[FIC EXO] DADDY SO COOL - BAEKDO

ตอนที่ 10 : DADDY SO COOL O9 : Kiss Me Darling

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,874
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    2 ก.ค. 57







O9

“Kiss Me Darling”




 












 

            “ขอบคุณครับ” แพคฮยอนเอ่ยขอบคุณหลังจากที่สไตล์ลิสต์สาวสวยดูแลเสื้อผ้าหน้าผมไปยันเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อยพร้อมที่จะเข้าฉากต่อไป เป็นเรื่องดีที่วันนี้อาการไข้ของแพคฮยอนดีขึ้นมาก มีก็แต่เสียงที่ยังคงแหบแห้งเพราะอาการหวัดที่ตามมา ใบหน้าของเขาดูสดใสขึ้นจนมินซอกยังตกใจ เพราะไม่น่าเชื่อว่าคนที่เพิ่งไข้กินไปเมื่อวานจะฟื้นตัวเร็วขนาดนี้

 

            “หน้าตาดูดีขึ้นนะนาย”

 

            “ผมก็หล่อปกติอยู่แล้วนะพี่มินซอก” หนังสือพิมพ์ถูกม้วนแล้วตีลงบนหัวของแพคฮยอนเบาๆ แต่เจ้าตัวกลับแสดงอาการสำออยด้วยการร้องโอดครวญออกมาจนมินซอกเบ้ปากใส่

 

            “งานกาล่าละครเวทีเรื่องใหม่ของฮายองนายจะไปไหม เขาโทรมาชวนนายเลยนะ”

 

            “ฮายองไหนอ่ะครับ”

 

            “แหม .. กิ๊กนายนี่มันเยอะจนจำไม่ได้หรือไง” นิ้วเรียวดันหัวน้องชายที่นั่งอยู่ข้างๆเบาๆอย่างหมั่นไส้ “ฮายองที่เล่นละครเวทีเรื่องแรกกับนายน่ะ”

 

            “อ๋อ .. ไม่ไปครับ ไม่อยากไป ถ้าเขาโทรมาชวนอีกก็บอกตรงๆไปเลย”

 

            “เป็นไปได้” มินซอกพูดออกมาพร้อมกับสีหน้าไม่ค่อยเชื่อหูตัวเองซักเท่าไรที่ได้ยินประโยคแบบนั้นจากแพคฮยอน

 

            “ปกตินายก็ไปหาเศษหาเลยกับสาวๆพวกนี้ตลอดนี่นา”

 

            “ของเก่าใช้หลายๆครั้งก็เบื่อนะครับพี่มินซอก” แพคฮยอนลุกขึ้นยืนก่อนจะยิ้มให้มินซอกแล้วเดินจากไป รอยยิ้มนั้นมันช่างกวนประสาทมินซอกได้ดีจนอยากจะกระโดดเตะคุณบยอนแพคฮยอนซุปตาร์คนดังให้หงายหลังซักทีจริงๆ

 

            “ระวังไว้เถอะ .. ไอ้ของใช้ของนายมันจะกลับมาสร้างปัญหา ชิ”

 

 

 

 

 

 

 

 

            ถึงจะลำบากในการเดินทางจากคอนโดมาที่ห้าง แต่ก็คงไม่เป็นปัญหากับคยองซูนัก เนื่องจากอยู่ในห้องทุกวันจนเบื่อแล้ว แถมแจสเปอร์ยังแทบไม่ได้เปิดหูเปิดตาซักเท่าไร คยองซูจึงพาแจสเปอร์ออกมาเดินเที่ยวในห้างตามประสาแม่ลูก(?) เด็กน้อยที่วันนี้โตขึ้น ความอยากรู้อยากเห็นก็มากขึ้นเป็นเท่าตัว คยองซูเลยต้องคอยบอกนู่นบอกนี่ตลอดเวลาที่แจสเปอร์เกิดความสงสัย แล้วเริ่มถามเขาด้วยคำพูดที่ว่า

 

            หม่ามี๊ .. นี่อาไย

 

 

            “แจสเปอร์อยากกินอะไร” หม่ามี๊ตัวเล็กอุ้มแจสเปอร์ลงในรถเข็นก่อนจะพากันมาที่โซนขนมขบเคี้ยว นิ้วเล็กๆชี้นู่นชี้นี่มั่วไปหมดจนคยองซูตัดสินใจหยิบให้ไม่ถูก

 

            “อันนี้ๆ”

 

