[FIC EXO] DADDY SO COOL - BAEKDO

ตอนที่ 18 : DADDY SO COOL 17 : บางสิ่งที่หายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,307
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    29 ก.ค. 57





 

17

“บางสิ่งที่หายไป”





 







 

 

            เวลาเกือบห้าชั่วโมงในการเดินทางจากโซลมาจนถึงเจจูหลังจากที่จากไปนาน ตอนนี้คยองซูกลับมาที่นี่อีกครั้งนึงแล้ว ดั่งความตั้งใจของเขาก่อนหน้านี้ไว้ว่าหากหมดหน้าที่จากการเลี้ยงแจสเปอร์ คยองซูจะกลับมาเป็นครูที่นี่เหมือนเดิม โทรศัพท์มือถือที่ถูกปิดไว้ตั้งแต่ออกมาจากห้องของแพคฮยอน คยองซูตัดสินใจเปิดมันขึ้นอีกครั้ง และแน่นอนว่ามีสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับมากมายรวมๆห้าร้อยกว่าสาย ทั้งจากแพคฮยอน มินซอก ลู่หาน ชานยอล และเบอร์แปลกอีกมากมาย แต่ถึงตอนนี้ ด้วยท้องถิ่นที่ห่างไกลความเจริญและสัญญาณโทรศัพท์ที่ยังไม่สามารถเข้าถึงได้เต็มที่ ถึงเขาจะเปิดมือถือไว้ก็คงไม่มีใครสามารถติดต่อเขาได้อยู่ดี ..

            เจ้าของร่างเล็กแบกกระเป๋าและสัมภาระไม่มากเดินเท้าเข้ามาไม่ไกลจากจุดที่รถของชาวบ้านใจดีแถวนั้นอาสามาส่ง โรงเรียนในชนบทที่คยองซูหลงรักแม้ความสะดวกสบายจะไม่มี ตอนนี้ดูดีขึ้นมากหลังจากที่เขาไม่ได้กลับมานาน คยองซูยังจำได้ตั้งแต่สนามฟุตบอลขนาดเล็กหน้าโรงเรียน สนามเด็กเล่น ไปจนถึงอาคารเรียนหลังเล็กๆหลังเดียวของที่นี่

 

            แอด

 

            ประตูไม้ถูกเปิดออก เนื่องจากวันนี้เป็นวันเสาร์นักเรียนจึงกลับบ้านกันไปหมด และคงจะมาอีกทีในเช้าวันจันทร์เลย ความเงียบของที่นี่ไม่ได้ทำให้บรรยากาศดูน่ากลัว คยองซูกลับรู้สึกชอบมันด้วยซ้ำ มันทำให้เขารู้สึกดีขึ้นหลังจากที่ต้องเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมาจนต้องร้องไห้ตาบวมอีกรอบ ..

 

            “ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่านั่นใครครับ” คยองซูสะดุ้งตกใจเล็กน้อยก่อนจะรีบหันมามองเจ้าของเสียงทุ้มห้าวราวกับเด็กเพิ่งแตกเนื้อหนุ่มของผู้มาใหม่

 

            “เอ่อ .. นึกว่าไม่มีคนอยู่ที่นี่น่ะครับ ขอโทษด้วยนะครับ ผมโด คยองซูครับ”

 

            “อ่า .. ผมชื่อยูนเจครับ มานอนเฝ้าที่โรงเรียนเพราะเดี๋ยวจะมีขโมยเข้ามา กลัวของหายน่ะครับ” เด็กหนุ่มเงียบไปซักพักก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “คุณครู!

 

            “เอ๋ ..” คยองซูเกือบเสียหลักล้มและตกใจเล็กน้อยเมื่อจู่ๆยูนเจก็พุ่งเข้ามากอดเขาไว้เต็มแรง

 

            “คุณครูจำผมได้ไหมครับ ผมยูนเจไง .. ที่ชอบสอบตกวิชาคณิตของครูบ่อยๆ” เด็กหนุ่มหน้าตาดีกอดแขนคยองซูไว้ ก่อนจะเขย่าไปมาอย่างตื่นเต้นขณะที่รอคำตอบจากปากคุณครูของตน

 

            “อ๋า .. ยูนเจ เจ้าเด็กที่ชอบมาโรงเรียนสาย นี่ ..โตเป็นหนุ่มขนาดนี้แล้วหรอ”

 

            “นึกว่าครูจะลืมผมแล้ว” คยองซูโอบกอดเด็กหนุ่มข้างๆไว้ ยูนเจเป็นนักเรียนรุ่นแรกที่เขาเข้ามาสอน เรียนได้แค่เทอมเดียวก็ต้องย้ายไปที่อื่นตามครอบครัวไป ตอนนั้นตัวเล็กนิดเดียว ไม่น่าเชื่อว่าแค่ไม่กี่ปีที่ไม่ได้เจอกัน ยูนเจจะกลายเป็นหนุ่มสูงหล่อขนาดนี้ ..

