รักลืมออกแบบ (E-BOOK)

ตอนที่ 20 : 9 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    23 ธ.ค. 63

 

           แล้วสองสาวก็เงยหน้าขึ้นมาสบตายิ้มให้กันน้อยๆ เพราะไม่อยากให้คนอื่น ๆ ในทีมรู้ว่าตอนนี้พี่ใหญ่กำลังรู้สึกไม่สบาย ไม่อยากทำให้ทีมเป็นห่วง และอีกอย่างที่สำคัญคือ กลัวคนจะเข้าใจว่าแค่ไม่ชนะแค่นี้รับไม่ได้ถึงกับไม่สบายเลย

            แล้วก็เป็นไปตามที่คิดไว้ วันนี้เมธาวีไม่มาทำงานจริงๆ เพราะตั้งแต่ที่กลับมาจากที่ทำงานเธอก็อาการไม่ค่อยดี ตัวรุมเหมือนจะมีไข้ มิหนำซ้ำยังปวดท้องมากขึ้นเรื่อย ๆ ดีที่แวะซื้อยาก่อนเข้ามา แม้จะกินไปแล้วแต่เหมือนอาการจะยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่

            “เยส” เมธาวีร้องด้วยความดีใจ

            “ในที่สุดแกก็มา” สิ่งที่เมธาวีรอคอยก็มาจนได้ เมื่อตื่นมาแล้วรู้สึกไม่สบายตัวและคิดว่าต้อใช่แน่ๆ เธอเดินเข้าไปเช็คตัวเองในห้องน้ำแล้วร้องออกมาอย่างดีใจ แสดงว่าเธอไม่ท้อง ไม่ท้องแน่นอน ขอบคุณความไม่ปกติของงรอบเดือนตัวเอง

            ดีใจเสร็จก็ต้องมานิ้วหน้าต่อ เพราะเธอปวดท้องอย่างแรง ความดีใจทำให้ลืมอาการปวดท้องได้เพียงไม่กี่วินาที จัดการตัวเองเสร็จก็พาร่างที่ไร้วิญญาณกลับมาที่เตียง มองหาโทรศัพท์เพื่อส่งข้อความบอกน้องในทีม และเข้าแอพบันทึกการมาของประจำเดือนด้วย

            เดิมทีเธอไม่ได้สนใจว่าแต่ละเดือนจะมาตรงไหม หรือมามากมาน้อยหรือเปล่า เพราะไม่ได้สนใจอะไรอีกทั้งก็ยังไม่ได้แต่งงาน ถ้าประจำเดือนจะขาดก็ไม่ตกใจเพราะไม่ได้ท้องแน่นอน แต่หลังๆ มีเพื่อนๆรอบข้างเตือนว่าควรให้ความสนใจมากหน่อย เรื่องสุขภาพสำคัญมาก หลายคนเป็นเนื้องอก เป็นมะเร็ง อาการคล้ายๆ กับเมธาวีเลยคือปวดท้องมากเวลาเป็นประจำเดือน แล้วก็มาไม่ค่อยจะปกติ       

            หลังจากที่โดนใครหลายๆคนเตือน เธอเลยต้องจดบันทึกรายละเอียดสุขภาพตัวเธอเอง เผื่ออนาคตอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นจะได้มีหลักฐานยื่นให้หมอดูเลยไม่ต้องมานั่งระลึกเพราะเธอจำไม่ได้แน่นอน

