[FIC EXO] DADDY SO COOL - BAEKDO

ตอนที่ 19 : DADDY SO COOL 18 : บางสิ่งกำลังจะกลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    2 ส.ค. 57







18

“บางสิ่งกำลังจะกลับมา”




 






 

            บนโต๊ะไม้ขนาดเล็กหน้าห้องเรียน คุณครูคยองซูกำลังถูกเด็กนักเรียน 7 ชีวิตยืนล้อมรอบจดจ้องไปที่สมุดเล่มเล็กๆด้วยความสงสัย เมื่อที่ผ่านมาวิชาคณิตศาสตร์ มีทดสอบเล็กๆน้อยๆจากคุณครูตัวเล็กคนนี้ กลายเป็นว่าไม่มีนักเรียนคนไหนสามารถทำข้อสอบได้เลยซักคน คยองซูเลยพานักเรียนมาดูวิธีทำข้อสอบให้เสียเลย

 

            “นี่นะครับ พอเราหาค่าได้แล้วก็จัดการย้ายข้าง แล้วก็นำที่ย้ายข้างมาคูณกันอีกที ผลลัพธ์ก็จะออกมาเป็นแบบนี้”

 

            “ตอนดูครูทำมันง่ายกว่าตอนทำเองซะอีก”

 

            “ใช่ๆ พอไปทำเองหนูก็ทำไม่ได้อยู่ดีค่ะครู” เสียงแจ้วๆของเด็กนักเรียนทำให้คยองซูอดขำไม่ได้ เขาวางดินสอลงก่อนจะหันมาพูดกับนักเรียนทุกคน

 

            “ถ้าเราตั้งใจและพยายาม เราก็ต้องทำได้อยู่แล้ว เอาแบบนี้ดีกว่า ครูให้การบ้านคนละสองข้อ กลับบ้านแล้วต้องไปทบทวนกันนะ”

 

            “มันจะยากไหมครับครู” มือเล็กยื่นไปลูบผมเด็กผู้ชายที่ยืนหน้างออยู่ข้างๆเบาๆ

 

            “ถ้าเราคิดว่ามันยาก มันก็จะยาก ทำไมไม่ลองคิดว่ามันง่ายดูล่ะ อีกอย่างนะครับ ครูบอกแล้วไม่ใช่หรอว่ากลับบ้านไปให้ทบทวน พูดแบบนี้แสดงว่าไม่ได้ทบทวนกันมาเลยล่ะสิเนี่ย” เด็กนักเรียนรอบด้านคยองซูต่างพากันก้มหน้างุดยอมรับความจริงไปตามๆกัน

 

            “น่าตีจริงๆเลยนะพวกเราเนี่ย”

 

            “แต่หนูรู้ว่าครูคยองซูไม่ตีพวกหนูหรอกค่ะ” เด็กหญิงที่ตัวเล็กที่สุดในชั้นเรียนพูดขึ้นมา นั่นเรียกเสียงหัวเราะให้กับบรรดาเพื่อนๆนักเรียนได้เป็นอย่างดี

 

            คุณครูคยองซูน่ะใจดีจะตายไป ..

 

            “แต่ถ้าพวกเราดื้อ ก็ไม่แน่นะ” คยองซูยิ้มกว้างก่อนจะเก็บสมุดการบ้านมากองรวมกันแล้วอุ้มขึ้นกอดไว้ “เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้เนอะ อย่าลืมล่ะกลับบ้านไปทบทวนบทเรียนด้วย แล้วการบ้านวิชาคณิตฯหน้าสิบสอง คนละสองข้อ”

 

            “คร้าบ/ค่า”

 

            “โอเคครับ กลับบ้านได้ทุกคน”

 

            “คุณครูสวัสดีครับ/ค่ะ” เด็กนักเรียนตัวเล็กตัวน้อยต่างพากกันวิ่งไปเก็บของลงกระเป๋าก่อนจะทยอยกันเดินออกจากห้องไป คยองซูมองจนเด็กๆกลับกันไปหมดแล้วจึงเก็บของเตรียมจะเดินกลับบ้านพักหลังโรงเรียนทันที

 

            “ครูครับ แม่ผมทำอาหารมาฝากครูด้วย” เสียงยูนเจดังมาแต่ไกล พร้อมจักรยานคู่กายของเขาที่ค่อยๆปั่นใกล้เข้ามาแล้วจอดไว้ริมต้นไม้ ก่อนเด็กหนุ่มจะรีบวิ่งฉิวเข้ามาชูปิ่นโตในมือให้คยองซูเห็นทันที

 

            “อะไรบ้างล่ะเนี่ย”

 

            “มีพาจอนกับซุปข้าวโพดครับ วันนี้แม่ไปในไร่มาเลยเก็บข้าวโพดมาเยอะเลย” พอได้ยินซุปข้าวโพด รอยยิ้มกว้างของคยองซูก็ค่อยๆหุบลงทันที

 

            “แม่เอาข้าวโพดมาให้ครูตั้งหลายฝัก.. ครู เป็นอะไรครับหน้าตาดูไม่ดีเลย”

 

            “อ๋อ เปล่าๆ แล้วนี่เรากินอะไรมาหรือยัง ไปกินกับครูไหมล่ะ” ยูนเจส่ายหัวเบาๆก่อนจะเงยหน้ามองไปบนท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม

 

            “จริงๆว่าจะมานอนเป็นเพื่อนครู แต่ไม่ได้เอาของมาเลย กลับไปเอาฝนก็คงตกก่อนพอดี .. เฮ้อ เดี๋ยวผมคงต้องรีบกลับ ครูอยู่คนเดียวได้ใช่ไหมครับ”

 

            “อื้ม ได้สิ รีบกลับเถอะเราน่ะ ฝนจะตกแล้ว”

 

