รักลืมออกแบบ (E-BOOK)

ตอนที่ 7 : 4 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,792
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    2 ธ.ค. 63

 

 

แม้จะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่ความรู้สึกหลายอย่างยังคงอยู่ในความทรงจำของเมธาวี ถึงแม้ว่าเธอจะจำได้บ้างไม่ได้บ้าง หรือบางฉากที่นึกถึงอาจจะเป็นเพียงจินตนาการที่เธอคิดขึ้นมาเองก็เป็นไปได้ เพราะคิดว่าตัวเธอเองคงไม่ทำเรื่องที่น่าอายขนาดนั้น

“ฉันนี่นะเริ่มก่อน” เธอพึมพำ ขณะรถชะลอติดไฟแดง

“หึ่ยยย ฉันทำอะไรลงไปเนี้ย” เมธาวีสะบัดหัวไปมา ไล่ฉากที่ค่อนข้างติดเลทออกจากหัว ภาพที่เธอขึ้นคล่อมพยายามถอดเสื้อผ้าของเขา ภาพที่เธอพยายามเชิญชวน หรือแม้แต่ ภาพที่เธอพยายามจูบเขาแต่อีกฝั่งพยายามปัดป้อง 

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ไม่รู้เพราะอายหรือเพราะผู้ชายคนนั้นพยายามปฏิเสธ

“นี่ฉันโดนรังเกียรจหรอ” เธอถามตัวเอง ยิ่งคิดเหมือนจะยิ่งแย่ ภาพในคืนนั้นของเธอเรียกได้ว่าน่าอายมาก เธอเป็นคนแสดงออกออกเองว่าต้องการมาก แต่สุดท้ายเธอก็ไปต่อไม่เป็น ต้องให้เขาเป็นคนนำทั้งหมด และที่น่าอายที่สุดก็คือ เธอให้ความร่วมมือเขาดีมาก เขาจับเธอหันซ้ายหัวขวา จับเปลี่ยนท่วงท่า ทิศทาง ตามแต่ใจเขา เธอก็ยังให้ความร่วมมือเขาอย่างดี ไม่แม้แต่จะปฏิเสธเลยซักนิด

“อร๊ายยยยย ฉันทำอะไรลงไป” เธอเผลอร้องออกมาพร้อมกับเป็นจังหวะที่รถคันหลังบีบแตรใส่ เพราะสัญญาณไฟจราจรขึ้นเป็นสีเขียวแล้วแต่รถเธอยังนิ่งสนิท จนเมื่อเรียกสติกลับมาได้แล้วจึงค่อยๆเคลื่อนตัวไปตามทาง

 

“สวัสดีปีใหม่ พี่” เอ็มและเบิ้ลกล่าวทักทายพี่ใหญ่ในวันแรกของการทำงานในปีนี้

“อืม สวัสดีปีใหม่จ่ะ”

“สวัสดีปีใหม่ค่า” หยกกล่าวทักทายบ้าง ทันทีที่เดินเข้ามา ทุกคนพยักหน้าให้

“สวัสดีเช้าวันทำงานวันแรกของปีครับ” ก้องภพทักทายพร้อมกับวางของฝากจากบ้านเกิดที่หอบหิ้วมาเต็มมือทั้งสองข้าง

“ของฝากจากไหนอะ หอมน่ากินจัง” เสียงที่มาก่อนตัวของดาริกา ที่ทำให้เพื่อนๆ น้องๆ ในทีมยิ้มกันตั้งแต่เช้า

“ของจากทุกคนนั้นแหละ ยกเว้นเจ้” เบิ้ลแซว

“นี่ไง ของข้าก็มีโว้ย ขนมเจ้าเด็ดสุพรรณบ้างเอ๋ง” ดาริกาชูของฝาก ขนมขึ้นชื่อจากบ้านเกิดตัวเอง

ทันทีที่ของฝากจากทั่วมุมของเมืองไทยวางลงที่โต๊ะกลาง ทั้งทีมก็ลุกตรงมายังจุดหมายเดียวกันอย่างพร้อมเพียง โดยเฉพาะน้องเล็กอย่างเบิ้ลที่มีเล็งขนมที่อยากชิมตั้งแต่ที่เจ้าของขนมถือเข้ามา

 

“เจ้ เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ” หลังจากที่วางขนมไว้โต๊ะกลาง ดาริกาก็ตรงไปที่หัวโต๊ะที่นั่งของพี่ใหญ่ทันที

“เรื่อง..?” เมธาวีถามทั้งที่ยังไม่ได้มองหน้า แต่เหมือนดาริกาจะยังไม่ยอมเริ่มซักที จนต้องเงยหน้าขึ้นมาหา

“เอ้า ว่ามา” เธอถามซ้ำอีกรอบ

“ก็เรื่องนั้นไง”

“เรื่องอะไร่เล่า” เมธาวีเริ่มฉุน

“นี่ไง” ดาริกายื่นโทรศัพท์ที่เข้าหน้าไลน์ค้างไว้ บทสนทนาที่ขึ้นว่าอ่านแต่ยังไม่ตอบของเมธาวี

“อะไรของแก” เมธาวีเปลี่ยนน้ำเสียงเหมือนคนที่พร้อมจะระเบิดใส่

“ก็ที่เราไปเที่ยวกันไง อยู่ๆ เจ้ก็หนีกลับกรุงเทพเฉยเลย แล้วก็แค่ไลน์มาบอกว่าไม่สบายขอกลับก่อน”

“ก็ไม่สบายไง” เธออึกอัก

“แต่พอดาถาม พี่ก็แค่อ่านอะ ไม่เห็นบอกอะไรเลย รู้ไหมดานึกว่าพี่จะโกรธดาซะอีก” ดาริกาทำเสียงรู้สึกผิด

