รักลืมออกแบบ (E-BOOK)

ตอนที่ 16 : 8 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    15 ธ.ค. 63

 

หลังจากที่สุดปรารถนาตกลงเรื่องการตามหาที่มาและต้นตอคนว่าจ้างที่ให้มาทำร้ายน่านนทีและเมธาวี ได้ข้อมูลที่ชัดเจนแล้วว่า บวรเกียรติจ้างปกรณ์นักเลงในพื้นที่ที่ขาใหญ่ประจำภูเก็ตเป็นคนจัดการ แม้ว่าชื่อเสียงด่านลบของทั้งสองจะพอกัน แต่บวรถือว่าฉลาดกว่ามาก เลือกที่จะอยู่เบื้องหลังและให้ปกรณ์ออกหน้าแทน ให้ตัวเองดูขาวสะอาดที่สุด

“ไอ้ปกรณ์ทำไงกับเด็กมันที่แกส่งไปวะ” น่านนทีถามสุดปรารถนาที่อยู่ในสาย

“มันจะทำยังไงได้ ช็อคจนพูดอะไรไม่ออกนะซิ”

“แกจัดลูกน้องมันซะขนาดนั้น ที่จริงให้ตำรวจจัดการก็ได้นะ”

“ตำรวจจัดการ ชาติหน้าจะได้เรื่องหรอวะ”

 “เกินไป”

“ไม่เป่าไอ้พวกนั้นทิ้งก็ดีเท่าไหร่ จะเก็บไว้ทำไม ลืมไปแล้วหรือไง ในภูเก็ตนี้ใครก็มาเหยียบหนวดข้าไม่ได้เหมือนกันนะเว้ย” สุดปรารถนาใช้นำเสียงอย่างคนมีของ

“เรื่องชั่วๆนี่ขอให้บอกใช่ไหม” น่านนทีแซวเพื่อน

“ไอ้เวรนี้ ข้าหมายถึงหูตาในการสอดส่องโว้ย”

“เออ รู้ว่าแกมันพวกมีอิทธิพลล้นฟ้า แต่ก็ระวังตัวไว้บ้าง”

“ห่วงเมียหรือจ๊ะ” สุดปรารถนาเปลี่ยนโหมดอย่างไว

“ไอ้สุด”

“เออๆ ไม่เล่นแล้ว แต่ไอ้ปกรณ์ คงซักพักใหญ่ๆเลยแหละ กว่ามันจะกล้าตามตอแยคุณเมย์”

“ก็แหงซิ คุณเมย์กลับกรุงเทพไปแล้ว ตามได้ก็ยายามเกินไป”

“ก็ไม่แน่ สันดานแบบนั้น”

เสียงพูดคุยหยอกล้อ สลับกับสาปแช่งกันเป็นระยะของเพื่อนรักทั้งสองผ่านโทรศัพท์มือถือ บอกเล่ารายละเอียดในสิ่งที่ต่างคนต่างได้ลงมือเรื่องอะไรบ้างในช่วงที่ผ่านมา 

เป็นเรื่องปกติที่คนใกล้ชิดจะได้เห็นว่าทั้งสองคุยและปรึกษากันในหลายๆเรื่อง ทั้งเรื่องส่วนตัว เรื่องงาน หรือเรื่องที่มีสาระและไม่มีสาระต่างๆ ไม่เว้นแม้แต่เรื่องงานที่เป็นการลงทุนมหาศาล เพื่อรักก็ยังคงคุยกันได้เหมือนเรื่องปกติทั่วไป ไม่ได้ทำเป็นเรื่องใหญ่เหมือนที่เคยเจอจากคนอื่นๆที่ต้องมีการประชุม ปรึกษาหารือเปิดห้องประชุมคุยกันอย่างจริงจังและเป็นทางการ 