            “คราวก่อนซื้อไปยังกินไม่หมดเลยนะ” คยองซูหัวเราะเบาๆแต่ก็ยอมหยิบเจ้าช็อคโกแลตรูปไอติมโคนมาใส่รถเข็นตามความต้องการของคุณลูก เสียงจ้อแจ้ของแจสเปอร์ชวนคยองซูคุยไปตลอดการเดินเลือกซื้อของ เดินผ่านโซนของเล่นก็มีบ้างที่แจสเปอร์งอแงจะเอาของเล่น แต่หม่ามี๊คยองซูก็ไม่ได้ใจดีตลอดเวลาหรอกนะ ต้องรู้จักสอนให้ลูกชายตัวดีรู้จักคุณค่าของเงินตั้งแต่เด็กๆ โตไปจะได้ไม่ฟุ่ยเฟือย แต่มันก็ต้องแลกกับเสียงร้องไห้ของเจ้าเด็กน้อย

 

            “หม่ามี๊ .. แจสเปอร์จาเอา ฮือ”

 

            “ไม่ได้ครับแจสเปอร์ ของเล่นเยอะแล้วนะเรา ที่ลุงมินซอกซื้อให้ไง”

 

            “แจสเปอร์จาเอาอันนี้ ฮือ” ผ้าเช็ดหน้าลายการ์ตูนเช็ดน้ำมูกที่ไหลออกมาตามน้ำตาบนใบหน้าของเด็กน้อยทันที คยองซู พยายามจะกล่อมให้แจสเปอร์หยุดร้องไห้แต่มันก็ไม่ได้ผลซักที ร้องไห้เสียงเสียจนคนที่เดินซื้อของอยู่ใกล้ๆกันต้องหันมามอง

 

            “แจสเปอร์ดูสิ มีคนจะตีแจสเปอร์นะ ถ้าไม่หยุดร้อง”

 

            “ฮึก.. ฮือ มะเอาแจสเปอร์มะให้ตีหยอก” ถึงจะพูดแบบนั้นก็ยังร้องไห้ไม่หยุด คุณหม่ามี๊เลยได้แต่ส่ายหัวเบาๆด้วยความเอ็นดู

 

            “อยากได้เจ้านี่หรอเด็กน้อย งั้นลุงซื้อให้นะ” จู่ๆดาบเลเซอร์ที่แจสเปอร์งอแงจะเอาก็ถูกยื่นมาตรงหน้าพร้อมกับเสียงของผู้มาใหม่ คยองซูเงยหน้าขึ้นมองชายแปลกหน้าที่เอาแต่ยิ้ม เขาเป็นใครก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนนะ มาได้ยังไงหว่า ..

 

            “เอ่อ .. คุณ”

 

            “ลูกคุณอยากได้หรอครับ ผมซื้อให้แล้วกันงั้น” รอยยิ้มแหยๆจากคยองซูถูกส่งให้อีกฝ่าย แต่เขาก็ไม่ได้รับของเล่นชิ้นนั้นมาแต่อย่างใด

 

            “ไม่เป็นไรครับ คือที่บ้านมีแล้ว รบกวนคุณเปล่าๆนะ”

 

            “แต่ทำไมลูกคุณถึงงอแงอยากได้ล่ะครับ” คยองซูที่พยายามจะเลี่ยงบทสนทนากับคนไม่รู้จักมาก่อน แต่เหมือนจะไม่สำเร็จเท่าไรเพราะดูอีกฝ่ายจะตามตื๊อมาคุยจนได้

 

            “อย่าสนใจเด็กเลยครับ เขาก็งอแงไปอย่างนั้น”

 

            “อ่า .. นั่นสินะ ว่าแต่คุณชื่ออะไรครับเนี่ย มาคนเดียวหรอครับ” ทำไมฟังไปฟังมาถึงเหมือนคนผู้ชายคนนี้มาตามจีบเขายังไงไม่รู้ คยองซูรีบเข็นรถหนีแต่เขาก็ตามมาได้อยู่ดี

 

            “คยองซูครับ .. เอ่อ ขอโทษนะครับคือผมรีบ ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะครับ แต่ช่วยหลีกทางหน่อยนะ”

 

            “แต่ผมอยากรู้จักคุณนี่นา” เนื่องจากอีกฝ่ายเดินไปขวางทางไว้ ทำให้คยองซูไม่สามารถเข็นรถต่อไปข้างหน้าได้ จะเอียงซ้ายก็แล้วเอียงขวาก็แล้ว ชายตรงหน้าก็ยังเดินไปขวางอยู่ดี

 

            เข้าข่ายโรคจิตชัดๆ T_____T

 

            “หยบหม่ามี๊นะ” เสียงใสๆของแจสเปอร์ดังขึ้น มือของเด็กน้อยเกาะรถเข็นก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วชี้นิ้วใส่หน้าชายหนุ่มที่มาตามตื๊อคุณหม่ามี๊ของตัวเองทันที

 

            “แจสเปอร์”

 

            “บอกให้หยบไง!

