รักลืมออกแบบ (E-BOOK)

ตอนที่ 6 : 3 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,941
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    1 ธ.ค. 63

 

ปกติบริษัทมีธรรมเนียมในการสร้างขวัญและกำลังใจพนักงานในบริษัทด้วยการท่องเที่ยวประจำปี ซึ่งนอกเหนือจากเงินโบนัทและอัตราเงินเดือนที่เพิ่มขึ้นให้ทุกปีอยู่แล้ว การเที่ยวประจำปีนี้ถือเป็นของแถมที่เรียกได้ว่าไม่ได้มีทุกที่แน่นอน ก่อนหน้านี้เพื่อเป็นการขอบคุณพนักงานที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้งบริษัท จนปัจจุบันกลายเป็นบริษัทผู้ผลิตโฆษณาชั้นแนวหน้าของวงการ เรียกได้ว่าการเที่ยวประจำปีเป็นการปฏิบัติที่สืบต่อการมาจนถึงปัจจุบัน จนกลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติไปแล้ว ในประเทศบ้าง ต่างประเทศบ้าง แล้วแต่ผลประกอบการและสถานการณ์ของปีนั้นๆ

มติที่ประชุมในปีนี้ สรุปได้ว่า เป็นการท่องเที่ยวภายในประเทศ และเป็นสถานที่ที่คิดว่าเมื่อไปเที่ยวแล้ว พนักงานจะสามารถคิดงานได้จากสถานที่ที่จะไปได้ด้วย ผลโหวตจากที่ประชุมได้ข้อสรุปสถานที่คือ โรงแรมเลิศทักษิณ จังหวัดภูเก็ต เป็นสถานที่ที่ค่อนข้างมาแรงมากในช่วง 2-3 ปีมานี้ เพราะนักท่องเที่ยวชาวต่างชาตินิยมเข้ามาใช้บริการ โดยเฉพาะนักธุรกิจและกลุ่มคนที่ค่อนข้างมีฐานะจากทั่วโลก แต่หากพูดถึงชื่อโรงแรมกับคนไทย อาจไม่ค่อยเป็นที่รู้จักนัก แต่หากเสิร์จหาข้อมูลอ้างอิงเป็นภาษาต่างประเทศนั้น พบว่าเป็นโรงแรมอันดับต้นๆ ของเมืองไทยที่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวเป็นอย่างมาก 

นอกจากจะเป็นสถานที่ที่บริการด้านที่พัก ยังมีห้องประชุม อบรมสัมมนา ห้องจัดเลี้ยง ร้านอาหาร สถานที่ท่องเที่ยวที่ครบจบในที่เดียวบนอาณาจักรเลิศบูรณะเลยก็ว่าได้ เรียกได้ว่าเป็นโรงแรมที่ค่อนข้างเป็นที่นิยมและมีมาตรฐานที่ค่อนข้างสูง สมกับชื่อเสียงของเครือเลิศบูรณะที่มีโรงแรมสำหรับรองรับนักธุรกิจและกลุ่มคนที่ค่อนข้างมีฐานะครอบคลุมทุกภาคในประเทศไทย โดยจุดเด่นของแต่ละที่แตกต่างกันออกไปตามอัตลักษณ์ของทำเลที่ตั้ง แต่ถือได้ว่าเป็นโรงแรมที่เรียกได้ว่าตอบโจทย์ในทุกๆ ข้อของนักท่องเที่ยวเลยก็ว่าได้ ดังนั้นตัวเลือกที่ได้รับการโหวตให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวเพื่อพักผ่อนประจำปีของบริษัทก็คือ โรงแรมเลิศทักษิณนั้นเอง

            

เข็มนาฬิกาบอกเวลา 12:14 นาที ทุกคนเก็บของเตรียมตัวไปรับประทานอาหารกลางวัน บ้างก็ห้องอาหารชั้นล่าง บ้างก็ร้านอาหารไม่ไกลจากที่ทำงาน ส่วนน้อยที่มีปิ่นโตมาจากที่บ้าน

ดีว้า ออแกไนเซอร์ เป็นหนึ่งในหลายๆ บริษัทที่อยู่บนตึก 21 ชั้น แรกเริ่มก่อตั้งบริษัท เช่าพื้นที่ตึกเพียงหนึ่งในสี่ของพื้นที่ชั้น 9 ของตึก แต่ในปัจจุบัน บริษัทขยายทั้งพื้นที่ สาขา และจำนวนพนักงานมากยิ่งขึ้น จนตอนนี้ชั้น 9 กลายเป็นชั้นของดีว้าเพียงบริษัทเดียว และมีบางส่วนเริ่มเจาะกลุ่มลูกค้าที่ภาคเหนือเมื่อสองปีที่แล้ว จนเชื่อได้ว่าสาขา 2 ก็จะทำกำไรได้เช่นกัน จึงตัดสินใจก่อนตั้งสาขา 2 อย่างเป็นทางการเพื่อรองรับลูกค้าที่อยู่โซนเหนือ และคาดว่าจะแล้วเสร็จในอีกไม่นานนี้