            “ครูดูแลตัวเองด้วยนะครับ ช่วงนี้พายุมันเข้า เอ้อ .. ถนนปากทางเข้ามาที่นี่ตอนนี้ต้นไม้ล้มเต็มไปหมด พวกเราเลยออกไปไหนกันไม่ค่อยได้ ครูคงไม่ออกไปไหนใช่ไหมครับ” ได้ยินแบบนั้นคยองซูก็รู้สึกตกใจที่จู่ๆถนนก็ถูกตัดขาดมาแบบนี้ เขาคงต้องอยู่ที่นี่จนกว่าพายุจะสงบงั้นสินะ

 

            แล้วเขาจะไปไหนล่ะ .. ทำไมต้องกังวลด้วย

 

            “ครู .. ไม่ไปไหนหรอก”

 

            “ดีแล้วครับ ยังไงผมไปก่อนนะ พรุ่งนี้จะมาหาครูแต่เช้าเลย เจอกันครับครู” คยองซูโบกมือลายูนเจจนเด็กหนุ่มปั่นจักรยานลับตาไปจึงเดินกลับมาที่บ้านพัก ตากลมมองสิ่งที่อยู่ในปิ่นโต มันมีซุปข้าวโพดอยู่ด้วยหรอเนี่ย แล้วจู่ๆบางสิ่งก็วนกลับมาให้ความคิดของคยองซูอย่างอดไม่ได้

 

          “วันนี้นายกลับเร็วจัง นายกินอะไรมาหรือยัง วันนี้มีซุปข้าวโพดของโปรดนายด้วยนะ”

 

          “นายรู้ได้ยังไงว่าเป็นของโปรดฉัน”

 

          “ก็ .. แม่นายแปะโน้ตไว้ที่ตู้เย็นหลังจากวันนั้นน่ะ ฉันเลยคิดว่าน่าจะทำให้นายดู”

 

 

            ของในมือถูกวางลงบนโต๊ะทันทีที่ถึงห้อง คยองซูเดินไปปิดหน้าต่างด้วยความรีบร้อนเพราะฝนตั้งเค้ามาพร้อมที่จะเทลงมาเต็มทีแล้ว ประตูทุกบานปิดสนิท ในห้องมืดกำลังค่อยๆเริ่มสว่างไปด้วยแสงไฟจากตะเกียงเล็กๆที่คยองซูใช้จุดมันทุกคืน คยองซูไม่เคยบ่นให้ใครฟังว่าการกลับมาที่นี่อีกครั้งมันก็ทำให้เขารู้สึกเหงา เขาคิดว่าอาจจะเป็นเพราะยังไม่ชินกับบรรยากาศเหล่านี้ แต่กลับกลายเป็นว่าเขาน่าจะคุ้ยเคยกับพวกมันมากกว่าเพราะเคยอยู่ที่นี่มาก่อนแล้ว

            มือบางยื่นมือไปค้นของในกระเป๋าของเขา หยิบนู่นหยิบนี่ออกมาเทเต็มที่นอนไปหมด จนมีสิ่งหนึ่งที่ตกมาจากใต้กระเป๋าใบโตที่ทำให้คยองซูเกิดความสงสัยว่า มีกล้องวิดิโอติดมาในกระเป๋าของเขาด้วยได้ยังไง ..

 

            แน่นอนว่ามันไม่ใช่ของเขา ดูจากยี่ห้อแล้วค่อนข้างจะมีราคา เขาไม่รู้ว่าเป็นของใครแล้วมันมากับเขาได้ยังไง แต่ถ้าจะเปิดเข้าไปดูสิ่งที่อยู่ในกล้องมันก็คงไม่เสียมารยาทหรอกเนอะ

 

          และสิ่งที่อยู่ในวิดิโอ ยิ่งทำให้คยองซูตกใจเข้าไปใหญ่ ..

 

 

            วิดิโอที่กำลังเล่นอยู่ตรงหน้าคยองซู เขาจำได้แม่นยำมากว่ามันเป็นวิดิโอที่ถูกอัดในวันที่เขาไปพักผ่อนที่ทะเลกับแพคฮยอนและคนอื่นๆ ทั้งเสื้อที่แพคฮยอนใส่ ห้องพักที่เขาคุ้นตา เพลงในคลิปที่แพคฮยอนร้องและเล่นกีต้าร์คลอไปด้วยนั้น เขาที่ยืนแอบฟังมากับตัวเองยังจำได้ดี

            ดวงตากลมโตกำลังจดจ้องไปที่วิดิโอนั้นราวกับจะไม่ยอมกระพริบให้คาดสายตา แพคฮยอนร้องเพลงจนจบก่อนจะวางกีต้าร์ลงและจดจ้องมาที่กล้องวิดิโอตัวนี้ กลายเป็นว่าตอนนี้คยองซูดูเหมือนสบตากับแพคฮยอนผ่านกล้องวิดิโอไปแล้ว

 

 

            นาย .. นายว่าฉันร้องเพลงเพราะไหมคยองซู

 

            คนตัวเล็กขมวดคิ้วแทบจะพันกันทันทีที่ได้ยินชื่อตัวเองออกมาจากวิดิโอนั่น ..

 

 

            เพลงนี้ ฉันแต่งไว้นานแล้ว แต่มันยังไม่มีชื่อเพลงเลย .. จะว่าอะไรไหมถ้าฉันจะยืมชื่อนายมาแต่งเป็นชื่อเพลงน่ะ ฮ่าๆ ..

