร์ชื่อดังของเกาหลีเป็นแบบนี้นะ นายได้โดนปลดจากตำแหน่งแน่ๆ” บนรถเต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็กจากแพคฮยอนที่มัวแต่สร้างเรื่องขึ้นมาให้พี่มินซอกได้ว่าไม่หยุดปาก กับมินิแพคฮยอนที่ชวนผมคุยนู่นคุยนี่กับลู่หานบ้าง รู้สึกดีเหมือนกันที่เจอเรื่องแบบนี้

 

            ก็ชีวิตผมเนี่ย .. ไม่ได้สัมผัสกับคำว่ามีความสุข มานานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้

 

 

 

 

            พี่มินซอกมาส่งผมและแพคฮยอนที่คอนโดของเขา ช่วยแบกของอันน้อยนิดที่ผมพกมา ส่วนใหญ่ก็แค่ของส่วนตัวที่จะต้องใช้ ผมคิดว่าผมคงอยู่ที่นี่ไม่นาน หลังจากนั้นอาจจะกลับไปที่บ้านเช่า ไม่ก็ย้ายไปอยู่กับลู่หานที่หอพักใกล้ที่ทำงานของหมอนั่น แอบขำแพคฮยอนที่บอกว่าจะขึ้นไปที่ห้องก่อน เพราะกลัวจะมีคนสงสัยว่าเขาพาใครมาด้วย แถมยังมีเด็กหน้าตาเหมือนเขาติดสอยห้อยตามมาแบบนี้ ไม่รู้ว่าเหตุผลที่ว่านั้นมีการเลี่ยงช่วยแบกของหรือเปล่านะ

 

            “ห้องกว้างมาก นายคงอยู่ได้สบายเลยคยองซู” ทันทีที่เข้ามาในห้อง พี่มินซอกก็หันมายักคิ้วให้ผมก่อนจะลากกระเป๋าไปวางไว้มุมห้อง

 

            “มีห้องนอนสองห้องนะ ห้องที่นายจะอยู่เป็นห้องของพี่ที่ใช้มาเฝ้าแพคฮยอน ไม่ให้ทำตัวเถลไถลน่ะ แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้มาแล้ว นายอยู่ได้เลย” ผมมองไปที่ห้องอีกฝั่งที่เปิดประตูค้างไว้ เห็นแพคฮยอนแบกของออกมา จมูกของเขาแดงเหมือนกับผ่านการจามและขยี้มาอย่างรุนแรง

 

            “คือตอนพี่มินซอกไม่อยู่ผมเลยเอาของที่ไม่ใช้ไปไว้ในนั้น ฝุ่นเลยเยอะอ่ะ ฮัดเช้ย!” พูดจบเขาก็จามออกมา จนผมอดจะสงสารไม่ได้ เขาน่าจะแพ้ฝุ่นแน่ๆ

 

            “นายไม่ต้องเก็บกวาดให้ก็ได้ เดี๋ยวฉันทำเอง นายแพ้ฝุ่นหรอ”

 

            “สำออยไปงั้นแหละ” พี่มินซอกได้ทีก็แหย่แพคฮยอนจนอีกฝ่ายเงียบไป มีเพียงใบหน้าที่ถูกขัดใจแสดงออกมาเท่านั้น

 

            “เดี๋ยวฉันจะช่วยนายอีกแรงคยองซู” ผมหันไปยิ้มให้ลู่หาน ก่อนจะเห็นว่าแจสเปอร์หลับปุ๋ยคาไหล่ลู่หานไปแล้ว

 

            “มา ฉันอุ้มเองนายคงเมื่อยแล้ว .. แพคฮยอน ฉันเอาแจสเปอร์เข้าไปนอนในห้องนายได้ใช่ไหม”

 

            “ได้ดิ่ ฮ้าดชิ้ว!!” เสียงจามของเขาดังจนผมกลัวเจ้าตัวเล็กจะตื่นมา เลยเดินพาแจสเปอร์เข้าไปนอนในห้องนอนของแพคฮยอน ก่อนจะออกมาจัดห้องที่ผมจะต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อีกนานเท่าไรไม่รู้