 

            “เจ้าหนู ก้าวร้าวแต่เด็กเลยแฮะ” ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เขาก็ยอมเบี่ยงตัวหนีเพื่อให้คยองซูเข็นรถเข็นผ่านไปทันที คนตัวเล็กเห็นทีก็เลยรีบชิ่งหนีไปก่อนจะไม่มีโอกาส

 

            คยองซูนำของมาจ่ายเงินก่อนจะรีบพาแจสเปอร์ออกจากห้างมา ใจนึงก็นึกกลัวจะเจอผู้ชายคนเมื่อกี้อีก เพราะเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นมาดีหรือมาร้ายกันแน่ คยองซูก็แค่ผู้ชายตัวเล็กๆคนนึงกับเด็กน้อยไม่รู้เรื่องที่อยู่ในอ้อมแขน จะไปสู้อะไรได้ ..

 

            ปริ๊นๆ ~

 

            เสียงบีบแตรรถดังขึ้นด้านหลังก่อนที่ตัวรถสีขาวสะอาดจะเคลื่อนตัวไปจอดขวางหน้าคยองซู เจ้าของร่างเล็กขมวดคิ้วแทบจะผูกเป็นปมก่อนจะกลายเป็นเบิกตากว้างเมื่อเห็นคนที่เปิดประตูลงมาจากรถ

 

            “คุณ!” นึกกร่นด่าในใจให้กับความมานะบากบั่นหรือเรียกง่ายๆว่าหน้าหนาของคนๆนี้เหลือเกิน

 

            “กำลังจะกลับบ้านหรอครับ ผมไปส่งได้นะ ฝนจะตกแล้วขึ้นลงรถเมลล์ลำบาก ของก็เต็มไม้เต็มมือแบบนี้” ไม่พูดเปล่ายังยื่นมือออกมาหยิบถุงของใช้จากมือคยองซูไปอย่างถือวิสาสะ

 

            “เอ่อ ไม่เป็นไรจริงๆครับ”

 

            “คุณยังไม่รู้จักชื่อผมสินะ” เหมือนอีกฝ่าจะไม่ได้ฟังคำปฏิเสธของคยองซู เดินไปเปิดท้ายรถก่อนจะยัดถุงของลงไป “ผมชื่อดงอุนนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

 

            “ครับ ..

 

            “เชิญขึ้นรถเลยครับ” ผายมือออกพร้อม คยองซูที่หมดหนทางจะเลี่ยงหนีเพราะเขาหยิบข้าวของตัวเองไปใส่รถเรียบร้อยแล้วก็เลยต้องยอมจำใจเดินขึ้นรถไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

            ขอให้เขาและแจสเปอร์ปลอดภัย ..

 

 

            ระหว่างทาง นอกจากบอกจุดหมายของตัวเองแล้วคยองซูก็แทบไม่พูดคุยอะไรกับอีกฝ่ายเลยเพราะรู้สึกไม่ถูกชะตา ยิ่งมาบังคับให้เขานั่งรถมาด้วยแบบนี้มันยิ่งแล้ว ดังนั้นคยองซูเลยพยายามนั่งจิ้มมือถือเล่นไปกับแจสเปอร์ ใจจริงแทบอยากจะบอกแพคฮยอนด้วยซ้ำว่ากำลังโดนลวงจากชายแปลกหน้า แต่นึกๆดูแพคฮยอนรู้ก็คงจะช่วยอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี

 

            “หม่ามี๊ แจสเปอร์หม่ำน้ำ”

 

            “ทนอีกแปปนึงนะครับเดี๋ยวถึงห้องแล้ว” มือเล็กๆลูบผมลูกชายตัวแสบเบาๆ ดูจะปกติของสองแม่ลูกแต่คนในรถดันไม่ชินกับสรรพนามของคยองซูเมื่อกี้ ก็เลยเกิดความสงสัย

 

            “ทำไมลูกถึงเรียกคุณว่าหม่ามี๊ล่ะครับ”

 

            “นี่หม่ามี๊แจสเปอร์!

 

            “ชู่ว์ แจสเปอร์เบาๆครับ .. เอ่อคือ ลูกผมเขาไม่มีแม่ .. ผมก็เลยเป็นทั้งพ่อแม่เลยน่ะครับ” ยิ้มแห้งๆพร้อมกับคำแถจนสีข้างถลอก

 

            “อ๋อ อย่างนั้นสนใจมาเรียกลุงว่าคุณพ่อไหมเจ้าหนู” ดงอุนส่งมือมายีผมแจสเปอร์แต่กลับโดนปัดออกอย่างไม่ใยดี หากเป็นกับคนอื่นแจสเปอร์คงโดนคยองซูตีมือไปแล้ว แต่ครั้งนี้เขากลับอยากจะสนับสนุนให้ทำอีกซักหลายๆที

 

            “แจสเปอร์มีแด๊ดดี้! แด๊ดดี้ของแจสเปอร์”

 

            “แจสเปอร์ เงียบครับ” มือเล็กๆปิดปากแจสเปอร์ไว้เบาๆเพื่อไม่ให้เด็กน้อยส่งเสียงไปดังกว่านี้

 

            “แด๊ดดี้ ? ไหนคุณบอกว่า..