 

            “เราโตขึ้นเยอะเลย ครูจะไปจำได้ยังไง”

 

            “หล่อใช่ม้า .. ครูก็ยังตัวเล็กเหมือนเดิมเลยครับ” คนตัวเล็กกว่าขำเบาๆก่อนจะยื่นมือไปยีผมของยูนเจ

 

            “ช่วยครูเอาของไปเก็บที่ห้องพักหน่อยสิ ยังอยู่ใช่ไหม”

 

            “อยู่ครับ .. แต่เดี๋ยว พูดแบบนี้ ครูจะกลับมาสอนที่นี่หรอครับ” เด็กหนุ่มตั้งคำถามก่อนจะเดินไปหยิบของที่คยองซูวางไว้มาถือ

 

            “ก็ .. คงจะเป็นแบบนั้น”

 

 

 

            ภายในห้องพักขนาดเล็ก มีเตียงนอนตั้งอยู่มุมห้อง คยองซูคุ้นเคยกับมันดี ทุกอย่างในห้องนี้แทบจะไม่มีอะไรเปลี่ยนไปนอกจากเตียงใหม่ที่เหมือนจะเพิ่งถูกซื้อมาเปลี่ยน ยูนเจช่วยแบกของเข้ามาก่อนจะจัดเข้าตู้ให้

 

            “ครูสบายดีหรอครับ ที่หายไปน่ะ ครูไปทำงานในเมืองมาใช่มั้ย”

 

            “อื้อ .. ในเมืองน่ะวุ่นวาย ไม่เหมือนที่นี่เลย เงียบสงบดีออก” คยองซูเปิดหน้าต่างไม้ออก เสียงออดแอดของมันบ่งบอกว่าผ่านการใช้มาเป็นเวลานาน อาจจะพังแหล่ไม่พังแหล่เร็วๆนี้ ทอดสายตามองไปไกลเป็นลำคลองกว้าง มีภูเขาลูกใหญ่มากมายเรียงรายกันอยู่

 

            “ตอนครูกับเพื่อนๆไป ที่นี่ไม่ดีเลยครับ ผมกลับมาหลังจากที่พวกรุ่นครูไปไม่นาน ผอ.โดนสั่งย้าย แถมมีครูอยู่แค่คนเดียว แล้วตอนนี้เขาก็แต่งงานเข้าเมืองไปแล้ว”

 

            “จริงหรอ .. แล้วพวกเราเรียนหนังสือกันยังไงล่ะหื้ม”

 

            “โรงเรียนเลยปิดไปชั่วคราวครับ แต่ประมาณสองเดือนหลังจากนั้นก็มีคุณครูคนหนึ่งกลับมาสอน น่าจะรุ่นเดียวกับครูเลย ครูเขาใจดีมากๆ ซ่อมแซมโรงเรียนไว้ให้ ..” เด็กหนุ่มเล่าเรื่องต่างๆมากมายที่ตนประสบพบเจอให้คยองซูฟังแทบหมดทุกอย่าง อย่างน้อยคืนนี้คยองซูก็คงจะไม่เหงาหากมียูนเจมานอนคุยเป็นเพื่อนด้วย คงจะทำให้เขาไม่ต้องใช้เวลาไปกับการคิดถึงใครบางคนที่จากมา ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            3 วันผ่านไป ..

            ย่างเข้าวันที่สามแล้วสำหรับการอยู่กับแจสเปอร์ตามลำพังของแพคฮยอน เขาเพิ่งจะรู้ว่าเลี้ยงเด็กมันยากมากๆก็ตอนที่คยองซูทิ้งไปนี่แหละ เขาไม่เคยรับรู้ถึงความเหนื่อยของคยองซูเลยจนได้มาสัมผัสเอง คยองซูที่ต้องเลี้ยงแจสเปอร์ให้เขา และไหนยังจะต้องทำงานบ้านให้อีก คิดๆไปแล้วเพราะเขาใช้คยองซูมากไปหรือเปล่า จึงทำให้อีกฝ่ายหนีไปโดยไม่ลาแบบนี้

 

            ได้แต่นึกโทษตัวเอง .. ทั้งๆที่รู้สึกดีกับเขาแท้ๆ แต่กลับไม่รู้วิธีที่จะรักษาเขาไว้

 

            “แด๊ดดี้ แจสเปอร์หม่ำข้าว”

 

            “รอก่อนนะครับ เดี๋ยวแด๊ดดี้ทำให้” แพคฮยอนมีเวลาว่างในวันๆนึงแค่ครึ่งวัน ยิ่งช่วงนี้เขาต้องเดินสายโปรโมทตามรายการวิทยุ แถมยังถูกวางตัวสำหรับละครเวทีของบริษัทเรื่องใหม่อีก เขาจึงต้องพาแจสเปอร์ไปฝากไว้กับมินซอก แล้วเปลี่ยนหน้าที่ผู้จัดการให้กับลู่หานที่เริ่มทำงานคล่องดูแลตารางงานแทนทุกอย่าง กลายเป็นว่ามันดูวุ่นวายไปหมด ถึงแจสเปอร์จะพบเจอมินซอกบ่อยๆ แต่ในเวลาที่เด็กน้อยงอแงขึ้นมามินซอกก็ไม่สามารถทำให้หยุดร้องได้

 

            ตั้งแต่คยองซูไป อะไรๆก็ดูแย่ไปหมด ..