 

            ส่วนเจ้าของห้องน่ะหรอ พอบอกว่าไม่ต้องช่วย ก็นั่งไขว่ห้างมองคนนู้นคนนี้สบายเลยเชียว ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “ฮึก .. แง้!!!!!!” เสียงหวีดร้องของเด็กน้อยในห้อง ทำให้คยองซูที่กำลังนั่งพับเสื้อผ้าของตัวเองใส่ลิ้นชักตู้รีบผละออกจากกองผ้า ตรงดิ่งไปที่ห้องนอนอีกฟากทันที เขาคงทิ้งให้แจสเปอร์หลับไปนานจนตื่นมาแล้วหาใครไม่เจอ เจ้าเด็กน้อยเลยร้องไห้ออกมาเสียงดัง ดังมากจนแพคฮยอนที่เผลอหลับอยู่บนโซฟาเริ่มหงุดหงิด

 

            “โอ๋ .. ตกใจหรอแจสเปอร์ พี่อยู่นี่แล้วอย่าร้องนะครับคนเก่ง” อ้อมกอดของคยองซูอุ้มแจสเปอร์ขึ้นมากอดไว้แน่น มือเล็กลูบกลุ่มผมนิ่มของเด็กน้อยไปมาอย่างปลอบปะโลม เสียงร้องค่อยๆเบาลงทันทีที่แพคฮยอนเริ่มบ่นเสียงดังแทน

 

            “จะร้องอะไรเนี่ย! เดี๋ยวปั๊ดจับฆ่าเลย” คยองซูตวัดหางตามองแพคฮยอนตาเขียวปั้ด อีกฝ่ายก็ได้แค่ทำหน้าเหรอหราไปตามประสา

 

            “ฮือ .. หม่ำๆ .. แจสเปอร์หม่ำๆ” คยองซูมองเด็กน้อยที่เงยหน้ามองเขาทั้งๆที่บนแก้มใสยังมีคราบน้ำตา ริมฝีปากเล็กขยับไปมา

 

            “หิวหรอเจ้าเด็กดื้อ งั้นไปหาอะไรกินกันเนอะ”

 

            “ตื่นมาก็หิวเลย” เสียงบ่นกระปอดกระแปดไม่ได้อยู่ในความสนใจของคยองซูเท่าไร เขาอุ้มแจสเปอร์ไปที่มุมห้องครัว ก่อนจะเห็นแพคฮยอนที่เดินเข้าห้องนอนไปผ่านหางตาแว๊บๆ

 

            “แพคฮยอน นายจะกินอะไรไหมจะได้ทำให้”

 

            “ไม่อ่ะ เดี๋ยวตื่นมาค่อยกิน ฝากไอ้เด็กผีด้วยนะ แล้วก็ทำความสะอาดห้องให้ด้วย ง่วงอ่ะ” มองจนอีกฝ่ายปิดประตูไป คยองซูเบ้ปากออกมาอย่างหมั่นไส้ นี่ใช้เขาอย่างกับแม่บ้าน ไม่ติดว่าลูกแพคฮยอนน่ารักเขาก็คงปฏิเสธไปแล้ว

 

            “พ่อเราเนี่ย ไม่ได้เรื่องเลยแจสเปอร์ น่าตีเนอะ” คยองซูหยิบอาหารของเด็กที่ใส่ไว้ในตู้เย็นขึ้นมา ก่อนจะอุ้มแจสเปอร์ให้นั่งลงบนซิงค์ล้างแก้ว มองเด็กน้อยตาแป๋วที่สนใจในการกระทำของเขาทุกอย่างก็อดเอ็นดูไม่ได้

 

            โตไป .. อย่าทำตัวแบบพ่อนะแจสเปอร์

 

            “ฮึ .. หมั่นไส้จริงๆ”

 