            MayV : วันนี้ไม่เข้านะ พี่ลาในระบบไปแล้ว

            Dali_da : ยังไม่ดีขึ้นหรือเจ้

            MayV : เมนส์มา คงไปไม่ได้แน่

            Dali_da : ไหวไหมเนี้ย

            MayV : คิดว่าไหว

            Dali_da : ไม่ไหวโทรมานะ พร้อม

            MayV : สติกเกอร์ราตรีสวัสดิ์

            ดาริกาไล่ทวนอ่านข้อความในมือถืออีกครั้ง กำลังตัดสินใจว่าควรแวะไปดูหน่อยไหมเพราะเธอเคยเจอมากับตัวเองเลย เมธาวีหมดสติล้มลงไปต่อหน้าเพราะปวดท้องประจำเดือน เธอเลยค่อนข้างเป็นห่วงพี่สาวสุดที่รัก ตอนไม่มก็กลัวจะเป็นอะไร พอตอนมาก็สร้างความลำบากให้พี่สาวเธอมาก เคยพาไปพบแพทย์ก็บอกไม่มีอะไรผิดปกติ ความเครียด พักผ่อนน้อย แต่นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไร มากสุดก็ฉีดยา ให้น้ำเกลือ พอฟื้นก็กลับบ้านได้ พอหายก็เป็นปกติ ประจำเดือนที่แสนน่ากลัวของเมธาวี

            “หน้าเครียดเชียว ไปเข้าห้องนำไป” เอ็มหยกแต่เช้า

            “ไม่ได้ปวดท้องหย่ะ”

            “จะรู้หรอ เห็นนั่งคิ้วขมวดอยู่”

            “สองคนนี่มาเช้าจัง” หยกเดินเข้ามาสมทบ

            “จะเก้าโมงนี่นะ” เบิ้ลที่เพิ่งวิ่งเข้ามาถึง

            “ตอกบัตรแทบไม่ทัน”

            “ตื่นสายอีกซิเรา”

            “ตื่นเช้านะ แต่มันนอนไถไอจีอยู่”

            “นั้นไง”

            “นี่จะเก้าโมงแล้วนะ พี่เมย์ยังไม่หรอ” หยกถามขึ้นมาเพราะยังไม่เห็นพี่ใหญ่

            “วันนี้ลา” ดาริกาพูดลอยๆ

            “ไปไหนอะ” เบิ้ลโผล่หน้าขึ้นมาจากที่กำลังผูกเชือกรองเท้า

            “ไม่สบาย”

            “อ้าว เป็นอะไรมากไหมพี่”

            “ไม่มาก เดี๋ยวเจ้แกจัดการตัวเองได้”

            “อ้าว ไม่มากแต่ถึงขั้นลานี่นะ” เบิ้ลยังคงถามต่อ

            “ก็มากแหละ แต่พอไหว ดูแลตัวเองได้และไม่ได้อยากให้ใครไปรบกวนด้วย” ดาริการ่ายยาว

            “ไม่ใช่เพราะ” เอ็มพูดขึ้นมาแล้วเงียบไป

            “โรคผู้หญิงโว้ย เลิกเดาได้แล้ว” ดาริการีบบอกเอ็มที่คิดว่าอาจจะเป็นเพราะตัวเองอีกหรือเปล่า

            “อ๋อ” แล้วทุกคนก็พร้อมกันพยักหน้า

            

            หลังจากที่ลางานไปหนึ่งวัน เมธาวีก็กลับมาทำงานด้วยตวามแข็งขันตามปกติ เวลาผ่านไปจนลืมไปเลยว่าโปรเจคสำหรับตำแหน่งนั้นผ่านไปสองเดือนแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะเป็นช่วงเทศกาลหยุดยาวอีกแล้ว ช่วงนี้เลยต้องเร่งกับงานที่มีอยู่ในมือให้รีบออกไปเร็วๆ เพราะถ้างานยังไม่ออก ก็จะกองกันไว้เรื่อย ๆ เผลออาจทำให้ไม่ได้หยุดกันเลยทีเดียว

