รักลืมออกแบบ (E-BOOK)

ตอนที่ 19 : 9 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    21 ธ.ค. 63

 

           ครบกำหนดการนำเสนอโปรเจคของทั้งสองทีม บรรยากาศในห้องประชุมค่อนข้างกดดัน ทั้งจากฝั่งคนฟังและคนที่จำนำเสนอ ลูกค้าค้าค่อนข้างคาดหวังมาก เพราะมีการแจ้งไว้ก่อนแล้วว่าวันนี้จะให้มาเลือกเอาคอนเซปและรูปแบบที่ลูกค้าพอใจ และตัวเลือกที่เลือกมาให้เป็นตัวเลือกที่มืออาชีพทั้งสองคู่ ไม่ว่าเลือกชิ้นไหน คุณภาพก็ไม่ด้อยไปกว่ากัน

            ลูกทีมทั้งสองตั้งใจฟังและตั้งใจลุ้นเอาใจช่วยหัวหน้าทีมที่กำลังนำเสนอ ต่างทีมต่างตั้งใจฟังคอนเซป ของแต่ละทีม พร้อมกับพยักหน้าตามไประหว่างที่นำเสนอ ยอมรับว่าต่างทีมต่างมีแนวคิดที่น่าสนใจ งานยากตกไปอยู่ที่ลูกค้าเองที่งานนี้จะเลือกแบบไหน

            “ลุ้นหวะ ไม่น่าเชื่อว่าทีมนั้นจะคิดอะไรที่ดีได้ขนาดนี้” ดาริกากระซิบเอ็มที่นั่งอยู่ข้างๆ

            เอ็มไม่ตอบโต้แต่พยักหน้าเหมือนเห็นด้วยกับสิ่งที่ดาริกาเอ่ย

            

            ใช้เวลาครึ่งเช้าในการนำเสนอของทั้งสองทีม หลังจากนั้นก็แยกย้ายพักเพราะเป็นเวลาเที่ยงพอดี

            “เจ้ ไปทานข้าวพร้อมกันไหม” ดาริกาแวะเรียกพี่ใหญ่

            “ไปกันเลย อยากนั่งพักนิ่งๆ”

            “งั้นเดี๋ยวซื้อข้าวมาให้นะ”

            “ขอของหวานเพิ่มด้วยนะ อยากกินกาแฟหวานๆ”

            “ได้พี่ เดี๋ยวซื้อเค้กมาซักชิ้นสองชิ้นเนอะ ต้องเพิ่มน้ำตาลซักหน่อยละ”

            เมธาวีพยักหน้าเห็นด้วยกับเมนูที่นำเสนอ

            

            เมื่อห้องเงียบ เมธาวีก็เพิ่งมีเวลาได้มานั่งกับตัวเอง ตอนนี้สภาพเธอเรียกได้ว่าไม่ดีเอามากๆเลยเพราะระหว่างที่นำเสนองาน อยู่ๆความคิดเธอก็นึกถึงยาคุมกำเนิดฉุกเฉิน เพราะเผลอคิดตามที่ทีมบีนำเสนอคอนเซปงาน ทั้งที่งานที่เขานำเสนอไม่ได้เกี่ยวอะไรกับยาคุมเลย แต่เธอดันคิดไปถึงขนาดนั้น แล้วก็ดันคิดถึงคืนนั้นด้วย คืนที่เธอกับน่านนทีต้องเจอกันครั้งแรก แล้วเธอก็อุตส่าห์ว่าจะไปหามาไว้กิน แต่เธอลืม ลืมสนิทเลย 

            เมธาวีเพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังจะงานเข้าแล้ว ทำไมถึงได้เป็นคนที่สะเพร่าขนาดนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหตัวเอง คิดในใจไปต่างๆนาๆ เพราะมันเลยวันที่เธอจะมีประจำเดือนมาสี่วันแล้ว แต่อีกใจก็พยายามปลอบตัวเอว่าใจเย็นไว้ สี่วันเอง ปกติมันก็ไม่ปกติอยู่แล้ว แค่เดือนล่าสุดมันช่วงนี้แต่เดือนนี้ไม่ได้มาช่วงนี้ก็เท่านั้นเอง ปกติมันก็มาๆ หายๆอยู่แล้ว ใจเย็นๆ