            “หมั่นไฉ้” เสียงหัวเราะของพี่เลี้ยงและเด็กวัยขวบกว่าๆดังขึ้นในมุมเล็กๆ ดูท่าทางแจสเปอร์จะเป็นเด็กที่มีพัฒนาการสูง คยองซูควรจะสอนให้เจ้าเด็กนี่ฉลาด จะได้ไม่หลงผิดแบบแพคฮยอนแล้วล่ะ

 

            “อ่ะนี่ กินนมเยอะๆจะได้โตไวๆนะเจ้าเด็กน้อย” ระหว่างรอทำอาหาร นมกล่องเล็กๆก็ถูกยื่นให้แจสเปอร์ เด็กน้อยทำท่าดีใจก่อนจะรับมา

 

            “ขอบคุงฮับ .. หม่ามี๊” คยองซูได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วจนแทบชนกัน สาบานเลยว่าเขาไม่ได้สอนให้เด็กนี่พูดแน่ๆ

 

            “หม่ามี๊หรอ .. ใครสอนเราเนี่ยฮะ”

 

            “หม่ามี๊ .. หม่ามี๊” สนใจแต่นมตรงหน้าจนคยองซูหลุดขำออกมา ลู่หานแอบแกล้งสอนให้แจสเปอร์เรียกเขาแบบนี้หรือเปล่านะ แต่ก็เอาเถอะ ถือว่าน่ารักดี


           แต่เดี๋ยวนะ ..

 

 

            หม่ามี๊คยองซู ? แด๊ดดี้แพคฮยอน ?

 

            คิดไปคิดมาก็ขนลุกน่าดู ..

 

 

 

 

 

 


 

TBC.

 


 

 

แจสเปอร์ลูกแม่น่ารักอะไรเช่นนี้ กรี๊ดด >_< 555555555555555 #แต่งเองอวยเอง

ขอบคุณสำหรับกระแสตอบรับขร่า ดีใจจุงเบย อย่าลืมรักน้องแจสเปอร์เยอะๆน้า

รักแด๊ดดี้กับหม่ามี๊ด้วยล่ะ ฮี่

อย่าลืมติดแท็ก #ปะป๊าแบคฮยอน นะคะ จะเข้าไปเช็คเรตติ้ง 555555555

ปล. จริงๆน้องชื่อเจสเปอร์น้า แต่เราอ่านผิดเป็นแจส มาพิมพ์ในฟิคก็แจส เอาเป็นว่าเรียกแจสก็ได้เนาะ 55555

แวะมาเม้าท์มอยกับไรเตอร์ได้นะครัช มาทวงฟิคก็ได้ อัพฟิคก็บอกนะเออ @NUTPW94x

 

 
(c)  Chess theme





 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

1,509 ความคิดเห็น

  1. #1506 My_Queen ของท่านโอ (@killerbook) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 21:10
    โง้ยยยย พบเจอคนน่ารักกว่าคยองซูหนึ่งอัตราแง๊ ทำไมน้องน่ารักแบบนี้คะลูก 55555
    #1506
    0
  2. #1486 MYCUTEBOY0112 (@hanami_jelly) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 08:10
    แจสเปอร์ นายทำดีมาก! อิอิ รับนมไปขวดหนึ่งเลย!!
    #1486
    0
  3. วันที่ 25 กันยายน 2560 / 00:58
    ฉลาดเว่อออ รักหนูมากก555
    #1452
    0
  4. #1439 BN0412 (@baeksoo0412) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 10:53
    แงงงง น่ารัก น้องแจสเปอร์ฉลาดมาก 55555
    #1439
    0
  5. #1430 vanillacaramell (@vanillacaramell) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 22:13
    หม่ามี๊คยอง ป่าปี๊แบคฮยอน
    #1430
    0
  6. #1395 เต้าหู้มยองเนส (@tofupie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 22:16
    น่ารักมากอะ น้องน่ารัก อิพี่น่าตีจริงๆ้ลย ครอบครัวน่ารักมากมายก่ายกอง ถูกใจ
    #1395
    0
  7. #1361 hztttao`♡ (@phatsaporn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 22:56
    น่ารั๊กกกก ฮือออ
    #1361
    0
  8. #1338 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 03:40
    หม่ามี๊คยองกับแด๊ดดี้แบค
    #1338
    0
  9. #1331 MyDyo (@padiwaradda) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 13:53
    งื้อออออยยย  น่ารักที่สุดหม่ามี๊ๆๆ
    #1331
    0
  10. #1308 2023listen (@listen47) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 20:20
    น่ารักมากกรักน้องง อิ่คนพ่อนี่เกรียนจริงๆ เรียกลูกเด็กผี ไล่บ้าง เบะปาก ลูกแกนะนั่นไอบ้า ดีนะที่มีคยองมาดูแลให้ ช่วยดัดนิสัยคนพ่อให้ด้วยยิ่งดี แจสน่ารักกหลงรักก
    #1308
    0
  11. #1304 minneysiwan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 16:46
    อร๊ายยยย...น่าร๊ากกกกกกกกกก....หม่ามี๊!!!!!!!