“พี่ พี่เมย์ไม่ไปกับเราหรอ” เบิ้ลถามในขณะที่ก้องภพแอบรอฟังคำตอบไปด้วย

“ไม่อะ” ดาริกาตอบพร้อมกับสะพายกระเป๋าและดันเก้าอี้เก็บให้เข้าที่

กลายเป็นเรื่องปกติของทีมไปแล้ว เมื่อไหร่ที่พี่ใหญ่กำลังมุ่งความสนใจกับอะไรบางอย่าง วันนั้นเธอจะไม่เสียเวลาไปทำอย่างอื่นเลย ไม่แม้แต่ไปรับประทานอาหาร เป็นเรื่องที่น้องๆ ในทีมค่อนข้างเป็นห่วงในเรื่องสุขภาพของเธออยู่บ่อยๆ 

“เดี๋ยวดารีบกลับมานะพี่” ดาริกาเคาะโต๊ะทำงานหัวหน้าทีมก่อนวิ่งตามน้องๆ ที่เดิน ล่วงหน้าออกไปก่อน

หลังจากที่โต๊ะทีมการตลาดเอสงบลง เจ้าของห้องที่เหลืออยู่คนเดียวก็เงยหน้าขึ้นมาจากจอคอม เอนหลังพิงผนังเก้าอีกพร้อมทำหน้าคิดหนักถึงเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป

 

“พี่ ทำไมเจ้แกห่วงงานขนาดนี้วะ ข้าวปลาไม่สนใจเลย” เบิ้ล ยังคงเป็นคนเดียวที่ถามทุกอย่างที่ตัวเองสงสัย เปิดประเด็นทันที่ที่ได้อาหารครบกันทุกคน

“ก็ทำงานอยู่ไง คงกำลังคิดงานออกอะแหละ” ดาริกาอธิบาย

“แต่ข้าวปลาก็ต้องกินไหมอะ” เบิ้ลยังไม่เลิก

“เจ้แกไม่ชอบกินปลา” หยอกรีบเสริม

เบิ้ลหันหน้าไปแยกเขี้ยวใส่ทันที

“เจ้แกก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วหละ หายใจเข้าหายใจออกก็งาน” ดาริกาพูดพร้อมกับส่ายหัวปลงๆ

“ทำแต่งาน คานก็ไม่ได้ลงซักที เฮ่อ” สาวสวยในทีมอดห่วงไม่ได้ 

“หน้าตาออกจะสวย แต่ทำไมไม่เอามาใช้นะ ไม่เข้าใจเจ้เลย” หยกยังบ่นต่อ

“เออใช่ พี่ แล้วเจ้แกไม่มีแฟนหรอ ผมไม่เคยเห็นเลย” เบิ้ลเปิดประเด็นใหม่ทันที เอ็มและก้องภพเงยหน้าสบตากันทันที

“ก็..คือว่านะ นี่ !!” ดาริกาแหวใส่ทันที

“พวกแกไม่เห็นหรอ เจ้ข้าทำแต่งาน งานแล้วก็งาน อย่ามาหลอกถามข้าเพราะข้าก็รอดูอยู่เนี้ย” ดาริกาเริ่มโมโหเพราะโดนหลอกถาม

“สงสัยเนื้อคู่แกจะเป็นงาน แต่งงานกับงานไปเลยจ้า” เอ็มล้อเลียนก้องภาพที่จ้องหน้าเขา

“อ้าว เจ้แกออกจะสวย เก่งด้วยนะ” เบิ้ลเสริม

“แล้วก็โหดมากดวยนะ” หยกรีบเสริม

“น้อยๆ หน่อยพวกแก เอาให้มันน้อยๆ หน่อย” ดาริกายกซ้อมขึ้นมาชี้หน้า

“พี่ดากับพี่เอ็มอะ อยู่กับเจ้ใหญ่มานานกว่าเพื่อน จะไม่บอกข้อมูลน้องๆ เลยหรือคะ” หยกถามต่อ

เอ็มไม่ตอบ แต่ตักข้าวเข้าปากเคี้ยวอย่างสบายใจพร้อมกับมองหน้าเพื่อนอย่างยั่วอารมณ์ เพื่อที่เป็นทั้งเพื่อร่วมงานและเพื่อนตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย แต่เข้ามาทำงานที่ดีว้าหลังตนเอง 1 ปี ส่วนสาเหตุนั้นรู้กันเพียง 2 คนว่าทำไมเพิ่งตามมาสมัครทีหลัง เพราะแอบหลงเสน่ห์หัวหน้าทีมของเพื่อนนะซิ เขาเลยตัดสินใจลาออกจากงานที่เดิม ทั้งที่กำลังจะไปได้สวย