น่านนทีมีธุรกิจด้านที่พัก โรงแรมสำหรับอำนวยความสะดวกต่างๆ ส่วนสุดปรารถนานั้นเป็นเจ้าของท่าเรือและซื้อขายเรือชื่อดังของทางใต้ รวมทั้งประเทศเพื่อนบ้าน เรียกได้ว่าหน้านำแถบนั้นเกินกว่าครึ่งคือเรื่องของสุดปรารถนา ยังไม่รวมกิจการหอยมุขที่บอกใครต่อใครว่าลองทำเล่นๆ ไม่รู้เล่นอิท่าใหนกลายเป็นสินค้าที่ติดตลาดเพิ่มกำลังการผลิตกันไม่ได้มีช่วงหยุดเลย ยังไม่รวมเกาะอีกหลายๆ เกาะที่เป็นสัมปทานของครอบครัวสุดปรารถนา เรียกได้ว่าไม่มีใครน้อยหน้าใคร และยังบอกไม่ได้ด้วยว่าทั้งคู่มีสมบัติมากมายขนาดไหน

ด้วยความที่สุดปรารถนาเป็นหนุ่มผิดพรรณดี รูปร่างที่ได้รับการดูแลมาอย่างสม่ำเสมอ ทำให้สุดปรารถนาเป็นหนุ่มหล่อเจ้าเสน่ห์ ที่หน้าตาจัดได้ว่าเป็นไทป์ที่กำลังเป็นที่นิยม สาวน้อยสาวใหญ่ต่างมาหลงเสน่ห์ ไม่เพียงแต่รูปร่างหน้าตาที่ชวนหลงใหล การศึกษาและฐานะยิ่งไม่ต้องพูดถึง เรียกได้ว่าเป็นคนที่สมบูรณ์แบบในทุกๆด้าน แต่ก็ไม่ยอมจริงจังกับสาวคนไหนซีกที อยู่เป็นโสดกับเพื่อนรักทั้งสามคนมาอย่างยาวนาน ถ้าไม่มีข่าวว่าเป็นหนุ่มเจ้าสำราญ ควงสาวไม่เคยซ้ำ คงมีหลายคนแอบคิดว่าสามคนเพื่อนรักต้องกินกันเองแน่นอน เพราไม่มีใครยอมสละโสดเลยซักคน

“ช่วงนี้มันคงไม่ก่อเรื่ออีกแน่ ได้ข่าวว่าพ่อนายปกรณ์ก็กำลังโดนจัดหนักจัดเต็มเหมือนกันนะ”

“ยังไง”

“ไม่รู้เดินไปเหยียบเท้าใครที่ไหน อยู่ๆ มีการดักจับยาเสพติดล็อตใหญ่ที่กำลังจะเอาขึ้นท่า มหาศาลเลยนะมูลค่าหนะ”

“แล้วก็ดันเป็นของพ่อนายปกรณ์” น่านนทีถามเหมือนเดาคำตอบได

“ใช่แล้วครับท่าน ยาก็ไม่ได้ แถมยังชวดเงินก้อนโต ได้ข่าวลงทุนไปมากโขกว่าจะสั่งล็อตนี้เข้ามาได้”

“น่าเห็นใจ” น่านนทีพูดปลงๆ

“พอเถอะไอ้พ่อพระ สมน้ำหน้ามัน เรื่องที่ดินที่โดนย้อมขายก็ยังเคลียร์ไม่จบ มาเจอเรื่องนี้อีก คงเงียบไปอีกพักใหญ่ๆเลยแหละ”

“เรื่องดีๆ มีไม่ทำก็แบบนี้แหละ แล้วแกหละ ทำบ้างนะเรื่องดีๆ”

“น้อยๆหน่อยไอ้น่าน ข้านี่มือใสใจสะอาด มอซักตัวยังไม่เคยบี้เลย”

“มาเฟียอย่างแกนี่นะ”

“ที่รัก หยุดใส่ร้ายเมีย”

“นี่”

“เออๆ จะให้แวะไปดูคุณเมย์ให้ใหม” สุดปรารถนาเปลี่ยนโหมดกะทันหัน

“มีปัญญา” น่านนทีถามกลับ

“วะ ไอ้นี่ นี่ใคร สุดปรารถนาผู้ยิ่งใหญ่นะเว้ย”

“แกจะไปทำให้เขาตกใจนะซิ”

“ก็ใหนๆข้าก็จะไปกรุงเทพอยู่แล้วนี่หว่า ให้แวะไปดูให้ใหม”

“ไม่ต้อง เก็บความหวังดีที่ไม่ได้ขอของแกไว้ในกระเป๋ากางเกงแกเถอะ”