          ตอนที่นายดูคลิปวิดิโอนี้เนี่ย ฉันคิดว่านายคงไม่ได้อยู่กับฉันแล้วก็แจสเปอร์แล้วล่ะ ถึงตอนนั้น ฉันไม่รู้เลยว่าจะเป็นยังไง นายก็รู้ใช่ไหมว่าฉันมันเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่อง อุ้มลูกยังไม่เป็นเลย .. แต่นายรู้หรือเปล่าว่าจริงๆแล้ว ฉันจะพยายามทำมันให้ดีก็ได้นะ แต่ที่ฉันไม่ทำ เพราะจะได้มีข้ออ้างมาอ้างกับนายว่า ฉันน่ะ เลี้ยงเด็กไม่เป็นหรอก ให้นายเลี้ยงน่ะดีแล้ว เพื่อที่ .. จะให้นายไม่ไปไหนยังไงล่ะ

 

            รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นที่มุมปากคยองซู ดวงตากลมกำลังสั่นคลอนก่อนที่มือเล็กจะยกขึ้นปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมาเพราะคำพูดของคนในคลิป

 

 

            ฉันคิดว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันมันดูตลกมากๆ นายรู้ไหมว่าตลอดเวลาที่เรารู้จักกันมา ในสายตาฉันนายไม่เคยเป็นคนที่น่าสนใจเลยซักนิด เด็กแว่นตัวเล็กๆใส่แว่นหนาเตอะที่ชอบโดนแกล้งบ่อยๆอย่างนายน่ะ .. ไม่คิดเลยว่าวันนึงจะกลายมาเป็นคนที่ดูพิเศษในสายตาฉันขนาดนี้ ฉันคิดว่านายดูพิเศษ เพราะไม่ว่านายจะทำอะไรมันก็ดึงดูดสายตาฉันไปเสียหมด นายยิ้ม นายหัวเราะ แม้แต่นายจะบ่นเรื่องฉัน มันก็ทำให้ฉันชอบที่จะเห็นมัน ถ้าวันนึงฉันไม่มีนายมาอยู่ในชีวิตประจำวันของฉันแล้ว มันต้องเหงามากแน่ๆ นายเหงาไหมถ้าวันนึงไม่มีฉันน่ะ ฮ่ะๆ .. คงไม่หรอกเนอะ นายรำคาญฉันจะตาย ..

 

            “เหงาสิ .. เหงามากๆเลย” เสียงสั่นเครือของคยองซูเอ่ยปากตอบเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มทั้งน้ำตา

 

 

          แม้เราจะมาอยู่ด้วยกันไม่นาน ฉันก็อยากขอบคุณนายมากๆนะ ขอบคุณที่เข้ามาเติมเต็มสิ่งที่แจสเปอร์ไม่มี ในสิ่งที่นายให้มาน่ะ ถ้าแจสเปอร์อยู่กับฉันสองคน ฉันก็ไม่รู้ว่าจะทดแทนในสิ่งนี้ได้หรือเปล่า แจสเปอร์รักนายมากนะ เด็กนั่นคงเสียใจเหมือนกันถ้าวันนึงนายต้องไปจากเขา ต้องมาร้องไห้งอแงถามฉันว่าแด๊ดดี้ หม่ามี๊ไปไหนแน่ๆ ฮะๆ .. ฉันคง.. ไม่รู้จะตอบยังไงเลยล่ะถ้าได้ยินแบบนั้น

 

          ฉันพูดไร้สาระไปหรือเปล่าเนี่ย จริงๆมันมีสิ่งที่ฉันจะบอกนะ มันดูตลกดีเหมือนกันที่จู่ๆฉันก็รู้สึกดีกับนายขึ้นมาไม่นานมานี้ อย่างที่ฉันบอกไปนั่นแหละ ว่าฉันชอบที่จะมองนายไม่ว่าจะทำอะไรต่างๆ แต่คิดว่านายคง .. ไม่คิดเหมือนกันกับฉันหรอกเนอะ ยังไงดีล่ะ ฉันไม่กล้าบอกนาย ไม่กล้าถามนาย ฉันก็แค่คิดไปเองน่ะ บางทีฉันก็รู้สึกดีที่นายเป็นห่วงดูแลฉัน แต่ก็ต้องคิดไว้เสมอว่านายทำไปก็เพราะหน้าที่ ไม่ใช่ความรู้สึกจริงๆ ถ้านายมาดูคลิปวิดิโอนี้แล้ว ฉันอยากจะขออะไรได้ไหมคยองซู .. ถ้านายไม่ได้คิดอะไรกับฉัน ไม่ว่านายจะไปอยู่ที่ไหน ก็ขอให้นายโชคดี เราคงไม่ได้เจอกันอีกเพราะฉันก็ไม่รู้จะไปตามหานายยังไง .. แต่ถ้าความรู้สึกของนาย มันไม่ต่างจากฉัน .. ถ้านายรู้สึกดีกับฉันน่ะ ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน ขอให้นายกลับมาได้ไหม กลับมาหาฉันกับแจสเปอร์ นายรู้ใช่ไหมว่าครอบครัวมันจะขาดใครคนนึงไปไม่ได้ พ่อกับลูก .. ขาดแม่ไม่ได้หรอกนะคยองซู

 

            “แพคฮยอน .. นายมันบ้า.. ไอ้บ้าเอ๊ย” ทั้งเสียงหัวเราะปนสะอึกสะอื้นเบาๆของคยองซูดังชึ้นภายในห้อง คยองซูรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูกในขณะเดียวกันเขาก็เสียใจเหมือนกันกับเรื่องที่เกิดขึ้น หัวใจของเขากำลังเต้นแรงเพราะมันกำลังทำงานอย่างหนัก

 

            ความรู้สึกของเขามันก็ไม่ชัดเจน .. แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดีมากแค่ไหนตอนได้ยินสิ่งที่แพคฮยอนสารภาพออกมา

 

 

          ฉันรู้นะ .. ว่ามันดูไม่น่าเชื่อถือซักเท่าไร แต่ .. ฉันก็ไม่เคยมานั่งทำอะไรแบบนี้ให้ใคร นายคนแรกเลยนะคยองซู ฉันหวังว่าซักวันนึง ฉันจะทำทุกอย่างให้ชัดเจนได้เอง ถ้านายยังเลือกที่จะอยู่ตรงนี้กับฉัน ขอแค่นายอยู่ข้างฉัน .. ฉันจะทำให้นายเชื่อมั่นในตัวฉันให้ได้เลย

 

          อย่าลืมนะคยองซู .. ถ้าจะกลับมา ฉันกับแจสเปอร์ยังรอนายอยู่ไม่ไปไหน กลับมาหาพวกเรานะ แจสเปอร์กำลังมีครอบครัวที่สมบูรณ์แล้ว นายอย่าทำให้แจสเปอร์กลายเป็นเด็กกำพร้าแม่อีกครั้งนะคยองซู..