            “คิดว่าประตูท่าแพรคนจะเยอะมากไหม” เบิ้ลที่อยู่ๆก็ชวนทีมงานคุย

            “จะเหลือหรือ ปีที่แล้วข้าไปแทบไม่มีที่ยืน” เอ็มเล่าเรื่องของปีที่แล้วให้ฟัง

            “แล้วจะไปไหนดีอะ” เบิ้ลยังคงถามต่อ

            “นอนอยู่บ้าน สบายใจ ประหยัดด้วย” ดาริกาเสริมบ้าง

            “บ้า สงกรานต์นะเจ้ เราต้องไปเล่นน้ำซิ” เบิ้ลเหมือนได้ยินเรื่องที่ไม่เชื่อหู

            “ป้าแกหมดวัยเที่ยวแล้ว” เอมแอบแซว

            “ไอ้คนไม่แก แกอายุเท่าฉันนะ” ดาริกาชี้หน้าทันที

            “แปปๆจะสงกรานต์แล้วอะ เหมือนเมื่อวานเพิ่งกลับบ้านไปฉลองปีใหม่มาเอง” หยกพูดบ้าง

            “หรา” ทุกคนพูดพร้อมกันพร้อมกับทำท่าล้อเลียน

            “อ้าว ทำไมหละ” เธอไม่เข้าใจ

            “หล่อนลาเที่ยวบ่อยสุดแล้วนะ แถมยังมาบ่นว่าวันลาหมดแล้วยังไปนั้นไปนี่ไม่ครบเลย” ดาริกาเอาคืน

            “ก็จริงนี่นา” หยกยังไม่ยอมแพ้

            “จริงอะไรยะ”

            “ก็จริงที่มันไวไง เวลามันเดินไว แปปๆ จะหยุดอีกแล้ว”

            “สนใจงานตรงหน้าก่อนเถอะค่ะคุณน้อง” ดาริกายังไม่หยุดเหน็บ

            เมธาวียิ้มขำกับบทสนทนาของน้องๆ เพราะเมื่อลองคิดตามก็จริงอย่างที่หลายๆคนบอก เวลาเดินไวจริงๆ ยังทำอะไรได้ไม่เป็นชิ้นเป็นอันเลย คิดไปคิดมาก็คิดไปถึงเรื่องคืนนั้น ตั้งแต่เขามาส่งเธอที่คอนโด ก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีกเลย แต่ส่งข้อความหาไม่เคยขาด จะมีก็แต่ช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมาที่เขาบอกเธอว่าตอนนี้ที่โรงแรมกำลังมีปัญหา กำลังตามแก้ แล้วก็หายไปเลย 

            ตอนแรกเธอกะจะไม่สนใจ แต่คนที่เคยคุยกันทุกคืน แม้จะผ่านตัวอักษรแต่ก็เหมือนได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวระหว่างกันทุกคืน เธออดคิดถึงเขาไม่ได้ เมธาวีสะบัดหัวไล่ความคิดนี้ เธอตกใจที่เผลอคิดถึงเขา ทำไมต้องคิดถึงเขา ทั้งคู่ยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย ถ้าไม่นับเรื่องคืนนั้น 

            “ไม่รู้ละ ผมจะต้องหาที่ไปให้ได้ หยุดตั้งหลายวัน” เบิ้ลยังไม่เลิก

            “งั้น เอางานไปทำที่บ้านไหม เดี๋ยวเจ้จัดให้” ดาริกาตามไปจัดการ

            “อ่อ งั้นไม่เป็นไรเจ้ ผมไม่คิดเรื่องหาที่เที่ยวแล้วก็ได้ ไม่ต้องนะเจ้ ตอนนี้น้องรักของพี่ๆกำลังตั้งใจทำงานอยู่ โอเคนะครับ” พูดจบก็ก้มหน้าก้มตาสนใจงานในมือตัวเองไม่เอ่ยอะไรออกมาอีกเลย

            ดาริกาหันไปยักคิ้วให้ก้องภพที่ยิ้มให้กับท่าทางของน้องเล็กที่โดนเบรกด้วยการจะให้งานเพิ่มถ้ายังไม่หุบปาก

