รักลืมออกแบบ (E-BOOK)

ตอนที่ 26 : 11 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    2 ม.ค. 64

 

            “คุณน่านคะ เมย์ใส่หูฟังแทบตลอดเวลา เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ”

            “ก็ ผมเป็นห่วงนี่ครับ”

          หลังจากที่น่านนทีบอกว่าห่วง ก็เกิดความเงียบขึ้นกะทันหัน น่านนทีเงียบเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะเผลอพูดอย่างที่ตัวเองคิด ส่วนเมธาวีเงียบเพราะไม่แน่ใจว่าเขาพูดผิดหรือเปล่า ทำไมอยู่ๆ มาแสดงความเป็นห่วงเธอ

            “ฮัลโหล คุณเมย์ครับ ยังอยู่หรือเปล่าครับ” เขาเรียกเธอเพราะเห็นว่าต่างคนต่างเงียบไปนาน

            “ว่าไงคะ”

            “คือผมจะโทรมาเรื่องที่เราคุยกันค้างไว้เมื่อคืนครับ”

            “เรื่องเมื่อคืน อ๋อค่ะว่าไงคะ” เมธาวีมีน้ำเสียงตื่นเต้นขึ้นมาทันที

            “พอดีผมนัดเพื่อนผมคุยด้วยเย็นนี้ครับ แล้วถ้าได้เรื่องยังไงผมจะแจ้งคุณเมย์อีกที”

           “ขอบคุณมากนะคะคุณน่าน ไม่ได้คุณ เมย์ก็ไม่แน่ใจว่าจะเริ่มยังไง เหมือนกำลังงมเข็มในมหาสมุทรยังไงไม่รู้”

            “ผมก็ไม่มั่นใจว่าจะช่วยได้มากแค่ไหนนะครับ” น่านนทีตอบอย่างคนไว้ตัว ทั้งที่กำลังยิ้มหน้าบานที่ทำให้อีกคนที่อยู่ปลายสายตั้งความหวังกับตัวเอง

            “แค่นี้ก็ช่วยได้มากแล้วหละค่ะ”

            “ผมขอโทษด้วยนะครับเรื่องเมื่อคืน” เขาชวนเธอคุยต่อหลังจากที่ไม่รู้ว่าจบเรื่องที่เธออยากรู้แล้วไม่รูจะคุยกันเรื่องอะไรดี

            “ขอโทษ เรื่องอะไรคะ”

            “เมื่อคืนผมชวนคุณคุยดึกไปหน่อยครับ ที่จริงต้องเรียกว่าเกือบเช้ามากกว่า”

            “อ๋อ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เมย์ชินแล้ว” เมธาวีตอบแล้วก็อยากจะกัดลิ้นตัวเอง เธอนอนดึกนอนเช้าขนาดนั้นบ่อยซะที่ไหน ถ้าไม่เดดไลน์ ไฟลนก้น สี่ทุ่มเธอก็ชัตดาวน์ตัวเองแล้ว

            “คุณเมย์นอนดึกแบบนี้เป็นปะจำหรอครับ”

            “อ๋อ ช่วงมีงานก็เป็นแบบนี้ละค่ะ เมย์ชินแล้ว” เธอตอบอายๆ ใช่ที่ไหน เธอนอนไว เด็กอนามัยใครก็รู้เพราะคอลลาเจนไม่ผลิตแล้ว เพราะฉะนั้นต้องรีบเข้านอน พักผ่อนให้เต็มที่ เพื่อสุขภาพที่ดีของหน้าตาและผิวพรรณ

            “นอนดึกบ่อยๆ ไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ”

            “ก็ไม่บ่อยหรอกค่ะ นานๆ ที”

            “แสดงว่าแบบเมื่อคืนก็นานๆ ทีใช่ไหมครับ” น่านนทีกะจะลองหลอกถามว่าเธอคุยกับใครหรือเปล่า หรือเหมือนอย่างคนมีคู่รักอื่นๆ หรือเปล่าที่ต้องนอนคุยโทรศัพท์กันจนดึกดื่น

            “ค่ะ นานๆ ที”

            น่านนทียิ้มกว้างกับคำตอบของเธอทันที

            “งั้นต่อไปผมจะโทรแต่หัววัน คุณจะได้นอนไม่ดึกนะครับ”

            “คะ” เมธาวีเหมือนจะฟังไม่ทันที่เข้าพูด หรือถ้าฟังทันก็อาจจะไม่เข้าใจความหมาย

            “เอาตามที่ผมว่าแล้วกันนะครับไว้เดี๋ยวผมคุยกับเพื่อนเย็นนี้ก่อน ได้เรื่องยังไงผมจะโทรแจ้ง” เขารีบเปลี่ยนเรื่องไม่ให้เธอวนกลับเข้าไปเรื่องจะโทรช้าโทรเร็วทันที