 

            “แด๊ดดี้ .. หม่ามี๊ไปหนาย แจสเปอร์คิดถุงหม่ามี๊” มือน้อยๆกอดขาแพคฮยอนไว้แน่นพร้อมเงยหน้ามองคนเป็นพ่อ ก่อนที่แพคฮยอนจะอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาในอ้อมแขน

 

            คยองซู .. ฉันอุ้มแจสเปอร์เป็นแล้วนะ

 

            “แจสเปอร์ครับ .. เดี๋ยวหม่ามี๊ก็กลับมา แจสเปอร์ต้องเป็นเด็กดีก่อนนะ”

 

            “แจสเปอร์เป็งเด็กดี แต่หม่ามี๊มะเห็งมาเยย”

 

            “แจสเปอร์ต้องไม่งอแงกับลุงมินซอก ไม่งอแงกับอาลู่หานก่อน หม่ามี๊ถึงจะกลับมา” แพคฮยอนมองหน้าเด็กน้อยที่กอดคอตัวเองอยู่ เด็กน้อยที่หน้าเหมือนเขาไม่มีผิด ที่แต่ก่อนเขาไม่เคยคิดจะสนใจ ไม่อยากอุ้ม ไม่อยากเข้าใกล้ แต่ในวันนี้เขากลับต้องทำทุกอย่าง เพื่อรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองสร้างขึ้นมา

 

            เขาไม่รู้เลยว่าถ้าคยองซูไม่หายไป .. เขาจะมีวันลุกขึ้นมาทำแบบนี้หรือเปล่า

 

            แต่ยังไงก็รู้สึกกระดากปากกับการแทนตัวเองว่าแด๊ดดี้อยู่ดีนั่นแหละ แต่แพคฮยอนพยายามคิดว่าเขาดีกว่าคยองซูซักแค่ไหนที่เป็นแด๊ดดี้ เจ้านั่นแทนตัวเองว่าหม่ามี๊ไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลย

 

            คิดไปแล้วก็หลุดยิ้มบางๆออกมา ..

 

            คยองซูยังวนเวียนอยู่ในความคิดเขาตลอดเวลา ..

 

 

            “ไงแจสเปอร์ มาหาลุงเร็วครับเดี๋ยวแด๊ดดี้จะไปทำงานแล้ว” เสียงประตูถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับมินซอกที่หิ้วขนมมาเต็มไม้เต็มมือ แพคฮยอนวางแจสเปอร์ลงปล่อยให้เด็กน้อยเดินเข้าไปหาพี่ชายตนเอง

 

            “จะไปเลยหรือเปล่าแพคฮยอน ลู่หานรออยู่ที่สตูแล้วนะ”

 

            “ผมขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ” แพคฮยอนยิ้มบางๆให้ก่อนจะเดินเลยมินซอกเข้าไปในห้องนอนตัวเอง แววตากลมของมินซอกที่สังเกตน้องชายมาตลอดหลายวันที่ผ่านมาตั้งแต่คยองซูหายไป แพคฮยอนไม่เหมือนเดิม ไม่ยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนเคย อีกทั้งยังทำสีหน้าเหมือนคนอมทุกข์ตลอดเวลาจนบางทีแฟนๆของเขาก็เกิดความสงสัย

 

            “แพคฮยอน มีอะไรก็บอกพี่ได้นะ นายเครียดหรือเปล่า”

 

            “ก็ นิดหน่อยครับ”

 

            “นั่นไง นี่.. มีอะไรก็บอกพี่ได้ อยากถามหรือพูดคุยระบายอะไรก็บอกได้นะ” แพคฮยอนใช้เวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าชั่วเดียวก่อนจะเดินออกมาจากห้อง

 

            “พี่มินซอก ถ้าผมมีเรื่องนึงอยากจะขออนุญาต พี่จะให้หรือเปล่า”

 

            “ถ้ามันไม่ลำบากมากแล้วไม่ทำให้นายกับพี่เดือดร้อน พี่ก็ให้อยู่แล้ว ว่าแต่มันคืออะไรล่ะ .. เรื่องอะไรเหรอ” สีหน้าจริงจังของแพคฮยอนทำเอามินซอกรู้สึกหน้าเสียไปเหมือนกัน เพราะสิ่งที่จะออกจากปากแพคฮยอนมา มันต้องไม่ใช่เรื่องน่าแฮปปี้แน่ๆ

 

            “ผมจะแถลงข่าวเรื่องที่ผมมีลูกแล้ว .. พี่จะอนุญาตไหม”

 

            “แพคฮยอน ..นายว่าไงนะ”

 

