รักลืมออกแบบ (E-BOOK)

ตอนที่ 8 : 4 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,745
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    3 ธ.ค. 63

 

“พี่ ข่าวใหญ่” หยกเงยหน้าจากจอคอม มองหน้าทุกคนในทีมหลังจากที่เรียกความสนใจด้วยเสียงที่ไม่ดังและเบาจนเกินไปได้

“นาวไลน์มาบอก ว่าคู่แข่งพี่เมย์มาแล้ว” หยกแจ้งพี่ๆ ทันที่ที่อ่านบทสนทนาในไลน์จบ

“คืออะไรอะเจ้ดา” หยกหันไปถามดาริกา พร้อมๆ กับสายตาทีมงานที่เหลือที่อยากรู้เรื่องด้วยเหมือนกัน

ดาริกาอึกอักไม่อยากตอบคำถามต่อหน้าพี่ใหญ่ เพราะเป็นที่รู้กันว่าบริษัทนี้ก่อตั้งมาเมื่อหลายปีที่แล้ว เริ่มจากน้ำพักน้ำแรงของผู้ก่อตั้งไม่กี่คน และหนึ่งในนั้นก็คือสามีพี่เข็ม และพี่เข็มก็เข้ามาดูแลฝ่ายการตลาด จนถึงปัจจุบันนี้ แล้วก็รู้ๆ กันว่าเมธาวีหรือเจ้ใหญ่ของหลายคน คือเด็กปั้น เด็กสร้างที่พี่เข็มปั้นมากับมือ ไปตามกันมาจากบริษัทเก่าที่พี่เมย์ทำงานอยู่ ตามกันอยู่นานกว่าจะตัดสินใจมาอยู่กับพี่เข็ม และหลังจากนั้น ใครๆ ก็คิดว่า ผู้ที่จะขึ้นรับตำแหน่งต่อจากพี่เข็ม คือพี่เมย์แน่นอน เพราะทีมบีก็เหมือนจะยุบมาอยู่ในความดูแลของเจ้เมย์ แต่ทำไมถึงมีข่าวว่าหลานสาวคุณปิติจะมาคุมทีมบี และที่สำคัญ โอกาสที่จะได้ขึ้นเป็นผู้จัดการสูงมาก

เรื่องของความสามารถเธอไม่เคยสงสัยเลย แต่เรื่องของเส้นสายนี่ทำเอาดาริกาคิดหนักเหมือนกัน ดาริกาไม่สบตาคนที่รอคำตอบ ได้แต่ก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อไป

“ยังไงอะเจ้” เอ็มที่รอคำตอบนานแล้วแต่ยังไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะตอบจึงถามบ้าง

“เออ เดี๋ยวข้าเล่าให้ฟัง” ดาริกาพูดตัดบท

“เจ้ เที่ยงพอดี ผมเลี้ยงนะ ไปกัน” เบิ้ลที่นั่งรอให้เวลาเดินมาถึงเที่ยง เอ่ยปากเชื้อเชิญดาริกาทันที

“ไปๆ พร้อมแล้ว” 

“เดี๋ยวขากลับแวะซื้อมาฝากนะเจ้” ดาริกาไม่ลืมทิ้งทายบอกกับพี่ใหญ่

เมธาวีพยักหน้าแทนคำตอบ

 

“ยังไง เล่ามา” เอ็มเริ่มบทสนทนาทันที หลังจากที่ทุกคนได้อาหารครบ 

“คืองี้ พวกเองก็รู้ใช่ไหมว่าฝ่ายเรามีพี่เข็มเป็นผู้จัดการ ทีนี้สาขาที่เชียงใหม่มันจะเสร็จแล้วใช่ไหม แล้วสามีพี่แกก็จะไปเป็นบอร์ดใหญ่ที่นั้น พี่เข็มก็จะไปดูที่นั้นช่วย” ทุกคนนั่งฟังอย่างตั้งใจ

“ทีนี้พอพี่เข็มไปใช่ไหม ทุกคนก็คิดว่าคนที่จะขึ้นไปแทนพี่เข็มอะก็คือเจ้ของเรา แต่ไม่ใช่เลยเว้ย หลานสาวคุณปิติไม่รู้มาจากไหน ข่าวว่าแกเอามาโปรโมตน่าดู บอกจบมาร์เก็ตติ้งจากอเมริกา ความสามารถอย่างนั้นอย่างนี้ เห็นว่าจะโปรโมตให้เป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดเลยนะ” ดาริกาพูดพร้อมกับใส่อารมณ์

“อ้าวเห้ย” หยกท้วงขึ้นมาทันทีที่ฟังจบ

“แล้วเจ้เราหละพี่” เบิ้ลถามขึ้นบ้าง

“นั้นนะซิ” คนเล่าเองก็สงสัยเช่นกัน

“แล้วไหนบอกมีเกณฑ์ตัดสิน ก็บอกว่ากลับจากเที่ยวเขาจะมาประชุมกันก่อนปิดช่วงปีใหม่ไง” ก้องภพประท้วงบ้าง

