รักลืมออกแบบ (E-BOOK)

ตอนที่ 3 : 2 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    28 พ.ย. 63

 

“พี่ ไปห้องน้ำนานเชียว จะไปต่อแล้วนะ ไปไหม” ดาริกายกมือคล้องคอพี่ใหญ่อย่างคนเมาชักชวนไปต่อที่อื่น

“ไปกันเลย พี่รู้สึกว่าวันนี้พี่ดื่มเยอะเกินไปละ ” เธอยิ้มตอบลูกน้องสาว เพราะเห็นว่าทุกคนกำลังสนุกได้ที่ ไม่อยากขัดอารมณ์ของกันและกัน

“ดูแลกันดีๆ นะ พี่จะกลับห้องก่อน” เธอหันไปสั่งคนที่เหลือในทีม ก่อนจะสะพายกระเป๋าลุกจากโต๊ะ

            

“คุณครับ จะกลับแล้วหรือ ผมไปส่งนะ” ปกรณ์ที่นึกว่าหายไปแล้ว อยู่ๆ ก็โผล่เข้ามาประชิดตัวเธอ พร้อมทั้งออกแรง ดันให้เธอเดินไปตามทิศทางของเขา

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษนะคะ ดิฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ กรุณาเอามือออกไปด้วยค่ะ” เธอกระซิบเสียงต่ำ พร้อมกับพยายามเดินเลี่ยงให้พ้นคนที่กำลังพยายามเข้าถึงตัว แต่เหมือนพื้นจะเอียงไปชั่วขณะ เธอเซไปชนโต๊ะข้างๆ

“ขอโทษทีครับ” ปกรณ์ขอโทษขอโพยโต๊ะข้างๆ

 “ที่รัก ผมบอกคุณแล้ว ว่าคุณอย่าดื่มเยอะ เดี๋ยวผมพากลับบ้านนะ ผมขอโทษที่ตามใจคุณมากไปหน่อย” เขาประคองแกมบังคับให้เธอเดินไปตามแรง

 ปกรณ์แสดงความเป็นห่วงเป็นใยเหมือนคู่รัก เขายิ้มด้วยความพอใจว่าทุกอย่างกำลังจะเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้ พยายามพยุงเธอให้ออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด เพื่อไปยังห้องที่เพื่อนเขาเปิดไว้ให้ ไม่รู้ว่าตื่นเต้นที่จะได้ของสวยๆ งามๆ แบบฟรีๆ หรือเพราะว่าคืนนี้ตนเองดื่มมากเกินไป เพราะตอนนี้เขารู้สึกว่าท้องเขากำลังปั่นป่วนอย่างหนัก 

“ก็ไม่ได้ดื่มเยอะนี่หว่า” เขาพยายามนึกหาสาเหตุ

พยุงเธอออกมาจากประตูได้ไม่เท่าไหร่ มือน้อยๆก็อยู่ไม่เป็นสุข ปกรณ์ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดีที่ตอนนี้ยาของเขาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว แต่เหมือนอะไรๆ จะไม่เป็นใจ ข้าศึกกำลังโจมตีเขาอย่างหนัก แล้วสาวในอ้อมแขนกำลังปัดป่ายลูบไล้ไปทั่ว

“คะ คุณจะพาฉันไปไหน” เธอพยายามเปล่งเสียงออกมาถามเขา

“ชู่ว ที่รัก ใจเย็นๆ อยู่นิ่งๆ นะจ๊ะคนดี” ปกรณ์ปลอบเธอไป พยุงตัวเธอไปด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว

“อะไรวะเนี้ย ทำไมต้องมาปวดตอนนี้ด้วย” เขาสบถอย่างหัวเสีย อ้อยกำลังจะเข้าปากช้าง แต่ช้างดันมาปวดขี้ซะนี่