            “ไหนๆก็ไหนๆแล้ว วันนึงก็ต้องมีคนรู้อยู่ดี ผมว่าผม .. พร้อมแล้วที่จะบอกทุกคน ผมไม่อยากโกหกใครแล้ว” มินซอกมองหน้าแพคฮยอนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลบสายตาไปแฃ้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

            “ถ้านายจะเอาแบบนั้น .. พี่ก็ไม่ห้าม นายคิดถูกแล้วแหละแพคฮยอน”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            วันนี้ทีมงานในบริษัทหลายคนวุ่นวายไปกับการจัดเตรียมสถานที่แถลงข่าวให้กับแพคฮยอน เมื่อวานนี้แพคฮยอนตัดสินใจเอาเรื่องทั้งหมดมาบอกกับประธานบริษัท ทุกคนในห้องประชุมรวมไปถึงท่านประธานรู้สึกช็อคเหมือนกันกับการที่จู่ๆก็มีเด็กอายุสามขวบ หน้าตาเหมือนแพคฮยอนมาให้เห็น อีกทั้งซุปตาร์อย่างบยอนแพคฮยอนยังยอมรับอีกว่านั่นเป็นลูกแท้ๆของเขา แน่นอนว่าข่าวที่เป็นไปทางลบ ทางบริษัทย่อมไม่เห็นด้วยกับการที่แพคฮยอนจะออกมาแถลงข่าวเองแบบนี้ แต่มินซอกช่วยแย้งประเด็นต่างๆจนผ่านมาได้ เพื่อที่จะไม่ให้แพคฮยอนจะโกหกใครอีก ..

 

            “ลู่หาน นายติดต่อคยองซูได้บ้างหรือเปล่า”

 

            “ไม่เลยครับ เมื่อวานตอนว่างผมโทรหาเจ้านั่นตลอด แต่เหมือนว่าจะปิดเครื่อง” ริมฝีปากบางของลู่หานยู่ลงก่อนจะทิ้งตัวลงข้างๆมินซอก ทุกคนดูทุกข์ไม่แพ้กันที่ติดต่อคยองซูไม่ได้ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นตายร้ายดียังไง

 

            “แล้วนายไม่รู้เลยหรอว่าเพื่อนนายหายไปไหน กลับบ้านหรือเปล่า”

 

            “ไม่ได้กลับบ้านแน่ๆครับ เมื่อวานผมโทรหาแม่ ให้แม่ไปดูที่บ้านคยองซู แต่ก็ไม่เจอใครเลย”

 

            “โรงเรียนล่ะ ที่คยองซูเคยไปสอนน่ะ” ลู่หานเบิกตากว้างก่อนจะหันมองหน้ามินซอก เขาลืมโรงเรียนไปได้ยังไงกันนะ แต่แล้วลู่หานก็ทำหน้าหงอยลงอีกครั้งเมื่อนึกอะไรได้

 

            “ผมคิดว่าคยองซูไม่ไปที่นั่น เพราะมีข่าวว่าเจจูมีพายุมรสุมเข้ารุนแรงในช่วงนี้ การเดินทางถูกตัดขาด ..

 

            “จริงหรอ .. เฮ้อ” มินซอกพิงหลังไปกับโซฟาเต็มแรงก่อนจะมองแพคฮยอนที่เดินออกมาจากห้องแต่งตัว “สงสารแพคฮยอน แต่ก็สงสารแจสเปอร์มากกว่า ไม่มีใครดูแลแจสเปอร์ได้ดีเท่าคยองซูแล้ว”

 

            ทั้งสองคนนั่งมองแพคฮยอนที่เดินไปจูงมือแจสเปอร์มาจากห้องแต่งตัว วันนี้แจสเปอร์คงต้องออกสื่อพร้อมคุณพ่อเพื่อบอกให้หลายๆคนได้รับรู้ว่าเด็กน้อยคนนี้เป็นเลือดเนื้อเชื้อสายของเขา ทีมงานคนหนึ่งเข้ามาในห้องก่อนจะบอกให้ทุกคนเตรียมพร้อมเพราะนักข่าวมารอกันเต็มห้องแถลงแล้วตอนนี้

 

            “แพคฮยอน” มินซอกลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปตบไหล่หนาของน้องชายเบาๆอย่างให้กำลังใจ “อย่าคิดมากนะ ถึงจะมีคนไม่ให้อภัยนายในเรื่องนี้ แต่พี่เชื่อว่าคนที่ยังรักและปกป้องนายยังมี”

 

            “ครับ .. ขอบคุณพี่มากนะครับพี่มินซอก เหนื่อยกับผมมาตลอด แต่พี่ยังไม่ทิ้งผมไปไหน”

 