“เออ อย่ายุ่งเลย ปล่อยเจ้แกมีความสุขอยู่กับงานแกนั้นแหละ” ดาริกาตัดบท ทำให้บทสนทนาบนโต๊ะเปลี่ยนหัวข้อทันที

 

“เจ้ ข้าวอะเอาไว้ที่ห้องเบรกนะ ไปกินตอนนี้เลยนะ ใส่จานไว้แล้ว” ดาริกาบอกพี่ใหญ่หลังจากที่กลับเข้ามาจากทานอาหารกลางวัน

“วางไว้ก่อนเจ้ กินข้าวก่อน จะบ่ายสองแล้วนะ” เธอย้ำอีกครั้งเมื่อเวลาผ่านไปพี่ใหญ่ก็ยังไม่ยอมลุก และไม่มีทีท่าว่าจะลุกด้วย

“อ่าๆ” เมธาวีวางมือจากงานจะเดินไปยังห้องกาแฟสำหรับพนักงาน ใช้เวลาไม่นานก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกาแฟแก้วที่ 2 ของวัน

“เรื่องเที่ยวประจำปี กำหนดการคือ 12-14 นะ ออกเดินทางเช้าวันที่ 12 ล้อหมุน 08.00 น. รถบัส 3 คัน” เมธาวีแจ้งรายละเอียดทีมงาน

“ห๊ะ ภูเก็ตนี่นะ ไม่ตูดชากันหมดเลยหรอพี่” เอ็มรีบประท้วงทันที

“ตอนแรกเขาก็ว่าจะไปเครื่องนั้นแหละ แต่อย่างที่บอกอะ โรงแรมระดับ 6 ดาว ค่าใช้จ่ายก็สูงตามระดับของเขา ทีนี้ผู้บริหารเลยเลือกลดต้นทุนในการเดินทางแทน ถ้าใครจะนั่งเครื่องไปเขาก็ไม่ห้ามนะ เช็คอินเข้าที่พักได้บ่ายสองเป็นต้นไป แค่แจ้งชื่อเข้าก็พอ แต่เห็นว่าถ้าไปบัสด้วยกัน เขามีรางวัลให้ระหว่างเดินทางด้วยนะ ได้ยินว่ารางวัลใหญ่เป็นเงินสดหลายหมื่นอยู่นะ”

“ห่ะ” หลายเสียงประสานขึ้นพร้อมกัน

“ถึงนุ้นก็เย็นพอดี แต่เห็นว่าตอนเย็นมี Party นะ เขาเหมาห้องจัดเลี้ยงโรงแรมไว้ด้วย แต่บอกเลยว่าอาหาร เครื่องดื่ม ไม่อั้น” เมธาวีอธิบายต่อ

“เย้ สุดยอดมาก” เบิ้ลลุกขึ้นปรบมือถูกใจ

“และในวันที่ 13 เป็น Free Day นะ ทุกคนเที่ยวได้ตามสะดวก จะนอน จะพักผ่อนที่ไหนก็ตามความชอบเลย เขาให้พักเต็มที่ จะนอนตั้งแต่คืนวันที่ 12 ตื่นอีกทีวันที่ 14 รอกลับเลยก็ได้ ชดเชยเวลาที่อดหลับอดนอนมานาน” เมธาวีอธิบายต่อ

“บ้าแล้ว นอนขนาดนั้น ตายนะซิพี่” เอ็มและหยกมองค้อนทันที

“ส่วนวันที่ 14 ก็กินข้าวเช้าแล้วก็กลับกรุงเทพ รายละเอียดอื่นๆ เดี๋ยวเขาจะแจ้งอีกที”

“หูยย มีเวลาอาทิตย์เดียว หยกยังไม่มีชุดเลย” หยกรีบแสดงตัวทันที

“เย็นนี้ เราก็ไปช้อปกันไง” ดาริกาออกความคิดเห็นทันที

“ผมไป” เบิ้ลยกมืออีกคน

เอ็มและก้องส่ายหัวพร้อมกัน

“ชุดมีเต็มตู้แล้ว ไม่เอาหรอก ที่บ้านมีเครื่องซักผ้า” เอ็มทำหน้ากวนทันที

ส่วนคนที่แจ้งข่าวให้กับทีมงานเสร็จ ก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไป ไม่ได้กลับเข้าไปร่วมในวงสนทนาอีก

“อ่อ ก่อนจะไปช้อป จะเก็บกระเป๋า งานชิ้นสุดท้ายที่ให้ทำค้างไว้ ยังรอเช็คอยู่นะจ๊ะ เด็กๆ” ทีนทีที่เมธาวีพูดจบ ทุกคนรีบหยิบงานของตนเองขึ้นมาปิดหน้าตัวเองโดยมิไม่ได้นัดหมาย เบิ้ลทำท่าเปิดๆ ปิดๆ วารสาร เอ็มรีบเปิดคอมทำงาน ส่วนก้องได้แค่ยิ้มขำเพื่อน

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น