    อ่านไปเขิลไป
    #1304
    0
  12. #1287 MookMark (@143v) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 02:44
    ตบพ่อได้มั้ย นิสัยเสีย จริงๆ 55555 เจสน่ารักกกกกก
    #1287
    0
  13. #1284 iced tea aha! (@kob25411) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2558 / 10:43
    อ้ากก หม่ามี๋คยองซู ;---; ชอบ
    #1284
    0
  14. #1235 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 21:10
    โอยยยยยยนุ้งหม่ามี๊
    #1235
    0
  15. #1198 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 20:30
    ลูกน่ารักนะแต่พ่อเนี้ยนิสัยไม่น่ารักเลย
    #1198
    0
  16. #1174 백현cute ~ (@wrote-from-heart) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 00:05
    หม่ามี๊คยอง +แด๊ดดี๊แบค +ลูกแจส = ครอบครัวสุขสันต์~~~
    #1174
    0
  17. #1136 bammydyo (@bamdyo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 13:22
    ชอบบบบบบๆ คยองซูผู้น่าร้ากกกก
    #1136
    0
  18. #1069 Tukta Wufan (@tuktalovekris) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 12:30
    ครอบครัวนี้ทำไมน่ารักจัง แบค นายควรจะเปิดใจรับลูกได้แล้วนะ โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
    #1069
    0
  19. #1045 ironman412 (@baozibao) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 16:31
    อร้ายยย>///< เขินตอนเรียกหม่ามี๊ บิดดดๆๆๆๆดิ้นพล่านน โอ้ยยยเขินนน
    #1045
    0
  20. #978 Zazi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2557 / 16:05
    เออออ หมั่นไส้มันลูกแจส
    #978
    0
  21. #963 I'm minny (@mininthalangsy1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 20:39
    อ้ายยยย น่าร้ากกกกกกอ่ะเจสสสส ฟินอ่ะ
    #963
    0
  22. #946 BK_BK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 22:30
    น่าร๊ากกกกกกกกกกทั้งคยองทั้งแจส

    อิแบคเมื่อไหร่จะคิดได้ห๊ะ!

    ปั๊ดเดี๋ยวฟาดเข้าให้!!!
    #946
    0
  23. #492 Kenji So (@pibang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 16:13
    งื้ออออน่ารักทั้งครอบครัวเลย~ แจสน่ารักมากกก แบคต้องีกแจสเยอะๆน้าาาา
    #492
    0
  24. #491 Kenji So (@pibang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 16:13
    งื้ออออน่ารักทั้งครอบครัวเลย~ แจสน่ารักมากกก แบคต้องีกแจสเยอะๆน้าาาา
    #491
    0
  25. #490 Kenji So (@pibang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 16:13
    งื้ออออน่ารักทั้งครอบครัวเลย~ แจสน่ารักมากกก แบคต้องีกแจสเยอะๆน้าาาา
    #490
    0