            “อื้ม พี่น่ะจะเป็นผู้จัดการนายไปจนกว่านายจะไม่ดังเลย .. แค่สัญญาว่าไม่ว่าจะเกิดอะไร นายต้องคิดเสมอว่ากว่าจะมาจุดนี้ได้มันลำบาก อดทน แล้วมันจะผ่านไป” รอยยิ้มเล็กๆของแพคฮยอนถูกส่งให้กับมินซอก ก่อนที่เขาจะพาแจสเปอร์ออกไป พร้อมกับการแถลงข่าวที่ทำเอาหลายๆคนช็อคไปกับเรื่องราวของวันนี้

 

            บยอน แพคฮยอน นักร้องนักแสดงหนุ่มซุปตาร์ชื่อดัง ประกาศเปิดตัวลูกชายวัยสามขวบ ยอมรับว่าปิดบังมาตลอด ขอโทษแฟนคลับที่ทำให้ผิดหวัง พร้อมให้คำสัญญาจะทุ่มเทกับงานและเป็นพ่อที่ดี

 

 

 

 

 

 

 

 

            บนเตียงนอนกว้างภายในห้องนอนของแพคฮยอน ร่างโปร่งที่ทิ้งตัวนอนข้างๆเด็กน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่ มือหนาคอยลูบกลุ่มผมนิ่มของแจสเปอร์เบาๆ จนแน่ใจแล้วว่าแจสเปอร์คงหลับสบายไปแล้วจึงค่อยๆขยับกายตัวเองลุกออกจากเตียงมาด้วยความเงียบที่สุด

            ก่อนหน้าที่เรื่องราวทั้งหมดจะเกิดขึ้น แพคฮยอนอยู่ห้องคนเดียวมาตลอดหลายปี เขาไม่เคยรู้สึกเบื่อหรือเหงาเลยซักนิด อาจจะเพราะว่ามีสาวๆหลายคนที่เขาแอบพาเข้ามาแก้เหงาบ้างเป็นครั้งคราว แต่มันก็ไม่บ่อย เพราะส่วนใหญ่เขามักจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่คนเดียว โดยไม่มีใคร ..

 

 

            ตั้งแต่มีผู้ชายตัวเล็กๆที่เข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้ง แพคฮยอนกลับรู้สึกว่าคยองซูคือคนที่มาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปเสียมากมาย รอยยิ้มที่จริงใจของเจ้าของริมฝีปากรูปหัวใจนั่น แม้เขาจะเห็นมันทุกวันแต่มองยังไงก็ไม่เบื่อ จึงไม่แปลกหากในวันนี้ที่เขาโหยหารอยยิ้มนั้นแต่ไม่มีอีกแล้ว มันจะทำให้เขารู้สึกเหงาขนาดนี้ ..

            แพคฮยอนเดินเข้ามาในห้องนอนอีกห้องที่เคยเป็นของคยองซูมาตลอดเกือบสามเดือน กลิ่นหอมอ่อนๆของเจ้าของเรือนร่างเล็กนั้นยังคงอยู่ไม่ไปไหน สายตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงไฟระยิบระยับยามค่ำคืนส่องสว่างไปทั่วบริเวณเผยให้เห็นแทบทุกอย่างในชานเมืองแม้จะอยู่บนตึกสูง แต่มันกลับไม่ทำให้เขาหาคยองซูเจอ ..

 

            “นายไปอยู่ที่ไหนกันนะ ..

 

            มือหนาเลื่อนมาจับสร้อยเส้นเล็กที่ตัวเองใส่ไว้ แพคฮยอนจำได้ดีว่าสร้อยเส้นนี้เป็นของคยองซู เขาถอดมันออกจากคอแจสเปอร์ตอนก่อนขึ้นแถลงข่าวเพราะกลัวมันจะหลุดหาย จึงนำมาเก็บไว้เอง สร้อยเส้นเล็กนี้คือสิ่งที่เป็นคยองซูสิ่งสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ เขาไม่รู้เลยว่าจากนี้ไป เขาจะมองสร้อยต่างหน้าคยองซูไปอีกนานแค่ไหน คยองซูจะกลับมาหรือเปล่า เขาไม่รู้เลย ..

 

            แต่เขายังหวัง .. ว่าบางสิ่งบางอย่างจะพาคยองซูกลับมาหาเขา

 

            แพคฮยอนยังรอให้คยองซูกลับมา ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ย่านใจกลางเมืองที่แสนจะร้อน เหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มใบหน้าหวาน ในมือมีพัดลมจิ๋วที่ดูจะช่วยอะไรไม่ได้มากกว่าลมเบาๆที่พัดออกมา ลู่หานรู้สึกหงุดหงิดที่อากาศมันกลับมาร้อนอีกแล้ว วันนี้กองถ่ายแบบออกมาถ่ายทำกันที่เมียงดง คนก็เยอะ แดดก็ร้อน วันนี้มันไม่เพอร์เฟคซักนิด!

 

            “ลู่หาน นายแบบไปเปลี่ยนชุดต่อไปหรือยัง”

 

            “ไปแล้วครับ เดี๋ยวก็คงออกมา” ลู่หานบอกตอบพี่ทีมงานด้วยกันออกไป ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า พอดีกับที่เซฮุนเดินออกมาพอดี

 

            เดี๋ยวนี้เซฮุนกับลู่หานได้ร่วมงานกันบ่อยจนสนิทกันไปแล้ว ..

