[FIC EXO] DADDY SO COOL - BAEKDO

ตอนที่ 17 : DADDY SO COOL 16 : Goodbye

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    25 ก.ค. 57







16

“Goodbye”



 










            นี่คงเป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่แพคฮยอนรู้สึกไม่อยากกลับมาที่ห้องของตัวเองซักเท่าไร แค่รู้ว่าต้องมาเจอคยองซูยังอยู่ในห้องแล้วอีกฝ่ายยังทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แพคฮยอนก็ยิ่งรู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูก และเป็นไปตามที่คิด ซึ่งมันก็แค่ปกติของทุกวันที่แพคฮยอนจะกลับมาเจอคยองซูอยู่บนโต๊ะอาหารกับแจสเปอร์

 

            “แด๊ดดี้กลับมาแย้ว” เสียงของแจสเปอร์ดังลั่นห้องก่อนจะชี้นิ้วมาที่แพคฮยอน คยองซูที่กำลังนั่งมองเด็กน้อยกินข้าวอยู่ก็เอ่ยทักทายตามประสา

 

            แต่แพคฮยอนไม่อยากเห็นมันเลย ..

 

            “วันนี้นายกลับเร็วจัง นายกินอะไรมาหรือยัง วันนี้มีซุปข้าวโพดของโปรดนายด้วยนะ” แพคฮยอนที่กำลังจะเดินเข้าห้องนอนไปต้องหยุดชะงักลงเพราะคำพูดของคยองซูเมื่อครู่

 

            “นายรู้ได้ยังไงว่าเป็นของโปรดฉัน”

 

            “ก็ .. แม่นายแปะโน้ตไว้ที่ตู้เย็นหลังจากวันนั้นน่ะ ฉันเลยคิดว่าน่าจะทำให้นายดู” ดวงตากลมใสที่ทอดมองเขาอยู่นั้นเสมือนกำลังอ้อนวอนให้แพคฮยอนเดินมาที่โต๊ะกินข้าวแทน และมันก็คงได้ผลเกินคาด

 

            แพคฮยอนแพ้คยองซูอีกตามเคย ..

 

            “ขอบคุณนะ”

 

            “แด๊ดดี้หม่ำข้าว แจสเปอร์ป้องๆน้า”

 

            “แจสเปอร์ไม่เอาครับ อิ่มแล้วไปดูการ์ตูนกันดีกว่า” คยองซูหยิบช้อนเล็กๆของแจสเปอร์ออกจากมือเด็กน้อยที่กำลังจะตักนู่นตักนี่ให้แด๊ดดี้ ก่อนจะพาแจสเปอร์ไปนั่งดูการ์ตูนประจำที่แทน

 

            หลังจากนั้นทั้งแพคฮยอนกับคยองซูก็ไม่พูดจากันเลยซักคำ ทั้งห้องตกอยู่ในความอึดอัด ที่มีแค่เสียงของแจสเปอร์คุยกับหม่ามี๊ไปตามลำพัง ก่อนที่แพคฮยอนจะเดินหายเข้าไปในห้องหลังจากนั้นไม่นาน

            คยองซูเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพักหลังที่ผ่านมานี้เกิดอะไรขึ้นกับแพคฮยอน จากที่คุยกันวันละหลายๆคำกลายเป็นว่าหน้าก็แทบไม่อยากจะมอง นั่นทำให้คนตัวเล็กกำลังคิดมากไปว่าเขาทำอะไรผิดพลาดลงไปมากกว่าเรื่องข่าวที่กำลังฉาวอยู่ในตอนนี้หรือเปล่า ..

 

 

 

            กลางดึกคืนเดียวกัน กับวันปกติของคยองซูที่จะออกมาดูหนังคนเดียว แต่วันนี้ทีวีเครื่องใหญ่ข้างนอกกลับเกิดอาการดื้อรั้นไม่ยอมติดขึ้นมาเสียงั้น แถมวันนี้จะเป็นตอนจบของหนังเรื่องโปรดที่คยองซูติดงอมแงมยอมหนีแจสเปอร์ออกมาดูแทบทุกวันแล้วด้วย มือเล็กเคาะๆทุบๆเจ้าทีวีเครื่องหรูอยู่นานแต่ก็เหมือนจะไม่ได้ผล

 

            มันไม่ติด ..

