รักลืมออกแบบ (E-BOOK)

ตอนที่ 18 : 8 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    19 ธ.ค. 63

 

“พอเถอะ เลิกสนใจเขาได้แล้ว” รุจิราตัดบทเพราะเริ่มรำคาญที่เรื่องของคนอื่นจะมาเป็นประเด็นสำคัญในการมาฉลองครั้งนี้เกินไปแล้ว ทั้งที่วันนี้เธอตั้งใจมาเพื่อให้คนในทีมทำความเข้าใจบทบาทหน้าที่ของแต่ละคน รวมทั้งของเธอเองด้วย แม้ว่าเธอจะมีข้อมูลของแต่ละคนอยู่ในมือแล้วก็ตาม

 

หลังจากที่อธิบายกันจนเข้าใจแล้ว น่านนทีก็กลับเข้ามาตามหาเมธาวี ส่วนสุดปรารถนาก็กลับไปหารือกับเพื่อนที่โต๊ะว่าจะไปเอาเบอร์สาวโต๊ะนั้นมาได้ยังไง

“สรุปยังไง ทำไมไอ้น่านไม่กลับมาพร้อมกัน” เพื่อนที่เปิดฉากถามทันที

“ไม่ไปตามหญิง ปล่อยมันไป” สุดปรารถนาตอบไปตามจริง

“อ้าว ไหนตอนแรกจะมีเรื่องกันไม่ใช่หรอ” คนฟังทำหน้างง

“หึ ข้าเข้าใจผิดเอง”

“เออดีแล้ว พวกข้าตกใจ นึกว่ามาถึงปุบไอ้น่านก็จะจัดเลย”

 

เมธาวีที่ขอตัวกลับก่อนนั้นเดินฝ่าฝูงชนออกจากสถานบันเทิงด้วยความลำบาก เพราะจำนวนแขกที่เพิ่มเข้ามาในร้านมากขึ้น ทั้งคนที่เริ่มได้ที่ บ้างก็ลุกโชว์สเตปตามจังหวะเพลงที่เปิด เดินชนกันอยู่ก็หลายครั้ง กว่าจะออกมาถึงประตูทางออกก็เล่นเอาเหนื่อยเลย

“เฮ้ คนสวย ชนแล้วหนีแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ” เสียงดังลอยตามมาจากข้างใน

เมธาวีหันกลับไปมองไม่แน่ใจว่าคุยกับเธอหรือเปล่า

“คนสวย เดินชนใจพี่อย่างจังเลยนะเมื่อกี้ แก้วพี่หลุดมือเลย” ชายร่างท้วมเดินเซออกมาหาเธอข้างนอกประตู

เมธาวีทำน่าเซง นี่มันวันอะไรของเธอกัน หลายเรื่องเหลือเกินที่เข้ามา ยิ่งเรื่องล่าสุดคือเจอกับโจทย์เก่าที่ไม่คิดว่าจะเจอ เธอยอมรับว่าค่อนข้างตกใจ ตกใจมาก เขาตามเธอมาหรือเปล่า หรือเขาต้องการอะไร

“ยืนนิ่งแบบนี้ กำลังคิดวิธีขอโทษเฮียหรือจ่ะคนสวย” คนพูดลิ้นแทบพันกันเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ

เมธาวีชักสีหน้าใส่ รู้สึกไม่พอใจ เธอจำได้ว่าเธอไม่ได้ชนใครรุนแรงขนาดนั้น แล้วก็ขอทางมาตลอด มีชนบ้างนิดหน่อยแต่ก็เรื่องธรรมดาในสถานการณ์แบบนี้

หมับ!