 

            “ลู่หาน จัดเนกไทให้หน่อยสิ” เจ้าของร่างบางปาดเหงื่อที่ผุดหน้าก่อนจะยื่นมือไปขัดเนกไทให้พร้อมสำหรับการถ่ายแฟชั่นหน้าร้อนวันนี้ ใบหน้าหวานที่ยังคงดูยุ่งเหยิงทำให้เซฮุนหลุดขำมาเบาๆ

 

            “ขำอะไรเซฮุน”

 

            “คุณเหงื่อแตกเต็มหน้าเลยนะ มันร้อนขนาดนั้นหรอ”

 

            “ร้อนสิ อีกอย่างฉันไม่ได้มีคนคอยประคบประหงมพัดซ้ายพัดขวาแบบคุณนะจะได้หน้าแห้งตลอดเวลา” บ่นกระปอดกระแปดตามประสาจนเซฮุนหัวเราะตาหยี มือหนายกขึ้นก่อนจะยื่นไปเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้าหวานให้เบาๆ อย่างไม่แสดงท่าทีรังเกียจ

 

            นั่นทำให้ลู่หานยืนนิ่งค้างไปทันที ..

 

            จะว่าตั้งแต่สนิทกันมาลู่หานก็ไม่เคยชินกับการชอบสกินชิฟของเซฮุนซักเท่าไร เซฮุนน่ะชอบแตะเนื้อต้องตัวคนอื่นไปทั่ว แน่นอนว่าลู่หานก็เป็นหนึ่งในนั้นที่โดน แต่ทุกครั้งที่ถูกเซฮุนทำอะไรแบบนี้ ความเขินก็ไม่ค่อยจะปราณีเท่าไร ลู่หานเลยมักจะเกร็งตัวหูแดงจนผิดสังเกตตลอด

 

             “เป็นอะไรหรอ”

 

            “ป..เปล่า ไปๆ ไปได้แล้ว รีบๆถ่ายจะได้กลับ” มือเล็กๆออกแรงลากเซฮุนให้เดินตามออกมา พร้อมกับการถ่ายแบบในเซ็ตสุดท้าย กองถ่ายที่อยู่ริมถนน มีสาวๆวัยรุ่นมากมายที่มาเดินชอปปิ้งหยุดดูนายแบบประจำของวันนี้ เซฮุนเป็นอีกคนที่ได้รับความนิยมค่อนข้างมากแล้วในวงการ บรรดาแฟนคลับสาวๆจึงมีมากตั้งแต่เด็กๆไปจนถึงคราวแม่ ..

 

          เซฮุนโอป้า หล่อชะมัดเลย โพสต์ท่านี้ยิ่งหล่อ!’

 

          ฉันจะถ่ายรูปเซฮุนไปอวดลูกสาวฉัน!!’

 

          เซฮุนนา ~ แค่เห็นหน้าเธอนูน่าก็จะบ้าตายอยู่แล้ว

 

 

            ประโยคพวกนี้ลู่หานได้ยินมันออกมาจากปากสาวๆหลายคนและการพร่ำพรรณาแบบอื่นอีกนับไม่ถ้วน แววตาประกายของลู่หานมองไปยันเซฮุน เมื่อถ่ายภาพเซ็ตสุดท้ายเรียบร้อยเขาก็ถูกสาวๆเข้าไปรุมขอถ่ายรูปคู่บ้าง ขอลายเซ็นบ้าง ทำให้ลู่หานเผลอเบ้ปากออกมาอย่างขัดใจ ก่อนจะหันไปสนใจกับข้าวของที่ต้องเก็บมากมายแทน

 

            “ลู่หาน เอาน้ำไปให้เซฮุนที เดี๋ยวพี่เก็บเอง” ขวดน้ำแร่เย็นเฉียบถูกส่งให้ลู่หานจากมือพี่ทีมงานอีกคน ร่างบางพยักหน้าก่อนจะเดินหน้ามุ่ยไปหยุดรอเซฮุนที่กำลังฝ่าบรรดาแฟนคลับออกมาจนได้

 

            “น้ำครับ”

 

            “ขอบคุณครับ” เซฮุนยื่นมือมารับน้ำจากลู่หาน ก่อนจะโบกมือลาแฟนคลับแล้วเดินเลี่ยงเข้ามาในเต้นท์รับรองของกองถ่าย

 

            “แฟนคลับเยอะแล้วนะครับเดี๋ยวนี้” เสียงหวานของคนที่เดินตามหลังมาบ่นมุบมิบ ทำให้เซฮุนที่ได้ยินแอบอมยิ้มออกมาบางๆ

 

            “แฟนคลับน่ะเยอะครับ .. แต่แฟนครับยังไม่มีนะ”

 

            “…..” ประโยคเมื่อครู่กับการหันมาพูดแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่มตรงหน้าลู่หานแบบนั้น ทำเอาร่างบางรู้สึกหน้าร้อนผ่าวไปทั้งแถบอีกแล้ว