 

            “อะไรกันเนี่ย ทีวีก็ออกจะดูมีราคา พังแล้วหรือไง” ร่างเล็กบ่นกระปอดกระแปด ในห้องนอนของเขาก็ไม่มีทีวีเสียด้วย พอดีกับที่แพคฮยอนเดินออกมาจากห้องแล้วยืนมองคยองซูกำลังวุ่นวายกับทีวีตัวเองได้ซักพักแล้ว

 

            “นายทำอะไรน่ะ”

 

            “แพคฮยอน .. คือ ทีวีมันเสียหรือเปล่าถึงไม่ติด” คยองซูพูดออกไปเสียงเบา เพราะกลัวว่าแพคฮยอนจะบ่นที่เขากำลังประทุษร้ายทีวีเจ้าตัว

 

            “มันคงเสียมั้ง ฉันใช้มันมานานแล้ว .. เมื่อกี้ฉันออกมาเปิดก็ไม่ติด”

 

            “หรอ .. อดดูเลย” เจ้าของร่างเล็กบ่นเบาๆก่อนจะทำท่าเดินกลับไปที่ห้องตัวเอง

 

            “นายจะดูหนังเหรอ”

 

            “หา.. อ่อ อื้อ แต่มันไม่ติดก็ไม่เป็นไร ฉันไปนอนก็ได้” ได้ยินแบบนั้นแพคฮยอนก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาหันไปเปิดประตูห้องนอนตัวเองออกก่อนจะเดินเข้าไป

 

            “นายมาดูห้องฉันก่อนก็ได้” เสียงพึมพำจากในห้องที่ดังออกมานั้น คยองซูได้ยินชัดดี แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาคิดจะก้าวเข้าไปในห้องของอีกฝ่ายแม้แต่ก้าวเดียว

 

            เมื่อตอนเย็นยังทำเหมือนโกรธเขาอยู่เลย .. จู่ๆจะให้เข้าไปในห้องง่ายๆงั้นหรอ

 

            “จะดูไหมเนี่ย”

 

            “อ..เอ่อ นายให้ฉันเข้าไปได้หรอ”

 

            “ไม่ให้เข้าแล้วฉันจะพูดทำไม นายจะดูไหม ไม่ดูฉันจะนอนแล้ว” คยองซูพยักหน้าก่อนจะรีบเดินเข้าไป แพคฮยอนเปิดช่องหนังโปรดของคยองซูรอไว้แล้ว นั่นทำให้เจ้าตัวแอบสงสัยว่าแพคฮยอนรู้ได้ยังไงว่าเขาดูเรื่องนี้ แล้วมันอยู่ช่องนี้น่ะ ..

 

            “นายเปิดเบาๆหน่อยนะ ฉันจะนอนแล้ว”

 

            “นายจะนอนแล้วทำไมไม่บอกล่ะ ฉันไม่ดูก็ได้ถ้ามันรบกวนนาย”

 

            “ก็อยากให้นายดู แค่เปิดเบาๆก็พอ” พูดจบก็ทิ้งตัวลงบนที่นอนก่อนจะหันหลังให้ คยองซูยืนมองแผ่นหลังกว้างนั้นอยู่ซักพักก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟาตัวเล็กๆถัดจากเตียงแพคฮยอนไป ไหนๆก็ไหนๆ เจ้าของห้องเขาอนุญาตคยองซูก็ขอดูแล้วกัน มันจะจบแล้วนี่นา ..

 

 

            ตลอดเกือบสองชั่วโมงที่หนังกำลังฉาย แพคฮยอนไม่ได้หลับอย่างที่บอกคยองซู เขานอนลืมตาท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจากจอทีวีด้านหลัง และคอยฟังตลอดว่าคยองซูทำอะไรบ้าง

 

            เขาแอบหลุดยิ้มออกมาตอนได้ยินคยองซูสะอื้นเบาๆเพราะในหนังมันดราม่า ..

 

            แพคฮยอนยังคงนอนฟังเสียงทีวีไปอย่างนั้นจนมันเริ่มนานขึ้น และเขารู้สึกได้ว่าเหมือนหนังจะจบลงไปซักพักแล้วแต่ทำไมคยองซูยังไม่ปิดทีวีซักที จนในที่สุดร่างโปร่งจึงต้องพลิกตัวมาดู เลยเห็นว่าคยองซูนั่งหลับไปแล้ว ..

            เขาถอนหายใจเบาๆก่อนจะยันตัวเองลุกออกจากเตียงมาปิดทีวี เดินไปย่อตัวลงหน้าคยองซูก่อนจะก้มมองใบหน้าน่ารักที่กำลังหลับอยู่ คยองซูรู้ตัวไหมว่ากำลังทำผิดร้ายแรงมากที่มานอนหลับในห้องของแพคฮยอนแบบนี้ เพราะมันทำให้แพคฮยอนที่กำลังโกรธ ..

 

            ใจอ่อนไปครึ่งหนึ่งเลย ..

 

            “อือ ..” ร่างกายที่ขยับเบาๆ แล้วจู่ๆเปลือกตาบางก็ลืมขึ้น คยองซูหรี่ตามองคนตรงหน้าที่กำลังนั่งอมยิ้มมองเขาอยู่

 

            “นายง่วงหรือไง”

 

            “ฉันหลับไปหรอ”

 

            “นายหลับไปนานมาก เปิดทีวีทิ้งไว้ให้เปลืองไฟอีก” แพคฮยอนยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเดินไปเลิกผ้าห่มบนเตียงอีกฝั่งของเขาขึ้น “นายอยากนอนกับฉันไหม”

 

            “ฮะ ..