 

          ก่อนจบคลิป มีอะไรสั้นๆอยากจะบอกนาย หวังว่านายคงไม่รังเกียจใช่ไหมนะ ถ้าฉันจะบอกนายว่า ..

          ฉันชอบนายนะ .. คยองซู J

 

 

            คลิปถูกตัดจบลงไปพร้อมกับประโยคสุดท้ายจากปากแพคฮยอน คยองซูปิดกล้องวิดิโอลงก่อนจะหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ความรู้สึกดีมันจุกจนแทบล้นออกมาจากอกของคยองซู ป่านนี้แพคฮยอนกับแจสเปอร์จะเป็นยังไงบ้างคยองซูอยากรู้เหลือเกิน จะคิดถึงเขาเหมือนที่เขาคิดถึงทั้งสองคนอย่างทุกวันนี้หรือเปล่า ..

 

            เหลือแค่การตัดสินใจของคยองซูแล้วล่ะ ..

 

            ว่าจะอยู่ต่อ .. หรือกลับไป

 

            จะเลือกความถูกต้อง .. หรือเสียงเรียกร้องจากหัวใจตัวเอง J

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            หลังจากเรื่องที่แพคฮยอนแถลงข่าวเกี่ยวกับแจสเปอร์เกิดขึ้น บรรดานักข่าวและคนในวงการต่างพากันให้ความสนใจมาที่เขา แพคฮยอนคิดว่ากระแสด้านลบจะทำให้เขาโดนแบนไปจากวงการเสียแล้ว แต่ทุกอย่างกลับผิดคาดเมื่อเขาโดนทางผู้จัดหนังและละครต่างๆติดต่อเข้ามาให้ไปร่วมแสดงด้วย เรียกว่าใช้โอกาสในช่วงที่เขากำลังดังสร้างและกอบโกยเรตติ้งกันเลยทีเดียว

            โดยปกติของวันหยุดแล้ว มักจะไม่เห็นแพคฮยอนคนนี้อยู่ที่ห้องซักเท่าไร แต่เพราะตอนนี้เขากลายเป็นคุณพ่อที่ต้องมีความรับผิดชอบมากขึ้นเป็นเท่าตัวเพราะไม่มีใครคอยมาดูแลแจสเปอร์ให้อีกแล้ว จะฝากมินซอกฝ่ายนั้นก็ต้องทำงาน หน้าที่คุณพ่อที่ดีเลยต้องอยู่เลี้ยงลูกในวันหยุดแบบนี้นี่แหละ

 

            “แจสเปอร์ มากินข้าวเร็วครับ” เด็กน้อยที่กำลังนั้งปั้นดินน้ำมันอยู่กลางห้องรีบวิ่งแจ้นมาหาแด๊ดดี้ที่โต๊ะอาหารทันทีที่ได้ยินเสียงเรียก

 

            “หม่ำๆ แจสเปอร์จาหม่ำข้าว” แจสเปอร์ถูกแพคฮยอนอุ้มขึ้นนั่งบนเก้าอี้เสริมที่โต๊ะอาหาร มือน้อยๆกำลังจะคว้าลงในชามอาหารแต่โดนแพคฮยอนจับไว้ก่อน

 

            “แจสเปอร์ยังไม่ล้างมือเลย มาครับแด๊ดดี้พาไปล้างมือนะ มือสกปรกกินข้าวไม่ได้นะ”

 

            “ย้างมือให้ฉะอาด” แพคฮยอนพาเด็กน้อยมาที่อ่างล้างมือ แจสเปอร์ก็เป็นเด็กดีทำตามทุกอย่าง ทำด้วยตัวเองอีกด้วย แน่นอนว่าทุกอย่างที่แจสเปอร์ทำได้นี้เพราะคยองซูสอนไว้หมดแล้ว

 

            มื้อเช้าของสองพ่อลูกเป็นไปด้วยดี วันนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่แพคฮยอนต้องตื่นแต่เช้ามาซื้ออาหารให้แจสเปอร์ ตัดเรื่องทำอาหารไปอย่างเดียวแหละที่แพคฮยอนยังทำไม่ได้ในตอนนี้ ทำให้เขาต้องออกไปซื้ออาหารสำเร็จรูปมาเก็บไว้ที่ห้องแทน ถ้าเรื่องงานบ้าน แพคฮยอนก็พยายามที่จะหัดทำมันให้กลายเป็นเรื่องปกติ แต่มันก็เหนื่อยใช่เล่นเลย ..