 

            “อย่างคุณน่ะหรอจะไม่มี”

 

            “อื้ม ผมไม่มีแฟนจริงๆนะ นี่คุณไม่เชื่อหรอเนี่ย” ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดถูกซับลงบนใบหน้าหล่อเบาๆ ก่อนจะหันมองลู่หานที่ยังคงมองทุกการกระทำของตัวเอง

 

            “ไม่เชื่อหรอก คุณน่ะทั้งหล่อ ทั้งนิสัยดี ต้องแอบซุกใครไว้แน่ๆ”

 

            “จริงๆก็มีนะครับ แต่แอบชอบเขาข้างเดียวน่ะ เขาจะชอบผมหรือเปล่าก็ไม่รู้” เสมือนหัวใจดวงน้อยๆของลู่หานโดนใจมาบีบไว้ให้มันหยุดเต้นทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

 

            ใครคือคนที่เซฮุนแอบชอบอยู่กันนะ ..

 

            “ร..หรอ แล้ว ทำไมคุณไม่ไปบอกเขาล่ะ เขาอาจจะชอบคุณก็ได้นะ”

 

            “เคยบอกครับ แต่เขาไม่ได้ยิน” เซฮุนหัวเราะเบาๆจนตาสองข้างหยีลง

 

            “น่าเสียดายนะครับ แล้วทำไมเขาถึงหูตึงขนาดไม่ได้ยินเนี่ย .. คราวหลังคุณต้องพูดดังๆแล้วล่ะ เขาถึงจะได้ยิน” มือเล็กของลู่หานเก็บของใส่กระเป๋าอย่างไม่เต็มใจเท่าไร เขากำลังรู้สึกน้อยใจเบาๆ ..

 

            “โอเคครับ คราวหลังผมจะบอกเขาดังๆ เอาให้ได้ยินให้ทั่วเลย คุณว่าเขาจะชอบผมเหมือนที่ผมชอบเขาไหม”

 

            “…..” ลู่หานเงยหน้ามองคนข้างๆ ทำหน้านึกคิดอยู่นานสุดท้ายเขาก็ส่ายหัวเป็นคำตอบ “ผมไม่รู้หรอกครับว่าเขาจะชอบคุณหรือเปล่า เพราะผมไม่ใช่เขา”

 

            พูดจบก็สะพายกระเป๋าก่อนจะแบกอุปกรณ์ในกองถ่ายเดินออกจากเต้นท์ไป เซฮุนที่มองตามแผ่นหลังบางที่เดินดุ๊กดิ๊กออกไปก็อมยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

 

            ลู่หานผู้ไม่รู้อะไรเลย ..

 

            ลู่หานผู้ไม่รู้หัวใจโอเซฮุนเอาซะเลย ..

 

 

 

 

 




 

 

TBC

 

 

 

 

บทของคุณครูคยองซูเนี่ย

ได้แรงบันดาลใจมาจากครูแอนในคิดถึงวิทยาล้วนๆเลย 55555555

ฝากไปสกรีมใน #ปะป๊าแบคฮยอน นะค้า <3

ปล. พาร์ทฮุนฮานมีบางอย่างน่าค้นหาใช่ป่าว 55555555 อยากรู้ต้องรอสเปจ้า อิอิ

 
(c) Chess theme









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

1,509 ความคิดเห็น

  1. #1501 MYCUTEBOY0112 (@hanami_jelly) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 14:58
    เศร้าเลยทีนี้ หม่ามี๊กลับมาหาแจสเปอร์นะ TT
    #1501
    0
  2. วันที่ 25 กันยายน 2560 / 18:05
    ฮุนฮานเปงสิ่งที่น่ายักที่สู๊ดในโยกก #แจสเปอร์ผู้ไม่ได้กล่าวไว้
    #1468
    0
  3. #1414 noey3110 (@noey3110) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 18:08
    ก็ว่าทำไมคุ้นๆ. 55555555. ฮุนฮานน อร้ายยยยย. พี่แบคคือเท่หนักมาก
    #1414
    0
  4. #1354 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 05:27
    แบค...แกเท่วะ บอกไปแล้วด้วย ว่ามีลูก
    #1354
    0
  5. #1325 2023listen (@listen47) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 19:54
    ปาใจใส่คู่หลัง หูยยยย พี่ซึนไปไหนนไม่รู้อะไรบ้างเลย แบคแถลงข่าวแล้วแม่นายจะไม่ฆ่าแกใช่มั้ย ตั้งใจเลี้ยงลูกดีๆ หม่ามี้ต้องกลับมาสิ!!
    #1325
    0
  6. #1300 MookMark (@143v) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 02:21
    สงสารพี่แบคและเจสเปอร์ คยองกลับมาไวๆนะ พี่ลู่ผู้ไม่รู้อะไรเลย น่ารักกก
    #1300
    0
  7. #1214 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 21:21
    ฮุนชอบพี่ลู่อ่ะดิ
    #1214
    0
  8. #1190 백현cute ~ (@wrote-from-heart) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 19:07
    หน่วงงงงงงง
    #1190
    0
  9. #1156 LoveloveKssM (@shindysmile) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 14:16
    พี่แบครอคยองก่อนนะ แง๊งงง