 

            “นายกลับไปเดี๋ยวแจสเปอร์อาจจะตกใจตื่น นอนนี่ก็ได้นะ” พูดจบก็เดินไปนอนลงที่ฝั่งของตัวเอง คยองซูที่ยังคงนั่งมองอีกฝ่ายผ่านความมืดด้วยความมึนงง

 

            “ฉัน .. เกรงใจ”

 

            “ไม่อยากนอนกับฉันก็บอก .. รังเกียจหรือไง” นึกๆไปแล้วก็เปลี่ยนอารมณ์ตามแพคฮยอนไม่ทันจริงๆ สุดท้ายแล้วคยองซูก็ต้องยอมพาตัวเองไปนอนร่วมเตียงเดียวกับแพคฮยอนแต่โดยดี

 

            “นายอยู่ที่นี่ เหนื่อยหรือเปล่า” จู่ๆในความเงียบ แพคฮยอนก็เอ่ยปากถามขึ้นมา แน่นอนว่าแพคฮยอนคงนอนหลับไม่ลงหรอก เพราะคยองซูอยู่ข้างๆเขาแล้วในตอนนี้

 

            “ไม่เลย”

 

            “อยากพัก .. ก็บอกฉันได้นะ นายอาจจะอยากไปไหนหรือทำอะไรที่ไม่ใช่การอยู่กับแจสเปอร์แล้วก็เฝ้าบ้านให้ฉัน เดี๋ยวนายจะหาว่าฉันไม่ให้อิสระนาย” ดวงตากลมมองเสี้ยวหน้าของแพคฮยอนที่กำลังหลับตาพูดอยู่ข้างๆ คยองซูไม่รู้ว่าที่แพคฮยอนพูดออกมากำลังจะสื่อความหมายว่าอะไร

 

            หรือกำลังไล่เขาในทางอ้อมหรือเปล่า ..

 

            “ถ้าฉันอยากไป .. ฉันจะบอกนะ”

 

            “อื้ม ..” ดวงตาของทั้งสองปิดหลงอย่างสนิท แต่ไม่มีใครที่กำลังจะพาตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทราแต่อย่างใด เตียงกว้างที่มีร่างกายของทั้งสองคนอยู่เริ่มขยับยวบไปอีกด้าน เมื่อจู่ๆคยองซูก็พลิกตัวเข้าหาแพคฮยอนพร้อมกับวาดแขนเล็กโอบกอดอีกฝ่ายไว้..

 

            “แพคฮยอน .. ฉัน .. กอดนายได้ไหม”

 

            “….

 

ไม่มีเสียงตอบรับจากแพคฮยอน แต่คยองซูน่าจะรู้ดีว่าอีกฝ่ายอนุญาต ถึงไม่ได้ลืมตามอง เขาก็สัมผัสได้ว่าแพคฮยอนเลื่อนมือมาโอบไหล่เขาไว้แล้ว แม้จะเป็นแค่การสัมผัสเบาๆก็ตาม .. แต่ความรู้สึกอบอุ่นนั้นก็แล่นเข้ามาถึงหัวใจ

 

            ฉันไม่อยากให้นายทำแบบนี้กับฉันเลยคยองซู ..

 

            แต่ฉัน .. ปฏิเสธหัวใจตัวเองไม่ได้

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

            “แจสเปอร์ครับ ช่วยหม่ามี๊ดันตะกร้าผ้าหน่อยเร็ว” เช้าวันธรรมดาของสองแม่ลูกที่ช่วยกันทำงานบ้านกันตามปกติหลังจากแพคฮยอนออกไปทำงานแล้ว ช่วงนี้แจสเปอร์ดูเหมือนจะอยากช่วยหม่ามี๊แบ่งเบาภาระด้วยการทำเท่าที่เด็กตัวเล็กๆคนนึงจะทำได้ นั่นทำให้เด็กน้อยดูจะภูมิใจไม่น้อย

 

            “หม่ามี๊แจสเปอร์หนัก”

 

            “หม่ามี๊ก็หนักนะเนี่ย มาช่วยกันก่อนเร็ว” สองแม่ลูกลากผ้าในตะกร้ามาถึงเครื่องซักผ้าจนได้ในที่สุด เสียงหัวเราะเบาๆของคยองซูและแจสเปอร์ดูเหมือนจะเกิดขึ้นในทุกๆวัน

           

            ก๊อกๆๆ ..