“ไม่ไหวแล้วโว้ย คนสวย รอพี่ตรงนี้ เป็นเด็กดีนะ เดี๋ยวพี่กลับมา” เขาผลักเธอใส่ผนังทางเดินหน้าเลานจ์ พร้อมกับวิ่งหาห้องน้ำอย่างไม่สนใจอ้อยที่จะเข้าปากเขาในตอนแรก

ทันทีที่เป็นอิสระ ไม่มีคนโอบรัดไว้เหมือนก่อนหน้า เมธาวีก็ทิ้งตัวไหลครูดลงไปนั่งบนพื้นพร้อมกับความรู้สึกแปลกๆ ร้อนวูบวาบ คอแห้งกระหายน้ำ และอึดอัดไปหมด

“ร้อน” เธอพึมพำคนเดียวพร้อมกับมือน้อยๆ ที่พยายามปลอดกระดุมเสื้อ หลังจากที่ถอดเสื้อคลุมตัวเองออกแล้ว

“คุณ คุณครับ” น่านนทีที่เดินตามคนทั่งคู่ออกมาตั้งแต่ในเลานจ์รีบเข้าไปพยุงตัวเธอขึ้นมา ก่อนที่เธอจะทำอะไรที่ไม่รู้ตัวตรงนี้ เขาอุตส่าห์กันไม่ให้เธอดื่มเครื่องดื่มแก้วนั้นแล้ว คิดไว้แล้วว่านายปกรณ์ต้องคิดไม่ซื่อ แต่กับเป็นเธอเองที่รีบคว้าแก้วเข้ามาดื่มเกินไป และแม้จะป้องกันการดื่มของเธอได้ไม่ทัน แต่เขาก็กันไอ้คนฉวยโอกาสนั้นออกไปได้

“ยาถ่ายทั่งขวดขนาดนั้น งานนี้นายได้หมดแรงนอนเน่าอยู่ในห้องน้ำแน่” เขาคิดพร้อมกับพยุงเธอเข้าไปในลิฟต์เพื่อไปยังโซนที่พัก

“ช่วยฉันที ฉันเป็นอะไรไป ทำไมฉัน ฉัน เป็นแบบนี้” ไม่แค่พูดเธอกำลังใช้มือน้อยๆปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกไปแล้วถึงสองเม็ด และเม็ดที่สามและสี่ที่ต่ำลงมาก็เหมือนจะถูกปลดเช่นกัน น่านนทีที่มัวแต่กดลิฟต์ ไม่ได้มองว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ ก้มลงมองอีกทีเขาก็แทบตะครุบมือเธอแทบไม่ทัน เสื้อคลุมที่เธอถอดทิ้งไว้ที่ทางเดิน ดีที่เขาเก็บมาด้วย นาทีนั้นเหมือนกำลังหาทางออกให้ทั้งตัวเธอและตัวเขาเอง น่านนทีเอาเสื้อที่เธอถอดออก ห่มตัวเธอไว้อยากลวกๆ กันสายตาจากคนอื่นๆ จะพาเธอไปไหนเขายังไม่รู้เลย พักที่นี้หรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ ที่สุดท้ายที่คิดว่าน่าจะพอใช้ได้จึงเป็นตัวเลือกที่เขากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“อ๊ะ” ความรู้สึกร้อนวูบวาบเหมือนโดนไฟช็อตทุกทีที่ทั้งสองสัมผัสกัน เป็นความรู้สึกที่ค่อนข้างแปลก แต่ออกไปทางทรมานมากกว่า เธอกัดฟันแน่นไม่รู้จะทำยังไงกับความรู้สึกแบบนี้ ทุกครั้งที่เธอหรือเขาโดนตัวกัน เธอจะรู้สึกดีขึ้นจากกอาการอึดอัดทรมานนี้มาก เมธาวีพยายามเอาตัวของเธอเองไปใกล้เขามากที่สุด เรียกได้ว่าตอนนี้เธอพยายามลูบคลำ ปีนป่ายตัวเขาไปทั่ว

“เห้ย คุณ อย่าซุกผมอย่างนั้นซิ อย่าหายใจรดต้นคอผมแบบนั้นซิ ผมจั๊กจี้นะคุณ” น่านนทีจับไหล่ทั้งสองข้างดันตัวเธอออกห่าง

