รักลืมออกแบบ (E-BOOK)

ตอนที่ 5 : 3 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,046
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    30 พ.ย. 63

 

“พี่ ตกลงปีนี้เขายังจะพาเราไปเที่ยวไหมอะ” เบิ้ล หนึ่งในทีมงานมือดีของเมธาวีกระซิบถามผู้เป็นพี่ใหญ่

“เที่ยวอะไรนะ ขออีกที” เมธาวีตอบไปทั้งที่มือและสายตายังคงไม่ละจากสิ่งที่กำลังทำอยู่

 “เที่ยวประจำปีไงพี่ เที่ยวฟรีอะ” เบิ้ลเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นกว่าเดิม พร้อมเอามือขึ้นมาป้องปากไม่อยากให้ใครได้ยิน เพราะตอนนี้เริ่มมีสายตาจากเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ กำลังจับจ้องมาที่ทั้งคู่ โดยมีก้องภพเพื่อนร่วมทีมอีกคนที่คอยเหล่มองเป็นระยะๆ

“อ๋อ” เมธาวีตอบเหมือนรับฟัง แต่มือเธอก็ยังไม่หยุดทำงานที่ยังวางอยู่ตรงหน้า

“อ๋ออะไรเล่าพี่ ไม่เอาแค่อ๋อซิ เอาที่ผมเข้าใจด้วย” เบิ้ลรบเร้า

“รอก่อน” เธอตอบอย่างเสียไม่ได้

 เมธาวีคงใช้เวลาในการอ่านและจดข้อมูลสำคัญในจอนานเกินไป ทำให้เบิ้ลซึ่งยังคงรอคอยคำตอบอดใจรอไม่ไหว ลุกจากเก้าอี้ของตนเองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามลงมานั่งแหมะที่พื้นพร้อมแหงนมองรอคำตอบจากลูกพี่ใหญ่

“ว่าไง หืม” เมธาวียังคงไม่สนใจน้องเล็กในทีม

“โว๊ะ อะไรของเจ้วะเนี้ย” เบิ้ลถอนหายใจพร้อมกับดินกลับไปนั่งที่เดิมของตนเองเมื่อคิดว่าคงไม่ได้คำตอบ แถมอาจจะโดนดุแทนก็ได้ 

“มาถามข้านี่ เองไปกวนเจ้แกทำไม ดูท่าจะไม่ออกจากคอมง่ายๆ นะนั้น” ดาริกาหรือดาด้า ผู้ช่วยมือโปรของเมธาวีแย้งขึ้นทันทีหลังจากที่เดินเข้ามาเจอหน้าหงอยๆ ของน้องเล็ก

“เอ้า ถามมา” ดาริกานั่งกอดอกรอคำถามจากน้องน้อย

เมื่อมีคนเปิดโอกาสให้ถามได้ ทุกสายตาก็พุ่งไปที่ดาริกาทันที รวมทั้งก้องภพที่กำลังมองดาริกาสลับกับเมธาวี พี่ใหญ่หรือเจ้ใหญ่ในทีมที่ตนเองแอบชื่นชมและรู้สึกพิเศษมานานก่อนที่จะเข้ามาร่วมงานกัน

“คืองี้พี่ เรื่องเที่ยวประจำปีของบริษัทอะ ได้ยินว่าเขาพาไปเที่ยวทุกปี แล้วปีนี้หละ ปีนี้จะได้ไปไหม” เบิ้ล น้องเล็กในทีมที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานถามอย่างมีหวัง

“เรื่องแค่นี่เนี้ยนะ” ดาริกาตอบเซงๆ

“ไม่เรียกว่าแค่นะพี่ ผมยังไม่เคยไปเลยนะ” เบิ้ลรีบอธิบาย

“อ่อ ลืมไป เด็กน้อย” เธอล้อเลียน

“ถามข้าตั้งแต่แรกก็จบเรื่องละ” เธอลุกขึ้นกอดอกเดินวนเก้าอี้เพื่อเป็นจุดสนใจมากยิ่งขึ้น เพราะทุกสายตารอคำตอบจากเธอเช่นกัน โชคดีที่เบิ้ลถามเพื่อเปิดทางไปก่อนแล้ว