 

            “หม่ามี๊ แด๊ดดี้มา” คยองซูละสายตาจากเครื่องซักผ้ามาจดจ้องที่ประตูแทน ปกติวันธรรมดาหากแพคฮยอนออกไปข้างนอกก็ไม่ค่อยมีใครมาหาเขา หรืออาจจะเป็นน้องคริส

 

            “ไม่ใช่แด๊ดดี้หรอกแจสเปอร์ อยู่นี่ก่อนนะครับหม่ามี๊ไปเปิดประตูก่อน”

 

“ฮับป๋ม”

 

“ดูซิใครมาเอ่ย พี่คริสหรือเปล่านะ” เสียงใสของคยองซูพูดขึ้นอย่างร่าเริงก่อนจะเปิดประตูออก ผิดคาดไปที่ว่าอาจจะเป็นน้องคริส ด้วยความคุ้นหน้าแม้จะเพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว คยองซูรีบโค้งตัวทักทายหญิงวัยกลางคนตรงหน้าทันที

 

“สวัสดีครับคุณน้า มาหาแพคฮยอนหรอครับ แพคฮยอนออกไปทำงานครับ”

 

“เปล่า มาหาเธอนั่นแหละ” คยองซูมองใบหน้าของคุณนายบยอนที่ถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อย รอยยิ้มของเธอดูจะไม่เต็มใจเท่าไรที่จะส่งมันมาให้กับเขา

 

“เชิญด้านในเลยครับ” คยองซูผายมือเชิญอีกฝ่ายเข้ามาในห้อง ก่อนจะรีบเตรียมน้ำมาให้

 

“แจสเปอร์ มาสวัสดีคุณย่าก่อนเร็วครับ” น้ำถูกวางลงตรงหน้าคุณนายบยอน พร้อมกับแจสเปอร์ที่เดินเข้าไปหาคุณย่าของตัวเอง เด็กน้อยถูกกอดหอมก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมา คยองซูได้แค่ยืนมองคุณย่ากับหลานอยู่ห่างๆ

 

เขาจะพูดอะไรดีล่ะ .. ไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับครอบครัวนี้นี่นา

 

“เห็นคุณน้าว่ามีธุระจะคุยกับผม มีอะไรหรือเปล่าครับ”

 

“อืม มานั่งบนนี้สิเธอน่ะ” คยองซูตอบรับคำก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวถัดไป พร้อมกับแจสเปอร์ที่ตามมานั่งตักด้วย

 

“แจสเปอร์ฉลาดดีนะ เธอคงสอนหลานฉันใช่ไหม”

 

“อ่า .. จริงๆแล้วก็แค่เล็กน้อยครับ แจสเปอร์เป็นเด็กฉลาดอยู่แล้ว คิดว่าคงเพราะพ่อกับแม่ของเขาเป็นคนมีไอคิวสูงด้วย” แววตาของผู้เป็นแม่จับจ้องมาที่ใบหน้าหวาน นั่นทำให้คยองซูรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก เพราะเหมือนเขากำลังถูกจับผิด

 

“แพคฮยอนจ้างเธอมานานหรือยัง”

 

“เดือนนี้ย่างเดือนที่สามแล้วครับ”

 

“อยู่มานานแล้วสินะ” หญิงวัยกลางคนยืนขึ้นก่อนจะเดินไปมารอบๆห้อง ระหว่างนั้นคยองซูก็ให้ความสนใจกับแจสเปอร์ที่ทำท่าจะง่วงนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาจนไม่ได้สนใจในสิ่งที่คุณนายบยอนพูดเท่าไร

 

“เธอเลี้ยงหลานฉันเนี่ย ได้พักบ้างหรือเปล่า”

 

“ครับ .. พักหรอครับ ปกติแล้วก็ได้ออกไปข้างนอกบ้าง แพคฮยอนไม่ได้ห้ามอะไรครับ”

 

“แล้วเธอกลับบ้านไปหาพ่อแม่เธอบ้างหรือเปล่า” คยองซูมองหน้าอีกฝ่ายก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

 

“ตั้งแต่มา ผมยังไม่ได้กลับไปเลยครับ แต่พ่อแม่ผมท่านรู้ดีว่าผมมาทำงานที่นี่ แล้วบ้านผมก็อยู่ไกลด้วย ต้องเดินทางนาน” คุณนายบยอนเดินกลับมานั่งที่เดิม ก่อนจะมองไปที่แจสเปอร์ที่หลับปุ๋ยคาอ้อมกอดคยองซูไปแล้ว สีหน้าของเธอไร้รอยยิ้มก่อนจะกลับมาจดจ้องที่คยองซูแทน

 

“ฉันขี้เกียจอ้อมค้อมแล้วล่ะ ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะ”

 

“ค..ครับ”

 

            “ฉันรู้ข่าวที่เกิดขึ้นกับแพคฮยอนหมดแล้ว แล้วก็ดูออกว่าเด็กที่จูบกับลูกชายฉันในภาพน่ะเป็นใคร” คำพูดนี้ของอีกฝ่ายทำเอาคยองซูใจหล่นวูบไปทันทีที่ได้ยินมัน

 

            “เธอรู้ไหมว่าตั้งแต่เกิดเรื่องนี้ ลูกชายฉันต้องเสียหายไปเท่าไร .. เขาถูกตัดออกจากโฆษณาที่วางตัวไว้สามตัว ละครอีกสอง ทั้งๆที่เขาอยากจะเล่นมันมากๆ .. เธอดูสิ นี่คือผลลัพธ์ของมัน เขาบอกเธอหรือเปล่า”