“ได้ยินคร่าวๆ ว่าจะให้แข่งทำโปรเจคนะ ใครชนะเขาให้ขึ้นเลย เพราะปีนี้เห็นว่ามีลูกค้ารายใหญ่ และเยอะมาก มีตลอดทั้งปีด้วย”

“ยังไงต่อ” ก้องถามบ้าง

“ก็คงนำเสนองาน ลูกค้าเลือกของใคร คนนั้นถือว่าชนะ”

“เห้ย ได้หรอวะ” เอ็มท้วง

“ก็หลานสาวเขานอนมาขนาดนี้แล้ว 80 เปอร์เซ็นแล้วมั้ง” ดาริกาเขี่ยอาหารในจานเซงๆ

“งั้นเราจะปล่อยให้พี่เมย์เครียดคนเดียวได้ไง เราเป็นทีมนะ” เบิ้ลเสริม

“ใช่ เราคือทีม เราต้องช่วยเจ้” หยกชูกำปั้นขึ้นทำท่าสู้

ดาริกามองหน้าน้องๆ แบบไม่ได้หวังอะไร

“ก็แค่สู้ให้ชนะซิวะเจ้” เบิ้ลเรียกกำลังใจให้กับทุกคนในทีม แล้วทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพียง แม้ว่าในหัวจะคิดไปคนละทาง 

 

ดาริกาและทีมงานกลับเข้ามาในห้องทำงานอีกครั้งหลังทานมื้อเที่ยงเสร็จ พบว่าพี่ใหญ่ ยังคงนั่งหน้าเครียดอยู่หน้าจอคอมเหมือนเดิม ท่าเดิม ตั้งแต่ก่อนที่พวกตนจะออกไปทานข้าว

“ข้าวมาแล้วนะพี่ ไปกินก่อนเร็ว” ดาริกาเดินไปสะกิดพี่ใหญ่ 

“อืม ขอบใจมาก” เมธาวีตอบพร้อมกับลุกออกไปจัดการข้าวที่น้องๆ ซื้อเข้ามาให้

“ยาคุมกำเนิด” ดาริกาอ่านข้อความในจอที่เมธาวีกำลังเปิดอยู่ 

“พี่ ลูกค้ารายต่อไปให้ทำเกี่ยวกับยาคุมหรือ” ดาริกาถามเมื่อเมธาวีเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมแก้วกาแฟแก้วโปรด

เมธาวีทำท่าอึกอัก

“หรือว่าช่วงนี้เมนส์พี่ไม่มาอีกแล้ว” ดาริกาถามต่ออย่างไม่ได้คิดอะไรเพราะเรื่องนี้เธอรู้อยู่แล้วว่าพี่ใหญ่ในทีมมีปัญหาเรื่องนี้ค่อนข้างบ่อย เพราะนอกจากจะพักผ่อนน้อย ทำงานหนัก แล้วยังมีเรื่องให้เครียดตลอด ประจำเดือนเธอเลยมาไม่ปกติ ขาดๆ หายๆ จนกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาไปแล้ว แต่พอมาก็จะทรมานจนแทบลงไปดิ้นเลย

“หะ” เมธาวีเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้ปิดหน้าจอที่ตนเปิดไว้ก่อนหน้านั้น

“ก็ยาคุมไงพี่ ตัวที่ดาแนะนำพี่ไปก็ดีนะคะ” ดาริกาพูดเหมือนกำลังพูดเรื่องสภาพอากาศ ดิน ฟ้า ทั่วไป

“อืม ประมาณนั้นแหละ” เมธาวีตามน้ำไป จะให้เธอตอบได้ยังไงว่าเธอจะเซฟตัวเองต่างหาก เพราะกลัวว่าจะท้องนะซิ แม้ว่าประจำเดือนเธอจะมาบ้างไม่มาบ้างก็ตาม แค่คิดว่าควรจะป้องกันไว้ก่อนดีกว่า

“ฝากซื้อไหม ดาจะแวะร้านยาอยู่นะ” 

“ไม่หละ ขอบใจมาก”

“โอเค รู้เรื่อง”

 

เป็นบ่ายของการทำงานวันแรกของปีที่ค่อนข้างตรึงเครียดและอึมครืม ไม่มีบทสนทนาใดๆ จากคนที่นั่งอยู่ในห้องเลย มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังอยู่เท่านั้นที่แสดงให้รู้ว่ามีคนใช้ห้องทำงานอยู่ กระทั่งเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะหยุดอยู่ที่หน้าห้อง ก่อนที่เจ้าของรองเท้าคู่นั้นจะเปิดประตูเข้ามา

