รักลืมออกแบบ (E-BOOK)

ตอนที่ 2 : 1 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    27 พ.ย. 63

 

ทางด้านของคนที่เพิ่งเก็บของออกมาจากห้อง จะเรียกว่าเก็บก็คงจะไม่ได้ เพราะดูจากรูปการณ์แล้ว น่าจะเรียกว่าหอบของออกมาจากห้องมากกว่า หล่อนรีบควานหาคีย์การ์ดห้องพักในกระเป๋า เพื่อดูว่าใช่ที่เดียวกันหรือเปล่า ถ้าคนละที่นี่แย่เลย เพราะนั้นแปลว่า เธอต้องไปตามหาโรงแรมที่พักในสภาพแบบนี้นะหรือ แต่ถ้าไกล เธอคงเลือกจะเปิดห้องซักห้องเพื่อเรียกสติตัวเองก่อนว่าจะเอายังไงต่อดี 

แต้มบุญของเธอนับว่ายังใช้ไม่หมด ที่นี้คือโรงแรมเลิศทักษิณ โรงแรมที่บริษัทเลือกเป็นที่พักสำหรับการเที่ยวประจำปีในครั้งนี้

“ขอบคุณสวรรค์” เธอนึกอยากจะขอบคุณทุกสิ่งอย่างบนโลกใบนี้เท่าที่จะนึกได้ ที่ยังพอมีแต้มบุญหลงเหลือให้เธออยู่บ้าง

หลังจากที่เห็นหมายเลขห้องบนคีย์การ์ด เธอก็จ้ำหาห้องทันทีด้วยสภาพที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง ซ้ำเสื้อยังติดกระดุมผิดเม็ดอีก ได้แต่ภาวนาในใจว่าขออย่าให้เจอใครที่รู้จักระหว่างทางเลย 

ห้องพักที่เธออยู่คือชั้น 14 ต้องลงลิฟต์มาอีก จะเที่ยงแล้ว แต่ทางเดินโซนห้องพักในโรงแรมยังคงเงียบสงบ ข้อดีของการที่เป็นโรงแรมที่ใช้สำหรับพักผ่อนหรือเปล่านะ หรือแขกคนอื่นๆเขาออกไปเที่ยวข้างนอกกันหมดแล้ว ไม่รู้แหละ แต่วันนี้เป็นวัน free Day ที่บริษัทปล่อยฟรีให้พนักงาน ใครจะทำอะไร จะไปที่ไหนก็ได้ หลังจากที่เมื่อคืนปาร์ตี้กันอย่างหนักหน่วง

“1407 เจอซะที” เมธาวีแตะคีย์การ์ดเข้าห้องด้วยความรวดเร็ว คิดอยู่ว่าถ้าเจอกับดาริกา เพื่อนร่วมห้อง ที่เป็นผู้ช่วยในทีมจะอธิบายกับเธอยังไงว่าทำไมเมื่อคืนไม่กลับห้อง คิดคำอธิบายต่างๆนาๆ ที่จะสามารถเอามาแก้ตัวได้ก่อน แต่พอเปิดประตูห้องเข้าไปพบว่าเจอแค่ความเงียบสงบ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการนอนบนที่นอนทั้งสองเตียง จะว่าแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดแล้วก็ไม่น่าจะใช่ แล้วลูกน้องเธอไหนกัน 

ไม่เจอหน้ากันก็ดีแล้ว เธอจะได้ไม่ต้องตอบคำถาม สิ่งแรกที่ทำหลังจากเข้าห้องมา คือการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดการกับตัวเอง

“อ่ะ” เธอเผลอโอดครวญด้วยความรู้สึกเจ็บ ความรู้สึกแรกที่โดนน้ำ กะว่าจะให้น้ำเย็นเรียกสติ คืนความสดชื่นให้ตัวเองซะหน่อย แต่คิดว่าเธอคงคิดผิดมหันต์ ขอเปลี่ยนเป็นแช่น้ำอุ่นให้รู้สึกดีละกัน

“เจ็บชะมัดเลย” เธอบ่นพึมพำขณะนอนแช่น้ำอุ่นที่ตัดสินใจเปลี่ยนจากน้ำเย็นที่ทำให้เธอสะดุ้งในตอนแรก