 

            “ป..เปล่าครับ เขาไม่เคยบอก” รอยยิ้มเหยียดระบายขึ้นบนใบหน้าของคุณนายบยอนเมื่อยามมองมาที่คยองซูแล้วอีกฝ่ายเอาแต่หลบหน้า

 

            “เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่าเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะเธอ .. เธอมาตัดอนาคตลูกชายฉันแบบนี้ไม่ได้นะ”

 

            “เรื่องนี้ .. ผมรู้ครับ”

 

            “อื้ม รู้ตัวก็ดีแล้ว .. แล้วเธอรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นหรือยัง หรือเธอยังคงใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ที่นี่ในขณะที่ลูกฉันโดนสังคมประนามจนกลายเป็นคนไม่ดีน่ะ เธอทุกข์ร้อนบ้างไหม”

 

            …….

 

            “ที่ฉันมาที่นี่ แค่จะอยากมาบอกเธอว่า ออกไปจากชีวิตของลูกชายฉันได้แล้ว .. อย่ามาเป็นตัวถ่วงในชีวิตของเขาที่กำลังไปได้สวยเลย กว่าจะมาขนาดนี้แพคฮยอนต้องลำบากแค่ไหน เธอรู้หรือเปล่า จะรับผิดชอบไหวไหมถ้าเขาโดนเขี่ยทิ้งจากวงการ” น้ำตาหยดใสๆหยดแหมะลงบนฝ่ามือเล็ก คยองซูกำลังร้องไห้อย่างไม่มีเสียงสะอื้นเลยแม้แต่นิดเดียว

 

            เขาจะต้องทำยังไงดี ..

 

            “ผมขอโทษครับ .. คุณน้า”

 

            “ฉันไม่รับคำขอโทษจากเธอ ช่วยเปลี่ยนมันเป็นการเก็บของออกจากที่นี่ไป .. ส่วนเรื่องแจสเปอร์ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะส่งคนที่บ้านมาดูแลเอง จะได้ไม่รบกวนเธออีกต่อไป”

 

            “....ครับ”

 

            “หวังว่าถ้าฉันมาที่นี่อีกครั้ง จะไม่เห็นเธออยู่ที่นี่กับลูกชายฉันอีก เข้าใจตรงกันใช่ไหม” คยองซูตอบรับคำทั้งน้ำตา ก่อนที่จะได้ยินเสียงประตูห้องปิดลงเพราะคุณนายบยอนได้เดินออกไปแล้ว เจ้าของใบหน้าหวานกำลังกอดแจสเปอร์ทั้งน้ำตา คยองซูพยายามกลั้นเสียงร้องไห้ของเขาไว้ให้ถึงที่สุดเพราะกลัวแจสเปอร์จะตื่นขึ้นมาแล้วถามว่าเขาเป็นอะไร ..

 

            หม่ามี๊จะไม่ได้อยู่กับแจสเปอร์แล้ว ..

 

            หม่ามี๊จะไม่ได้อยู่กับแด๊ดดี้แล้วนะแจสเปอร์ ..

 

            หม่ามี๊จะทำยังไงดี .. หม่ามี๊ต้องไปจริงๆใช่ไหม ..

 

            ฉัน .. ต้องไปจริงๆใช่ไหมแพคฮยอน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            คยองซูใช้เวลาไม่นานเท่าไรกับการเก็บของใช้ส่วนตัวไม่มากมายของเขาเข้ากะเป๋า ระหว่างทำไปน้ำตาก็ไหลไม่หยุด คยองซูรู้สึกทรมานที่ต้องร้องไห้ทั้งๆที่ไม่มีเสียงสะอื้นออกมา มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ทำอะไรมากไปกว่าการอยู่กับตัวเองไปตามลำพังไม่ได้

            ของทั้งหมดถูกกองรวมกันไว้ที่กลางห้อง คยองซูตัดสินใจแล้วว่าจะไปตั้งแต่วันนี้ เขารู้สึกได้ว่าแพคฮยอนคงจะบอกเป็นนัยตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าอยากให้เขาไป และยิ่งมาได้ยินในสิ่งที่เขาเป็นคนทำให้แพคฮยอนเสียหายจากปากแม่ของอีกฝ่ายอีก แล้วเขาก็ควรที่จะไปจากที่นี่เป็นการรับผิดชอบเรื่องทั้งหมด

 

            ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง ยังเห็นแจสเปอร์หลับอยู่บนเตียง คยองซูผูกพันกับเด็กคนนี้ไปแล้วราวกับเป็นลูกแท้ๆ ถึงแม้เวลาไม่นานที่อยู่ด้วยกันมา แต่ความใกล้ชิดระหว่างเขากับแจสเปอร์มันราวกับเลี้ยงกันมาตั้งแต่เกิด คงจะเหงามากหากชีวิตเขาต้องขาดเสียงใสๆของแจสเปอร์ที่คอยถามนู่นนี่ตลอดเวลา ..