            “อ๋อ ค่ะๆ รบกวนคุณน่านด้วยนะคะ”

            “ขับรถดีๆ นะครับ” แล้วเขาก็วางสายไป

            ปล่อยให้เมธาวีค้างอยู่กับคำถามที่ติดอยู่ในหัว ตั้งแต่ประโยคที่เขาบอกเธอว่าเป็นห่วง แล้วยังจะมาบอกอีกว่าต่อไปจะรีบโทรหา ไม่ให้ดึกอย่างเมื่อคืนอีก พูดยังกะจะโทรมาทุกคืน

            ปี๊ด!! เสียงแต่รถยนต์จากด้านหลังทำเอาเมธาวีสะดุ้งสุดตัว

            “ขอโทษทีจ้า” เธอขอโทษขอโพยคันข้างหลังทันทีที่ดึงสติกลับมาได้พร้อมกลับรีบเคลื่อนรถตามคันหน้าที่ทิ้งระยะห่างกับเธอพอสมควรไปทันที

 

            เสียงเพลงขับกล่อม รายลอมด้วยบรรยากาศที่ผ่อนคลาย ทำให้คนที่เข้ามาใช้บริการรู้สึกดีไปด้วย บ้างก็มานั่งรับประทานอาหารเป็นคู่ๆ บ้างก็มาเป็นครอบครัว มีหลายโต๊ะที่เริ่มสั่งเครื่องดื่มมีแอลกอฮอลล์ตั้งแต่หัววัน เรียกได้ว่าเป็นร้านที่ตอบโจทย์หลายๆ คนได้ในเวลาเดียวกัน เป็นทั้งร้านอาหาร ร้านกินดื่ม หรือแม้แต่การตกลงเจรจาธุรกิจ ร้านนี้ก็ถือว่าเป็นตัวเลือกอันดับต้นๆ ที่คนในพื้นที่เลือกใช้บริการ

            “ว่ามา” สุดรารถนาเปิดประเด็นทันทีที่เข้ามานั่งโซนที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว

            “ไม่มีอะมาก”

            “อ้าว แล้วให้ข้ามาทำไมวะ”

            “มีเรื่องให้ช่วยนิดหน่อย”

            “เรื่อง”

            “มีคนมาขอความรู้เรื่องเรือ แล้วก็อยากจะขอเข้าไปดูของจริงหน่อย”

            “แค่นี่เนี้ยนะ”

            “อือ แค่นี้แหละ”

            “เองก็เข้าไปเลยดิวะ จะให้ข้ามาหาเพื่อ”

            “เปล่า”

            “ไอ้นี่ อะไรของเอ็ง”

            “อยากให้มีคนที่พออธิบายแล้วก็รู้เรื่องช่วยดูหน่อย”

            “เยอะแยะ แต่ทำไมวะ”

            “ก็บอกว่ามีคนสนใจ”

            “สนใจจะซื้อ?”

            “สนใจข้อมูลเอาไปทำงาน”

            “เองเลี้ยงต้องนักศึกษาหรอ จะได้หาข้อมูลให้ไปทำรายงานเนี้ย”

            “ไม่ใช้แบบนั้นโว้ย”

            “วะไอนี่ แล้วมันยังไง”

            “คืองี้ครับ คุณน่านอยากขอเข้าไปใช้พื้นที่ของคุณสุดหน่อยครับ พอดีคุณเมย์เธอกำลังหาข้อมูลเรื่องเรือ แล้วคุณน่านก็ดันไปเสนอว่ามีคนมีคามรู้ความสามารถ ที่สามารถช่วยได้ครับ เรื่องก็ประมาณนี้ครับ” เมธีที่ทนเพื่อนทั้งสองทะเลาะกันไม่ไหวอธิบายเรื่องราวให้แทน

            “อ๋อ ที่แท้ก็อยากโชว์หญิง”

            “ประมาณนั้นครับ” เมธีแอบยิ้ม

            “ก็ นั้นแหละ อย่างที่ไอ้เมมันบอก”

            “แล้วจะให้ข้าทำอะไร”

            “ก็ ไม่ต้องทำอะไร แค่หาคนที่พอจะอธิบายรู้เรื่อง พาดูเรือได้ แค่นั้น”

            “ข้าก็ทำได้นะ คุณเมย์ของเองจะมาหรอ”

            “ยังไม่แน่ใจ แต่ฟังดูแล้วข้าว่าเขาอยากมาดูด้วยตาหวะ”

            “จริงดิ ขอรับเองนะ”

            “ไม่ต้อง”

            “อ้าว ข้าอธิบายได้นะ แล้วข้าก็ว่างด้วย ว๊าง ว่าง”