 

            “เอ่อ คุณดงอุนครับ เดี๋ยวจอดส่งผมตรงนี้ก็ได้นะครับพอดีต้องลงไปเอาของที่ร้านแถวนี้หน่อย” เมื่อเห็นทางหนีทีไล่ คยองซูก็เลยชี้ๆไปตรงทางข้างหน้า เขาไม่รู้หรอกว่ามันคือที่ไหนเพราะเขาไม่ใช่คนที่โซล มันอาจจะไกลคอนโดแพคฮยอนอยู่มากโข แต่เขายอมเสียเงินค่าแท็กซี่ดีกว่าต้องนั่งไปกับผู้ชายคนนี้ต่อ

 

            “อ่า .. อย่างนั้นหรอครับ เสียดายจัง อยากไปส่งคุณจริงๆ” ทันทีที่รถจอดเทียบริมฟุตบาท คยองซูก็รีบลงจากรถก่อนจะไปหยิบของที่ด้านท้าย พร้อมทั้งดงอุนที่ยังเดินตามออกมา

 

            “ขอบคุณที่เสียเวลามาส่งนะครับ”

 

            “ไม่เป็นไรครับ ด้วยความยินดี โดยเฉพาะกับคนน่ารักแบบคุณคยองซู” คยองซูหายใจเข้าออกช้าๆอย่างสงบสติอารมณ์กับคำหยอดของผู้ชายตรงหน้า

 

            “ไม่ทราบว่าคุณเล่นไลน์หรือคาคาโอไหมครับเนี่ย? ผมอยากจะขอไว้ซักหน่อย ไว้คุยกันแล้วนัดเจอคราวหน้า”

 

            มันจะไม่มีคราวหน้าแล้วล่ะ ..

 

            “ผม .. ไม่สะดวกให้น่ะครับ” ปฏิเสธด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

 

            “ทำไมล่ะครับ”

 

            “เอ่อ .. อย่าเลยดีกว่านะครับ ยังไงขอบคุณอีกทีนะครับ โชคดีครับผม” โค้งตัวให้ก่อนจะหอบหิ้วของและแจสเปอร์เดินหนีไปทันที อย่างน้อยเดินออกมาให้ห่างไกลก็ยังดีกว่าต้องเจอใบหน้าหยาดเยิ้มที่มองเขาราวกับจะกลืนกินแบบนั้นแหละนะ ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            กว่าจะกลับมาถึงห้องก็ปาไปเกือบมืด เนื่องจากคยองซูต้องนั่งรถจากย่านตัวเมืองที่รถติดมากมาที่คอนโดของแพคฮยอนซึ่งอยู่ค่อนไปทานชานเมืองแล้ว ฝนตกหนักนั่นก็ยิ่งทำให้รถแทบไม่ได้ขยับไปไหนเพราะเกิดอุบติเหตุ แต่ก็ยังโชคดีที่กลับมาก่อนฟ้าจะมืด แน่นอนว่าตอนนี้เจ้าของห้องกลับมาแล้ว แพคฮยอนที่นอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาเหลือบมองคยองซูเล็กน้อยก่อนจะดันตัวขึ้นนั่ง

 

            “นายไปไหนมา”

 

            “พาแจสเปอร์ออกไปซื้อของมาน่ะ กลับมาช้าไปหน่อยขอโทษนะ รถมันติด” คยองซูเดินเลี่ยงเอาของไปเก็บที่มุมห้องครัว ปล่อยให้แจสเปอร์วิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาแด๊ดดี้ของตัวเอง

 

            “แด๊ดดี้ฮับ”

 

            “หื้ม” เป็นที่น่าสังเกตไปแล้วว่าพักนี้แพคฮยอนดูจะพูดคุยกับแจสเปอร์มากขึ้นกว่าตอนแรกๆ แต่ก็ยังคงพูดห้วนๆไม่เพราะซักเท่าไร ในทางกลับกันเขากลับหัวเราะและยิ้มให้แจสเปอร์มากกว่า ซึ่งมันก็แสดงออกให้เห็นแล้วว่าหัวใจด้านชาที่คิดจะปิดรับเด็กตัวน้อยๆคนนี้มันเริ่มเปิดรับแล้ว

 

            “แจสเปอร์ไปเที่ยวกะหม่ามี๊”

 

            “แล้วยังไง”

 

            “อยากไปกับแด๊ดดี้” มือเล็กๆเกาะขาผู้เป็นพ่อตัวเองก่อนจะพูดเจื้อยแจ้ว แพคฮยอนมองเด็กน้อยที่กำลังเปลี่ยนความสนใจจากเขามาเป็นสิ่งของในถุงที่เขากำลังแกะก็หัวเราะออกมาเบาๆ