 

            “แจสเปอร์ครับ .. หม่ามี๊ไม่อยู่แล้ว ต้องเป็นเด็กดีให้แด๊ดดี้นะ .. หม่ามี๊หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก .. วันนั้นแจสเปอร์อาจจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์มากกว่านี้ ..” มือเล็กๆลูบผมของแจสเปอร์อย่างอ่อนโยน ก่อนริมฝีปากอิ่มจะกดจูบลงบนแก้มใสเบาๆ

 

            “หม่ามี๊รักแจสเปอร์นะครับ .. แล้วเราจะเจอกันอีกนะ คนเก่งของหม่ามี๊” นั่นคือประโยคสุดท้ายที่คยองซูพูดกับแจสเปอร์ โดยที่เด็กน้อยไม่ได้ตื่นขึ้นมาได้ยินเสียงอำลาของหม่ามี๊ตัวเอง สองขาเล็กพาตัวเองออกจากห้องพร้อมสัมภาระไม่กี่ชิ้น ก่อนจะล็อคกุญแจห้องให้เรียบร้อย คยองซูกะเวลาไว้แล้วว่าแจสเปอร์จะตื่นมาทันแพคฮยอนกลับมา เพราะอีกฝ่ายบอกไว้ว่าจะไปธุระแค่ไม่นานเท่านั้น

 

            ดวงตากลมโตที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตามองประตูหน้าห้องที่ปิดสนิทครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจเดินจากไปเงียบๆ ..

 

           

            บนโต๊ะที่หัวเตียงของแพคฮยอน มีกระดาษโน้ตหนึ่งใบที่ถูกเขียนเป็นคำอำลาไว้ ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่โชคดีนะเนี่ย ที่ท่านประธานใจดี ไปเจรจาเรื่องละครให้นาย พี่คิดว่านายจะต้องเสียละครเรื่องนี้ไปฟรีๆซะแล้ว” แพคฮยอนฟังที่มินซอกพูดมาตลอดทางก็นึกหัวเราะ จู่ๆทางฝั่งบริษัทก็พยายามจะเจรจาเรื่องงานแสดงให้เขาขึ้นมา แปลกเหมือนกันที่ทำเหมือนจะไม่สนใจเขา แต่สุดท้ายก็เหมือนกลับมาตายรังอยู่ดี

 

“ฮือหม่ามี๊ ฮึก .. หม่ามี๊ปายหนาย ฮือๆ”

 

“นั่น .. เสียงแจสเปอร์นี่ แพคฮยอนรีบเปิดประตูซิ เกิดอะไรขึ้น” ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ห้องว่างเปล่ากลับมีแค่เสียงร้องไห้ของแจสเปอร์ดังระงมไปทั่ว แพคฮยอนรีบเดินไปในห้องนอนที่มีแจสเปอร์อยู่ก่อนจะเข้าไปหาลูกชายตัวเองทันที

 

“แด๊ดดี้ .. หม่ามี๊ ฮึก .. หม่ามี๊อยู่หนาย ฮือ”

 

“เอ้อ คยองซูล่ะ ไปไหนเนี่ย!” มินซอกถามขึ้นมาก่อนจะเดินวนไปรอบๆห้อง เข้าออกห้องน้ำก็แล้ว ไปที่ระเบียงห้องก็แล้ว กลับไร้วี่แวว

 

“เจอไหมพี่มินซอก”

 

“ไม่มี ..” เด็กน้อยเหมือจะไม่ยอมหยุดร้อง นั่นทำให้แพคฮยอนรู้สึกใจไม่ดีขึ้นมา ทั้งๆที่ปกติกลับมาที่ห้องคนแรกที่เขาจะเห็นหน้าก็คือคยองซูเสมอ แล้ววันนี้หายไปไหนกัน ..

 

“อาจจะลงไปซื้อของหรือเปล่า เดี๋ยวพี่โทรหาก่อน” แต่เหมือนจะหมดหนทางเพราะอีกฝ่ายปิดเครื่องไว้

 

“แจสเปอร์ครับ .. หม่ามี๊ไปไหน ไม่เห็นหรอ”

 

“ม่ายเห็น หม่ามี๊หาย ฮือ.. หม่ามี๊ปายหนาย ฮึก.. ฮือ” แพคฮยอนกอดปลอบเด็กน้อยอยู่นานสองนาน ทำยังไงแจสเปอร์ก็ยังคงร้องไห้ไม่หยุด

 

“โทรติดไหมพี่มินซอก”

 

“ปิดเครื่องอ่ะ ..

 

“เกิดอะไรขึ้นกัน ..” แพคฮยอนพยายามเก็บอาการตกใจของเขาที่ตามหาคยองซูไม่เจอไว้ แม้จริงๆแล้วตอนนี้อยากจะออกไปตามหาให้หมดทุกที่แค่ไหนก็ตาม ..