“ความเจ็บปวดในวัย 34 ของฉัน ทำไมถึงมาแบบที่ไม่ให้ทันตั้งตัวแบบนี้นะ” สาวสวยรวยเสน่ห์ แถมความมั่นใจเกินร้อยแบบเธอ ต้องมามีครั้งแรกกับใครที่ไหนก็ไม่รู้แบบนี้นะ บ่นเจ็บไป ก็พยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปด้วยเช่นกัน

ใช่ละ เมื่อวานเป็นวันที่บริษัทพามาพักผ่อนประจำปี ของวันที่12-14 ธันวาคม แล้วเมื่อวานก็เป็นวันแรกที่เพิ่งเดินทางมาถึงโรงแรมโรงแรมที่ได้ชื่อว่าเป็นที่นิยมมากในหมู่นักท่องเที่ยวชาวต่างประเทศ บริษัทจึงให้โบนัสพนักงานด้วยการจัดที่พักระดับหกดาวให้ แถม Free Day ให้ตลอดช่วงการพักผ่อน ตามอัธยาศัยด้วย จะมีก็แค่เพียง Party Night ซึ่งก็คือเมื่อคืนที่ผ่านมานั้นเอง

เธอยอมรับว่าเมื่อคืนเธอดื่มหนักไปหน่อย เพราะช่วงนี้มีเรื่องเข้ามากวนใจเรื่องตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการตลาด อีกอย่างอีก 2 วันก็เป็นวันหยุด ไม่มีโปรแกรมใดๆที่จะต้องเข้าร่วม ดังนั้น ถ้าจะดื่มหนักหน่อยก็คงไม่เป็นอะไร แต่ถ้ารู้ว่าถ้าเมื่อคืนจะคว้าแก้วมาแบบไม่ดูตาม้าตาเรือแบบเมื่อคืน แล้วต้องตื่นมาเจออะไรแบบนี้ เธอคงจะไม่รับแก้ว ชนแก้วจากใครแน่

“พี่เมย์ ให้เกียรติชนแก้วกับดาหน่อยนะคะ” ภาพเมื่อคืนกำลังลอยเข้ามาในหัว ภาพที่ลูกน้องคนสนิทพ่วงด้วยตำแหน่งผู้ช่วยคู่ใจ และเพื่อนร่วมห้องในการเที่ยวในครั้งนี้ที่บริษัทจัดให้ ยื่นแก้วมาขนชนกับเธอ

 “เวอร์ น้อยๆ หน่อย เธอจะมามอมพี่หรือเปล่า” เธอจิ้มหน้าแกลูกน้องอย่างล้อเรียนพร้อมกับยื่นแก้วไปชน ตามประสาเพื่อนเที่ยว เพื่อนดื่มกัน อยู่บ่อยครั้ง

“ด้วยๆ ชนด้วย” และอีกหลายๆ เสียงที่นั่งร่วมโต๊ะเดียวกันยื่นแก้วมาร่วมชนด้วย

“หมดแก้วนะคะ” ดาริกาคะยั้นคะยอให้พี่ใหญ่ในทีมดื่มเครื่องดื่มของเธอให้หมดแก้ว

“หมดแก้ว หมดแก้ว หมดแก้ว” เสียงเชียร์รอบข้างสร้างบรรยากาศในการดื่มให้ยิ่งครึกครื้นมากกว่าเดิม

“เห็นพี่เครียดๆ ไอ้นี้ช่วยได้นะ” เธอขยิบตาให้พี่ใหญ่พร้อมทั้งกระดกแก้วของตัวเองจนหมด พร้อมกับชี้ไปที่แก้วของเมธาวีที่ยังถืออยู่

เมธาวีกระดกรวดเดียวเช่นกันกับดาริกาที่นำไปก่อนหน้า แล้วใช้มืออีกข้างเช็ดมุมปากที่เลอะเล็กน้อยพร้อมกับยักคิ้วกลับให้ทีมงานที่เหลือที่ยังรอให้เธอดื่มหมดก่อนถึงจะยกตาม