 

            “นายซื้อขนมมาด้วยหรอ ฉันก็ซื้อมาเต็มเลย”

 

            “ฉันไม่รู้ว่านายจะออกไปซื้อ ตอนออกไปเห็นว่ามันหมดแล้วก็เลยแวะซื้อมาให้” ถุงขนมสามสี่ถุงที่วางอยู่บนโตะเป็นที่น่าสนใจสำหรับแจสเปอร์ไปแล้ว เด็กน้อยหยิบมาถุงนึงก่อนจะยื่นให้แด๊ดดี้

 

            “แด๊ดดี้แกะให้แจสเปอร์”

 

            “แจสเปอร์ครับ แกะเองสิ หม่ามี๊สอนแล้วไม่ใช่หรอ” คยองซูดุลูกชายตัวน้อยเบาๆก่อนจะเดินมาลดตัวนั่งลงบนพื้นห้องตรงข้ามกับแพคฮยอนที่นั่งอยู่บนโซฟา

 

            “ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันแกะให้”

 

            ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาคยองซูยิ้มแก้มแทบแตกเมื่อแพคฮยอนยื่นมือไปแกะขนมที่ยังอยู่ในมือแจสเปอร์ เด็กตัวน้อยเลยเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของคุณพ่อทันที พอขนมถูกแกะออกเสียงหัวเราะดีใจก็ดังขึ้นจากแจสเปอร์ และยังเรียกรอยยิ้มจากแพคฮยอนได้อีกด้วย

 

            “แด๊ดดี้ขอบคุณฮับ”

 

            “กินแล้วอย่าดื้อกับหม่ามี๊ให้มากนะเจ้าเด็กผี” คุณถูกพาดพิงเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะระบายยิ้มออกมา

 

            “ถ้าแจสเปอร์เป็นเด็กผี นายก็เป็นผีงั้นสิ .. เลิกเรียกลูกว่าเด็กผีได้แล้วแพคฮยอน”

 

            “หื้ม? .. ก็เด็กผีจริงๆนี่ เกิดมาได้ไงก็ไม่รู้ ไม่ได้อยากให้เกิดซักหน่อย” แจสเปอร์ที่กำลังสนใจกับขนมอยู่เลยไม่ได้ฟังว่าแด๊ดดี้ตัวเองพูดอะไรออกมา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็คงยังไม่รู้เรื่องพอจะจับใจความได้ว่าที่แด๊ดดี้พูดหมายความว่าอะไร แล้วมันทำร้ายจิตใจเด็กตัวเล็กๆที่ทั้งชีวิตเหลือแค่พ่อขนาดไหน ..

 

            “แพคฮยอน .. ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายคิดอะไรอยู่ แต่ฉันอยากจะบอกนายในฐานะเพื่อนคนนึงที่อยากจะเตือนนาย ฉันไม่รู้ว่านายรักแจสเปอร์ไหม หรือในใจนายอยากจะผลักไสเด็กคนนี้ให้ไปไกลจากนาย แต่เด็กคนนี้คือสายเลือดของนาย ไม่ว่าจะเกิดจากความตั้งใจหรือไม่ก็ตาม แต่ในเมื่อนายทำให้เขาเกิดมา นายก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่นายทำ”

 

            “ฉันรู้หน่า” บ่นมุบมิบเบาๆ แถมยังไม่กล้าเงยหน้ามองคยองซูอีกเพราะกลัวจะเจอใบหน้าน่ารักที่ตอนนี้อาจจะเปลี่ยนเป็นยักษ์ขมูขีไปแล้ว

 

            “เขาเหลือนายคนเดียวแล้วนะ”

 

            “ใครบอก..” จู่ๆดวงตาเรียวก็เบิกกว้างก่อนจะเงยมองคนที่นั่งอยู่อีกฝั่ง เป็นช่วงที่คยองซูก็จ้องเขาอยู่พอดีทั้งคู่จึงสบตากัน ..