 

“แพคฮยอน! โน้ตนี่ .. คยองซูเขียนให้นาย” มินซอกวิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากห้องนอนของแพคฮยอนด้วยความตกใจ ทันทีที่รับกระดาษโน้ตจากมินซอกมาอ่านจนครบทุกบรรทัด ความกระจ่างก็ปรากฏต่อแพคฮยอนทันที

 

 

            ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ ..

รักแจสเปอร์ให้มากๆ เพราะแจสเปอร์เหลือนายแค่คนเดียวแล้ว

ฉันไม่ได้หายไปไหน .. และปลอดภัยดี

สัญญาว่าจะดูแลตัวเอง นายก็ด้วยนะแพคฮยอน

ทำทุกอย่างให้เต็มที่ .. เป็นกำลังใจให้นะ

คยองซู ..

 

 

คยองซู ..ทิ้งเขาไปแล้ว

 

 

 

 





 

 

 

TBC

 

 

 

 

ตอนนี้บิ้วสุดเหวี่ยงไปเลย ปกติเป็นคนแต่งดราม่าไม่ค่อยได้เรื่อง

แต่ตอนนี้พยายามมากๆ เพื่อรีดทุกๆคนเลยนะ 555555 อาจจะมีที่ขาดตกไปบ้างล่ะเนาะ

เดี๋ยวอาจจะมีข่าวดี สำหรับแฟนๆฟิคปะป๊าแบคฮยอนให้เสียเงินกัน(?)