“มีเรื่องต้องคิดนิดหน่อยหน่ะ” เธอพูดกับดาริกา แต่เหมือนจะคุยกับตัวเองเสียมากกว่า

“เรื่องตำแหน่งพี่เข็มนะรึ” ดาริกาถามกลับอย่างรู้งาน

“อืม” เมธาวีตอบพร้อมกับยกแก้วที่ทีมงานเติมเครื่องดื่มให้อีกครั้งจนหมดแก้วอีกรอบ

“แต่จะว่าไป พวกเราทุกคนก็รู้ๆ กันอยู่นะพี่ ว่าถ้าพี่เข็มไปคุมสาขาที่เหนือ แน่นอนว่าคนที่จะขึ้นต่อจากพี่เข็ม ก็คือพี่อะ ” ดาริกาที่อยู่ในบริษัทและทีมเดียวกันกับเมธาวีนานที่สุดถ้าเทียบกับสมาชิกคนอื่นๆในทีมออกความคิดเห็น

“มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอกนะดา” เธอตอบพร้อมกันหันไปมองเพื่อนร่วมงานที่อยู่ตรงข้ามอีกโต๊ะ คนที่เหลือในโต๊ะทุกคนเลยหันตาม

“ใครอะ ทำไมไม่คุ้นเลย” เอ็ม หนึ่งในทีมพูดขึ้นกลางวง

“อ๋อ คุณรุจิราหนะ เพิ่งมาไม่ถึงเดือนนะ ข่าวว่าหลานคุณปิติหนะ” หยก สาวสวยประจำทีมเป็นคนพูดขึ้น

“คุณปิติ ชื่อคุ้นๆนะ” เบิ้ล น้องเล็กในทีมกล่าวขึ้นบ้าง

โป๊ก! เสียงขวดน้ำอัดลมพลาสติกที่ดื่มหมดแล้วกระทบกับศีรษะของคนที่เพิ่งถามคำถามจบไป

“นายแกไงไอ้เบิ้ล นายที่เป็นนายใหญ่อะ” ดาริกาค้อนให้วงใหญ่ทันทีหลังจากที่เพิ่งเอาขวดน้ำอัดลมตีหัวน้องน้อยในทีม ที่ทั้งอายุคนและอายุงานน้อยสุด 

“ไม่เห็นต้องไปกลัวเลยพี่ พี่เมย์เก่งแค่ไหน ใครๆก็รู้ครับเชื่อผม” ก้องภาพรีบเสริมทันที ก่อนที่ดาริกาจะฟาดเบิ้ลซ้ำอีกครั้ง 

หลังจากที่พูดจบ ในวงก็เกิดเสียงหัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน ก้องภพที่รู้ๆ กันว่าเป็นคนที่ไม่ค่อยพูด แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับพี่สาวที่ตนเองแอบปลื้มมานานแสดงความคิดเห็น

“ช่างเถอะ พี่มีหลายเรื่องให้คิดหนะ แต่วันนี้เรามาเที่ยวฟรี กินฟรีนะ เพราะงั้น เราต้องเอาให้คุ้ม” พูดพร้อมกับชูแก้วขึ้นเป็นสัญลักษณ์ให้ทุกคนยกแก้วของตนเองดื่มเช่นกัน

ยิ่งดึกแอลกอฮอล์ในร่างการก็ยิ่งมากขึ้น เพลงที่เปิดก็ยิ่งเพิ่มจังหวะชวนให้ลุกจากที่นั่งมากขึ้นเรื่อยๆ จากที่นั่งกระจัดกระจายคนละโต๊ะ คนละมุม ตอนนี้ไปรวมกันอยู่โซนดีเจที่กำลังเปิดเพลงในจังหวะที่โดนใจเหล่าบรรดาขาแดนซ์ เรียกได้ว่าเป็นเลานจ์อาหารเครื่องดื่มและดนตรีที่ครบครันและแยกออกเป็นหลายสัดส่วน ตอบโจทย์ความต้องการของแต่ละกลุ่มลูกค้าเป็นอย่างมาก จึงทำให้แขกที่มาพัก รวมทั้งนักท่องเที่ยวที่มาใช้บริการยังคงหนาแน่น