 

            แต่ก็แค่ชั่วเดียวเพราะแพคฮยอนหันหนีไปเสียก่อน

 

            “แจสเปอร์ยังมีนายอีกคน”

 

            “

 

            “มีนูนา .. มีพี่มินซอก มีอีกหลายๆคนที่ยังอยู่กับเขา .. แต่นายไม่ต้องห่วงหรอกนะ ถ้าฉันคิดจะทิ้งเด็กนี่ไป ฉันคงตัดสินใจเอาไปโยนไว้ที่ไหนซักที่ตั้งแต่วันแรกที่นูนาพามาคืนแล้วล่ะ” มันเป็นเพียงคำพูดธรรมดา แต่คยองซูกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เขาเชื่อว่าสิ่งที่แพคฮยอนพูดคือเรื่องจริงทั้งหมด

 

            ผู้ชายตรงหน้าเขาก็แค่คนธรรมดาคนนึงที่อาจจะไม่รู้วิธีแสดงความรักที่มีต่อลูกชายแท้ๆอย่างไร แต่คยองซูเชื่อว่าลึกๆแล้ว แพคฮยอนก็คงรักและเอ็นดูแจสเปอร์ไม่น้อยไปกว่าเขา และมากขึ้นกว่าวันแรกๆแล้วแน่ๆ J

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            กลางดึกคืนเดียวกันนั้น หลังจากกล่อมแจสเปอร์จนหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องแล้ว คยองซูก็หนีออกมาข้างนอก สองมือเล็กเทนมใส่แก้วพร้อมกับขนมหนึ่งถุงเดินมานั่งแหมะลงบนโซฟา ทีวีจอยักษ์กำลังฉายหนังโปรดของคยองซูที่วันนี้แอบไปซื้อมาตุนไว้เผื่อวันที่นอนไม่หลับ

 

            ไหนๆก็ใช้งานหนัก คยองซูเลยต้องทำตัวให้สบายไว้ เอาให้คุ้มกับที่เหนื่อย ..

 

            หนังกำลังดำเนินเรื่องไปอย่างสนุกสนาน คยองซูปิดไฟไว้ทุกดวงมีเพียงแสงไฟจากจอทีวีเท่านั้นที่ส่องแสงสว่างไปรอบๆ แต่ด้วยความที่กำลังจดจ่อกับฉากในหนังตอนนี้ทำให้คยองซูไม่เห็นว่าเจ้าของห้องเดินออกมาจากห้องอย่างเงียบๆ ก่อนจะสังเกตทุกการกระทำของคยองซู เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูจะไม่รู้ว่ามีเขาอยู่ด้วยอีกคน แพคฮยอนจึงย้ายตัวเองไปนั่งลงบนโซฟาข้างๆคยองซูแทน

 

            และด้วยการทิ้งน้ำหนักลงบนโซฟาจนยวบลง คยองซูถึงดึงตัวเองกลับมาได้ ..

 

            “อ้าว นายยังไม่นอนหรอ”

 

            “นอนแล้ว .. แต่นายดูหนังเสียงดังไปถึงในห้อง” แพคฮยอนพูดติดตลก สังเกตสีหน้าของคยองซูที่ดูสำนึกผิดก็แอบอมยิ้ม

 

            “ฉันคิดว่ามันเบาแล้วนะ ไม่เป็นไรฉันจะลดเสียงให้เงียบที่สุด”

 

            “ฉันล้อเล่น ฮ่าๆ” รีบคว้ามือไปหยิบรีโมตจากคยองซูทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะกดลดเสียง

 

            “อะไรของนาย ..

 

            “จริงๆฉันก็แค่นอนไม่หลับ” แพคฮยอนเอนตัวพิงพนักพิงโซฟาในท่าทีสบายๆ ยกแขนสองข้างรองศีรษะตัวเองไว้ก่อนจะหันมองคยองซู

 

            ในความมืด ดวงตาโตๆนั่นยังส่องแสงประกายสวยงามอยู่เลย ..

 

 

            “แต่นี่มันดึกมากแล้ว”

 

            “พรุ่งนี้ฉันไม่มีงาน เดี๋ยวไปอีกทีวันถัดไปเลย” คยองซูได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเบาๆก่อนจะหันไปสนใจทีวีต่อ

 

            “นายสนใจมาดูหนังกับฉันไหมล่ะ” แพคฮยอนละสายตาจากคยองซูไปที่จอทีวีเช่นเดียวกันกับคนข้างๆ

 

            “สนุกหรอ”

 

            “อื้อ .. ฉันชอบหนังเรื่องนี้ อันนี้ภาคสองแล้วล่ะ ภาคแรกน่ะสนุกมากเลยนะ” แก้มกลมๆฉีกยิ้มออกจนน่าหยิก แพคฮยอนเห็นแล้วอยากจะยื่นมือไปสัมผัสจริงๆว่ามันจะนุ่มขนาดไหน ริมฝีปากรูปหัวใจนั่นอีก ถ้าได้จูบ จะทำให้เขาติดใจจนไม่อยากถอนริมฝีปากออกไหมนะ ..

 

            นึกได้ก็ส่ายหัวเบาๆกับความคิดที่เริ่มเข้าข่ายลามกของตัวเอง ..