เฮียที่ค่อนไปทางเสี่ยคว้าข้อมือเธอไว้แน่น

“ไปนั่งปลอบขวัญเฮียตรงนั้นดีกว่า เฮียเสียขวัญมากเลยตอนนี้” มืออีกข้างพยายามจะรวบเอวของเมธาวีให้เดินไปตามแรงของเขา

“ขอโทษนะคะ กรุณาปล่อยมือด้วย” เธอพยายามสะบัดมือให้หลุด แต่ไม่แน่ใจนี่มือหรืออะไรทำไมถึงได้จับแน่นอย่างนี้

“ไม่เอาซิ เฮียเห็นนะ คนสวยแอบมองเฮียตั้งหลายที เอาไหล่มาชนเฮียด้วย แบบนี้เรียกว่าเชิญเฮียเลยนะ” เขาพยายามโน้มหน้าเข้าไปหาเธอ

“นี่ ออกไปให้ห่างฉันเลยนะ ปล่อยมอเดี๋ยวนี้ ถ้ายังไม่ปล่อยฉันจะแจ้งความนะ”

การ์ดหน้าพับเหมือนรู้จักผู้ชายคนนี้ ไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามาช่วยเธอเลย

เมธาวีพยายามผลักเขาออก มองหาคนช่วยแต่ตอนนี้ไม่มีใครเลย

“อย่าเล่นตัวหน่า แถวนี้เฮียคุม” เขาพยายามใช้กำลังกับเธอมากขึ้น

เมธาวีตกใจ เธอพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากวงแขนที่น่ารังเกียจนี้

“ปล่อยมือเธอเดี๋ยวนี้” เสียงกดต่ำดังมาจากด้านหลัง

เมธาวีรีบเงยหน้าขอความช่วยเหลือทันที

“อย่ามายุ่งเรื่องผัวเมียได้ไหม เธอแค่งอล ฉันกำลังง้ออยู่” เจ้าอ้วนพุงโตยังพยายามรัดเธอให้แน่นขึ้น

“บอกให้ปล่อยไง” น่านนทีโมโหเลือดขึ้นหน้า กล้าดียังไงมาว่าเมียเขาเป็นเมียมัน พุ่งไปกระชากร่างอ้วนนั้นออกจากตัวเมธาวีทันที

“อะ” เมธาวีเผลอหลุดเสียงออกมา เรียกความสนใจจากน่านนทีที่กำลังระดมหมัดใส่ไอ้บ้ากามแบบไม่ยั้ง

“คุณ เจ็บหรือ” เขารีบวิ่งมาหาเธอทันที

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” เธอรีบกล่าวขอบคุณเขา

น่านนทีก้มมอข้อมือเมธาวี เขาเห็นชัดเจนว่ามันแดงมาก ถ้าทิ้งไว้ พรุ่งนี้เช้ารับรองได้มีทั้งสีเขียวและสีม่วงแน่นอน

“ไปโรงพยาบาลกัน” เขาจับข้อมือเธออีกข้างที่ไม่ได้เจ็บเพื่อนำทาง

เมธาวียื้อไว้ไม่ยอมไป

“ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่นี้เอง”

“งั้นไปโรงพัก แจ้งความดีกว่า”

“ไม่ไปค่ะ”

“แต่มันทำร้ายคุณนะ”

“แต่คุณก็ทำร้ายเขาเหมือนกันนะ”

“แต่มันจะลากคุณไปทำมิดีมิร้ายนะ ถ้าผมมาไม่ทัน คุณจะเป็นยังไง”

เมธาวีคิดตามแล้วก็หน้าซีด รู้สึกขอบคุณเขาจริงๆ

“แต่คุณก็มาช่วยฉันไว้ได้นี่คะ อย่าให้เรื่องต้องถึงตำรวจเลย”

“งั้นผมไปส่ง”

“ฉันกลับเองได้ค่ะ”

“นั้นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ คุณเป็นอะไรกัน” น่านนทีทำสีหน้าไม่พอใจ

“ฉันไม่ได้เป็นอะไร แล้วคุณก็ไม่ได้เป็นอะไรกับฉันด้วย ขอบคุณนะคะ เราแยกกันตรงนี้เลย” พูดจบเธอก็รีบเดินหลบไป

น่านนทีทำตาโต คิดในใจว่าทำไมจะไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณเป็นเมียผมนะซิ คิดแล้วก็ตกใจความคิดตัวเอง สองครั้งแล้วที่บอกว่าหล่อนเป็นเมียตัวเอง 

“เดี๋ยว”