ทีมงานของเมธาวี ที่นอกจากจะเก่งเรื่องงานแล้ว เรื่องแบบนี้ก็ไม่เป็นสองรองใคร ต่างกรูกันไปโชว์สเตปของแต่ละคนที่ด้านหน้า สลับกับการยกเครื่องดื่มที่มีพนักงานชงเหล้าเทียวเติมให้ตลอดทั้งคืน บางส่วนเริ่มแยกไปต่อที่อื่น บ้างก็ไปนั่งบาร์โซนที่มีบาร์เทนเดอร์ คอยบริการเครื่องดื่มตามความต้องการ และก็มีบางส่วนที่เลือกกลับไปพักผ่อนบนห้อง

เมธาวีเองก็วาดลวดลายไม่แพ้น้องๆ บวกกับเครื่องดื่มที่เข้ามาในร่างกายอย่างไม่มีขาดช่วงขาดตอนเลย ยิ่งทำให้สนุกมากยิ่งขึ้น

“พี่จะไปห้องน้ำ มีใครจะเข้าห้องน้ำไหม” เธอตะโกนแข่งกับเสียงเพลงข้างหูดาริกา

“ว่าไงนะพี่” ดาริกาตะโกนกลับ

“จะ ไป ห้อง น้ำ” เธอตะโกนแล้วพูดช้าๆชัดๆ ให้ดาริกาอ่านปากตาม

“จะให้พาไปหรอค่ะ” เธอตะโกนถามอีกฝ่าย

“ไม่ๆ พี่ถามดู งั้นไปนะ” เธอยิ้มพร้อมกับตบบ่าลูกน้องเบาๆ พร้อมกับเดินเบียดพนักงานคนอื่นๆที่กำลังเต้นอย่างเมามัน

แอลกอฮอล์ที่เธอดื่มเข้าไปคงจะเริ่มออกฤทธิ์มาเรื่อยๆ เพราะตอนที่วาดลวดลายก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่พอบทจะต้องเดินหาห้องน้ำ เหมือนต้องใช้สมาธิในการควบคุมร่างกายมากกว่าปกติ ลักษณะการเดินของเธอเรียกได้ว่าไม่เซซ้าย ก็เซไปฝั่งขวา สลับกันไป

 

“ทำไมห้องน้ำมันหายากขนาดนี้นะ” เธอบ่นพึมพำคนเดียวทั้งที่ยังเดินเป๋ไปเป๋มา 

หลังจากทำธุระเสร็จเธอก็เดินคลำทางกลับไปยังโซนเดิมที่เดินออกมา แต่เหมือนเลานจ์นี้จะใหญ่และมีหลายโซนมาก คนที่เข้าออกก็วนสลับกันไปตลอดทั้งคืน เธอจึงต้องใช้สติและสมาธิในการทบทวนเส้นทางเป็นอย่างมาก

“ให้ช่วยไหมครับ” พบว่าเป็นหนุ่มหน้าตาค่อนข้างดี เข้ามาเสนอความช่วยเหลือเมื่อเห็นลักษณะของเธอค่อนข้างเมา

“ขอบคุณค่ะ ฉันไม่เป็นไร” พร้อมกันเดินตรงไปยังโต๊ะของทีมเธอทันทีที่หาเจอ

ทีมงานยังคงสนุกสนานกับการออกสเตป แต่เธอกลับรู้สึกว่าหนุ่มหล่อคนนั้นยังไม่หยุดตามเธอ

“ผมอยากทำความรู้จักกับคุณนะครับ” เขาพูดพร้อมกับยกแก้วตัวเองมาชนกับแก้วเธอ

“พอแล้วค่ะ วันนี้ฉันดื่มมากพอแล้ว” เธอปฏิเสธอย่างสุภาพ พร้อมกับลุกจากโต๊ะไปยังบาร์โซน กับสั่งเครื่องดื่มที่มีปริมาณแอลกอฮอล์น้อยที่สุดกับบาร์เทนเดอร์ที่รอบริการ

 หนุ่มหน้าตาดีคนนั้นเหมือนจะไม่เลิกราง่ายๆ เพราะก่อนจะมาตามติดเธอ เขาพนันกับเพื่อนที่โต๊ะไว้ว่าคืนนี้จะเคลมสาวสวยคนนี้ให้ได้ ส่งสัญญาณเรียกพนักงานที่อยู่ไม่ไกลแล้วกระซิบกระซาบ พร้อมๆกับยื่นบางอย่างให้ไป