“ได้ไง แต่ข้าอยากเจอ” สุดปรารถนาโวยวาย

“ไม่ต้อง” น่านนทีห้ามเสียงแข็ง

“หวงจริงโว้ย”

“ไหนแกบอกบินเที่ยง นี่เที่ยงครึ่งแล้ว ทำไมแกยังมาแหกปากอยู่นายได้”

“ก็เครื่องดีเลย์ นั่งเป็นหมาหงอนอยู่เนี้ย เห็นใจเมียหน่อยซิ กลัวไม่ทันงานด้วยเนี้ย”

“งานอะไหล่เรือที่แกอยากไปนักไปหนานะรึ”

“เออดิ อุตส่าห์วางแผนว่าบินเที่ยงถึงบ่าย ละเข้างานเลยแล้วพรุ่งนี้ค่อยไปงานลุงพล แต่ตอนนี้ต้องเลทแน่นอน”

“ไม่มีใครเขามาเหมาของทั้งงานภายในเวลาแค่แปปเดียวหรอกหน่า รอไป”

“ก็รออยู่นี่ไง แล้วแกอะ จะมาตอนไหน”

“ตอนไหนก็ตอนนั้น”

 “ลีลาจังโว้ย”

“ถามมาก เป็นเมียหรือไง”

“น่าน สุดก็เมียน่านนะ ทำไมถามอย่างนี้” สุดปรารถนาจีบปากจีบคอออดอ้อน

“ไอ้สุด ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน”

“เออๆ ข้านัดเจ้าพวกนั้นไว้หมดแล้ว ที่เดิม ถ้ามาวันนี้ก็ไปเจอกัน ถ้ามาพรุ่งนี้ก็เจอกันงาน” แล้วสุดปรารถนาก็กดจบบทสนทนาทันที ปล่อยให้อีกคนที่อยู่ปลายสายตกอกชมลมอยู่คนเดียว

สุดปรารถนานั่งรอเสียงประชาสัมพันธ์เรียกผู้โดยสารขึ้นเครื่องอย่างอารมณ์ดี สนามบินในตอนนี้ถือว่ามีคนบางตากว่าปกติมาก ไม่รู้ว่าเพราะเที่ยงวันกลางสัปดาห์หรือเพราะว่าเป็นช่วงโลว์ซีซั่น

 

สุดปรารถนายังคงรักษาคอนเซปเดิม หลังจากที่ดูโชว์อะไหล่และอุปกรณ์ตกแต่งเรือจากผู้ผลิตหลายเจ้าที่นำมาจัดแสดงเสร็จจนหนำใจแล้วก็นัดแนะกลุ่มเพื่อนทันที แม้ว่าจะยังหัววันแต่เขาก็หาได้แคร์ไม่ และแน่นอนกลุ่มเพื่อนที่ว่านั้นมีแต่กลุ่มสังคมคนมีฐานะ บางคนรู้จักกันตอนไปเรียนต่างประเทศ และอีกหลายคนมารู้จักกันทางธุรกิจ ความชอบเหมือนกันบ้าง รสนิยมคล้ายกันบ้าง จนเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันมาจนปัจจุบัน

“รอบนี้อยู่นานไหมวะ” ธดล เพื่อนคนแรกที่มาถึงสถานที่นัดหมายก่อนถาม

“วันสองวันก็กลับละ” สุดปรารถนาตอบพร้อมกับยกมือเรียกเพื่อนอีกสองคนที่กำลังเดินเข้ามา

“ทำไมรีบกลับจังวะ”

“ก็พรุ่งนี้งานแค่ครึ่งวันเอง จะอยู่ทำไมนานวะ มาให้ลุงพลเห็นหน้าก็พอแล้ว”

“แล้วแกสนใจซื้อเก็บไว้ซักสามสี่ห้องไหมวะ”

“แหม จีบลูกสาวเขายังไม่ติด นี่อยากเข้าไปช่วยงานเขาแล้วหรอวะ”

หนุ่งในกลุ่มเพื่อนที่เพิ่งมาถึงแซวทันทีเพราะมาทันบทสนทนาห่อนหน้านี้พอดี

“แหม พวกแกก็ ข้าก็ซ้อมไว้ เผื่อมีวันที่คุณพลอยเธอจะใจอ่อนซักที”