    พี่ลู่คนซื่อ 55
    #1156
    0
  10. #1085 Tukta Wufan (@tuktalovekris) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 22:59
    คยองซูย้าาาา ช่วยกลับมาได้มั้ย กลับมาหาเจสกับแบคเถอะนะ
    #1085
    0
  11. #986 moslolo (@anpk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 01:09
    แบคเหนื่อยล่ะสิสู้ๆรอคยองซูต่อไป
    #986
    0
  12. #971 BK_BK (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 23:20
    สงสารแบคสุดๆ อ่านพาทแบคแล้วสลด

    พออ่านฮุนฮานปุ๊ปกุยิ้มกรุ้มกริ่ม แต่ถ้าฮุนดังจะเป็นเหมือนคู่แบคโด้มั้ยอะ

    อย่าดราม่าไปกว่านี้เลย
    #971
    0
  13. #754 สิบโท'กบเขียว (@keroro-zii) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 13:35
    สงสารอิพี่แบคจิงๆ คยองซู กลับมาเถอะน้าาาาาาา
    #754
    0
  14. #753 สิบโท'กบเขียว (@keroro-zii) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 13:35
    สงสารอิพี่แบคจิงๆ คยองซู กลับมาเถอะน้าาาาาาา
    #753
    0
  15. #752 Aegyoo (@sayhuna17) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 23:40
    ชอบแบคฮยอนตอนนี้จังงงง กลายเป็นผู้ชายอบอุ่นไปแล้วว ซึ้งจนน้ำตาไหล ;-; ทำไมคยองต้องหนีแบคฮยอนไปด้วย แบคฮยอนไปตามกลับมาด่วนๆเลยขอร้องงง ทุกคนรอคยองอยู่นะ กลับมาเป็นหม่ามี้ให้น้องเจสเปอร์เลยย (
    #752
    0
  16. #751 Numwaen (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 10:10
    พี่แบค สู้ๆนะ
    #751
    0
  17. #745 •Seoraemon• (@seohyun-seohyun) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 22:54
    โง้ยยยยยย แบคฮยอนนี่มันน่ารักจริงๆ ยังโกรธคุณย่าอยู่ เชอะ!!! คยองซูย่า...กลับมานะกลับมา T.T
    #745
    0
  18. #744 Faii0605 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 20:33
    โอ้ยแบคฮยอน ทำไมพี่เป็นคนดีแบบนี้ㅠㅠ

    #744
    0
  19. #743 MuHan* (@snck-95line) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 19:03
    เย้ ประกาศแถลงข่าวแล้ว คุณแด๊ดดี้น่ายัก หม่ามี๊กลับมาเร็วๆนะ



    ฮุนบอกไปเลยยยยย ลูลู่งอนแล้วว
    #743
    0
  20. #742 antaunn (@antaunn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 18:49
    สงสารแดดดี้กับแจสเปอร์จังเงย ;_; สู้ๆนะ หม่ามี๊ต้องกลับมาาา
    #742
    0
  21. #739 ⊙♡⊙ KyungD.O. (@kwonjinan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 14:15
    ฮือออออออออ~ สงสารน้องเจส เห็นใจแบคฮยอน คงคิดถึงคยองมากเลยสินะ
    คยองอา~ กลับมาเถอะนะ กลับมาหาน้องเจส กลับมาหาแบคนะคยอง
    ทุกคนคิดถึงคยองมากเลยนะ T^T รู้ไหมว่าแบครออยู่นะ
    ฮุนฮานนี่งานหวานเลยนะ น้องฮุนนี่หยอดพี่ลุ่อยู่ใช่ไหมเนี่ย
    อย่าๆ อย่ามัวเก็บงำความรู้สึกนะ คิดไงก็บอกไปเล้ย ><
    #739
    0
  22. #734 ForFine (@forfine) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 07:41
    คนองกลับมาได้แล้ว แจสเปอร์คิดถึงนายมากนะ แบคก็ด้วย คู่ฮุนฮานนี่อัลไล ฮุนจีบขนาดนี้แล้วลู่ยังไม่รู้ตัวอีกนะเนี่ย
    #734
    0
  23. #732 itu:cube (@girlyza) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 05:54
    สงสารแจสเปอร์ คยองกลับมาเถอะ ;__; แบคนายแมนมากเปิดตัวแจสแล้ว ไปเอาคยองกับมาเร็ว
    #732
    0
  24. #731 gubbgift (@watsana99) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 04:07
    สงสารแพคยอน
    #731
    0
  25. #702 คยองซู ตาโต๊ (@poichalita) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 16:56
    คยองกลับมาเร็วๆนะ ^^
    #702
    0