 

            ร่างโปร่งทิ้งตัวเองลงบนโซฟาหลังจากถูห้องเรียบร้อยในเที่ยงของวัน พาแจสเปอร์ไปนอนในห้องเสร็จแล้วเขาก็ออกมาถูห้องด้วยตัวเอง ห้องที่เขาอยู่มาหลายปีแพคฮยอนไม่เคยนึกว่ามันจะกว้างขนาดนี้จนกระทั่งได้มาทำความสะอาดมันด้วยตัวเอง เล่นเอาหอบแฮ่กไปเลย

 

            “แพคฮยอน พี่ซื้อข้าวมาฝาก” เสียงของมินซอกที่เข้ามาหาในช่วงเที่ยงของแทบทุกวันที่แพคฮยอนไม่ได้ออกไปทำงาน ในมือมักจะมีทั้งอาหารและขนมติดมือมาให้ด้วยเสมอ

 

            “ขอบคุณครับพี่มินซอก”

 

            “ไง เหนื่อยหรอคุณพ่อมือใหม่” มินซอกที่เห็นสภาพแพคฮยอนที่หมดคราบความเป็นซุปตาร์สุดหล่อ กับชุดอยู่บ้านเสื้อยืดกางเกงขาสั้น ทั้งตัวโชกไปด้วยเหงื่อเพราะเพิ่งทำงานบ้านเสร็จก็อดปากแซวไม่ได้

 

            “เหนื่อยสิครับ .. ไม่มีใครช่วยเลย เหนื่อยมาก”

 

            “ตอนคยองซูอยู่ฉันไม่เคยเห็นเขาจะบ่นเลย เขาก็ทำคนเดียวเหมือนนายนั่นแหละ” มินซอกรีบตะครุบปากตัวเองทันทีที่รู้ว่าหลุดพูดชื่อคยองซูออกไปให้แพคฮยอนได้ยิน

 

            “……

 

            “ขอโทษนะแพคฮยอน พี่ลืมตัวไปหน่อย”

 

            “อ่า .. ครับ ไม่เป็นไรหรอก” แพคฮยอนถอนหายใจออกมาเบาๆ ได้ยินชื่อคยองซูมันก็ทำให้เขาอดคิดถึงอีกฝ่ายไม่ได้เหมือนกัน แค่บอกว่าไม่รักเขาก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว จู่ๆมาหายไปไม่ติดต่อมาแบบนี้ มันฆ่ากันทางอ้อมชัดๆ

 

            “ว่าแต่ เรื่องที่นายแถลงข่าวไปน่ะ แม่นายนะโทรมาด่าฉันจนหูชาเลย ว่าทำไมไม่ห้ามนาย”

 

            “หรอครับ .. แสดงว่าผมคิดถูกแล้วที่ไม่เปิดเครื่อง เพราะรู้ว่าแม่ต้องโทรมาว่าแน่ๆ” แพคฮยอนยันตัวลุกขึ้นก่อนจะเดินไปที่มุมครัวเพื่อชงกาแฟ

 

            “แต่ที่ท่านทำแบบนี้ก็เพราะห่วงนายนะแพคฮยอน”

 

            “แม่กลัวผมดับมากกว่า”

 

            “ก็ใช่ไง ถ้านายดับแล้วสิ่งที่ท่านให้นายมาก็สูญเปล่าสิ” เสียงถอนหายใจแรงๆของแพคฮยอนบ่งบอกได้ว่าเขาเบื่อเต็มทีกับการคาดหวังของแม่ในทุกวันนี้

 

            แม่ของเขายังหวังจะให้เขาขึ้นไปสูงกว่านี้อีกหรอ ..

 

            “อีกไม่นานบริษัทก็ปั้นเด็กใหม่ขึ้นมา หน้าตาดีกว่าผม เด็กกว่าผม มีความสามารถมากกว่าผม พวกเขาทุกคนก็มีสิทธิ์จะขึ้นมาในจุดนี้อยู่แล้วนี่ครับ ไม่มีใครเป็นดาวค้างฟ้าได้หรอก” กาแฟในมือถูกยื่นให้มินซอก ก่อนแพคฮยอนจะเดินกลับไปนั่งที่เดิมบนโซฟา

 

            “เดี๋ยวนี้นายกลายเป็นคนปลงตกทุกอย่างแล้วรึไง”

 

            “ผมไม่อยากคาดหวังอะไรมากเกินไป เพราะเดี๋ยวจะเสียใจแบบที่ผ่านมาน่ะครับ” มินซอกมองแพคฮยอนเงียบๆอย่างเข้าใจว่าน้องชายคนนี้กำลังหมายถึงเรื่องไหน

 

            “เอาเถอะ นายคิดได้ก็ดี จะบอกพอดีว่าไม่น่าชงกาแฟให้เดี๋ยวต้องออกไปทำงานต่อ ยังไงก็ขอบคุณนะ มีปัญหาอะไรเกี่ยวกับแจสเปอร์ก็โทรมาถามพี่ได้” กาแฟในมือถูกวางลงก่อนมินซอกจะบอกลาแพคฮยอนแล้วเดินออกจากห้องไป

 

            “ไว้เจอกันแพคฮยอน”

 

            “โชคดีครับพี่มินซอก” ประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบอีกครั้ง แพคฮยอนพ่นลมออกจาปากเบาๆก่อนจะมองไปรอบๆห้องอย่างไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน ในหัวคิดไปถึงเรื่องต่างๆนานาจนไปหยุดที่เรื่องกล้องวิดิโอของเขา ที่ป่านนี้ไม่รู้ว่าคยองซูจะเจอมันหรือยัง ..

 

            ในวันที่แพคฮยอนตัดสินใจอัดคลิปวิดิโอนั้นไว้ เขาตั้งใจจะเอาไปให้คยองซูต่อหน้า แต่ความใจกล้าของเขามันคงมีไม่พอแพคฮยอนเลยต้องแอบไปใส่ไว้ในกระเป๋าของอีกฝ่ายแทน เขารู้ดีว่ากระเป๋าใบนี้ยังไงเสียคยองซูก็ต้องใช้มันอยู่แล้วหากจะเก็บของเดินทางไปไหน ความตั้งใจของเขาที่จะให้คยองซูได้ดูมันในวันที่ไม่ได้อยู่ร่วมกันที่นี่ นั่นคือสิ่งที่แสดงให้เห็นว่าแพคฮยอนวางแผนไว้หมดแล้ว ..

 

            แต่ถ้าเลือกได้ แพคฮยอนจะเลือกให้คยองซูไม่ไปจะยังดีกว่า ..