“ต่อเลยพี่ ต่อๆ” ทีมงานคนอื่นๆ สนับสนุนมา

“ที่จริง ปีนี่เขาว่าจะยกเลิกแล้วเลื่อนไปต้นปีแทนนะ ต้นปีที่หลังจากที่ทุกคนกลับมาจากหยุดปีใหม่อะ แต่เหมือนคณะกรรมการหลายคนจะไม่โอเค เสียงส่วนใหญ่บอกควรเอาช่วงเดิม ก็คือปลายเดือนธันวา จะได้หยุดยาวปีใหม่ด้วยว่างั้นนะ” ดาริกาอธิบายคร่าวๆ หลังจากที่มีการปรับเปลี่ยนกำหนดการอยู่หลายรอบ จนพนักงานหลายๆ คนถึงกับต้องสอบถามเข้าไปในบอร์ดบริหารเป็นจำนวนมาก เพราะหลายๆ คนก็ต้องวางแผน ทั้งงาน ทั้งเรื่องส่วนตัวในช่วงหยุดยาวปีใหม่ที่จะถึงนี้

เนื่องจากช่วงกลางปีที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ซึ่งเป็นช่วงปลายปี กลางเดือนพฤศจิกาแล้ว ลูกค้ามีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นมาโดยตลอด ส่วนแบ่งทางการตลาดก็ขยายขึ้นเรื่อยๆ กำไรที่ตามมาก็เหมือนจะสูงขึ้นเรื่อยๆ ผู้บริหารบางคนจึงคิดว่าเป็นช่วงนี่บริษัทได้รับความสนใจและเป็นที่นิยมเป็นอย่างมาก ควรเลื่อนการพักผ่อนประจำปีของบริษัทออกไปก่อน และรับลูกค้าให้ได้มากยิ่งขึ้น แต่ขณะเดียวกัน ผู้บริหารบางคนมองว่าการเที่ยวพักผ่อนประจำปี ถือเป็นการสร้างขวัญและกำลังใจ อีกทั้งหลายเดือนที่ผ่านมา บุคลากรทุกคนในบริษัททุ่มกำลังแรงใจในการทำงานเพื่อผลประกอบการที่สูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นควรจะได้รับรางวัลอย่างเช่นทุกปี

สุดท้ายมติที่ประชุมก็สรุปได้ว่า จะมีการจัดเที่ยวพักผ่อนประจำปีต่อไป คือเดือนธันวาคมของทุกปี

“ขอวันที่เลยพี่ ผมจะโน๊ตไว้” เอ็ม ทีมงานอีกคนในทีมเงยหน้ารอจดคำตอบจากผู้ช่วยหัวหน้าทีม พร้อมๆ กับเบิ้ลและหยกที่ตาเป็นประกายรอคำตอบ

“12-14 ธันวาจ่ะ” 

“อ้าว มันเรียกปลายเดือนยังไงอะ” นกหงส์หยกประจำทีมตั้งคำถาม

“จริง” เบิ้ลสำทับอีกคน

“ปลายเดือนเขาจะกลับมาประชุมโปรเจคใหญ่หนะ แต่รายละเอียด ข้าก็ยังไม่มีข้อมูล ต้องรอถามเจ้” ดาริกาบอกน้องๆ พร้อมกับหันหน้าไปทางเจ้ใหญ่ที่กำลังขะมักเขม้นกับงานที่อยู่ในจอคอม

ทุกคนในทีมพร้อมใจกันหันไปทางพี่ใหญ่ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ รอคอยคำตอบที่น่าจะกระจ่างมากกว่าเดิมอย่างมีความหวังแต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากกล้าถามเพราะเธอยังยุ่งอยู่กับงานในมือ

“พี่ครับ พี่ของผม ผมขอหละนะพี่” เบิ้ล หน่วยกล้าตายรบเร้าเมธาวีอีกครั้งหลังจากที่เห็นว่าเธอไม่ยอมพูดอะไรซักที เอาแต่มองหานั่นนี่ ไล่ดูหน้าคนนั้นทีคนนี้ที

“ได้ ตั้งใจฟังนะ” เธอวางมือจากงานที่กำลังทำ หันหนเมาคุยอย่างจริงจัง

“เที่ยว วันที่ 12-14 ธันวา แต่หลังจากกลับมา ผู้บริหารเขาจะกลับมาประชุมเรื่องเกณฑ์ในการคัดเลือกผู้จัดการฝ่ายการตลาดคนใหม่ว่าเขาจะเอายังไง” เธออธิบายพร้อมกับดูสีหน้าท่าทางของลูกน้องทีละคน

“ผู้จัดการฝ่ายการตลาด ก็พี่เข็มไงพี่ จะหาอีกทำไมหรอ” หยก สาวสวยในทีมโพล่งถามออกไปแทนทุกคนที่กำลังคิดเหมือนกัน

“พี่เข็มจะไปคุมเขตเหนือ” ก้องภพที่นั่งเงียบมาตลอดเป็นคนตอบ

หลังจากที่พูดจบ ทุกสายตาก็หันไปมองก้องภพทันที พร้อมกับเครื่องหมายคำถามบนหน้าว่ารู้เรื่องนี้ได้ยังไง 