            เมธาวีพยายามสะกดจิตตัวเองอย่างหนัก เพราะถ้าไม่ใช่เพราะมันไม่มาตามที่มันไม่ค่อยจะมาเหมือนอย่างปกติก็คงจะดีไป

            นั่งคิดไปก็ส่ายหัวไล่ความคิดวุ่นวายออกไป เธอลืมเรื่องที่เพิ่งนำเสนอเมื่อช่วงเช้าไปจนหมด เพราะเพิ่งกลับมานึกถึงเรื่องนี้ได้ แล้วน่านนทีที่เจอกันครั้งล่าสุด เขาก็ไปส่งเธอถึงคอนโด แล้วปัจจุบันก็ยังคงคอยส่งข้อความหาตลอด

            “ฉันไม่ได้ต้องการความรับผิดชอบจริงๆนะ” เธอเผลอตอบความคิดตัวเอง

            “ว่าไงนะเจ้” ดาริกาถือของกินเข้ามาทันได้ยินพอดี

            “อ่อ มาแล้วหรอ” เมธาวียิ้มเขิลเหมือนไม่มีอะไร

            “รับผิดชอบอะไรอะ ได้ยินไม่ถนัด”

            “ไม่มีอะไร”

            “เรื่องเมื่อเช้า ไม่ต้องมีใครรับผิดชอบอะไรหรอกพี่ เราทำเต็มที่แล้ว” เบิ้ลปลอบนึกว่าพี่ใหญ่ไม่สบายใจเรื่องเมื่อเช้า

            “เปล่า ไม่ใช่ ไม่เกี่ยวหรอก”

            “ไม่มีอะไร ไหนของหวานๆ พี่ต้องการของหวานๆเติมกระแสเลือดหน่อย” เธอมองหาของฝากทันที

            “ข้าวไม่กิน กินของหวานแทน” เอ็มกล่าวลอยๆ

            “ไม่หิวอะ อยากกินของหวานๆมากกว่า”

            ดาริการีบไปเอาขนมเค้กสองชิ้นไปใส่จานแล้วรีบเอามาวางที่โต๊ะพร้อมกาแฟเย็นเพิ่มช็อตไซรัปทันที

            “มาแล้ว ผลออกแล้ว ลูกค้าเลือกแล้ว” เสียงนกหงหยกดังมาแต่ไกล

            ทุกคนเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

            “สรุปว่า”

            “ทีมบีชนะ” ตอบเสียงอ่อยๆ

            “เห้ย” หลายเสียงตะโกนออกมาพร้อมกัน

            “ตะโกนทำไมเนี้ย เสียงดังเกินไปแล้ว” ดาริกาทำหน้าดุใส่น้องๆพร้อมกับส่งสายตาให้ทุกคนดูหน้าเจ้ใหญ่ตอนนี้ด้วย

            ผิดคาด เมธาวีไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมาเลย เธอนิ่งมาก มากจนดาริกาคิดว่าไม่น่าจะใช่ ปกติถ้ามีเรื่องแบบนี้ เจ้แกคงไปถามแล้วว่างานที่คิดออกมาไม่ดียังไง แต่คงแล้วแต่ความชอบลูกค้านั่นแหละ ของแบบนี้บังคับใจกันๆได้ซะที่ไหน แถมทีมนั้นก็ถือว่าทำออกมาได้ไม่เลว

            “ก็เขาทำดี ก็สมควรได้” เมธาวีหันมาบอกน้องๆ เพราะแต่ละคนทำหน้างงกับท่าทางของเธอ

            “งั้นก็กินเยอะๆนะเจ้ น้ำตาลคงตก จะเป็นวันนั้นของเดือนหรือเปล่าเนี้ย” ดาริกาเปลี่ยนบรรยากาศแสร้งถามคำถามตลกไปแทน