 

            ไม่รู้ว่าคำพูดในคลิปจะสร้างความน่าเชื่อถือให้แก่คยองซูได้ซักแค่ไหนกัน แต่มันก็เป็นสิ่งเดียวที่ยังทำให้แพคฮยอนมีความหวังว่าถ้าคยองซูเจอแล้วได้ดูมัน เขาอาจจะกลับมา แม้ว่านับตั้งแต่วันแรกที่คยองซูไปจนถึงทุกวันนี้มันจะเป็นเวลาหลายวันแล้วก็ตาม

 

            แพคฮยอนก็อยู่ได้ด้วยความหวังทั้งหมดที่มี ..

 

            แพคฮยอนถูกดึงออกมาจากในภวังค์อีกครั้งเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น มันโชว์เบอร์และชื่อของแม่ แพคฮยอนจิ๊ปากอย่างหัวเสียเมื่อลืมตัวว่าวันนี้เปิดโทรศัพท์เช็คข่าวคราวแล้วดันลืมปิดเครื่องไปเสียนี่ ..

 

            สุดท้ายเขาก็ต้องรับอยู่ดี ..

 

            “ครับแม่”

 

            (( นึกว่าตายไปแล้วนะแกน่ะ กว่าจะรับได้! นี่แกทำอะไรลงไปปรึกษาฉันบ้างไหมเนี่ยแพคฮยอน! )) แพคฮยอนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเบื่อหน่าย รู้ว่าบาปที่ต้องทำแบบนี้กับแม่แท้ๆแต่ก็อดไม่ได้จริงๆ

 

            “แม่มีอะไรครับ ไม่มีผมวางนะ”

 

            (( แกทำแบบนี้ทำไมฮะ นี่แกไม่โดนตัดงานไปหมดแล้วหรือไงแพคฮยอน คิดอะไรอยู่ ))

 

            “ไม่โดนตัดงานครับ แถมมีงานเข้ามาเยอะจนปฏิเสธแทบไม่หมดด้วย”

 

            (( แกอย่ามาประชดฉันนะ ))

 

            “แม่ถามพี่มินซอกก็ได้ครับถ้าไม่เชื่อผม แม่ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมผมจะได้วาง”

 

            (( เดี๋ยว! เรื่องแจสเปอร์น่ะฉันจะส่งคนไปช่วยแกดูแลเองนะ แกจะได้ไม่ต้องลำบาก ..)) จู่ๆสิ่งที่แม่พูดออกมาก็สร้างความสงสัยให้กับแพคฮยอนเป็นอย่างมาก เขารอฟังจนกระทั่งคุณนายบยอนพูดจบก่อนจะค่อยๆโพล่งคำถามขึ้นมาที่ทำเอาอีกฝ่ายก็ไม่ตั้งตัวเหมือนกัน

 

            (( พี่เลี้ยงคนนั้นไม่อยู่แล้วนี่ ยังไงเอาคนที่บ้านไปเลี้ยงแทนก็ได้ ))

 

            “แม่ครับ .. แม่รู้ได้ยังไงว่าพี่เลี้ยงแจสเปอร์ไม่อยู่แล้ว”

 

            (( อ.. เอ่อ ก็รู้สิ ฉันเป็นแม่แกนะยังไงฉันก็รู้ มินซอกก็บอกฉัน )) จับพิรุธจากเสียงดูก็รู้ว่าแม่กำลังโกหก คงจะตกใจเหมือนกันที่หลุดปากแบบนั้นออกมา แถมมินซอกคงไม่มีวันบอกเรื่องนี้กับแม่แน่ๆเพราะโดนแพคฮยอนบังคับไว้

 

            “แม่ครับ .. แม่อย่ามาโกหกผมน่า”

 

            (( เอ๊ะ! ฉันจะโกหกแกทำไมแพคฮยอน )) เสียงหาเราะเบาๆในลำคอของแพคฮยอนแสดงให้เห็นว่าเรื่องที่เขาสงสัยมันกำลังจะคลี่คลายแน่ๆ

 

            “แม่ .. แม่บอกผมมาเดี๋ยวนี้ว่าแม่เกี่ยวข้องยังไงกับเรื่องที่คยองซูหายไปจากที่นี่ ถ้าแม่ไม่บอกผมตรงๆ ผมจะทำให้เรื่องมันวุ่นวายมากกว่านี้อีกแน่นอน”

 

            (( แกจะทำอะไรแพคฮยอน ))

 

            “แม่ก็ยอมรับมาสิว่าแม่เป็นคนทำให้คยองซูหนีไปน่ะ ..” ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่แม่ ทำให้แพคฮยอนโมโหขนาดนี้คงต้องมีเจ็บตัวก็ไปบ้างแน่ๆ

 

            (( ก็ได้! ฉันยอมรับ แต่ที่ทำไปก็เพราะแกนะ ให้เด็กนั่นอยู่คนอื่นก็เข้าใจแกผิดๆไปอีกสิ ))

 

            “แม่ครับ .. แม่ทำแบบนี้ทำไม แม่ไม่ปรึกษาผมเลยหรอ แม่รู้หรือเปล่าว่าแม่ทำอะไรลงไป ตอนนี้คยองซูหายไปไม่มีใครติดต่อได้เลยซักคน สมมติว่าเขาไปประสบอุบัติเหตุเป็นตายร้ายดีเราจะรู้ไหมครับ"

 

            (( จะไปห่วงเขาทำไม ก็แค่คนที่มาเลี้ยงลูกให้แกคนนึง ))

 

            “ห่วงสิครับ .. นอกจากครอบครัวของเราแล้ว เขาก็เป็นคนสำคัญของผมอีกคนนึงนะครับแม่” น้ำเสียงแผ่วเบาของแพคฮยอนเริ่มให้ความรู้สึกว่าเขากำลังจะหมดแรงยืน ถ้าเขารู้เร็วกว่านี้ว่าคยองซูหนีไปเพราะแม่ เขาคงจะแก้ไขสถานการณ์ให้อะไรๆมันดีกว่านี้

 

            แต่ตอนนี้มันไม่ทันเสียแล้ว ..