“คุณ คุณพักที่ไหน ใช่ที่นี่หรือเปล่า” เขาพยายามถามเธอ แต่แทนที่จะได้คำตอบกลับมา เธอกลับนิ่งใส่เขา แต่เปลี่ยนเป็นพยายามถอดเสื้อคลุมและทุกสิ่งอย่างบนตัวออก เพราะจากที่ได้อยู่ใกล้กับที่เย็นๆ อยู่ๆ ที่เย็นๆ ที่ว่าก็หายไป เธอเลยต้องช่วยให้ตัวเองคลายความร้อนด้วยการจัดการสิ่งที่ห่อหุ้มร่างกายเธออยู่

“ร้อน ฉันร้อน” เธอพยายามถอดเสื้อผ้าตัวเองออกทั้งที่อยู่ต่อหน้าคนแปลกหน้าอย่างเขา 

ดันก็แล้ว ผลักก็แล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมออกห่างจากตัวเขา แถมยังพยายามจะแก้ผ้าตัวเองอีก

“งานเข้าแล้วกู เอาไงดีวะ” น่านนทีแหงนหน้าขึ้นมองเพดานลิฟต์อย่างหมดทางเลือก และกดลิฟต์ไปยังชั้น 17 ซึ่งเป็นชั้นที่พักของตัวเขเอง

ระหว่างที่อยู่ในลิฟต์ คนในอ้อมแขนยิ่งเบียดเสียดส่วนต่างๆของร่างกายเข้ามา คนที่พยายามผลักออกก็พยายามดัน ผลัดกันลุกผลัดกันหนี จนถึงชั้น 17 ประตูลิฟต์เปิดออก เธอแทบจะทรงตัวไม่ไหวแล้ว เข่าครูดลงไปกับพื้นแต่มือยังคงเป็นปลาหมึก วนเวียนอยู่บนตัวเขา

“เอาวะ” เขาปลอบใจตัวเองพร้อมกับอุ้มเธอขึ้นมาแนบอก นั้นยิ่งทำให้สาวเจ้าในอ้อมแขนเหมือนจะพอใจมากยิ่งขึ้น ส่งเสียงอืออาในลำคอ มือก็ลูบไล้ไปทั่ว

ทันที่ที่เปิดประตูห้องพักตัวเองได้ เขารีบพาเธอไปนอนพักที่เตียง แล้วรีบไปจัดการสิ่งที่คิดว่าจำเป็นต้องใช้เพื่อช่วยเธอให้มีสติกลับมาให้เร็วที่สุด

น่านนทียืนตาค้างเมือเดินกลับเข้ามาในห้องนอนตนเอง ภาพที่ทำให้เขาลำบากใจเป็นอย่างมาก สาวที่เขายื่นมือเขาไปช่วยนั้น ตอนนี้เหมือนจะกำลังสร้างความลำบากให้เขาแล้ว เสื้อผ้าที่ยังพอเหลือติดตัวเธออยู่ก่อนหน้าที่จะเข้ามาในห้องนี้ ตอนนี้มันลงไปกองอยู่กับผ้าห่มที่พื้นแล้ว รวมทั้งหมอนอีกหลายใบ ชั้นในสองชิ้นบนล่างเขาคิดว่าคงจะหลุดออกจากร่างในไม่ช้าหากเขาไม่ดึงสติตัวเองกลับมาก่อน

“คุณ” เขารีบเข้าไปรวบตัวเธอก่อนที่มันจะไม่เหลืออะไรบนตัว แล้วพาไปห้องน้ำที่เขาเตรียมน้ำเย็นๆ ไว้ในอ่าง

“อ๊ะ” ยิ่งเข้าใกล้ตัวเขามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกดีมากเท่านั้น เธอกอดเขาแบบลืมอาย พึมพำแค่เพียงว่า “ร้อน ทรมาน ตัวคุณเย็นดีจัง ฉันชอบ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น