“อ่ะ” เธอร้องออกมาเพราะโดนน่านนทีรั้งข้อมือข้างที่เจ็บไว้

“เจ็บหรือคุณ ผมขอโทษที ผมไม่ทันระวัง” เขากล่าวอย่างรู้สึกผิดเพราะใช้อารมณ์ร่วมเยอะไปหน่อย

“เหมือนข้อมือจะซ้น” เธอลูบแขนปรอยๆ

“ไปหาหมอกัน คลินิกก็ได้ สะดวกดีถ้าคุณรีบ”

เมธาวีตกลงตามที่เขาเสนอ เพราะรั้นไปก็ไม่มีทีท่าว่าจะจบง่ายๆ แล้ววันนี้เธอก็เหนื่อยมากด้วย 

“ค่ะ ไปก็ไป” เธอตอบตกลง

“รถคุณอยู่ไหน เดี๋ยวผมขับให้”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขับเองได้ เราแยกกันไป”

“อ้าว ได้ไงกันคุณ ผมมาจากภูเก็ตนะ เพิ่งถึงเลยเนี้ย รถไม่มี” เขารีบอธิบาย

“อ่อ ค่ะๆ ฉันขอโทษที” เธอรีบยื่นกุญแจรถให้เขา

 

ระหว่างทางทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยอะไรกันมาก น่านนทีใช้สมาธิกับการขับรถตามแผนที่ที่บอกว่าคลินิกที่ไหนใกล้ที่สุด ส่วนเมธาวีก็กำลังนั่งจมกับการใช้ความคิดของตัวเอง

รถจอดได้ซักพัก น่านนทีที่เห็นว่าเมธาวีไม่ยอมขยับจึงสะกิดเธอเบาๆ

“คุณ คุณหลับหรือเปล่า เราถึงแล้ว” เขาก้มลงไปมองหน้าเธอใกล้ๆ เหมือนจะดูว่าหลับหรือเปล่า

เมธาวีผงะออก เมื่อหันมาเจอหน้าเขาระยะประชิด

“ว้าย” เธอร้องตกใจ

“ตกใจอะไรคุณ ฝันหรือ”

“ฉันตกใจหน้าคุณนะซิ ทำไมต้องมาอยู่ใกล้ขนาดนี้”

“ผมเรียกคุณหลายทีแล้ว เห็นคุณนั่งนิ่งนึกว่าหลับ”

“ฉันเปล่า ฉันนั่งคิดอะไรเพลินๆ”

“งั้นก็หยุดคิดก่อนครับ เราถึงกันแล้ว”

เมธาวีมองผ่านหน้าเขาไปเจอป้ายเขียนว่าคลินิกทั่วไป ก็รีบลงจากรถทันที สองหนุ่มสาวเข้าไปในคลินิกด้วยกัน ใช้เวลาไม่นานก็เดินออกมาพร้อมกับถุงยา 

“บ้านคุณอยู่ไหน เดี๋ยวผมไปส่ง”

“คอนโดฉันอยู่ไม่ไกลมาก เดี๋ยวเราแยกกันตรงนี้ก็ได้”

 “ได้ไงคุณ แถวนี้ไม่มีแท็กซี่นะ” น่านนทีหาเรื่องจะเกาะติด

“งั้นคุณไปส่งฉันที่คอนโด แถวนั้นรถเยอะ” เธอบอกเขาอย่างไม่มีทางเลือก

“โอเค ได้ครับ” น่านนทีทำหน้าละลื่น

หลังจากนั้นรถยนต์ที่ขับโดยคนที่ไม่ใช่เจ้าของก็ขับออกไปด้วยความเร็วที่ไม่ควรจะเรียกว่าความเร็ว เพราะเหมือนตั้งใจจดจำเส้นทาง และใช้เวลาในการนั่งรถด้วยกันนานมาก มากจนขนที่นั่งด้านข้างหงุดหงิด แต่คนขับก็หาได้สนใจ

 

-------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #11 mars15 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 01:44

    ทำเนียนอยากตีสนิท คงพยายามมากหน่อยนะ เพราะดูเหมือนสาวเจ้าจะตั้งกำแพงไว้

    #11
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(