 

ทุกเหตุการณ์อยู่ในสายตาของน่านนทีที่กำลังนั่งคุยงานกับเพื่อนที่ชั้น 2 ตลอด ตอนแรกเขาเข้าใจว่าเป็นเรื่องปกติทั่วไปที่แขกในสถานที่แบบนี้จะมีการทักทาย ทำความรู้จักและพัฒนาความสัมพันธ์กันในรูปแบบที่แตกต่างกัน แต่มันไม่ปกติเพราะพนักงานของเขาเองทำตัวไม่เหมาะสม เรียกได้ว่าร่วมมือกับแขกทำเรื่องที่ไม่น่าไว้ใจกับแขกของโรงแรมตัวเอง

“พอก่อน” เขายกมือเป็นสัญลักษณ์ลอกให้คู่สนทนาหยุดพูด แล้วเดินลงไปยังบาร์โซน

“สวัสดีครับคุณน่าน” บาร์เทนเดอร์หนุ่มหน้าตาดีทักทายเจ้านาย

“วันนี้ฉันจะอยู่โซนนี้เอง นายไปยืนโซนนั้นก่อน” เขาบอกพนักงานหนุ่มในขณะที่กำลังจัดเรื่องแต่งกายเข้ารัดกุมยิ่งขึ้น

“ครับ” พนักงานรีบเปลี่ยนมุมดูแลลูกค้าตามคำสั่งของเจ้านายด้วยความรวดเร็ว เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก เจ้านายเขาชอบมาลองผสมเครื่องดื่ม ศึกษากลุ่มลูกค้า ความชอบ และรสนิยมต่างๆ เป็นประจำ ทำให้เครื่องดื่มที่เลานจ์นี้แตกต่างและรสชาติถูกปากนักท่องเที่ยวทั้งเป็นแขกในโรมแรม และแขกที่มาใช้บริการเฉพาะเลานจ์อย่างเดียวเป็นอย่างมาก

“ลองชิมตัวใหม่เพิ่มไหมครับ” เขาถามเมธาวี ลูกค้าที่เขาเลือกมาบริการเองพร้อมรอยยิ้มอย่างพร้อมบริการ

“พอก่อนค่ะ นี่ก็โอเคแล้ว” เธอชูแก้วในมือให้เขาดูพร้อมกับยิ้มตอบ

“ถ้าผมไม่ได้ทำให้คุณรังเกียจหรืออึดอัดจนเกินไป ผมขอเลี้ยงเครื่องดื่มซักแก้วนะครับ รับรองว่าจะไม่มากวนใจอีก” ปกรณ์ส่งสัญญาณให้พนักงานอีกคนที่รออยู่ยื่นแก้วมาให้เธอ

“ถ้าคุณปฏิเสธผมอีก ผมจะหมดความมั่นใจในตัวเองไปเลยนะครับ” เขาทำหน้าสลด

“ผมปกรณ์ครับ คุณ..” เขาแนะนำตัวอย่างภูมิใจ

เมธาวีตัดปัญหาด้วยการคว้าแก้วที่พนักงานยื่นมาดื่มจนหมด

“ขอบคุณนะคะ ทีนี่ ขอเวลาเป็นส่วนตัวให้ดิฉันนะคะ” เธอเดินหนีเขาอีกรอบหลังจากที่จ่ายค่าเครื่องดื่มให้กับพนักงานที่บาร์ก่อนออกมา

“ขอแรงๆ แพงๆ” เขาบอกน่านนทีที่เข้าใจว่าเป็นบาร์เทนเดอร์ ก่อนจะยกดื่มรวดเดียวอย่างอารมณ์ดีก่อนเดินตามเมธาวีไปติดๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #65 sa-sai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มีนาคม 2564 / 18:42
    สนุกมากเลยค่ะเพิ่งเจอเรื่องนี้อุดหนุนอีบุ๊คแล้วค่ะ
    #65
    1
    • #65-1 ลินิล_ลา(จากตอนที่ 2)
      3 มีนาคม 2564 / 18:47
      ขอบคุณที่ชอบน๊าา 🥰🥰
      #65-1