 

           

            แพคฮยอนไม่ได้จะคิดอกุศลกับคยองซูเลยซักนิดสาบานได้ แต่เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมทุกครั้งที่อยู่ใกล้เจ้าของร่างเล็กๆนี้ถึงมีอาการราวกับแม่เหล็กขั้วบวกกับขั้วลบที่ต้องการจะดูดเข้าหากันตลอด ร่างกายของเขากำลังทำงานสวนกับสมองที่สั่งห้ามให้เขยิบเข้าไปใกล้แต่สุดท้ายก็เขยิบมาจนจะเบียดคยองซูอยู่แล้ว ..

 

            “นั่งสบายไหม ฉันขยับออกให้แล้วกัน” คยองซูถามก่อนจะถอยออกไปแต่ก็เหมือนจะสุดทางแล้ว สุดท้ายคยองซูกับแพคฮยอนก็เลยต้องนั่งชิดกัน มันชิดจนคยองซูรู้สึกไม่สบายใจ และสัมผัสได้ว่าสายตาของแพคยอนมันไม่ได้จ้องที่ทีวีเลยซักนิด

 

            และยิ่งกว่านั้นคือคำพูดที่ทำให้ขนมในมือคยองซูแทบหล่นลงพื้น ..

 

 

            “คยองซู .. ขอจูบหน่อยสิ”

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

 

 

แต่งอะไรลงไปเนี้ยยยยยยยยย แงแงแงแงแงแง TTwTT

55555555555555555555555555555555555555555555555555

หม่ามี๊น่ารักเกินไปแด๊ดดี้ทนมะไหวแย้วๆๆๆ

หวืดมากเบย มาลุ้นกันต่อว่าหม่ามี๊จะให้แด๊ดดี้จุ๊บๆเป่า งึ่

อย่าลืมติดแท็กทวิตน้า #ปะป๊าแบคฮยอน

ปล. อัพดึกไปหน่อยวันนี้ ไม่ว่ากันเนาะ 5555555555555

ปล๒. ไรท์ชอบอ่านคอมเม้นต์ยาวๆมาก รู้สึกสนุกเวลารีดเดอร์วิจารณ์แต่ละฉาก

แต่ไม่ใช่ไม่ชอบคอมเม้นต์สั้นๆนะคะ 55555555 คือมันสนุกเวลาอ่านดี ใครอยากวิจารณ์ฟิคก้ได้เลยนะ

แล้วไรท์จะได้ปรับปรุงด้วย เจอกันตอนหน้าค่ะ :$

ปล๓. ตอนนี้ไรท์ตั้งใจพิมพ์หลบให้เป็นหยบนะ ไม่ได้พิมพ์ผิดแต่อย่างใด อิๆๆ

(c) Chess theme








 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

1,509 ความคิดเห็น

  1. #1493 MYCUTEBOY0112 (@hanami_jelly) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 11:25
    กรี๊ดดดดด อาราย มันคืออารายยยยย ขอจูบงี้ก็ได้หรอ??!! วตถพก้งบยคุภ_ำก้สบจคถ_พ้ยขึุ
    #1493
    0
  2. #1483 MENOU (@-Ai_Ai-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 07:00
    แกรรร๊ กรี๊ดดดด มันน่ารักก เข้าใจค่ะแด๊ดดี้ว่าหม่ามี๊น่ารักขนาดไหนแต่ใจเย็นๆก่อนน
    #1483
    0
  3. วันที่ 25 กันยายน 2560 / 01:52
    แบบนี้ก็ได้หรออ555
    #1460
    0
  4. #1449 BN0412 (@baeksoo0412) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 03:52
    แงงงง พี่แพคคตต งื้อออ ขอจูบหรออ
    #1449
    0
  5. #1442 yifankinkai (@yifankinkai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 09:25
    ว๊อยยยยยยยย ฮือออออออ แด๊ดดี้ฮอตเด้อ เขินมากก
    #1442
    0
  6. #1433 vanillacaramell (@vanillacaramell) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 01:10
    จ่ะ ขอจูบบบบบบ บ้า
    #1433
    0
  7. #1405 เต้าหู้มยองเนส (@tofupie) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 14:06
    กรีดดดดร้องงงงแด๊ดดี๊ อรั้ยยยย แม่จ๋าพี่สองคนเค้าระกกันค่ะแม่ค่าาา
    #1405
    0
  8. #1346 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 04:34
    เหยดดดดดด พูดกันตรงๆ เลยนะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1346
    0
  9. #1317 2023listen (@listen47) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 12:04
    ฟหกดเ้่าวง แด็ดดี้คนจริง ตรงไปไหนนนนนนนนนนนน คยองยอมมั้ยรีบอ่านต่อ5555555 น้องหวงหม่ามี้สินะถึงไม่ชอบดงอุนขนาดนนั้น แบคก็ไม่รับงานกับคู่เก่าด้วยแต่ก็ระวัง กำเก่าจะตามม
    #1317
    0
  10. #1294 MookMark (@143v) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 15:10
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด จูบเลยสิ ขอทำไม จูบไปเลยให้ ฮื่อออออออ หวีดแรงมาก ฟกด้่สสา้เดด่ส
    #1294
    0
  11. #1244 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 22:58
    อะไรคือการขอจูบไม่ต้องขอทำเลยยยยยยยยย555555555
    #1244
    0
  12. #1207 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 19:54
    ขอจูบกันง่ายๆแบบนีัเลย
    #1207
    0
  13. #1182 백현cute ~ (@wrote-from-heart) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 13:03
    จูบเลย!!!!!! จูบเล๊ยยยยยย!!!!!
    #1182
    0
  14. #1138 bammydyo (@bamdyo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 15:12
    ธโอ้ยยยยยยะพี่เเบค ดูหนังตอนดึกกับ2คน บรรยากาศนี่สุดๆอะ5555
    #1138
    0
  15. #1077 Tukta Wufan (@tuktalovekris) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 20:57
    เจสนี่ไม้กันสุนัขชั้นดีเลยนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ เอาล่ะแบคเอ้ยยย นายมีศัตรูหัวใจเพิ่มมาอีก แต่ยังไงๆ นายก็วินๆอยู่แล้วล้ะ
    #1077
    0
  16. #960 BK_BK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 14:49
    จูบเลยยยยย จูบเยอะๆๆเลยยยยย