            “ถามอะไรหน่อยซิครับ” ก้องภพเอ่ยประโยคแรกของวันนี้ขึ้นมา

            ทุกคนยกเว้นเบิ้ลหันหน้าไปมองเพื่อรอคำถามถัดไปของก้องภพ

            “งานที่เราจะต้องแข่งกับทีมบีใกล้จะมาถึงหรือยังครับ” ก้องภพหันไปทางเมธาวี

            “คิดว่าหลังสงกรานต์น่าจะรู้แล้วนะ เพราะเห็นเขากำลังหารือกันหนะ บอกว่ามีสินค้าน่าสนใจเยอะเลย” เมธาวีตอบให้น้องๆทุกคนในทีมไดยิน

            “คงไม้เอางานที่กำลังแข่งกันล้นตลาดหรือไม่ก็กลุ่มลูกค้ามีกระจุกเดียวหรอกนะ” ดาริกาบ่น

            “ก็ ถ้าเขาสั่งมา เราก็ต้องหาวิธีทำไง” เมธาวีบอกอย่างใจเย็น

            งานโฆษณา ไม่ใช่ว่าลูกค้ามาจ้าง เราทำให้แล้วจบไป เพราะต้องมาหาข้อมูล ต้องมาอ้างอิงหลักการ ทฤษฎีต่างๆ จะใช่อะไร สื่อออกมายังไง ที่สำคัญ ไม่ไปทำให้คล้ายกับความคิดคนอื่นด้วย แล้วยังจะต้องให้ผู้บริโภคจำสินค้าที่เรานำเสนอได้อีก ไม่ง่ายเลย

            ตอนแรกที่เข้ามาทำงานในวงการนี้ แอบไปร้องไห้อยู่ก็หลายครั้งกว่าจะกลายมาเป็นสาวเก่งและมั่นขนาดนี้ เจออุปสรรค ปัญหามาก็เยอะ ลูกค้าสารพัดแบบ เอาแบบนั้น แบบนี้ แก้ตรงนั้นตรงนี้ จะได้วงมวยกันอยู่ก็หลายรอบ

            “ยิ่งยากยิ่งท้าทายนะ” เมธาวยิ้มให้กำลังใจน้องๆ นึกถึงทีมงานแต่ละคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ๆในสมัยนั้น ดาริกาวิ่งโล่มาหาทั้งน้ำตาก็หลายรอบเพราะโมโหที่ตอกกลับลูกค้าไม่ได้ ต้องคอยแก้งานตามความต้องการของลูกค้าแม้ว่าจะขัดกับหลักของงาน ก้องภพที่เกือบวางมวยกับลูกค้าที่มาหลีดาริกาก้หลายครั้ง หยกที่แอบร้องไห้เพราะงานยังไม่เป็นที่ประทับใจซักที ส่วนก้องภพไม่เยบ่นหรือปรปาดอะไรเลย อยู่ด้วยกันมาแบบเมื่อก่อนยังไง ตอนนี้ก็อย่างนั้น ดีหน่อยที่ตอนนี้มีพูดคุยยิ้มแย้มให้กันบ้าง

            คิดแล้วก็ยิ้มออกมาคนเดียว สุขใจที่ทีมเติบโตกันได้ขนาดนี้ เพราะตอนนี้มีแต่คนท่ากประสบการณ์ จะมีก็แต่เพียงน้องใหม่ที่ต้องรอให้ชั่วโมงบินสูงเหมือนคนอื่น ๆ แค่นั้น รับรองว่าต่อไปก็จะเป็นมืออาชีพเหมือนทึกคนในทีมแน่นอน

            “เจ้ เป็นอะไรมากไหม ยืนยิ้มอยู่คนเดียว”

            เมธาวีหุบยิ้มทันทีที่โดนน้องทัก

            “เปล่า นั่งทำงานไปเถอะ” เธอตอบเสียงดุแก้เขิล

            “ดุทำไมวะ” ดาริกาบ่นกะปอดกะแปด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #12 mars15 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 14:55

    รู้สึกคิดถึงแล้วไง อยากจะสานต่อหรือพอแค่นี้ ก็ถามใจเธอดูสิ

    #12
    0