รอให้เลยช่วงจองบัตรคอนไปก่อนเราจะรู้กันเนาะ 555555555

รอตอนต่อไปกันเนาะ จะดราม่าน้ำตาแตกอีกไหมมะรู้ Y_Y

ออนทวิตเตอร์ #ปะป๊าแบคฮยอน นะค้า :D


(c) Chess theme














 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

1,509 ความคิดเห็น

  1. #1500 MYCUTEBOY0112 (@hanami_jelly) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 14:50
    ขุ่นแม่ !!!!!! ทำไมทำยังงี้ ใจร้าย! ใจร้ายที่สุดเลย!!!!
    #1500
    0
  2. วันที่ 25 กันยายน 2560 / 17:57
    ลูกเราไม่ได้ทิ้งแกเว้ย! แม่แกนั่นแหละที่ให้ออกจากชีวิตแก!
    #1467
    0
  3. #1426 ยัยขี้แง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 15:54
    ป้าเอ้ยยยยยยย!!!! ปากก็เอาแต่บอกว่า เธอทำชีวิตลูกฉันพัง แล้วคนที่ป้าไล่มันไม่ใช่คนที่ลูกป้ารักหรอกเรอะ แหม่...แอนตี้นี่ก็เหมือนกัน เดี๋ยวนี้สาววายมันเยอะแล้วววว จิ้นชายกะชายผิดตรงไหน คิดแง่ลบกันจัง แบคตามคยองกลับมาให้ได้นะลูก แจสเปอร์รออยู่ T^T (อินเกิ๊นนนนน)
    #1426
    0
  4. #1378 barniesehun (@barniesehun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 15:34
    โอ้ยยยยยยยมนุษย์ย่า!!!!!!!หนูโมโหแล้วนะคะ!555555555
    #1378
    0
  5. #1353 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 05:21
    แงงงงงงงง มาม่ามาแล้ววววว
    #1353
    0
  6. #1324 2023listen (@listen47) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 19:40
    ซึมน้ำตาซึมตอนแม่แบคพูดกับคยองแล้วน้องกอดเจสไว้ร้องไห้ คือเค้าผูกพันธ์กันน้องแจสก็มีแต่หม่ามี้ให้มาพรากแบบนี้มันกะทันหัน เสียใจ แบคตามคยองมาเร็วๆ อยากให้เข้าใจชัดเจนกันสักที
    #1324
    0
  7. #1299 MookMark (@143v) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 17:14
    โว้ยยยยยย คุณนายทำำมทำแบบนี้ ฮื่อออออ คยองไปแล้ว เจสเปอร์หละ แบคหละ ฮอลลล กลับมาเลยน้าาาาา.
    #1299
    0
  8. #1213 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 21:09
    คุณแม่ไม่น่ารักเลยอ่ะบงการชีวิตแบคทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องหัวใจ
    #1213
    0
  9. #1189 백현cute ~ (@wrote-from-heart) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 15:36
    คุณนายบยอนใจร้าย!!!! สงสารแจสเปอร์กับแบค ฮือออออT^T
    #1189
    0
  10. #1171 katelovekris (@katelovekris) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 21:17
    ฮือออออออออออิ~ทำไมมันต้องเปนเบบนี้ด้วยอ่าาาาาาาาาา
    #1171
    0
  11. #1154 LoveloveKssM (@shindysmile) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 14:01
    คยองไม่ได้ทิ้ง งื้ออออ แม่พี่แบคต่างหากที่บังคับบ แงงง
    #1154
    0
  12. #1139 bammydyo (@bamdyo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 16:27
    ม่ายยยยยน่พ ฮื้ออออเศร้าเลย
    #1139
    0
  13. #1084 Tukta Wufan (@tuktalovekris) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 22:45
    โอ่ยยยย แบคโด้ทำฉันน้ำตาแตกอีกแล้ว
    #1084
    0
  14. #1031 CHANNii (@kamzaaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 21:06
    แม่แบคใจร้ายมาก เข้าใจนะว่ารักลูก ลูกเสื่อมเสียชื่อเสียงมีข่าวร้ายๆ คนเป็นแม่ก็ต้องเป็นห่วง แต่ถามหน่อยห่วงลูกหรืออะไรกันแน่!
    #1031
    0
  15. #970 BK_BK (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 23:08
    ดราม่าน้ำตาแตกกก ขอร้องล่ะอย่าได้มีเรื่องร้ายเกิดขึ้นอีกเลยยยย
    #970
    0
  16. #750 Numwaen (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 10:01
    สงสารเจสเปอร์จัง T^T
    #750
    0
  17. #738 ⊙♡⊙ KyungD.O. (@kwonjinan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 14:07
    ฮืออออออออออออออออออออออออออออออ~ TT______TT คุณย่าของเจสใจร้ายไปไหม
    ทำไมต้องมาต่อว่าคยองแบบนี้ ทำไมต้องไล่คยองไปด้วยอ่า เสียใจอ่ะ
    คุณย่าจะรู้ตัวบ้างไหมว่านี่เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ผิดมากๆ เห็นไหมว่าคยองไปแล้วเจสเป็นไง
    เห็นไหมว่าเจสร้องหาหม่ามี๊อะ T.T แล้วแบคอีกล่ะ แบคเค้ารักคยองนะคะคุณย่า
    ทำไมต้องไล่ให้คยองไปด้วย.. แบคต้องตามคยองกลับมานะ น้องเจสต้องการหม่ามี๊แน่ๆ
    แล้วแบคก็คงไม่อยากเสียคยองไปด้วยใช่ไหมล่ะ ตามคยองกลับมานะ
    #738
    0
  18. #716 B'Bacon (@mottodoki) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2557 / 02:00
    คุณย่าใจร้ายเนาะเจสเปอร์ ฮืออออ ;___;
    #716
    0
  19. #715 Palm Thunyaswan (@amity2533) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 19:08
    อย่ามาโกหกนะ!ว่าแต่งดราม่าไม่ได้ โถๆๆแค่นี้ก็หน่วงสุดๆแล้ววว คุณแม่นี่ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่ายุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว55 อยากนุ้จังตอนต่อไปจะเปนยังไง-..-
    #715
    0
  20. #713 Aui Chim (@baek_do) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 23:56
    งื้อ.!เล่นเอาน้ำไหลเลย สงสารคยองต๋าจังมาต่อไวๆ
    #713
    0
  21. #712 TK Inking (@tk-inkexo27) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 02:54
    ดราม่ามากค่ะไรท์ คุณนายบยอนใจร้าย. ไล่คยองซูไปเลย สงสารน้องแจสมาก พี่แบคตามคยองกลับมาด้วยนะ
    #712
    0
  22. #711 DKSOSHKMS (@baitarn-poppy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 02:51
    ไรท์เก่งมว้าก เค้าอิน อยากอ่านต่อแล้ว รอนะคะ><
    #711
    0
  23. #710 fellesta (@fellesta) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 01:43
    คุณนายค่ะ เกินไปรึเปล่าค่ะ    น้ำตาพรากกันเลยทีเดียวเชียวนะค่ะ
    สงสารคยองก็สงสาร  สงสรเเจสเปอร์ก็สงสาร   สงสารแบคก็สงสาร  นี่เก่งมากนะ ทำร้ายทีเดียวรวดสามคนเลย
    โห ละครไทยชัดๆ   ชอบ  เอาอีก (ปกติไหมเนี่ย  เเต่เราชอบดราม่าอ้ะ ปกติร้องไห้ยากไงพออ่านอะไรดราม่า น้ำตามมันมาเอง เอิ้กๆๆๆ)   ติดตามตอนต่อไปฮ้ะ สู้ๆๆฮ้ะ สู้ๆๆทั้งไรท์  สู้ๆๆทั้งคยองของพี่เเบคด้วย  งื้ออ  ไปหยิบทิชชูแป๊บ
    #710
    0
  24. #709 noon-zii (@noonallkpop) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 00:04
    หน่วงเลยยยยย

    คุณย่าใจร้ายยยย ㅠㅠ



    #709
    0
  25. #707 MuHan* (@snck-95line) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 22:29
    คุณนายบยอนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

    ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ

    คยองซูก็คิดว่าแบคฮยอนอยากให้ไป แบคฮยอนก็คิดว่าคยองซูอยากไป

    เศร้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    สงสารเจสเปออออออออออออออออออออออออออออออออออออออร์
    #707
    0