    ปล้ำเลยยยย ไม่ใช่ล่ะ55555
    #960
    0
  17. #888 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 03:57
    ทำดีมากเจสเปอร์ ไล่ไปให้หมดใครที้มาเกาะแกะทั้งหม่ามี๊และแดดดี๊ ฮิฮิฮิ ชานยอลเก็บความลับเก่งจัง คยองซูไม่เคยรุ้เลยว่าคบกับคริส
    #888
    0
  18. #496 คยองงงงงงงงซู !!! (@taetaeh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 01:19
    จูบอะแก คือขอจูบอะ กรี๊ดด จูบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ !!!!!!!!!!!!!!??!!!!!!!!!!!!!!! อิพยอนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน !!! งื้อออ -///////-
    #496
    0
  19. #495 คยองงงงงงงงซู !!! (@taetaeh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 01:17
    จูบอะแก คือขอจูบอะ กรี๊ดด จูบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ !!!!!!!!!!!!!!??!!!!!!!!!!!!!!! อิพยอนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน !!! งื้อออ -///////-
    #495
    0
  20. #468 moslolo (@anpk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 12:21
    เจสเปอร์ออกโรงเลยลูก55
    #468
    0
  21. #431 TK Inking (@tk-inkexo27) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2557 / 03:47
    อ๊ายยยยยยยย พี่แบคคนบ้าามาขอจูบคยองเลยเหรอ??? เขินอะ โอ๊ยน่ารักกกกก
    #431
    0
  22. #421 สิบโท'กบเขียว (@keroro-zii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 13:45
    ดงอุนมาโผล่ในเรื่องนี่นึกถึงตอนที่ให้สัมภาษณ์เรื่องคยองของเราเลย 555
    ลุง แกหน้าด้านมากอ่ะ ตามตื้นน้องแบบ... 555

    จะเป๋อของเรานี่ติดดุเหมือนแด๊ดดี้มันแฮะ รับรู้ว่ามีสายเลือดอิแบคเต็มๆเลยอ่ะ
    น่ารักมากลูก 

    คือ.... อิแบค แกของ่ายไปไหม ชอบคยองก็บอกมานะ อย่ามาลีลา
    มันฟินอ่ะฟิน ฟินม๊ากกกกกกกกกกกก การที่แบคมีแฟนไม่สามารถขัดขวางความฟินเราได้ หุหิ

    คยองของเราคงช็อคกับคำพูดอิพี่แบคมันใช่ไหมลูก ยอมมันเลย ให้มันจูบ 5555

    แม่ยกแบคโด้ .ชูป้ายไฟ
    #421
    0
  23. #419 Numwaen (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2557 / 20:03
    ของ่ายไปมั้ยคะแดดดี๊
    #419
    0
  24. #416 Rilakkumako (@bareembeam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2557 / 16:38
    โอ๊ย ดงอุนหลบไปคะหลบ พี่แบคบยอนมาแรงกว่า "คยองซู..ขอจูบหน่อยสิ"คือวี๊ดกรี๊ดแตก เขินแทน5555 แจสเปอร์น่ารักจุงเบยฮิฮิ น่ารักมากกกกกกก หม่ามี้คยองอ่าายอมแด๊ดดี้ไปเหอะ55555
    #416
    0
  25. #415 sdrfc (@rnine) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2557 / 02:56
    ขอจูบหน่อยสิ ขอจูบหน่อยยยยยยยยยย    มาให้จูบเดี๋ยวนีั  แง้
    #415
    0