 

            (( แกเห็นเด็กนั่นสำคัญกว่าอนาคตแกหรือไงแพคฮยอน แล้วที่แม่ให้แกล่ะ .. ทุกวันนี้แกเห็นค่ามันไหม ))

 

            “แม่ครับ .. วันนึงผมก็ต้องแก่ตัวลง ไม่ดูดี ไม่ดังเหมือนเดิมแล้ว ชื่อเสียงมันไม่ได้อยู่กับผมตลอด ในวงการต้องมีเด็กใหม่ๆเข้ามาแทนที่ผม .. ผมดีใจที่แม่ทำให้ผมมาถึงทุกวันนี้ แต่แม่เคยเห็นใจผมไหมครับ”

 

            (( แกนี่มัน .. ))

 

            “แม่ .. ผมเป็นนักแสดง มีชื่อเสียง แต่ไม่ใช่ว่าผมรักใครไม่เป็นนะ ให้โอกาสผมหน่อยได้ไหม ให้โอกาสผมกับคยองซูได้หรือเปล่าครับแม่” แพคฮยอนไม่รู้ว่าคำตอบมันจะเป็นยังไง หากแม่อนุญาตมันคงจะเป็นเรื่องดี แต่ถ้าไม่เขาก็คงยืนยันที่จะต้องการคยองซูต่อไป และหลังจากวางสายแม่ลงแล้ว เขาอาจจะออกไปตามหาคยองซูในที่ใดที่หนึ่ง ..

 

            เขาคิดแค่ว่าต้องได้คยองซูกลับมาพูดคุยเรื่องทุกอย่างให้เข้าใจ ..

 

            ไม่ว่าใครจะมองยังไงก็ตาม .. ตอนนี้แพคฮยอนเลือกที่จะทำตามเสียงเรียกร้องของหัวใจตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 



 

TBC

 

 

 

 

ตอนนี้ใช้ตัวอักษรเยอะมั่ก ปกติจะอยู่ใน 3000-3500 คำ

แต่ตอนนี้ปากไป 4000 กว่าคำเลย 55555555

จำฉากที่คยองซูแอบฟังแพคร้องเพลงกันได้ใช่ไหมล่ะคะทุกคน ฮริ้ง >_<

ใกล้จบแล้นน้า จะไม่ดราม่าแล้ว ว้าวๆๆๆ

#ปะป๊าแบคฮยอน

 


(c) Chess theme








 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

1,509 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 กันยายน 2560 / 18:15
    สุดยอดของความเท่อ่ะ เท่เว่อวังอลังการมากกกก รักส์ค่ะ ชอบที่ไรท์เขียนออกมาอ่ะ ภาษาดีเว่ออ แบบให้นึกถึงเอ็กโซด้วย ยังไงพวกเขาก็ต้องแก่ลง และมีเด็กใหม่มาเยอะๆ อ่ะเนอะ เรื่องความรักมันเป็นธรรมดา แต่ถ้าพวกแกได้กันเองจะดีกว่าที่แกไปได้คนอื่นอ่ะ แฮร่55555555
    #1469
    0
  2. #1434 vanillacaramell (@vanillacaramell) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 02:21
    ร้องไห้เลยยยย
    #1434
    0
  3. #1355 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 05:36
    แบคคคคคคค แกโคตรเททททท่
    #1355
    0
  4. #1326 2023listen (@listen47) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 20:10
    แบคอุ้มแจสเป็นแล้วนะ คยองรีบกลับมาดูเร็ว แอบเข้าแม่แบคนะแต่ยังไงคนเรามันบังคับจิตใจไปทุกอย่างมันก็ไม่ได้เนอะ
    #1326
    0
  5. #1301 MookMark (@143v) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 02:33
    คยองกลับมาได้แล้ววว คิดถึง
    #1301
    0
  6. #1215 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 21:31
    สงสารแบคอ่ะ คุณแม่เข้าใจแบคหน่อยสิคะ
    #1215
    0
  7. #1191 백현cute ~ (@wrote-from-heart) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 19:28
    คยองกลับไปหาแบคเหอะ แบคสู้ๆๆ เอาชนะใจคุณนายบยอนให้ได้!
    #1191
    0
  8. #1158 LoveloveKssM (@shindysmile) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 14:38
    คยองกลับมานะ ๆ คุณนายพยอนยอมซะเถอะสงสารพี่แบค แง๊งง
    #1158
    0
  9. #1122 หมีเหลือก (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 14:54
    โอ้ยยยยยยยชอบหนุกอ่าาาาาาาาาาาาาาาา อยากให้ไรท์รีปริ้นจังฮาาาาาามาไม่ทัน
    #1122
    0
  10. #1086 Tukta Wufan (@tuktalovekris) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 23:13
    ย้าาา คยอง ยินดีต้อนรับกลับมาหาหัวใจของนายนะ เจสคงจะดีใจไม่ใช่น้อยเลยที่หม่ามี๊ของเจสกลับมา ต่อไปนี้ครอบครัวบยอนคงจะมีความสุขแล้วสิ่นะ
    #1086
    0
  11. #987 moslolo (@anpk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 01:17
    ทำไมคยองซูกลับมาล่ะใครโทรบอกแน่เลยว่าแบคกำลังแย่เเล้ว
    #987
    0
  12. #972 BK_BK (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 23:32
    ซึ้งและเห็นใจกะแบคสุดๆอะ เข้มแข็งไว้นะแบค