“ขออนุญาตค่ะพี่เมย์ เชิญที่ห้องประชุมเล็กหน่อยค่ะ” เลขาหน้าห้องคุณสุวิทย์ รองประธานบริษัท บอกความประสงค์ในการมาครั้งนี้

“โทรมาก็ได้นะคะน้องนาว”

“อ๋อ นาวมีธุระกับหยกพอดีค่ะพี่เมย์”

“โอเค ตอนนี้เลยใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ ตอนนี้เลย”

 

เมธาวีหายไปกว่า 2 ชั่วโมง กลับเข้ามานั่งที่โต๊ะทำงานด้วยหน้าตาที่เคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิมทั้งที่พยายามยิ้มให้กับทุกคน แต่ทุกคนในห้องก็ดูออกว่าเหตุการณ์คงไม่ปกติ เลยทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าไปกวนใจเธอตอนนี้ นอกจากตัวแทนทีมที่กำลังโดนสายตากดดันจากน้องๆ ทุกคน บวกกับความอยากรู้ของตนเอง ดาริกาจึงรู้หน้าที่ว่าต้องเป็นตนเองแน่นอนที่จะต้องถาม

“เจ้ เขาตามไปประชุมด่วนเรื่องอะไรอะ เกี่ยวกับเราหรอคะ” ดาริกาถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

เมธาวีนิ่งไปซักพัก เหมือนกำลังอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง

“เจ้ ตกลงว่าไง” เป็นดาริกาเองที่ทนไม่ไหว เขย่าแขนพี่ใหญ่ให้กลับมาสนใจคำถามที่ตนเพิ่งถามไป

“ก็ไม่มีอะไรมาก เขาเรียกไปฟังเกณฑ์เพิ่มเติมที่เขาประชุมกันตอนกลับมาจากภูเก็ตที่จะใช้คัดเลือกผู้จัดการคนใหม่ไง แล้วก็แนะนำหลานคุณปิติด้วย”

“ห่ะ แนะนำในห้องประชุมเลยหรือคะ ไม่ธรรมดา ไม่ธรรมดา”

“อืม”

“แลวเกณฑ์ที่ว่าจะเพิ่มเติมหละพี่”

“ไม่มีอะไรมากหรอก ทำเหมือนที่เราทำนั้นแหละ มีข้อมูล มีความถูกต้อง ชัดเจน แค่นั้น”

“เราก็ทำอยู่แล้วนี่ครับ” เอ็มอยากร่วมสนทนาด้วยบ้าง

“แล้วทำไมถึงหน้าเครียดจังครับ” ก้อง ภพตามมาสมทบเพิ่ม

“วันพฤหัสและศุกร์นี้ พี่ต้องไปบรรยายหนะ”

“พี่ก็ไปเป็นประจำอยู่แล้วหนิ แล้วเครียดทำไมอะ” เอ็มถามอย่างสงสัย

“ของพี่เข็มเขา แต่พี่แกไม่ว่างเลย พี่เลยต้องไปแทน” เมธาวีพูดอย่างเซ็งๆ

“ที่ไหนคะ” หยกถามบ้าง

“ที่เดิม”

ทุกคนในทีมมองหน้ากันไปมา ที่เดิมที่ว่ามันคือที่ไหน แล้วที่เดิมที่ว่าคือเดิมเมื่อเดือนที่แล้ว สอง หรือสามเดือนที่แล้ว

“ที่ไหนวะพี่” เบิ้ลโพล่งออกไป

“ภูเก็ต เลิศทักษิณไง” เมธาวีเซ็งยิ่งกว่าเดิม

“โห” ทุกคนทำตาโตพร้อมกัน

“ดีงามมาก สวยสุดๆ” หยกแสดงความอิจฉาทันที

“ดีจัง เพราะครั้งก่อนพี่กลับมาก่อน เลยไม่ได้เที่ยวเลย ครั้งนี้ก็ไปเที่ยวให้ทั่วนะคะ” ดาริกายิ้มให้กับพี่ใหญ่ เพราะยังแอบรู้สึกผิดจากครั้งที่แล้วอยู่

“งั้น เดี๋ยวผมเตรียมสไลด์ให้นะพี่ มีเวลาตั้ง 2 วันแหนะ” เอ็มเสริมอีกคน

“อืม ขอบใจนะ”

 

-------------------------------------

 

 ไม่ได้เครียดเรื่องไปบรรยายเด่อ 

เครียดว่าถ้าไปเจอเขาคนนั้นอีกจะทำยังไง 

แต่เขาคงจำไม่ได้หรอก จำไม่ได้แหละ จำไม่ได้หรอกเนอะ 

(ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย หน่อยเดียว) ^^!

 

คุณผู้หญิง ผมรอคุณอยู่นะ หึหึ

คุณไม่ถือแต่ผมถือเด่อ รีบๆมา ผมรอคุณอยู่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #2 Kung7811 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2563 / 11:35
    รอเลยจ้า
    #2
    0