“ตามจีบลูกสาวเจ้าพ่ออสังหาอะนะ อดทนหน่อยหะเพื่อน” เพื่อนๆทุกคนทำท่าทางเห็นอกเห็นใจ แต่หนักไปทางล้อเลียนมากกว่า

“ข้าชอบของข้าโว้ย”

แล้วหลังจากนั้นเพื่อนในวงก็ผลัดกันแซว ผลัดกันถามสารทุกข์สุขดิบกัน การที่ได้มานั่งสังสรรค์กันแบบนี้เพราะพรุ่งนี้จะเป็นงานเปิดตัวคอนโดใหม่ใจกลางเมืองของคุณพลทัศน์ โครงการที่ค่อนข้างน่าจับตามองเป็นอย่างมาก ด้วยคุณภาพ ชื่อเสียงของบริษัท และทำเลที่เรียกได้ว่าลงตัวสุดๆกับยุคปัจจุบัน และที่สำคัญไปกว่านั้น พลทัศน์เป็นผู้ใหญ่ที่น่านนทีและสุดปรารถนาเคารพนับถือ ยิ่งต้องมาร่วมแสดงความยินดี แม้ว่าจะมีโครงการใหม่ๆ เปิดตัวแทบจะทุกปี ปีละหลายหน แต่เขาทั้งคู่ก็ไม่เคยขาด ครั้งไหนที่มาไม่ได้ก็จะให้เมธามาเป็นตัวแทนในการร่วมแสดงความยินดี จนมีอยู่ครั้งหนึ่งที่สื่อหลายสำนักพิมพ์เล่นข้าวว่าเศรษฐีทางใต้กำลังเร่งทำคะแนนจีบลูกสาวสุดสวยของคุณพลทัศน์ แต่สุดท้ายข่าวก็เงียบหายไปเพราะไม่มีทีท่าว่าจะมีการชอบพอกันเลย

นั่งคุยกันเพลินจนลืมดูเวลาว่านั่งมาตั้งแต่ร้านยังไม่มืดจนตอนนี้เริ่มมีแขกเข้ามาในร้านเรื่อย ๆ จนที่ว่างแทบจะไม่เหลือ

“เองควรของใจข้านะ ที่เมื่อก่อนข้าไม่บ้าจี้ตามข่าว ไล่จีบน้องพลายจริงๆตามที่ข่าวเม้าอะ” สุดปรารถนาทำหน้าล้อเพื่อน

“เองมันไม่มีบุญหรอก คุณพลอยเลยไม่เอา”

“แต่ยังไงข้ากับน้องพลอยก็สนิทกันมากกว่าเองนะเว้ย”

“เองสนิทกับพ่อเขาตากหากไม่ใช่ตัวเขา”

“เห้ย ไอ้พวกนี้ เลิกเทียงกันซะทีซิวะ มากรุงเทพทั้งที” เพื่อนๆยกมือห้ามศึก

“ว่าแต่ ไอ้น่านหละ มาพรุ่งนี้หรือวะปรารถ”

“ข้าถามมันละ มันบอกเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น”

“เวร เพื่อนแต่ละคน”

“อ้าว แต่มันบอกข้าว่าเครื่องลงสี่ทุ่มนะ” เพื่อนอีกคนแย้ง

“อ้าว ทำไมมีนทำตัวเหมือนมันจะไม่ได้มาวันนี้เลยวะ” สุดปรารถนาโวยวาย

“อ้าวนายปรารถ ยังไงของนายเนี้ย” เพื่อที่นั่งเงียบที่สุดในวงเอ่ยปากบ้าง

“เองโดนมันหลอกละ เดี๋ยวมันคงมาถึง”

“เออ ช่างมัน เลิกสนใจมนได้แล้ว ในนี้มีส่งที่น่าสนใจกว่าเยอะเลย” เพื่อนจอมกะล่อนในกลุ่มชวนเปลี่ยนหัวข้อพร้อมทำหน้าตาหื่นกระหาย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

89 ความคิดเห็น

  1. #9 mars15 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2563 / 10:09

    คงได้เจอกันอีกแน่ แต่คงเป็นสถานการณ์ที่ไม่ปกติ

    #9
    0