    คุณแม่ค่าาาา ยอมรับและปล่อยวางเถอะค่ะ
    #972
    0
  13. #900 ⊙♡⊙ KyungD.O. (@kwonjinan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 19:44
    วิดีโอของแบคฮยอน ฮืออออออออออ~ T^T คยองได้เห็นมันแล้ว ได้ดูแล้ว ทีนี้ก็รู้ความในใจของแบคแล้วนะ
    ทีนี้ก็อยุ่ที่การตัดสินใจของคยองคนเดียวเท่านั้น เพราะแบคก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะไปตามคยองที่ไหน
    เพราะฉะนั้น คยองต้องกลับไปนะ กลับไปหาแบค กลับไปหาน้องเจส ทั้งสองคนรอคยองอยู่นะ
    แล้วคุณแม่ก็นะ แบคพูดถึงขนาดนี้แล้วถ้าคยองกลับมาคราวนี้ หวังว่าคงไม่ขัดขวางอีกหรอกนะ
    คุณแม่ก็อย่ใจร้ายนักน๊าาาา คนเค้ารักกันอ่ะ ให้เค้าได้อยุ่ด้วยกันสิ
    ตอนนี้เป็นอะไรที่ซึ้งมาก >< 
    #900
    0
  14. #872 LightThunDer (@runloverdose) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 08:18
    คยองซูกลับมาแล้วเป็นอะไรที่ดีจริงๆ
    #872
    0
  15. #832 Numwaen (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 06:40
    โชคดีที่คยองซูเห็นได้เห็นวีดีโอ T^T
    #832
    0
  16. #830 TK Inking (@tk-inkexo27) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 02:17
    ซึ้งมากค่ะ
    #830
    0
  17. #781 fernn14 (@fernn1404) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2557 / 23:58
    กลับมาหาแจสเปอร์เถอะหนูโดหรือไม่ก็แบคไปตามหนูโดกลับมาซะ55555555
    #781
    0
  18. #780 Aegyoo (@sayhuna17) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2557 / 01:06
    โหหห ว่าแล้วว่าทำไมจู่ๆคยองต้องหนีมาด้วยร้ายจริงๆนะคะคุณนายบยอนนนน
    #780
    0
  19. #779 antaunn (@antaunn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 23:48
    โอ๊ย อยากอ่านตอนต่อไปล้าววสวว ./////. ดีกันดีกันดีกันนนนน แฮปปี้แฟมิลี่
    #779
    0
  20. #778 หมาแบคหมีโด้ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 23:40
    แผนสูงจริงๆคุณพยอนแพคฮยอน ฮ่าๆๆ แต่ถือว่าเป็นแผนที่ประสบความสำเร็จอย่างมากกกก ทำเอาคุณคยองซูซึ้งไปเลยยย รีดเดอร์เองก็ซึ้ง ฮ่าๆๆๆๆๆ เขินแทนคยองอ่ะ ต่อหน้าไม่กล้าบอกชอบเขาก็เลยอัดวีดีโอบอกซะเลย เจ๋งมากคุณแดดดี๊ แต่คุณหม่ามีีติดพายุไม่รู้เมื่อไรจะได้เจอกันเนอะ แอบสะใจแม่แบค คือนางหลุดปากเองดีแล้วแบคจะได้รู้ความจริงงง ลุ้นๆๆๆๆ ตอนหน้าจะเป็นไง อิอิ
    #778
    0
  21. #777 คยองซูคู่แบคกี้ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 23:34
    คุณพยอนทำเราซึ้งงงงมากเลยตอนนี้ จำได้ๆเลยฉากนั้นที่คยองซูแอบฟังแบคร้องที่ทะเลอ่ะ คยองต้องกลับมาแน่ๆ รู้ใจตัวเองแล้วใช่ไหม ยังไม่อยากให้จบเท่าไรเลย อิอิ แต่ไม่เป็นไร 555555
    #777
    0
  22. #776 คยองซูคู่แบคกี้ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 23:29
    คุณพยอนทำเราซึ้งงงงมากเลยตอนนี้ จำได้ๆเลยฉากนั้นที่คยองซูแอบฟังแบคร้องที่ทะเลอ่ะ คยองต้องกลับมาแน่ๆ รู้ใจตัวเองแล้วใช่ไหม ยังไม่อยากให้จบเท่าไรเลย อิอิ แต่ไม่เป็นไร 555555
    #776
    0
  23. #774 MuHan* (@snck-95line) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 21:43
    เกือบร้องไห้กับฉากวิดีโอ แงงงง รีบกลับมานะคยองซูวววว
    #774
    0
  24. #772 •Seoraemon• (@seohyun-seohyun) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 12:46
    โอ๊ยยยยยย แบคฮยอนนัลลั๊คคคคคคคค >///<

    คิดถึงหม่ามี๊จังเลยเนอะ กลับมาได้มั้ย :(



    นี่ๆ มีเรื่องจะเล่าให้ฟังด้วยนะไรท์เตอร์ คือเค้ามานั่งอ่านตอนช่วงเบรคของอ.ปิงอ่ะ แล้วเค้าเปิดเพลงรักเกินเผื่อใจ ไรท์เตอร์เคยฟังป้ะคะ คือท่อนฮุคมันมาตอนอ่านฉากวิดีโอของแบคฮยอนพอดี ความหมายแบบ ใช่มากกกกก ขนลุกเลย โอ้โห น้ำตามา คลอเลยจ้าาาา เกือบไหลออกมาจริงๆแล้ว โฮฮฮฮฮฮ ไม่เคยอ่านตอนไหนแล้วอะไรๆเป็นใจขนาดนี้เลย T.T
    #772
    0
  25. #771 saimai_6565 (@saimai_1265) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 10:43
    แม่แบคโคตรเลวอ่ะ คยองรักแบคแล้วแน่ๆ แบคต้องตามคยองกลับมาให้ได้นะTT #สู้ๆไรท์
    #771
    0