            “ไม่ต้อง”

            “ไอ้คนขี้หวง มาขอความช่วยเหลือเขาแล้วยังจะมาหวงของอีก”

            “ข้าแค่เผื่อไว้ แต่เองให้คนทำข้อมูลให้ข้าหน่อยดิวะ”

            “ขอฟรีๆ ได้ด้วยหรอของแบบนี้” สุดปรารถนาทำหน้าเจ้าเล่ห์ทันที

            “เออ เดี๋ยวจะตอบแทนอย่างสาสม”

            “พูดใหม่ทีซิ สาสมนี่เหมือนจะเอาให้ตายเลยนะ”

            “เออๆ จะตอบแทนจนพอใจเลย พอใจหรือยัง”

            “งี้ค่อยน่ารักหน่อย”

            “ว่าแต่ จะเอาข้อมูลอะไรอะ”

            “ก็เห็นคุณเมย์บอกว่ามีบริษัทติดต่อไปให้ช่วยทำโฆษณา เห็นว่าเป็นบริษัทนำเที่ยว แต่ลงทุนเอง เลยจะโปรโมทเรือยอร์ช เรือใบของตัวเองให้ลูกค้าว่ามีครบครัน อะไรประมาณนี้ แต่คุณเมย์เธอไม่สันทัดเท่าไหร่”

            “เองเลยอาสาช่วยว่างั้น”

            “เสร็จแล้วส่งมาให้ข้าด้วยแล้วกัน” น่านนทีพูดตัดบททันที

            “สบายมาก ว่าแต่บริษัทไหนวะ ลูกค้าข้าหรือเปล่า”

            “ไม่รู้ ไม่ได้ถามมา”

            น่านนทีตอบมาแค่นี้ สุดปรารถนาก็นั่งคิดหาคำตอบเอง เพราะเขาทำธุรกิจด้านนี้มาหลายสิบปี แล้วลูกค้าก็มีหลากหลาย ทั้งเพื่อสนองความต้องการ ความชอบส่วนตัว การสะสม ใช้สำหรับการแข่งขัน หรือบริษัททัวร์ต่างๆ ก็มาใช้บริการที่เขา แล้วบริษัทท่องเที่ยวที่ว่านั้นบริษัทไหนกัน 

            “ว่าแต่ มาเมื่อไหร่วะ”

            “ไม่ได้ถาม”

            “แล้วจะมานานไหมอะ”

            “ไม่รู้”

            “เขาจะมาคนเดียวหรอ”

            “วะไอ้นี่ บอกว่าไม่รู้ จะมาหรือเปล่าก็ไม่รู้ ข้าแค่คิดเผื่อไว้”

            “หูว มีวางแผนไว้รอเสร็จสรรพ” พร้อมกับหันไปยักคิ้วให้กับเมธี

            “ว่าแต่เรื่องเองอะ จะเอายังไง”

            “อะไรเอายังไง”

            “ก็ข่าวที่เขาว่าสาวไปตบกันเพราะแกอะ”

            “ที่ไหน ทำไมข้าไม่รู้” สุดปรารถนาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

            “ไปหลอกสาวเขาเอาไว้เยอะ ระวังนะเว้ย”

            “ระดับนี้แล้ว หายห่วง”

            “ห่วงไอ้คนโน้นเลย เห็นเงียบๆ หนิมๆ ไม่เบานี่หวา” สุดปรารถนาหันไปจ้องจับผิดเมธีที่นั่งดื่มเงียบๆ

            “ปล่อยมันเถอะ” น่านนทีที่เคยพยายามคาดคั้นแล้ว แต่เมธีเลี่ยงไม่ยอมตอบคำถามเสมอ จนเขาถอดใจไม่อยากรู้เรื่องละ

            “ปล่อยไม่ได้ เมียแกทั้งคนนะ แกจะยอมให้เมนี่ไปมีคนอื่นหรอ”

            แล้วดอกกุหลาบที่ปักประดับแจกันบนโต๊ะก็ลอยข้ามฝั่งมาแปะบนหน้าคนที่เพิ่งพูดจบทันที

            “แหม พูดแค่นี้ทำเขิล ข้าจะตามสืบให้ได้ว่าเองแอบเอาสาวบ้านไหนไปซ่อน”

            “ก็ลองดู” เมธีไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงประชดหรือล้อเลียน แต่ความหมายคือตามที่พูดจริงๆ อยากรู้ก็ลองไปตามสืบดู ถ้าความสามารถถึง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #14 mars15 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 มกราคม 2564 / 08:28

    เริ่มรุกเงียบแล้ว ค่อยๆเป็นไป จีบขั้นเทพ อิอิ

    #14
    0