            “ทำไมหละ” เมธาวีทำหน้างง

            “เอ้า ก็ปกติเห็นเดือนไหนจะเป็นก็เห็นร้องหาของหวานตลอด ทั้งที่เวลาปกติไม่ค่อยจะได้เห็นเจ่อยากกินอะไรหวานๆแบบนี้”

            “งั้นรึ” เมธาวีคิดตาม ใจเริ่มชื้นขึ้นมา

            “อือ” ดาริกายืนยันอีกครั้ง

            “ครั้งนี้ไม่เป็นไร ครั้งหน้าใหม่ก็ได้พี่ สัญญาจะทำให้ดียิ่งๆขึ้น” น้องๆในทีมชูกำปั้นขึ้นพร้อมกัน

            “จะไปรบหรอยะ” ดาริกาแซว

            “เรียกกำลังใจ จะได้ฮึกเหิม รู้จักไหมหะ” เอ็มรีบแย้ง

            เมธาวีอารมณ์ดีขึ้นมาทันที ลืมคิดเรื่องนี้ไปซะสนิท ปกติเธอไม่ค่อยชอบของหวาน แต่ถ้าช่วงไหนที่จะเป็นช่วงนั้นของเดือน เธอจะโหยหาเป็นพิเศษ ตอนนี้ก็เช่นกัน แสดงว่าอีกไม่นานเธอจะเป็นแน่ๆ แล้วเธอก็นั่งยิ้มกับความคิดตัวเองจนน้องๆในทีมงงว่าเป็นอะไรหรือเปล่า

 

            “เล่ามา” สุดปรารถนารอฟังคำอธิบายของเพื่อนทันที เพราะหลังจากที่เขาไปตามหาเมธาวีในร้านแล้วก็ไม่กลับเข่าไปข้างในอีกเลย ส่งแค่ข้อความมาบอกว่า เจอกันที่งานพรุ่งนี้เลย แต่ก็เจอจริงๆ เจอแล้วไม่ได้คุยกันเลย เพราะแต่ละคนติดพันกับคู่ค้าทางธุรกิจที่ไม่คิดว่าจะได้มาเจอกันในงานนี้ 

            หลังจากที่แสดงความยินดีกับผู้ใหญ่ที่เป็นที่รักและเคารพแล้ว สองหนุ่มก็แยกกันไปคนละมุม คุยงานกันแบบไม่ทันได้ตั้งตัว มองหากันอีกทีก็ไม่เจอกันแล้ว

            “เรื่อง” น่านนทีถามกลับ

            เมธาที่นั่งเช็ครายละเอียดงานเงยหน้าขึ้นมาจากไอแพดทันที

            “ก็ทีแกเจอคุณเมย์แล้วหนีตามเขาไปไง”

            “ประสาท ไม่ได้หนีตาม”

            “นี่คุณน่านไปเจอคุณเมย์ที่กรุงเทพด้วยหรือครับ” เมธาถามบ้าง

            “อือ บังเอิญ”

            “โคตรโชคดี” สุดปรารถนาแซว

            “บังเอิญเจอ แล้วก็บังเอิญเจอตอนที่เขามีเรื่องด้วย”

            สองหนุ่มที่รอฟังวางมือจากสิ่งที่กำลังทำอยู่ทันที

            “เรื่องอะไรวะ”

            “เรื่องเหมือนที่นี่หรือเปล่า”

            “อืม ประมาณนั้น แต่คนเมาหวะ” สุดปรารถนาทำหน้างงรอให้อธิบายเพิ่ม

            “มีเรื่องกับเขาเมา ไอ้โรคจิตนั้นพยายามจะลวนลามเธอ” พูดแล้วก็เริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาอีกรอบ

            “เห้ย”

            “แล้วคุณเมย์เป็นไงทีนี้”

            “ข้าไปทันซิวะ เธอเจ็บนิดหน่อยเลยพาไปคลินิกใกล้ๆ ส่วนไอ้หมอนั่นคงไปฟื้นที่โรงพยาบาลแหละ”

            เมธาสบตาสุดปรารถนาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเพิ่ม

            “ทำไมเจอกันที่ไร ไม่เคยจะอยู่ในสถานการณ์ปกติเลยนะ” เมธาอดแซวไม่ได้

            “ข้าไม่ใช่ตัวซวยนะโว้ย” น่านนทีคิดตามคำพูดเมธาจบก็โวยวายลั่น

            

            ทางด้านเมธาวี เมื่อผลการแข่งขันเป็นที่ชัดเจน ทั้งสองทีมต่างเคารพการตัดสินใจของลูกค้า ตอนนี้ในบริษัทมีเข้ามาอย่างต่อเนื่อง แต่จะเลือกสินค้าตัวไหนมาใช้ในการแข่งขันนั้นขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของทางคณะกรมการใหญ่ แต่ถึงจะเลือกวินค้าตัวไหน ทั้งคู่ก็คงไม่เกี่ยง เพาะยังไงก็เป็นหน้าที่ที่ต้องทำให้สินค้าเป็นที่รู้จักของตลาดอยู่แล้ว 

            “อย่ามัวเสียเวลากับการคร่ำครวญน่า เอาเวลามานั่งคิดงานในมื้อตอนนี้ดีกว่า” ดาริกาหันไปพูดกับเอ็มเพียงสองคน

            เอ็มเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเพื่อนรุ่นเดียวกันในทีมอย่างมีความรู้สึกผิดหลงเหลือบนหน้า

            “ถ้าข้าไม่ทำให้ทีมช้า พี่เมย์คงมีเวลาเช็คงานมากกว่านี้”

            “ไร้สาระ แกคนเดียวที่ไหน งานมันก็มีส่วนที่ทุกคนต้องรับผิดชอบนั้นแหละ จะมานั่งโทษตัวเองทำไม”

            “แต่มันช้าเพราะข้านะ”

            “ไร้สาระ แกก็ทำหน้าที่ของแกได้ดีอยู่แล้ว” ดาริกาชักเริ่มโมโหที่เพื่อนไม่ยอมเลิกนอยด์ซักที

            “ก็”

            “เลิกพูดได้แล้ว”

            “ซุบซิบอะไรกันสองคน จะแอบไปหาของอร่อยกินกันแล้วไม่ชวนหรอ” เบิ้ลแทรกกลางขึ้นมาทันที

            สองคนหันไปสบตาน้องเล็กในทีมทำหน้าเชิงบอกว่าให้หุบปากไปเลย

            “อ้าว ผิดคิวอีกแล้วเรา”

            

            MayV : ดา วันนี้พี่จะกลับเร็วหน่อยนะ

             Dali_da : สติกเกอร์ตกใจ

                            เจ้จะไปไหน

            MayV : เปล่าหรอก พี่รู้สึกไม่สบายนิดหน่อย

            Dali_da : อ้าว เป็นอะไรมากไหม หาหมอไหมเจ้

                           สติกเกอร์รถพยาบาล

            MayV : ไม่ขนาดนั้น ปวดหัวนิดหน่อยละเหมือนเมนส์จะมา

            Dali_da : นั้นไง ทายอะไรไม่เคยผิด

            MayV : อือ นั้นแหละ

            Dali_da : คุณนายคะ งั้นก่อนถึงคอนโด กรุณาแวะซื้อยา ซื้อของจำเป็นด้วยนะคะ เพราะคุณนายเป็นทีไร ทั้งไข้ทั้งท้องเสีย สารพัดอย่างมารวมกัน รู้ใช่ไหม

            MayV : เออ รู้แล้ว

            Dali_da : ถ้าพรุ่งนี้มาไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนมานะ ทางนี้ดาดูให้

            MayV : ยังไม่ได้เป็น เวอร์มาก

                        สติกเกอร์แลบลิ้น

            Dali_da : นั้นแหละ เผื่อไว้

            MayV : ขอบใจมากนะ น้องรัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น