“อืม พี่เข็มจะไปคุมเขตเหนือ ทางนั้นใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว” เมธาวีอธิบายเพิ่ม

“พี่เข็มไม่อยู่ ก็พี่ไง พี่เมย์ เก่งสุด เลิศสุดแล้วตอนนี้ ที่สำคัญ พี่เข็มปั้นพี่มากับมือ” เอ็มที่นั่งฟังมาตลอดรีบบอกพี่ใหญ่ในทีม

เมธาวีไม่ตอบ ได้แค่ยิ้มให้กับทุกคน เพราะในใจเธอก็แอบคิดเช่นนั้นเหมือนกัน ว่าถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใครที่จะเหมาะสมไปมากกว่านี้ ไม่มีแล้ว ทั้งประสบการณ์ ผลงาน รวมทั้งความสามารถต่างๆ เธอกล้าพูดได้เลยว่าเธอก็ไม่เป็นสองรองใครเหมือนกัน เมธาวีหวังอยู่ในใจลึกๆ เสมอว่า ซักวันเธอจะขึ้นไปอยู่ตำแหน่งนั้นให้ได้

“งั้น ก็ต้องเป็นเจ้เมย์อยู่แล้วนะซิ แล้วเขาจะกลับมาประชุมกันเพื่ออะไรอะ” หยกยังไม่เลิกสงสัย

“มิน่า ที่เห็นยุ่งๆ นี่คือกำลังเตรียมตัวสำหรับตำแหน่งใหม่หรือครับ ท่านว่าที่ผู้จัดการฝ่ายการตลาดคนใหม่” เบิ้ลยังคงแซวพี่ใหญ่ต่อ

“น้อยๆ หน่อย งานที่ให้ทำเสร็จหรือยัง จะไปเที่ยวก็ต้องทำงานเสร็จก่อนไหมอะ” หล่อนยังไม่ลืม วนกลับมาเรื่องงานของแต่ละคน

หลังจากประโยคถามถึงงานของหัวหน้าทีมจบลง ทุกคนต่างแยกย้ายกลับที่นั่งของตัวเองหรือเรียกง่ายๆว่าวงแตกนั่นเอง

เมธาวีที่น้องๆ ในทีมชื่นชมและเคารพนั้น เห็นใจดี เป็นที่พึ่งพาได้ตลอดแบบนั้น ถ้าพูดถึงเรื่องงานใครๆ ก็ขนลุก เพราะจัดได้ว่าเป็นคนที่ทำงานเก่ง ทำงานดี และจำรายละเอียดทุกอย่างได้แม่น ทำอะไร สั่งอะไรใครไป ตามเช็คได้หมดทุกประเด็น ไม่เคยมีขาดเลยซักครั้ง จึงทำให้ทีมทั้งรักและทั้งเกรงไปพร้อมๆกัน

 

Dali_da : เจ้ เที่ยงนี้รับอะไรดี

MayV : ได้หมด

Dali_da : ไม่ไปด้วยกันใช่ไหม?

MayV : ไม่

Dali_da : เครียดใช่ไหม ตอบมา!!!!

             เรื่องตำแหน่งนั่นอะ

MayV : สติกเกอร์เพลีย

Dali_da : เจ้!!!

MayV : นิดหน่อย

สองสาวต่างอายุเงยหน้าขึ้นสบตากัน หลังจากคุยกันผ่านแอพพลิเคชั่นไลน์ในคอมพิวเตอร์ เพราะถ้าจะให้คุยกันเรื่องนี้ รับรองได้ว่าจะต้องมีคนมาขอร่วมวงสนทนาด้วยแน่นนอน

Dali_da : แปลว่าเจ้รู้เรื่องข่าวลือที่ว่ามาแล้ว?

          สติกเกอร์สงสัย

MayV : อืม

Dali_da : ให้ดาไปสืบไหม

 หลังจากที่ถามตามความคิดตัวเองไป อีกฝั่งเพียงแค่อ่านแต่ไม่ยอมตอบซักที

Dali_da : เจ้ เอาไง สืบนะ

MayV : ไม่หละ เขามาเดี๋ยวเราก็เจอเอง

Dali_da : เอางั้นนะ

MayV : อืม

Dali_da : เค สรุปเที่ยงนี้ไม่ไปด้วยกันนะ งั้นเดี๋ยวขากลับดาซื้อมาให้

MayV : ขอบใจนะ

          สติกเกอร์ทำงาน

จบบทสนทนา ทั้งคู่ก็ก้มหน้าก้มตาทำงานที่ตนเองรับผิดชอบต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น