“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกไม่สบาย กลัวทำให้พวกเราไม่สนุก เลยกลับมาก่อน” เธอตอบตามบทที่ท่องมา

“แล้วเจ้ไปหาหมอละยัง หมอว่าไงบ้าง รู้ไหมว่าคนเขาห่วงนะ” พอรู้ว่าพี่ใหญ่ไม่โกรธ เธอก็เริ่มบ่นคืนบ้าง

“ตอนแรกก็ตกใจ นึกว่าจะโกรธที่ดาติดลมซะอีก กลับจากภูเก็ต ก็แทบจะไม่ได้คุยกันเลย ว่าจะคุยเรื่องนี้ตั้งแต่เรากลับมาแล้วอะ” เพราะคืนนั้นหลังจากทีไปต่อหลายๆ ที่จนกลับเข้าห้องตอนสายๆ ของวัน พบว่าพี่สาวร่วมห้องที่ควรจะอยู่ในห้องไม่อยู่แล้ว แถมไม่มีของอะไรที่แสดงให้รู้เลยว่ามีคนอยู่ในห้องนี้ด้วย

ดาริกายอมรับว่าเธอสนุกมากไปหน่อย เพราะบรรยากาศพาไป เลยทำให้ยาวเลย กลับห้องไม่ไหว เลยค้างที่ห้องของหยกและนาว คิดแล้วก็ตวัดสายตาไปที่หยกที่กำลังเพลิดเพลินกับการไล่แกะขนมชิมอย่างไม่ได้รู้สึกผิดอะไร ทั้งที่วันนั้นก็พอๆ กัน

“อืม ดีขึ้นมากแล้วหละ” เมธาวีถอนหายใจทันที กลัวว่าดาริกาจะสงสัยเรื่องอื่นซะแล้ว เพราะทันทีที่เธอเปิดประตูเข้าไปในห้อง ไม่รู้ว่าโล่งใจแค่ไหนที่ไม่เจอดาริกา เพราะถ้าเจอไม่รู้ว่าจะตอบเธอว่ายังไง เพราะสภาพเธอวันนั้น ไม่บอกก็คงรู้ว่าไปทำอะไรมา ยิ่งไปกว่านั้น พอเธอเข้าไปจัดการร่างกายตัวเอง เมธาวีเกือบจะเป็นลมหงายหลัง ร่องรอยในร่มผ้ามีรอยที่ผู้ชายคนนั้นฝากไว้แทบทุกจุด โดยเฉพาะบริเวณหน้าอีก ที่ค่อนข้างแดงชัดเจน 

เมธาวีแทบจะร้องออกมาตอนที่ตัวเองยืนอยู่หน้ากระจก ร่างกายที่ดูแลอย่างดี ไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็นใดๆ แต่เมื่อคืนกับมีใครที่ไหนก็ไม่รู้ทิ้งรอยไว้ทั้งตัวเธอเลย แถมเจ็บมาก เธอบอกได้อย่างไม่อายเลยว่าเขาบ้าพลังและตักตวงจากเธอมากจริงๆ แต่แล้วยังไงหละ ก็เสียไปแล้ว อายุก็ขนาดนี้แล้ว แล้วที่สำคัญก็แค่ได้ลอง

“เจ้” ดาริกาโบกมือไปมาจนเกือบจะโดนหน้าเมธาวี

“เจ้เมย์” เธอเรียกอีกครั้ง

“ห่ะ ห่ะ ว่าไงนะ” เมธาวีส่ายหัวพยายามไล่ภาพนั้นออกไป

“เจ้แน่ใจนะว่าโอเคแล้วจริงๆ ทำไมหน้าแดงอย่างนั้นหละ”

“ไม่ ไม่เป็นไร แค่ร้อนหนะ”

เมื่อผู้พี่บอกโอเค คนเป็นน้องก็ไม่เซ้าซี้ต่อ กลับไปนั่งทำงานของตัวเองเช่นเดิม

----------------------------------------------------------------------------

จะมาบอกว่า วันนี้แวะเอาอิมเมจเมธาวี สาวมั่นสุดแกร่งที่เกาะคานแน่นยิ่งกว่าอะไรทั่งสิ้นมาฝาก 

เมธาวี เจ้ใหญ่ของน้องๆ

พร้อมด้วย น่านนที ที่เฝ้ารอเอาคืนยัยผู้หญิงไม่ถือของเราอยู่ทุกวัน 

น่านนที สามีของเมนี่และสุดปรารถนา

---------------------------------

คนแต่งก็สุ่มแต่ง คนอ่านก็สุ่มอ่าน เป็นความสัมพันธ์ที่น่ารักดี

อารมณ์แบบ แอบมองเธออยู่นะจ่ะ แต่เธอไม่รู้บ้างเลย

แต่ก็รักแหละ มาติมาชมได้เด่อ สัญญาว่าจะไม่กัด อยากรู้ว่าชอบกันมั้ยเอ่ย 

-------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #4 mars15 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 08:30

    วันไน้ท์ เพราะฤทธิ์ยาพาไป ก็แปลว่าไม่ได้สมยอมจริงๆ..คนหนึ่งหนี อีกคนตาม ถ้าเจอกันอีกจะเป็นยังไง

    #4
    0
  2. #1 Supamas Took (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 22:11
    สนุกมากๆ ค่ะ

    ขอบคุณที่เขียนนิยายดีให้อ่านนะคะ
    #1
    1
    • #1-1 nuttiesicasmile(จากตอนที่ 7)
      7 ธันวาคม 2563 / 22:41
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ
      #1-1